Kleine bezuinigingen

Nadat ik een paar dagen meer voor pampus had gelegen dan iets anders en vandaag weer eindelijk energie had, leek het mij een leuk idee om met dochterlief naar het tuincentrum te gaan. Ze vindt het altijd leuk om daar naar de bloemen en dieren te kijken en daarna in de speelhoek te verdwijnen. Blijkbaar dacht ze er vandaag heel anders over want ze wilde alleen maar binnen spelen. Dus er werd een oud laken op de grond gelegd, een paar sinaasappels en koekje gepakt, vervolgens haar beker thee en we moesten picknicken. Niet veel later werd ook haar theesetje erbij gehaald en met wat water hebben we dus een tijdje op de grond zitten tutten. Het scheelde mij weer een ritje met de auto want tuincentrum is anders niet makkelijk te bereiken. Dankzij dochter heb ik dus een paar liter benzine uitgespaard.

Zo doet sowieso goed mee aan de bezuinigingen want ze is eindelijk zindelijk. Althans ze krijgt nog wel een luier aan als ze gaat slapen en als we op pad gaan. De luier voor op pad wordt ook snel afgeschaft als het wat beter weer wordt maar om haar nu een blaasontsteking te bezorgen doordat ze in een kletsnatte broek in de vrieskou loopt, vind ik geen strak plan. Maar ik merk wel hoeveel geld het per maand scheelt om geen luiers meer te kopen. Meer dan een luier per dag hebben we niet meer nodig.

Vandaag gingen we ook lopend een paar boodschappen doen. Ze krijgt in de middag altijd een beker biologische appelsap. Gisterenmiddag riep ik dus heel enthousiast wil je appelsap drinken en je raadt het al er zaten nog maar een paar druppels sap in het pak. De hele avond heb ik gehoord mama appelsap is op he  en  nu moet je morgen nieuwe kopen. Nu ga ik niet voor één pak appelsap naar de winkel maar ik moest toch nog een paar dingen hebben dus op naar het winkelcentrum. Eenmaal de boodschappen gedaan, liep ik nog even de E.tos in. Ik koop daar vaak de aanbiedingen maar ook baby-producten. E.tos geeft babyzegels en met een vol velletje kun je dus producten gratis mee krijgen. Vaak zit er niks bij wat ik wil hebben dus ik had al een aardig tijdje twee volle zegelboekjes in mijn portemonnee zitten. En wat blijkt nu. Ze hadden nachtbroekjes voor kinderen die alleen nog maar 's nachts zo'n ding aan hebben op de zegels. Ik heb dus mijn zegeltjes verzilverd voor twee pakken. Nu maar hopen dat dit ook echt de laatste luiers zijn die in huis komen.

Ook kreeg ik vandaag de jaarrekening van E.ssent. Aarzelend maakte ik het open want helaas moest ik voor het water dit jaar wel bijbetalen. En wat blijkt: ik krijg geld terug namelijk €67. Het is dus nu een kwestie van de rekening begin april goed in de gaten houden en dan gaat het geld als het eenmaal gestort linae recta door naar de spaarrekening. 

Mijn moeder had ook een leuke verrassing. Ik had haar verteld dat ik de slaplantjes in een paar bakken wilde zetten en dat ik die het liefste wilde ophangen tegen de muur. Ik had op Pinterest gezien dat iemand met een dakgoot en een paar beugeltjes zo haar slaplanten verbouwde. Dat leek mij een leuk en goedkoop idee. Mijn moeder heeft echter nog een paar bakken staan dus die mag ik meenemen als we met Pasen in Fryslan zijn. Dus zo spaar ik ook weer het geld uit voor de dakgoten.

Ach en zo bespaar je op een koude maar zonnige woensdag toch weer een leuk bedrag. 

Piekeren

Sinds zaterdag heb ik het grootste deel van de tijd in bed gelegen. Ik had geen griep maar ik was oververmoeid. Ik kon letterlijk even helemaal niets meer. Iets simpels als het zetten van een kopje thee was al te veel. Veel heb ik niet eens geslapen, ik heb wel veel liggen piekeren en dingen liggen overdenken.

