Energievretende mensen en momenten

Wat is dat toch met mensen de laatste tijd? Onverschilligheid, roddelen, schelden op alles wat los en vast zit en ondertussen zelf de onschuld spelen. De laatste tijd kan ik me enorm ergeren aan die dingen.

Ik heb bijvoorbeeld een collega die eigenlijk ronduit onbeschoft is. Ze uit haar mening op een hele expliciete manier zonder ruimte van discussie over te laten. Haar mening is wet. Iedereen die er op in gaat wordt keihard afgefakkeld. Op zich heb ik bewondering voor mensen die voor hun mening staan. Het getuigt van wilskracht vooral als de mening afwijkt van de norm. Alleen breng je mening op een gefundeerde manier in plaats van het staven met om de zo veel woorden een scheldwoord. Het ergste vind ik het nog dat ze een podium krijgt want een groepje collega’s vinden het hilarisch. Als iemand dan al een keer kritiek uit over de toon dan worden de schouders opgehaald en wordt er gezegd “ach, zo is ze nu eenmaal”. Er wordt volledig voorbij gegaan aan het feit dat iemand zich stoort aan de opmerkingen of ronduit beledigd is. Vorige week vertelde ik tijdens de lunch waar bovengenoemde collega bij zat dat mijn dochter helemaal weg is van haar bikini’s en dat ze Lelli Kelli schoenen zo mooi vindt. Dochterlief’s naam werd in één adem genoemd met het woord slet en hoer. Ik was witheet want niemand praat zo over mijn dochter. Het gaat hier om een kind van 3.5 jaar. De meeste meisjes van haar leeftijd vinden bloemetjes en schitterdingen fantastisch. Gelukkig maar zo ik bijna zeggen.

Ik schaam me ondertussen kapot als ik tijdens de lunch aan tafel zit want het gaat zo hard dat de hele kantine mee kan genieten van haar schunnige opmerkingen. Waarom moet iemand altijd schelden? Dat geeft echt geen extra kracht aan je standpunt. Het haalt het eerder onderuit. En scheld ik dan nooit? Jawel, maar ik probeer het zo veel mogelijk te beperken.

Dan is er nog een groepje dames op werk die alleen maar wel lijken te varen op roddel- en achterklap. Als er iets te roddelen valt, dan wordt het breed uitgemeten. Valt er niets meer te roddelen dan valt er een ongemakkelijke stilte. Blijkbaar is de gemene deler dus de sleeze and dirt van anderen en verder niets. Dat is dus pure armoede. Vooral als je dan ook nog betekent dat de dames na werktijd veel dingen met elkaar ondernemen. Onderzoeken hebben uitgewezen dat roddelen een bepaalde sociale functie heeft. Die functie onderschat ik ook niet en onderschrijf ik ook want op deze manier wordt er ook informatie gedeeld. Alleen ik haak af als er een gemene ondertoon in komt en waarbij de functie van roddelen niets anders meer is dan een ander onderuit te halen. Ik vraag me dan ook vaak af wat voegt het aan je leven toe dat die het met die doet.

Dan heb ik nog een vriend die blijkbaar alleen moeite doet als hij iets van mij nodig heeft. Zijn onverschillige houding stoort me enorm. Vriendschap gaat net als in een relatie om geven en nemen maar blijkbaar is het bij hem vooral nemen. Het erge is dat ik desondanks iedere keer toch over mijn hart strijk omdat hij dan toch weer een goede reden heeft. Toch voel het alsof ik voorgelogen word. Ik overweeg dan ook om een einde aan de vriendschap te maken. Het vreet te veel energie.

Dan zal ik het maar niet hebben over alle reality programma’s op tv die blijkbaar elk aspect van iemands leven moet vastleggen. Big Brother vond ik nog leuk maar langzaam maar zeker kijk ik bijna geen tv meer. Het boeit me niet meer. Het is zo veel van het zelfde. Het concept is volledig uitgemolken. Waar is de vernieuwende tv?

Dan heb ik het ook maar niet over de kinderen van een jaar of 11 en 12 die gisteren in de speeltuin elkaar voor alles wat rotte vis was aan het uitmaken waren. Waar komt die harde toon toch vandaan? Het is zo onnodig.

Zo dat ben ik kwijt. Soms heb ik er allemaal zo genoeg van. Dan is dat zelfvoorzienende leventje ergens op een mooi afgelegen plekje heel erg aanlokkelijk.

