Nog eens over poepen en zo.

Dochterlief was al een tijdje zindelijk op het poepen na. We hebben echt van alles geprobeerd maar zonder luier wilde ze niet. Ze raakte ook echt in paniek als ze die luier niet  om kreeg. Toen ze naar school ging, heb ik in haar tas in een onopvallend zakje een luier gedaan en op de opvang werd ook een luier gelegd, voor het geval dat. Uiteraard ging ze nooit op school of op de opvang en wachtte ze totdat ze veilig thuis was. Eenmaal thuis verdween ze dan in een hoekje of achter de gordijnen om haar ding te doen. Als ouders vonden wij dat het te lang duurde. Een kind van 4 jaar zou het toch eens definitief uit de luiers moeten. Alleen als een kind dan bijna huilend op de bank ligt omdat haar darmpjes weer verstopt zijn, dan maakt die luier je niks meer uit. Op een bepaald moment merkte ik dat het poepen haar een stuk makkelijker af ging. We gaven haar wat minder vaak haar poedertje om te kunnen poepen en het leek erop dat ze weinig tot geen last meer had van haar darmpjes.

 

Op een gegeven moment was het pak luiers weer op. Ik had nog een paar zwemluiers liggen dus die hebben we ook nog opgemaakt en toen was er dus echt niks meer in huis. Het was ook nog eens zaterdagavond toen we er achter kwamen en de winkels waren inmiddels dicht. Op zijn vroegst zouden we zondagmiddag luiers kunnen halen. Die zondag moest ik een paar boodschappen doen en dochterlief ging mee. Toen we voorbij het schap met luiers liepen, zag ik haar kijken. Ineens zei ze dat ze geen luiers meer wilde hebben omdat ze dan een cadeautje kreeg. Ze leek er open voor te staan om het zonder luier te proberen. We lieten de luiers dus voor wat het was. De volgende dag ging ik twee dagen naar Londen. Manlief was er iets minder blij mee dat het potentiele “luierprobleem” bij hem kwam te liggen maar hij wilde kijken of hij haar zo ver kon krijgen om naar het toilet te gaan. Maandagmiddag werd ik gebeld door een apetrotse manlief: dochterlief had eindelijk op het potje gepoept. Blijkbaar vond dochterlief het potje toch wel vies dus de volgende dag ging ze naar het toilet. Sindsdien gaat ze alleen nog maar naar het toilet en zijn luiers volgens haar voor baby’s. Ze is supertrots dat ze het nu wel kan en wij zijn blij dat we deze fase kunnen afsluiten.

 

Zoals beloofd kreeg dochterlief een cadeautje. Als we in de speelgoedwinkel waren dan stond ze iedere keer kwijlend te kijken bij de cabrio van de BabyBjorn. Ze vond dat de auto zo’n leuk geluidje maakt. Dat er dan ook nog een pop in kan zal haar een zorg zijn, het is een auto en daar gaat het om. Alleen zo’n cabrio is best duur… helemaal in lijn dus met een echte cabrio. We hadden haar echter in een wanhopige bui die auto beloofd dus tja. Huppelend liep ze de speelgoedwinkel in op zoek naar haar cadeautje om te vieren dat ze nu echt zindelijk is. Alles vond ze mooi en alles wilde ze hebben voor haar verjaardag. Toen kwam het moment dat ze iets mocht uitkiezen. En wat wilde de lieve schat: een kleurboek die je van een rol kan afrollen. Het lijkt een beetje op een behangrol alleen met plaatjes die je eindeloos kan inkleuren. Ze had dat gezien bij haar buurjongetje. Hij had de piratenversie en zij wilde graag de prinsessen. De cabrio is ze inmiddels al lang vergeten… de kleurrol helaas ook. Want picknicken met haar aftandse autootjes van de rommelmarkt is natuurlijk een stuk leuker.

Zeurpieten over Zwarte Pieten

Vanochtend hoorde ik op de radio dat er een kort geding wordt aangespannen om te voorkomen dat de intocht Sinterklaas in Amsterdam met Zwarte Pieten is. De Gemeente Amsterdam heeft al aangekondigd om de intocht aan te passen. In Amsterdam ZO vindt geen intocht  meer plaats.