De zoektocht naar de perfecte naschoolse opvang heeft me namelijk tot nadenken gezet. Het gaat niet eens zo zeer om de opvang. We hebben twee hele leuke opvangcentra gevonden waar we de komende paar weken de voors en tegens van gaan wikken en wegen om dan hopelijk een goede keuze te maken. Wat de keuze ook zal zijn, ik denk dat dochterlief daar een fijne tijd tegemoet zal gaan. Waar het om gaat, zijn de schooltijden in combinatie met mijn werktijden en mijn wens om zo vaak mogelijk dochterlief naar school te kunnen. Ik werk 36 uur per week verspreid over 4 dagen en heb een reistijd van 30 minuten. Dat is dus een uur reistijd in totaal. De school begint pas rond 8.15. Kortom als ik dochterlief naar school breng op een werkdag dan kom ik pas ver na 18.00 uur thuis. Heel veel tijd hebben we dan op die avonden niet want ze moet ook op tijd in bed liggen. Om toch een beetje de gulden middenweg te vinden, bedacht ik dat ik dan in ieder geval haar woensdag- en vrijdagmiddag zou kunnen ophalen als ik in plaats van een hele dag twee halve dagen zou werken. Alleen hoe ik het ook wendt of keert, ik kom dan niet op die 36 uur. Je zou kunnen denken, mens doe niet zo moeilijk en ga dan wat minder werken maar die paar uurtjes extra worden vertaald in centjes en die centjes heb ik snoeihard nodig om af te lossen en om van rond te komen. Helaas bestaat de mogelijkheid om structureel een dag thuis te werken niet. Anders had ik daar nog een mogelijkheid gehad. Het komt er dus op neer dat ik het bij het oude moet laten van één doordeweekse dag vrij waarop ik dan die dag dochter naar school kan brengen en ophalen. Ik vind het alleen zo  jammer dat ik woensdagochtend dan niet meer samen met haar heb terwijl als ik vrijdagmiddag ook vrij zou hebben ik meer tijd met haar zou hebben. Is dat nu zo'n drama? Nee uiteindelijk niet maar ik had zo graag een actievere rol hierin willen spelen. En dat komt dus ook deels omdat als ik diep in mijn hart kijk, ik toch het allerliefste thuis bij haar zou zijn.

Ook maak ik me zorgen over hoe we vanaf september het allemaal gaan betalen. Ik heb het dan over 3 dagen naschoolse opvang. Manlief wil weer leven blazen in zijn doodgebloede bedrijfje. Als het succesvol wordt, dan hoef ik me over bovenstaande niet meer lang druk te maken. Het is dan een kwestie van nog sneller de schulden kunnen aflossen en als het eenmaal allemaal is afgelost dan kan ik minder gaan werken of zelfs helemaal niet. Er schijnt dus hoop aan de horizon. Alleen in hoeverre gaat het hem lukken? Hij werkt in een niche-markt, is een tijdje niet actief geweest en het is geen man van compromissen. Kortom het moet zich allemaal nog maar bewijzen.

Ook kondigde schoonzus aan dat ze haar dochtertje graag wil dopen als dochterlief en ik in Griekenland zijn. Ze wil perse dat onze dochter bij de doop aanwezig zal zijn dus waarom niet combineren. Heel lief natuurlijk dat ze dat in haar overwegingen meeneemt. Nu is een doop naast het huwelijk één van de grootste gebeurtenissen. Een doop kost daar al snel bijna net zo veel als een huwelijk (waarom begrijp ik niet maar dat is een hele andere discussie). Afhankelijk van waar de doop plaatsvindt, komen er dus minimaal twee hotelovernachtingen bij. Als het in Athene plaatsvindt (wat ik verwacht) kan ik namelijk niet bij familie overnachten. Bovendien wordt er een passend kado verwacht en feestelijke kleding. Kortom ook die kosten komen er nog bij want ik heb dus veel in mijn kast hangen maar geen feestkleding. Dat wordt dus de komende tijd heel veel zoeken op MP en in tweedehands winkeltjes.

Zo lag ik dus uren te piekeren en in gedachten cirkeltjes te maken. Als ik dacht dat ik de oplossing vond, dan doemde er wel weer wat anders op. Uiteindelijk draait het allemaal om geld wat mij (en ook anderen) blokkeert van wat ze in hun hart misschien het liefste willen doen. Dat is een feit en dat moet je accepteren maar soms is dat moeilijk en moet je keuzes maken die je liever anders had gezien.