Dillemma: melden of niet?

Vorige week zijn we naar naschoolse opvang gaan kijken. Manlief wil vanaf september graag weer zijn werk oppakken, indien mogelijk. Hierdoor kan hij dochterlief overdag niet meer opvangen. Dus langzaam maar zeker zijn we ons aan het oriënteren op de mogelijkheden van naschoolse opvang. Nu is er bij ons in de buurt een erg leuke opvang. In het verleden was dit een boerderij die nu dienst doet als kinderopvang. Er wordt op een leuke en speelse manier de agrarische functie gecombineerd met spelende kinderen. Kinderen kunnen meehelpen met verzorgen van de geitjes en de kippen. Mogen in de moestuin meehelpen en de oogst ter plekke opeten of mee naar huis nemen. Er is ontzettend veel ruimte buiten om te rennen, springen en fietsen. Binnen is het ook ruim opgezet met als centraal punt een hal, vroeger de hooiberg, waar alle knutselactiviteiten worden aangeboden maar waar ook een kleine binnenspeelplaats is. Kortom het lijkt mij een leuke plek om als kind naar toe te gaan. Toch wilde ik het graag met eigen ogen zien en de sfeer proeven. Dus dat hebben we vrijdag gedaan. Dochterlief werd op slag verliefd, ging meteen op onderzoek uit en voegde zich meteen bij een groepje spelende kinderen. Huilend hebben we haar weer mee naar huis moeten nemen want ze wilde niet meer weg. Kortom ik heb er een goed gevoel bij. Manlief staat er erg dubbel in. Het liefste zou hij dochterlief thuis na school opvangen al dan niet door hem of mij. Loslaten is moeilijk, vooral voor hem. Hij zou haar het liefste haar zo veel mogelijk weghouden van en willen beschermen tegen de boze buitenwereld. Ik wil dat ook het liefste maar ik snap ook wel dat ik haar beetje bij beetje moet loslaten hoe klein ze ook nog is.

Wat ook niet meehelpt is de berichtgeving afgelopen weekend over de kwaliteit van de kinderopvang en het hoger beroep dat deze week begint inzake de Amsterdamse zedenzaak. Wij (althans ik) hadden een goed gevoel bij de opvang. Maar dat hadden waarschijnlijk ook de ouders van de slachtoffertjes van Robert M toen zij hun kinderen daar naar toe brachten. Dat vertrouwen zou je ook moeten hebben. Je gaat er toch vanuit dat mensen die professioneel met kinderen omgaan dit doen in het beste belang van het kind. Helaas is al meerdere keren bewezen dat monsters als Robert M. bewust deze plekken op zoeken. Ik wil er niet veel woorden aan vuil maken maar mijn bloed kookt als er aan denk. Ik vind het ronduit walgelijk.

Dit weekend had ik hierover ook een gesprek met mijn moeder. Zij zit in een tweestrijd. Een aantal jaren geleden heeft haar beste vriendin in diepste vertrouwen verteld dat zij er achter is gekomen dat haar man haar twee zonen seksueel heeft misbruikt. Ze was er toendertijd zo kapot van dat ze suïcidaal was. Ze is echter wel bij haar man gebleven omdat ze chronisch ziek is en vaak er zo slecht aan toe is dat ze dagen in bed ligt en niet voor haar zelf kan zorgen. Ze wil niet naar een verzorgingstehuis toe dus daardoor “accepteert” ze de situatie. De zonen zijn inmiddels het huis uit en hebben hun eigen leven. Een zoon is volledig ontspoord en wil niets meer met zijn ouders te maken hebben. De andere zoon brengt zijn dochtertje één dag per week naar zijn ouders om op te vangen. En daar zit dus het probleem van mijn moeder. Ze vindt het een vreselijke gedachte dat een klein kind wordt overgeleverd aan een man die zijn kinderen in het verleden heeft misbruikt. Deze man verschoont haar namelijk zonder enige supervisie want zijn vrouw ligt grotendeels de hele dag plat op bed. Ik vind het een hele enge gedachte en mijn moeder ook. Wie weet wat er gebeurt? Aan de andere kant hoe kun je een kind daar naar toe brengen als je weet wat daar in het verleden heeft plaatsgevonden?