Elk jaar is er weer de discussie of Zwarte Piet wel of niet kan. Dit jaar lijkt de discussie wel hele grote vormen aan te nemen. Zwarte Piet zou racistisch zijn, er zouden  gekleurde Pieten moeten komen, Sinterklaas zou helemaal geen Pieten meer moeten hebben, Sinterklaas en Piet horen op de Nationale Erfgoedlijst. Ons aller Anouk gaf via Facebook haar mening en mocht vervolgens een heleboel hate-mail ontvangen. Je kunt eens zijn met haar of niet maar dat neemt nog niet weg dat mensen dan alle fatsoensnormen even mogen vergeten als ze ongegeneerd hun mening willen geven over hoe ze over haar opmerking denken. Ik kan alleen maar denken: mensen waar zijn we toch mee bezig?

Sinterklaas is vooral een kinderfeest. Kinderen zijn helemaal niet bezig met de huidskleur van de Pieten. Kinderen vinden het vooral heel erg spannend om Sinterklaas een handje te mogen geven en een paar pepernoten van de Piet te krijgen. Er is niets mooier om die kleine koppies helemaal te zien stralen als ze eindelijk Sinterklaas zien. Wat is nu mooier dan een hele menigte mensen in een of ander haventje waar je klappertandend staat te wachten op Sinterklaas? Ondertussen lopen er vaak al wat Pieten tussen de mensen door die de sfeer erin houden met hun fanfaremuziek en het uitdelen van pepernoten. Er is niets schattiger om dan zo’n klein handje in een wantje te zien die met moeite de pepernoten kan vasthouden. Eenmaal thuis warm je je dan bij een warme beker chocolademelk op en ’s avonds mag je dan je schoentje zetten.  Niets spannender om dan de volgende dag te kijken wat er in je schoentje zit. Laten we het dan al helemaal niet hebben over pakjesavond . Je mag als kind langer opblijven, je mag extra snoepen en dan krijg je ook eens allemaal cadeautjes. Wat wil een kind nog meer? Is dit ook niet de essentie van Sinterklaas?

Door zoveel aandacht te geven aan de huidskleur van de Zwarte Piet, zet je dan als initiatiefnemer zelf Zwarte Piet niet racistisch neer? Ik leerde als klein kind dat Zwarte Piet zwart was omdat hij cadeautjes door de schoorsteen bracht. Hij was dus zwart van de roet en niet omdat hij met een donker kleurtje is geboren. Zijn haren zijn verschroeid van de hitte van de schoorsteen en niet omdat hij kroeshaar heeft. Als je goed luister naar de Sinterklaasliedjes dan hoor je dat ook.

Ik heb begrepen dat kinderen discrimineren leren van – juist ja - volwassen. Als klein kind zien ze geen kleur althans ze zien het niet als iets onderscheidend of iets waardoor je meer of minder bent. Het is voor hen gewoon een feit. Een tijdje geleden zat dochterlief in bad en toen zei ze: [naam jongetje] is bruin. Ik reageerde daarop volledig verkeerd door te zeggen dat ze dat niet mocht zeggen. Ze keek me heel verbaasd aan om vervolgens te zeggen maar mama hij is toch bruin. Het was niet meer dan een constatering. Er zat verder niets achter. Voor haar is het een jongetje die in haar klas zit en net als zij gymt, speelt en overblijft. Niets meer en niets minder. Door mijn reactie zou ze er juist anders naar kunnen gaan kijken. Ik kom me dus naderhand wel tegen mijn kop slaan dat ik zo had gereageerd.

Ik zou dus ook zeggen laat het gewoon een leuk feestje voor kinderen zijn en laten wij als volwassen er niet zo’n heisa van maken.

Nadenken

Eigenlijk had ik een blogje klaarstaan over mijn ergernissen over de vergadering van de Ouderraad. Ineens had ik geen zin meer om dat  te publiceren. Door het op te schrijven was ik van mijn irritatie af dus waarom zou ik het blogje de wijde wereld in sturen? Uiteindelijk gaat het erom dat ik mezelf in deze situatie heb gemanoeuvreerd. Dan kan ik nu heel hard lopen roepen dat ik het allemaal niks meer aan vind maar als ik er dan verder niks mee doe dan heb ik alleen mezelf er mee. Het gaat erom dat ik dus een keuze moet maken: of je gaat er mee door en dan maak je er het beste van of je stopt ermee. Zo simpel is het soms. 