Kleertjes

Gisterenavond ben ik door de zomerkleertjes gegaan van dochterlief om te bepalen of er nog iets gekocht moet worden. Ze heeft de laatste paar maanden een enorme groeispurt gemaakt. Droeg ze vorig jaar zomer nog maatje 98-104, nu draagt ze maatje 116. Op een of andere manier slaat ze altijd een maat over.

Een stapeltje kleertjes kon ik meteen opzij leggen, dan bleef er nog een stapeltje over die ik met haar moet doorpassen want misschien dat het nog wel kan en dan blijft er nog een stapeltje over die ze nog kan dragen. Als ik het stapeltje met haar heb doorgepast dan weet ik precies wat ik nog voor haar moet kopen. Zoals het er nu uitziet moet ze een paar pyjama’s, leggings, 1 tot 2 jurkjes, schoenen en heel misschien wat basis t-shirts.

Gisterenavond heb ik op Marktplaats gekeken voor jurkjes. Er staan nu een aantal biedingen uit. Ik hoop dat ze er akkoord mee gaan. Alleen ik ben niet van plan om mijn bod op te hogen. Het aanbod is zo groot dat als het deze keer niet lukt, dan komt er binnenkort wel weer iets anders. Ook is er eind van de maand een tweedehands kledingbeurs. Misschien dat ik daar ook naar toe ga. Op een of andere manier durf ik daar niet zo goed naar toe omdat ik bang ben dat ik dan met te veel kleertjes terugkom.  Het is natuurlijk een kwestie van jezelf inhouden. Ik weet dat ook wel maar als het heel goedkoop is dan word ik soms iets te enthousiast. Misschien gewoon een vast bedrag meenemen en dan is het op is op.

Als de kinderbijslag binnen is dan wil ik daarvan de leggings, t-shirtjes en pyjama’s kopen. Met schoenen wil ik nog heel even wachten. Ze heeft nog een paar goede schoenen die ze nog prima aan kan. Alleen voor de hele warme zomerdagen zijn deze wel echt te warm. De basisdingen koop ik vaak bij C&A. Ze hebben daar een lijn van biologisch katoen. Ik ben er heel tevreden over en het is niet duur.

De kleertjes die niet meer passen, wil ik deels verkopen. Dus binnenkort fotootjes maken en dan op Marktplaats zetten. Hopelijk verkoopt het een beetje. De opbrengst hiervan gaat naar de spaarrekening.

Elk seizoen ga ik zo te werk. Ik zoek de kleertjes uit waarvan ik denk dat ze nog een seizoen mee kunnen. Vervolgens was en strijk ik de kleertjes en ruim ze op. Aan het begin van een nieuw seizoen loop ik weer door de stapel heen. Het geeft mij een goed idee wat ik dan nog moet aanschaffen en ik kan een inschatting van de aanschafkosten maken. Ik denk dat ik dit seizoen met €100 klaar ben en dat is dan inclusief schoenen.

Nu moet het alleen nog mooi weer worden. Pff blijkbaar moeten we volgende week nog door een ronde wintersweer heen.

Energievretende mensen en momenten

Wat is dat toch met mensen de laatste tijd? Onverschilligheid, roddelen, schelden op alles wat los en vast zit en ondertussen zelf de onschuld spelen. De laatste tijd kan ik me enorm ergeren aan die dingen.

Ik heb bijvoorbeeld een collega die eigenlijk ronduit onbeschoft is. Ze uit haar mening op een hele expliciete manier zonder ruimte van discussie over te laten. Haar mening is wet. Iedereen die er op in gaat wordt keihard afgefakkeld. Op zich heb ik bewondering voor mensen die voor hun mening staan. Het getuigt van wilskracht vooral als de mening afwijkt van de norm. Alleen breng je mening op een gefundeerde manier in plaats van het staven met om de zo veel woorden een scheldwoord. Het ergste vind ik het nog dat ze een podium krijgt want een groepje collega’s vinden het hilarisch. Als iemand dan al een keer kritiek uit over de toon dan worden de schouders opgehaald en wordt er gezegd “ach, zo is ze nu eenmaal”. Er wordt volledig voorbij gegaan aan het feit dat iemand zich stoort aan de opmerkingen of ronduit beledigd is. Vorige week vertelde ik tijdens de lunch waar bovengenoemde collega bij zat dat mijn dochter helemaal weg is van haar bikini’s en dat ze Lelli Kelli schoenen zo mooi vindt. Dochterlief’s naam werd in één adem genoemd met het woord slet en hoer. Ik was witheet want niemand praat zo over mijn dochter. Het gaat hier om een kind van 3.5 jaar. De meeste meisjes van haar leeftijd vinden bloemetjes en schitterdingen fantastisch. Gelukkig maar zo ik bijna zeggen.