Mijn moeder zit dus in tweestrijd: moet ze het al dan niet anoniem melden bij een instantie zodat het onderzocht kan worden of moet ze haar mond houden omdat ze niet weet wat haar vriendin zou doen als alles weer wordt opgerakeld en wellicht zichzelf wat aandoet? Ze weet het niet goed meer, ook al vindt ze wel dat het belang van het kind altijd voor gaat. Ikzelf zou de vriendschap hebben verbroken met die vriendin. Ik zou haar niet meer kunnen respecteren dat ze haar gezondheid dus zichzelf boven het welzijn van haar kinderen stelt. Loyaliteit ligt wat mij betreft altijd bij je kind en niet bij ene of andere viezerik met een zieke geest die toevallig voor je kan zorgen zodat jij niet naar een tehuis moet. Ik zou haar en haar man niet meer onder ogen kunnen komen zonder alleen maar walging te voelen. Mijn moeder is alleen zo'n lieverd dat ze haar vriendin wil blijven steunen ook al gaat het wel steeds zwaarder voor haar worden. Ondertussen zit ze er wel mee in haar maag en wil ze iets met haar unheimliche gevoel doen. Ik heb haar aangeraden om met een vertrouwenspersoon te gaan praten. Ik heb ook al aangeboden dat ik het meld. Ik zou daar geen enkel probleem mee hebben. Wellicht had ik het misschhien al wel gedaan als ik meer informatie had. Wat zouden jullie doen?

Kapitaalverzekeringen: wat nu weer?

Toen ik 6 jaar geleden van werkgever veranderde verviel mijn personeelskorting die ik op mijn hypotheek kreeg. Het rentepercentage werd dus gezet op het tarief dat op de reguliere particulier van toepassing was. Personeel werkzaam bij financiële instellingen krijgen veelal korting op de financiële producten. Op mijn hypotheek scheelde dat toen als snel 0,3% tot 0,4%. Toendertijd kon ik dus nergens goedkoper een hypotheek krijgen. Helaas stond ik er niet bij stil wat de financiële consequenties zouden zijn als ik van werkgever zou veranderen. Ik schrok dus heel erg toen ik het reguliere tarief moest betalen. Dat was ook de reden om me weer te oriënteren en te kijken of ik mijn hypotheek wellicht ergens anders goedkoper kon afsluiten. Ook was dat voor mij het moment om eens goed naar de hypotheekvorm te kijken. Ik had toen namelijk een beleggingshypotheek en ik vond het niet prettig dat de aflossing was gekoppeld aan de performance van een onderliggende beleggingsportefeuille. Ik wilde meer zekerheid dat ik aan het einde van de rit niet met een grote restschuld zou zitten.

Uiteindelijk heb ik een aflossingsvrije hypotheek afgesloten met daaraan gekoppeld een kapitaalsverzekering. Via mijn kapitaalsverzekering bouw ik in 30 jaar vermogen op die ik kan aanwenden om mijn hypotheek (deels) af te lossen. Over 30 jaar zou ik hiermee minimaal de helft van mijn huidige hypotheek kunnen aflossen.

Ongeveer drie weken geleden kreeg ik een brief van de verzekeraar. Het was de waardeopgave. Ik vond de opbrengst niet heel erg hoog. Ik vraag me ook af wat de lopende kosten zijn van de kapitaalsverzekering. Een verzekeraar moet volledige transparantie geven over de kosten op een zodanige manier dat ik tot de laatste eurocent kan uitrekenen waar de maandelijkse premie aan wordt besteed. Dit kostenoverzicht heb ik nog nooit gehad. Dit is dus iets waar ik binnenkort naar wil gaan kijken. Ik heb het idee dat ik ergens onevenredig veel betaal. Dat is een onderbuikgevoel dus ik hoop dat de feiten me het tegendeel bewijzen. Anders denk ik dat ik een klacht in ga dienen.

Naast het waardeoverzicht kreeg ik onlangs ook een brief waarin werd aangegeven dat ik een keuze moest maken of ik mijn kapitaalverzekering wilde aanwenden voor mijn eigen woning of dat ik het opgebouwde kapitaal voor bredere doeleinden wilde aanwenden. In het ene geval valt het opgebouwde kapitaal in box 1 en het andere geval in box 3. Helaas zat er bij de brief niet meer informatie. Een snel rondje op internet bracht al veel algemene informatie op. Het is dus nu een kwestie van uitzoeken wat het voor mij persoonlijk betekent.  In het kort houdt het dit in:

In het verleden zijn veel kapitaalverzekeringen afgesloten waarbij het de bedoeling is dat met de polisuitkering de eigenwoningschuld wordt afgelost. Dat gebeurde vooral in combinatie met een aflossingsvrije hypotheek. De regering wil echter af van de aflossingsvrije hypotheken en pakt daarom ook de kapitaalverzekeringen aan. Met ingang van 1 januari 2013 kan geen nieuwe kapitaalverzekering eigen woning (KEW) meer worden afgesloten, behalve in bijzondere situaties.