Waar die wijsheid nu ineens vandaan komt? Toch door bepaalde opmerkingen van jullie. Ik reageer dan misschien niet zo vaak op reacties, ik lees ze allemaal wel. Sommige reacties zetten me ook echt aan het denken. Zo merkte Kopka deze week onder mijn blogje van maandag op: 

Ik heb jaren geleden ook zo 'klem' gezeten. Mijn oplossing was alle extra vrijwillige verplichtingen afzeggen, een andere werkgever gezocht en pas daarna kijken wat ik weer terug wilde als extra verplichtingen. Dat heeft geresulteerd in een betere baan, hoewel ik ook eerst heb ingeleverd financieel, veel meer rust in huis en slechts 1 vrijwilligersfunctie die ik met veel plezier invul. 

Ik heb daar de hele week over lopen nadenken. Ik denk namelijk dat ze spijker op zijn kop slaat. Misschien moet je soms met ene hele schone lei beginnen om verder te kunnen. Van werkgever zal ik voorlopige nog niet snel veranderen want ondanks dat er soms dingen zijn die ik minder leuk vind, heb ik veel vrijheid, leuke collega's en is mijn werk inhoudelijk toch vaak interessant. Ik zou wel wat kunnen doen aan de vrijwillige verplichtingen. Het is meer een soort plichtsbesef dat me er nog van weerhoudt om die verplichtingen af te zeggen. Toch denk ik dat ik mezelf wel een groot plezier zou doen om aan mezelf te denken en dan is het jammer wat anderen daar van denken. De gedachte om met al die verplichtingen te stoppen voelt al wel hele bevrijdend. 

Ik ben er nog niet helemaal uit. Stof dus om over na te denken en dan knopen door te hakken. En dank je voor jullie lieve, meedenkende en oogopende reacties. 

Scherven

Ik ga nu officieel de boeken in op de school van dochterlief als zeur. Twee weken geleden heb ik namelijk al een email gestuurd over het fotobeleid. Ik vind het prima dat de school hun website en nieuwsbrieven opleukt met foto’s van kinderen die daar op school zitten alleen niet met mijn kind. Dus waagde ik er een email aan om dit te adresseren. Ik kreeg de zelfde dag nog een hele nette email terug waarin stond dat ik blijkbaar bij inschrijving had aangegeven dat ik hiervoor geen toestemming gaf. Ook gaven ze aan dat ze naar aanleiding van mijn email hun licht verouderde beleid zouden herzien. Helemaal prima dus.

 

Tot gisteren dus. Gisterenochtend bracht manlief dochterlief naar school. Onderweg kwam hij een vader tegen waarmee hij in gesprek raakte. Samen stapte ze het gebouw binnen en toen ineens een hele harde klap en gerinkel. Het glas in de binnendeur viel in stukken naar beneden vlak voor de voeten van dochterlief en het jochie dat bij haar in de klas zit. Dochterlief begon heel hard te huilen en het ventje stond te beven van de schrik. Achter manlief stonden ook een aantal ouders verbouwereerd te kijken en een aantal kinderen barsten ook in huilen uit. Manlief checkte meteen dochterlief en ze had verder niks. Vervolgens stapte hij met haar in zijn armen over de scherven om de juf te vragen om de rommel meteen op te ruimen. Juf wist duidelijk niet wat ze met de situatie aan moest dus ondernam verder ook geen actie. Uiteindelijk heeft de meester van de klas ernaast de scherven opgeruimd en iemand heeft ervoor gezorgd dat het glas in de deur die dag nog werd vervangen.

 

Manlief belde mij later op. Hij was verbaasd hoe apathisch mensen hadden gereageerd. De meeste ouders hadden na de initiële schok hun schouders opgehaald onder het mom van er is toch niks gebeurd. Hij kon daar met zijn kop niet bij dat ze niet verder nadachten over de eventuele gevolgen die het had kunnen hebben.