Ik schaam me ondertussen kapot als ik tijdens de lunch aan tafel zit want het gaat zo hard dat de hele kantine mee kan genieten van haar schunnige opmerkingen. Waarom moet iemand altijd schelden? Dat geeft echt geen extra kracht aan je standpunt. Het haalt het eerder onderuit. En scheld ik dan nooit? Jawel, maar ik probeer het zo veel mogelijk te beperken.

Dan is er nog een groepje dames op werk die alleen maar wel lijken te varen op roddel- en achterklap. Als er iets te roddelen valt, dan wordt het breed uitgemeten. Valt er niets meer te roddelen dan valt er een ongemakkelijke stilte. Blijkbaar is de gemene deler dus de sleeze and dirt van anderen en verder niets. Dat is dus pure armoede. Vooral als je dan ook nog betekent dat de dames na werktijd veel dingen met elkaar ondernemen. Onderzoeken hebben uitgewezen dat roddelen een bepaalde sociale functie heeft. Die functie onderschat ik ook niet en onderschrijf ik ook want op deze manier wordt er ook informatie gedeeld. Alleen ik haak af als er een gemene ondertoon in komt en waarbij de functie van roddelen niets anders meer is dan een ander onderuit te halen. Ik vraag me dan ook vaak af wat voegt het aan je leven toe dat die het met die doet.

Dan heb ik nog een vriend die blijkbaar alleen moeite doet als hij iets van mij nodig heeft. Zijn onverschillige houding stoort me enorm. Vriendschap gaat net als in een relatie om geven en nemen maar blijkbaar is het bij hem vooral nemen. Het erge is dat ik desondanks iedere keer toch over mijn hart strijk omdat hij dan toch weer een goede reden heeft. Toch voel het alsof ik voorgelogen word. Ik overweeg dan ook om een einde aan de vriendschap te maken. Het vreet te veel energie.

Dan zal ik het maar niet hebben over alle reality programma’s op tv die blijkbaar elk aspect van iemands leven moet vastleggen. Big Brother vond ik nog leuk maar langzaam maar zeker kijk ik bijna geen tv meer. Het boeit me niet meer. Het is zo veel van het zelfde. Het concept is volledig uitgemolken. Waar is de vernieuwende tv?

Dan heb ik het ook maar niet over de kinderen van een jaar of 11 en 12 die gisteren in de speeltuin elkaar voor alles wat rotte vis was aan het uitmaken waren. Waar komt die harde toon toch vandaan? Het is zo onnodig.

Zo dat ben ik kwijt. Soms heb ik er allemaal zo genoeg van. Dan is dat zelfvoorzienende leventje ergens op een mooi afgelegen plekje heel erg aanlokkelijk.

Dillemma: melden of niet?