De KEW-clausule bepaalt of een kapitaalverzekering in box 1 valt of in box 3. Een van de voorwaarden om geheel buiten box 3 te komen of te blijven is dat de kapitaalverzekering is ‘gekoppeld’ aan de eigen woning: in de polisovereenkomst moet staan dat de uitkering dient ter aflossing van de eigenwoningschuld. Voor een kwalificerende KEW geldt een vrijstelling in box 1.

Een polis die is afgesloten vóór 14 september 1999 heeft een vrijstelling in box 3. Deze vrijstelling is hoog: € 123.428. Partners kunnen zelfs de dubbele vrijstelling gebruiken. Dit bedrag wordt niet jaarlijks geïndexeerd.

Een polis die is afgesloten op of na 14 september 1999 mist de vrijstelling van € 123.428 in box 3. In dat geval kan het zinvol zijn om de polis te koppelen aan de eigen woning als het bedrag aan heffingvrij vermogen in box 3 wordt overschreden (van € 21.139 in 2012, voor partners het dubbele bedrag).

Ik overweeg om de kapitaalverzekering om te zetten ten bate van mijn eigen woning. Alleen ik wil weten wat de consequenties zijn in het geval ik mijn huis bijvoorbeeld over 4 jaar verkoop. Wat is voor mij voordelig en wat past bij mijn situatie? Gelukkig heb ik iemand die al jaren voor mij en mijn moeder de belastingopgave verzorgt en die ook kan adviseren over dit soort kwesties. Ik heb deze mogelijkheid maar hoeveel mensen hebben dit niet. Hoeveel mensen doen de moeite om het uit te zoeken? En hoeveel mensen begrijpen nu eigenlijk waar het om gaat. Ik vind het jammer hoe weinig informatief de verzekeraar is. Een folder met meer informatie of de algemene voorwaarden van de twee verschillende soorten verzekeringen was al een goede stap in de richting geweest. Helaas is dit niet zo.

Verjaardag

Vandaag heb ik een dagje vrij. Morgen ben ik namelijk jarig. Ter voorbereiding daarvan moet ik nog een aantal dingen doen. Daarnaast heb ik op het moment dat ik mijn eerste baan kreeg de traditie geïntroduceerd om op mijn verjaardag vrij te zijn. Nu valt dit keer mijn verjaardag op zaterdag maar ik vond dat ik wel een vrije dag had verdiend.

Eigenlijk vier ik mijn verjaardag niet of in hele bescheiden vorm. Vroeger gingen we uit eten en nu kook ik ’s avond wat lekkers. Alleen is er nu geen ontkomen meer aan met een overenthousiaste dochter om het echt te vieren. Dochterlief is namelijk al weken bezig met het “plannen” van mijn verjaardag. Ze is niet alleen bezig met mijn verjaardag maar ook met die van haar. We hebben haar namelijk verteld dat als ze jarig is geweest, ze naar school gaat. School is voor haar iets magisch. Ze kan bijna niet meer wachten tot het zo ver is. Aangezien ze pas in augustus voor de eerste keer naar school mag, wilden we haar een beetje een tijdsbesef meegeven. Dus we hebben nu een riedeltje verzonnen die ze regelmatig herhaalt. Het riedeltje komt erop neer dat eerst mama jarig is, dan komt de paashaas, dan gaan we naar opa en oma in Griekenland en dan is ze jarig. Mijn verjaardag werd voor haar dus een soort mijlpaal.

Inmiddels heeft ze begrepen dat het morgen zo ver is. De kleine dame heeft grootse plannen gemaakt voor haar moeder. Ze wilde eerst bloemen gaan plukken in de tuin. Toen ze er achter kwam dat die er nu nog niet zijn, werd manlief gecharterd. Vanmiddag gaan ze samen bloemen kopen. Ik ben benieuwd wat ze uitkiest. Ze wil ook dat het huis versierd wordt met slingers en ballonen. Ook heeft ze bedacht dat we vanmiddag samen taart gaan bakken. Ze vindt niets leuker om in pannen te roeren. Vanmiddag kan ze dus haar hart ophalen als ik deze brownies (zie hier) maak (en ze zijn verslavend lekker).