Toch bleef het wel de gemoederen bezig houden want ’s middags sprak een moeder hem op het schoolplein aan. Ook vanochtend werd hij door een oma over het incident aangesproken. Blijkbaar is manlief het aanspreekpunt hierover geworden. Iedereen is namelijk verbaasd dat het glas weer vervangen is door het zelfde glas in plaats van gewapend glas. Vooral bij een deur zou je namelijk verwachten dat hiervan gebruik wordt gemaakt omdat vooral op scholen niet altijd even zachtzinnig met dingen wordt omgegaan maar ook omdat de veiligheid van de kinderen voorop zou moeten staan. Uit verhalen blijkt namelijk dat het glas gebroken is doordat een ouder te hard tegen de deur aanschopte om het te openen. Leuke ouder trouwens ;-).

 

Manlief is bang voor herhaling met de volgende keer wel serieuze gevolgen. Ik deel die angst met hem. Dus ik heb een email naar de school gestuurd waarin ik vraag om het glas alsnog te vervangen door beveiligd glas. Ik ben benieuwd naar hun reactie.

 

Weten jullie overigens of hierover richtlijnen zijn?

Het bleh-gevoel

Soms baal ik even van alles en iedereen. Dat heeft vaak niet zo veel met die mensen te maken maar met mij. Ik ben dan vaak moe of zit even niet lekker in mijn vel waardoor ik moeilijker dingen van me heen kan laten glijden. Van een kleine opmerking die waarschijnlijk niet veel te betekenen heeft kan ik dan echt “last” hebben.

Het begon vorige week woensdag. Ik kreeg een email van de Ouderraad. De eerste vergadering van het jaarfeest stond gepland voor donderdagmiddag. Nu werk ik donderdagmiddag. Op zich kan ik best wel een keer thuis werken waardoor ik er wel een uurtje tussenuit kan glippen om naar de vergadering te gaan. Alleen vind ik dat eigenlijk niet juist want het is gebruik maken van een werk-privilege voor privédoeleinden. Op mijn vraag of het naar de avonduren kon worden geschoven, kreeg ik een email terug dat ze het de volgende keer wel wilden proberen. Mijn inschatting is dat alle dames overdag kunnen en niet bereid zijn om voor mij ’s avonds te vergaderen. Nu loop ik toch al een tijdje te twijfelen of ik wel op mijn plek zit bij de Ouderraad. De evenementen die moeten worden georganiseerd, gaan volgens een draaiboek. Afwijking van het draaiboek is (bijna) niet mogelijk want “zo doen we het al jaren”. Dat is voor mij juist reden om eens te kijken of dingen anders kunnen in plaats van zo voorspelbaar elk jaar het zelfde. Mijn suggestie werd met enige verbazing aangehoord en beantwoord met dat de draaiboeken toch wel erg handig waren. Elke vorm van creativiteit wordt zo de kop in gesmoord. Dat stukje creativiteit vond ik juist zo leuk. Daarnaast lijkt de Ouderraad ook een platform te zijn om uitstapjes te regelen die je anders niet met je kinderen kan doen of nog niet gedaan hebt. Dus laten we dat dan “afdwingen” via de school. Uitgangspunt voor mij is om leuke uitjes en evenementen voor de kinderen te organiseren maar daar ook het budget in de gaten te houden. Per slot van rekening worden deze dingen wel bekostigt door de ouderbijdrage. Ik vind dus dat je daar zorgvuldig mee moet omgaan. Blijkbaar deelt niet iedereen die mening. Voorstellen van mij om groot in te kopen via de groothandel werd weggewoven van “nee toestand”. Dus dan maar naar de lokale supermarkt waar we de retail-prijs betalen in plaats van een inkoopprijs. Ik kan me daar dus rot aan ergeren. Ik weet dus niet zo goed meer of ik hier wel door mee wil gaan. Eigenlijk pas ik beter thuis in de Medezeggenschapsraad waar ik (kritisch) me kan denken en adviseren. Iets dus om over na te denken.