Vorige week zijn we naar naschoolse opvang gaan kijken. Manlief wil vanaf september graag weer zijn werk oppakken, indien mogelijk. Hierdoor kan hij dochterlief overdag niet meer opvangen. Dus langzaam maar zeker zijn we ons aan het oriënteren op de mogelijkheden van naschoolse opvang. Nu is er bij ons in de buurt een erg leuke opvang. In het verleden was dit een boerderij die nu dienst doet als kinderopvang. Er wordt op een leuke en speelse manier de agrarische functie gecombineerd met spelende kinderen. Kinderen kunnen meehelpen met verzorgen van de geitjes en de kippen. Mogen in de moestuin meehelpen en de oogst ter plekke opeten of mee naar huis nemen. Er is ontzettend veel ruimte buiten om te rennen, springen en fietsen. Binnen is het ook ruim opgezet met als centraal punt een hal, vroeger de hooiberg, waar alle knutselactiviteiten worden aangeboden maar waar ook een kleine binnenspeelplaats is. Kortom het lijkt mij een leuke plek om als kind naar toe te gaan. Toch wilde ik het graag met eigen ogen zien en de sfeer proeven. Dus dat hebben we vrijdag gedaan. Dochterlief werd op slag verliefd, ging meteen op onderzoek uit en voegde zich meteen bij een groepje spelende kinderen. Huilend hebben we haar weer mee naar huis moeten nemen want ze wilde niet meer weg. Kortom ik heb er een goed gevoel bij. Manlief staat er erg dubbel in. Het liefste zou hij dochterlief thuis na school opvangen al dan niet door hem of mij. Loslaten is moeilijk, vooral voor hem. Hij zou haar het liefste haar zo veel mogelijk weghouden van en willen beschermen tegen de boze buitenwereld. Ik wil dat ook het liefste maar ik snap ook wel dat ik haar beetje bij beetje moet loslaten hoe klein ze ook nog is.

Wat ook niet meehelpt is de berichtgeving afgelopen weekend over de kwaliteit van de kinderopvang en het hoger beroep dat deze week begint inzake de Amsterdamse zedenzaak. Wij (althans ik) hadden een goed gevoel bij de opvang. Maar dat hadden waarschijnlijk ook de ouders van de slachtoffertjes van Robert M toen zij hun kinderen daar naar toe brachten. Dat vertrouwen zou je ook moeten hebben. Je gaat er toch vanuit dat mensen die professioneel met kinderen omgaan dit doen in het beste belang van het kind. Helaas is al meerdere keren bewezen dat monsters als Robert M. bewust deze plekken op zoeken. Ik wil er niet veel woorden aan vuil maken maar mijn bloed kookt als er aan denk. Ik vind het ronduit walgelijk.

Dit weekend had ik hierover ook een gesprek met mijn moeder. Zij zit in een tweestrijd. Een aantal jaren geleden heeft haar beste vriendin in diepste vertrouwen verteld dat zij er achter is gekomen dat haar man haar twee zonen seksueel heeft misbruikt. Ze was er toendertijd zo kapot van dat ze suïcidaal was. Ze is echter wel bij haar man gebleven omdat ze chronisch ziek is en vaak er zo slecht aan toe is dat ze dagen in bed ligt en niet voor haar zelf kan zorgen. Ze wil niet naar een verzorgingstehuis toe dus daardoor “accepteert” ze de situatie. De zonen zijn inmiddels het huis uit en hebben hun eigen leven. Een zoon is volledig ontspoord en wil niets meer met zijn ouders te maken hebben. De andere zoon brengt zijn dochtertje één dag per week naar zijn ouders om op te vangen. En daar zit dus het probleem van mijn moeder. Ze vindt het een vreselijke gedachte dat een klein kind wordt overgeleverd aan een man die zijn kinderen in het verleden heeft misbruikt. Deze man verschoont haar namelijk zonder enige supervisie want zijn vrouw ligt grotendeels de hele dag plat op bed. Ik vind het een hele enge gedachte en mijn moeder ook. Wie weet wat er gebeurt? Aan de andere kant hoe kun je een kind daar naar toe brengen als je weet wat daar in het verleden heeft plaatsgevonden?

Mijn moeder zit dus in tweestrijd: moet ze het al dan niet anoniem melden bij een instantie zodat het onderzocht kan worden of moet ze haar mond houden omdat ze niet weet wat haar vriendin zou doen als alles weer wordt opgerakeld en wellicht zichzelf wat aandoet? Ze weet het niet goed meer, ook al vindt ze wel dat het belang van het kind altijd voor gaat. Ikzelf zou de vriendschap hebben verbroken met die vriendin. Ik zou haar niet meer kunnen respecteren dat ze haar gezondheid dus zichzelf boven het welzijn van haar kinderen stelt. Loyaliteit ligt wat mij betreft altijd bij je kind en niet bij ene of andere viezerik met een zieke geest die toevallig voor je kan zorgen zodat jij niet naar een tehuis moet. Ik zou haar en haar man niet meer onder ogen kunnen komen zonder alleen maar walging te voelen. Mijn moeder is alleen zo'n lieverd dat ze haar vriendin wil blijven steunen ook al gaat het wel steeds zwaarder voor haar worden. Ondertussen zit ze er wel mee in haar maag en wil ze iets met haar unheimliche gevoel doen. Ik heb haar aangeraden om met een vertrouwenspersoon te gaan praten. Ik heb ook al aangeboden dat ik het meld. Ik zou daar geen enkel probleem mee hebben. Wellicht had ik het misschhien al wel gedaan als ik meer informatie had. Wat zouden jullie doen?