Ik vind het lief dat ze er zo mee bezig is. Het ontroert me ook want ze wil zo graag dat een leuk feest wordt. Het wordt in ieder geval voor haar en mij een onvergetelijke dag.

Bah baaldag.....

Soms heb je van die dagen dat alles tegen zit en je beter in bed had kunnen blijven. Ik heb vandaag zo’n dag. Het is zelfs zo erg dat ik über-gevoelig op alles reageer wat in mijn geval dan ook meestal gepaard gaat met een flinke kattige opmerking voor iedereen die in de weg staat of zit.

Het begon gisterenavond. Ik probeer al een tijdje met een vriend af te spreken. Hij woont in het buitenland dus het valt en staat met wanneer hij in Nederland is. Nu is het zo dat als hij in Nederland komt dat hij altijd iets moet ophalen of iemand nodig heeft om hem van het vliegveld te halen en dan ergens naar toe te brengen. Ik heb inmiddels al half Nederland voor hem afgereden. Meestal staat daar weinig tot niets tegenover. En ik baal daar inmiddels een beetje van. Volgende week komt hij weer naar Nederland: of ik hem even wilde ophalen in Eindhoven om vervolgens hem onder de rook van Amersfoort te zetten. Ik kan die dag niet want ik heb een hele volle agenda op werk. Ik stelde voor om dan een andere dag af te spreken zodat we elkaar toch zouden zien en ik hem bepaalde spullen mee kan geven die inmiddels ook al stof op zolder staan te verzamelen. In eerste instantie kon dat en nu ineens niet meer. Ik heb dus een vrij direct mailtje gestuurd waarin ik aangaf dat ik teleurgesteld ben in de hele gang van zaken. Nu is meneer dus beledigd. Ik baal ook want ik heb dus wel spullen voor hem klaar staan. Denk dat ik het maar de Kringloop breng.

Vervolgens is er op werk iets aan het escaleren. In principe valt het niet onder mijn verantwoordelijkheid en vervang ik slechts mijn collega tijdens haar vakantie maar ik moet het wel oplossen. Hierdoor komen een paar dingen die ik ook absoluut moet doen danig onder druk te staan en worden weer opzij geschoven om de crisis van mijn vakantievierende collega te bezweren.

Om even uit de negatieve spiraal te komen ben ik even de stad in gegaan. Ik moest nog een cadeautje kopen voor mijn verjaardag op verzoek van mijn moeder. Ik heb enigszins mijn stoom kunnen afblazen door hard trappend op de fiets naar het centrum te gaan. (Ik zal het dan verder maar niet hebben over de kerel die mij in plat Haags uitschold omdat ik hem per ongeluk op de fiets afsneed. Ik had hem echt niet gezien.) Eenmaal terug op kantoor staan er ineens twee giebelende collega’s in mijn kamer. Ze komen nooit zomaar naar mijn kamer die ik nog met 4 andere collega’s deel. Ze liepen rechtstreeks naar het bureau van een collega waar zij foto’s van haar dochtertjes heeft hangen. Ook hangt er een tekening. Grote lol alom maar op mijn vraag waarom werd niet gereageerd. Nog geen 5 minuten later lopen er nog vijf collega’s de kamer in. Weer naar hetzelfde bureau van mijn afwezige collega. Ineens wordt er ook en foto gemaakt. Wederom geen uitleg. Eén iemand mompelde nog iets in de trant van dat het een grapje was. Ik vond er niets grappigs aan en heb ook gezegd dat als er iets is dat ze dat moeten doen of vragen als desbetreffende collega er is. Ik ben een beetje allergisch voor dit soort dingen. Herinnert mij een beetje aan de middelbare school waar je ook altijd een groep meiden had die achter je rug om aan het roddelen waren en dingen aan het bekokstoven. Op mijn werk is er ook zo’n groepje. Ik zit nu alleen te denken of ik dit tegen mijn collega moet vertellen als ze maandag weer op kantoor is. Ik twijfel. Wat zouden jullie doen?