Dan kwam ik donderdag op werk. Ik loop dus nu al 4 weken te kwakkelen. Op doktersadvies ben ik een week thuis gebleven omdat ik een virale infectie had. Ik was 1. echt ziek en 2. zo besmettelijk als het maar zij kan. Op donderdag hoestte ik nog steeds de longen uit mijn lijf en naarmate de dag vorderde werd dat er niet beter op. Wat zegt een collega: “tja, ik ben ook snipverkouden en moet hoesten maar ik blijf niet thuis”.  Hiervan gaat de insinuatie uit dat ik dus wel heel gemakkelijk thuis blijf als ik ziek ben terwijl dat dus echt niet zo is. Wellicht als ik eerder thuis was gebleven dan had ik misschien die infectie ook niet gehad omdat ik dan eens een keer was uitgeziekt in plaats van met een misplaatst verantwoordelijkheidsgevoel naar werk te gaan.

Vervolgens hoorde ik ook vorige week dat er een vacature bij komt op de afdeling. Deze vacature vloeit voor uit een project en de lancering van een nieuw product. In het verleden had mijn bedrijf een vergelijkbaar product maar deze is een aantal jaren geleden verkocht. Ik ondersteunde toen dat product. Blijkbaar zien ze nu weer brood in zo’n product dus wordt het in een nieuw jasje opnieuw gelanceerd. Ik kan het er in mijn pakket niet meer bij hebben. Momenteel adviseer ik op projectbasis naast mijn andere werkzaamheden maar op termijn komt daar dus iemand voor die het permanent zal doen. Ik heb hiervoor de functiebeschrijving geschreven en ingeschoten als medior functie. Manager blij want zo had hij het ook willen inschalen. So far, so good dacht ik. Wat hoor ik tot mijn grote verbazing? Als er een goede kandidaat zich aandient, dan kan dat ook een senior worden. Het leek alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg. Ik heb deze functie jaren vervuld als medior, ik werk op senior-niveau maar krijg niet de promotie. Ik mag straks deze persoon wel inwerken. Daar heb ik bitter weinig zin in als die persoon meer betaald krijgt dadelijk voor het zelfde werk. Je zou zeggen ideale positie om te onderhandelen maar die deur staat dicht. Er zijn namelijk te veel seniors in het team dus budgettechnisch kan mijn promotie niet. Als ik interesse heb, kan ik de functie wel invullen. Alleen is dat voor mij een beetje een gepasseerd station omdat ik daar geen uitdaging meer vind.

Het zet me weer aan het denken over mijn werk. Ik kom nu op een leeftijd dat ik moet na gaan denken of ik nog een volgende stap wil maken of naar een andere werkgever wil. Het wordt als veertiger toch moeilijker om een andere baan te vinden: te duur, te ervaren etc. Alleen zit ik momenteel financieel ook nog erg vast aan mijn baan. Ik heb namelijk een hypotheek onder personeelscondities. Dat betekent dus dat ik minder rente betaal. Leuk maar als ik weg ga bij mijn werkgever dan vervalt dit recht en val ik in de standaardrente. Kortom ik krijg dan hogere maandlasten die ik nu moeilijk kan ophoesten. Dus het is en blijft zaak om versneld af te lossen. Het geeft niet alleen financiële vrijheid maar ook vrijheid om van baan te veranderen. Die hypotheek-klap kan ik dan waarschijnlijk wel opvangen.

Tja en dan hebben we nog de financiën. Ik denk dat ik nu al kan concluderen dat ik dit jaar mijn creditcard niet afgelost krijg. In september dacht ik nog wel dat ik er met een beetje moeite van af zou kunnen komen. Ik betaal namelijk aan het begin van de maand het bedrag dat ik moet aflossen en halverwege de maand doe ik nog een extra aflossing. Die extra aflossing is deels komen te vervallen omdat ik met de extra kostenpost van de NSO er anders financieel niet meer uit kom. Ik realiseerde me dat vorige week. Op een of andere manier was dat een hele bittere pil om te slikken. Er schiet dan van alles door je hoofd: als ik nu niet de zolder had opgeknapt of als ik nu niet familie in Griekenland had opgezocht dan… Alleen ik heb die dingen wel gedaan na een hele zorgvuldige afweging van belangen en daar sta ik nog steeds achter. Het is alleen wel zo als ik dat niet had gedaan dan had ik die creditcard nu afgelost en dan had ik nog maar één lening openstaan waarop ik extra zou aflossen dus eerder vanaf zou zijn. Het is nu eenmaal niet zo dus ik moet het feit accepteren dat ik volgend jaar nog steeds met die creditcard schuld zit opgezadeld. Toch knaagt het wel aan me.