Kapitaalverzekeringen: wat nu weer?

Toen ik 6 jaar geleden van werkgever veranderde verviel mijn personeelskorting die ik op mijn hypotheek kreeg. Het rentepercentage werd dus gezet op het tarief dat op de reguliere particulier van toepassing was. Personeel werkzaam bij financiële instellingen krijgen veelal korting op de financiële producten. Op mijn hypotheek scheelde dat toen als snel 0,3% tot 0,4%. Toendertijd kon ik dus nergens goedkoper een hypotheek krijgen. Helaas stond ik er niet bij stil wat de financiële consequenties zouden zijn als ik van werkgever zou veranderen. Ik schrok dus heel erg toen ik het reguliere tarief moest betalen. Dat was ook de reden om me weer te oriënteren en te kijken of ik mijn hypotheek wellicht ergens anders goedkoper kon afsluiten. Ook was dat voor mij het moment om eens goed naar de hypotheekvorm te kijken. Ik had toen namelijk een beleggingshypotheek en ik vond het niet prettig dat de aflossing was gekoppeld aan de performance van een onderliggende beleggingsportefeuille. Ik wilde meer zekerheid dat ik aan het einde van de rit niet met een grote restschuld zou zitten.

Uiteindelijk heb ik een aflossingsvrije hypotheek afgesloten met daaraan gekoppeld een kapitaalsverzekering. Via mijn kapitaalsverzekering bouw ik in 30 jaar vermogen op die ik kan aanwenden om mijn hypotheek (deels) af te lossen. Over 30 jaar zou ik hiermee minimaal de helft van mijn huidige hypotheek kunnen aflossen.

Ongeveer drie weken geleden kreeg ik een brief van de verzekeraar. Het was de waardeopgave. Ik vond de opbrengst niet heel erg hoog. Ik vraag me ook af wat de lopende kosten zijn van de kapitaalsverzekering. Een verzekeraar moet volledige transparantie geven over de kosten op een zodanige manier dat ik tot de laatste eurocent kan uitrekenen waar de maandelijkse premie aan wordt besteed. Dit kostenoverzicht heb ik nog nooit gehad. Dit is dus iets waar ik binnenkort naar wil gaan kijken. Ik heb het idee dat ik ergens onevenredig veel betaal. Dat is een onderbuikgevoel dus ik hoop dat de feiten me het tegendeel bewijzen. Anders denk ik dat ik een klacht in ga dienen.

Naast het waardeoverzicht kreeg ik onlangs ook een brief waarin werd aangegeven dat ik een keuze moest maken of ik mijn kapitaalverzekering wilde aanwenden voor mijn eigen woning of dat ik het opgebouwde kapitaal voor bredere doeleinden wilde aanwenden. In het ene geval valt het opgebouwde kapitaal in box 1 en het andere geval in box 3. Helaas zat er bij de brief niet meer informatie. Een snel rondje op internet bracht al veel algemene informatie op. Het is dus nu een kwestie van uitzoeken wat het voor mij persoonlijk betekent.  In het kort houdt het dit in:

In het verleden zijn veel kapitaalverzekeringen afgesloten waarbij het de bedoeling is dat met de polisuitkering de eigenwoningschuld wordt afgelost. Dat gebeurde vooral in combinatie met een aflossingsvrije hypotheek. De regering wil echter af van de aflossingsvrije hypotheken en pakt daarom ook de kapitaalverzekeringen aan. Met ingang van 1 januari 2013 kan geen nieuwe kapitaalverzekering eigen woning (KEW) meer worden afgesloten, behalve in bijzondere situaties.