Ondertussen is manlief thuis ook aan het mopperen. Hij voelt zich al een paar dagen niet lekker en loopt enorm te snotteren. Als vanavond dochterlief op bed ligt, dan neem ik maar eens een warme douche. Niets zo ontspannend als warm stromend water over je lijf. En dan trek ik misschien toch die dekens over mijn hoofd en laat de wereld even aan mij voorbij gaan. Morgen is weer een nieuwe dag en dan ga ik er weer met frisse moed tegenaan. Vandaag baal ik even.

YESSSSSSS: Een schuld minder

Soms zegt een plaatje meer dan woorden. Ik ben in een jubelstemming want ik heb net gezien dat de laatste afbetaling verwerkt is. ik ben nu officieel af van creditcard 1. Alles is tot de laatste cent afbetaald. En de grootste verrassing: ik had een debetstand op mijn creditcard. Dat bedrag is overgemaakt en gaat naar creditcard 2. 

Ik ben helemaal blij en kan wel een gat in de lucht springen van blijdschap!!!!!!!!

De afdelingspot

Op mijn werk hanteren wij een afdelingspot. Zodra de pot leeg is, wordt iedereen gevraagd om €25 in te leggen. Hiervan wordt vervolgens een cadeautje à €12.50 voor ieders verjaardag van gekocht. Het overige deel van de bijdrage wordt gebruikt voor huwelijken, geboorte, ziekte, afscheid en andere gebeurtenissen. Naast de afdelingspot stelt de werkgever ook een budget vast voor speciale gebeurtenissen.

Het doel van de pot is (en was) dat er geen enveloppen meer langs zouden komen. Vaak was het zo met enveloppen dat collega’s geen geld bij zich hadden en dat iemand dit dan weer moest voorschieten. Het kon dan soms weken duren voordat je het geld weer terug kreeg onder het mom van “ik pin alles, dus ik heb eigenlijk nooit cash bij de hand”.  

De laatste tijd zijn er discussies ontstaan over het voorbestaan van de pot. Blijkbaar wordt er toch met twee maten gemeten. Soms komt er toch nog een envelop langs. Hierdoor krijgt één collega wel een aanzienlijk bedrag bij bijvoorbeeld de geboorte van een kind en de ander krijgt het vastgestelde bedrag. Andere collega’s zijn verstokt vrijgezel en vinden dat ze dus onevenredig bijdragen want huwelijk en geboorte zal waarschijnlijk nooit op hun van toepassing zijn dus krijgen ze ook nooit dat deel uit de pot. Ik heb de discussies tijdens de lunch met stijgende verbazing aan zitten horen. Het ging namelijk alleen maar om henzelf. Het leek wel of men elkaar die paar euro’s extra niet gunde. Het absolute dieptepunt werd bereikt toen de kosten van het verjaardagcadeau tegen de kosten van het gebak werden afgezet. De kosten van het gebak liggen namelijk aanzienlijk hoger dus dat woog niet op tegen de waarde van het cadeau. Uiteindelijk werden andere ideeën geopperd die varieerden van een maandelijkse borrel waar iedereen aan bijdraagt, alle verjaardagen in één maand gezamenlijk vieren of simpelweg de pot afschaffen.

Als het aan mij lag, werd de pot volledig afgeschaft en gaat er alleen nog een envelop voorbij voor speciale gebeurtenissen. Ik kan me niet druk maken of de ene collega dan iets meer krijgt dan de ander. Het is nu eenmaal een fact of life dat niet iedereen evenveel krijgt.

Zelf vier ik mijn verjaardag op een hele bescheiden manier thuis. Ik bak een lekkere taart en maak iets lekkers te eten maar daar is dan ook alles mee gezegd. Alleen bij dochterlief maken we er een feest van maar ook dat is tot nu toe vrij bescheiden gehouden. Ik zit dus niet te wachten op de slingers boven mijn bureau. Ook zit ik niet te wachten op het gebak waarop vaak getrakteerd wordt. Het komt vaak van dezelfde bakker en is naar mijn smaak veels te zoet en te vol met e-troep. Als ik trakteer, dan is het altijd zelfgebakken. Op een of andere manier vindt iedereen dat erg leuk. Het is ook vaak het enige (hartige) gebak dat altijd op gaat.

Volgende week mag ik weer taarten bakken, want zaterdag ben ik jarig…… en met de boekenbon van €12.50 ben ik stiekum ook wel weer blij. Ik koop daar meestal een leuk (kook)boek voor.

Hoe gaat men op jullie werk om met verjaardagen?