De KEW-clausule bepaalt of een kapitaalverzekering in box 1 valt of in box 3. Een van de voorwaarden om geheel buiten box 3 te komen of te blijven is dat de kapitaalverzekering is ‘gekoppeld’ aan de eigen woning: in de polisovereenkomst moet staan dat de uitkering dient ter aflossing van de eigenwoningschuld. Voor een kwalificerende KEW geldt een vrijstelling in box 1.

Een polis die is afgesloten vóór 14 september 1999 heeft een vrijstelling in box 3. Deze vrijstelling is hoog: € 123.428. Partners kunnen zelfs de dubbele vrijstelling gebruiken. Dit bedrag wordt niet jaarlijks geïndexeerd.

Een polis die is afgesloten op of na 14 september 1999 mist de vrijstelling van € 123.428 in box 3. In dat geval kan het zinvol zijn om de polis te koppelen aan de eigen woning als het bedrag aan heffingvrij vermogen in box 3 wordt overschreden (van € 21.139 in 2012, voor partners het dubbele bedrag).

Ik overweeg om de kapitaalverzekering om te zetten ten bate van mijn eigen woning. Alleen ik wil weten wat de consequenties zijn in het geval ik mijn huis bijvoorbeeld over 4 jaar verkoop. Wat is voor mij voordelig en wat past bij mijn situatie? Gelukkig heb ik iemand die al jaren voor mij en mijn moeder de belastingopgave verzorgt en die ook kan adviseren over dit soort kwesties. Ik heb deze mogelijkheid maar hoeveel mensen hebben dit niet. Hoeveel mensen doen de moeite om het uit te zoeken? En hoeveel mensen begrijpen nu eigenlijk waar het om gaat. Ik vind het jammer hoe weinig informatief de verzekeraar is. Een folder met meer informatie of de algemene voorwaarden van de twee verschillende soorten verzekeringen was al een goede stap in de richting geweest. Helaas is dit niet zo.

Verjaardag

Vandaag heb ik een dagje vrij. Morgen ben ik namelijk jarig. Ter voorbereiding daarvan moet ik nog een aantal dingen doen. Daarnaast heb ik op het moment dat ik mijn eerste baan kreeg de traditie geïntroduceerd om op mijn verjaardag vrij te zijn. Nu valt dit keer mijn verjaardag op zaterdag maar ik vond dat ik wel een vrije dag had verdiend.

Eigenlijk vier ik mijn verjaardag niet of in hele bescheiden vorm. Vroeger gingen we uit eten en nu kook ik ’s avond wat lekkers. Alleen is er nu geen ontkomen meer aan met een overenthousiaste dochter om het echt te vieren. Dochterlief is namelijk al weken bezig met het “plannen” van mijn verjaardag. Ze is niet alleen bezig met mijn verjaardag maar ook met die van haar. We hebben haar namelijk verteld dat als ze jarig is geweest, ze naar school gaat. School is voor haar iets magisch. Ze kan bijna niet meer wachten tot het zo ver is. Aangezien ze pas in augustus voor de eerste keer naar school mag, wilden we haar een beetje een tijdsbesef meegeven. Dus we hebben nu een riedeltje verzonnen die ze regelmatig herhaalt. Het riedeltje komt erop neer dat eerst mama jarig is, dan komt de paashaas, dan gaan we naar opa en oma in Griekenland en dan is ze jarig. Mijn verjaardag werd voor haar dus een soort mijlpaal.

Inmiddels heeft ze begrepen dat het morgen zo ver is. De kleine dame heeft grootse plannen gemaakt voor haar moeder. Ze wilde eerst bloemen gaan plukken in de tuin. Toen ze er achter kwam dat die er nu nog niet zijn, werd manlief gecharterd. Vanmiddag gaan ze samen bloemen kopen. Ik ben benieuwd wat ze uitkiest. Ze wil ook dat het huis versierd wordt met slingers en ballonen. Ook heeft ze bedacht dat we vanmiddag samen taart gaan bakken. Ze vindt niets leuker om in pannen te roeren. Vanmiddag kan ze dus haar hart ophalen als ik deze brownies (zie hier) maak (en ze zijn verslavend lekker).

Ik vind het lief dat ze er zo mee bezig is. Het ontroert me ook want ze wil zo graag dat een leuk feest wordt. Het wordt in ieder geval voor haar en mij een onvergetelijke dag.