Financiële meevallers verwacht ik dit jaar niet meer. Manlief moet in december nog naar Duitsland voor zijn halfjaarlijkse controle dus dat kost ook geld. De auto moet morgen naar de garage dus ik ga maar heel hard duimen dat dit meevalt en dat ze niets raars vinden.

Wat ook knaagt is dat ik eigenlijk graag naar mijn moeder in Friesland wil voor een weekend. Alleen kan ik even het benzinegeld niet missen. Een goedkoop treinkaartje heeft weinig nut want mijn moeder woont zo afgelegen dat de bus daar niet in het weekend komt en doordeweeks maar een paar keer per dag. Moeders kan niet meer even naar Leeuwarden rijden om mij en dochterlief op te halen. Ik ben nu van plan om met Sinterklaas naar haar toe te gaan. Ik had alleen graag eerder naar haar toe willen gaan.

De flexibiliteit en weerbaarheid is dus heel even weg. Ik probeer dan toch altijd maar naar de positieve dingen te kijken want die zijn er natuurlijk ook. Ik heb alle cadeautjes voor de feestdagen binnen. Dat scheelt dus weer. De diepvries en ijskast liggen vol eten dus verhongeren doen we ook niet. Ik heb dit weekend heerlijk languit op de bank naar mijn favoriete serie op dvd kunnen kijken omdat ik mijn handen op een kopie heb weten te leggen. Het huis is ook weer schoon. En die twee dagen London waren ook wel erg fijn. Uiteindelijk valt het allemaal wel mee. Nu alleen nog even dat bleh-gevoel van me afschudden.

Toeval of lot?

Meestal ben ik te nuchter om in het lot te geloven. Ik denk dat het dan een toevallige samenloop van omstandigheden is en dat je er niet te veel achter moet zoeken. Toch zijn er rond (de geboorte van) mijn dochter wel een paar toevalligheden waarbij je dan toch gaat twijfelen of dit nog wel toeval is of dat het voorbestemd was.

 

Het begon met de keuze van de naam van onze dochter. We wilden graag een Griekse naam ter ondersteuning van haar Griekse roots. Over haar tweede naam waren we het samen al snel eens want zowel mijn oma als de moeder van manlief hebben de zelfde naam. Dus mocht het een meisje worden dan zou ze dat als tweede doopsnaam meekrijgen. Haar roepnaam vonden we wat moeilijker. We wilden graag een naam die ook door niet-Grieken viel uit te spreken maar we wilden ook graag een naam die origineel is. Nu is het in Griekenland traditie dat kinderen naar een opa of oma worden vernoemd. Zo gaan bepaalde namen traditioneel eeuwenlang al over en zo komt het dus ook dat er weinig variëteit in de namen is. Wij wilden absoluut geen naam dat als we ergens in Griekenland ons kind zouden roepen het halve dorp omkijkt omdat ze ook zo heten. Samen gingen we dus op zoek naar een apartere naam. We kwamen op een aantal sites maar iedere keer viel de naam af omdat of we het niet mooi vonden of dat weer met iemand konden associëren en dat dus minder vonden. Uiteindelijk kwam ik al surfend op een site en daar stond haar naam. Ik wist het meteen toen ik die naam zag, dat het die zou worden. Gelukkig dacht manlief er ook zo over. Wat de naam is? Ik houd die voor onszelf omdat ik toch nog deels anoniem wil kunnen bloggen en de naam in Nederland weinig voorkomt. De site heb ik trouwens op die avond na nooit meer kunnen terugvinden.

 

Omdat we wilden weten of de naam van de dochter door de kerk zouden worden geaccepteerd, vroegen we dit dus na bij de papas (priester of dominee in het Grieks). Nu zal het mij persoonlijk een zorg zijn wat hij van de naam vindt maar voor manlief was het wel belangrijk want anders kon dochterlief in ieder geval niet onder die naam worden gedoopt. Dus op een zondagochtend togen we naar de kerk. De papas bladerde verwoest door een boek en glimlachend keek hij ons aan. Hij vond het zo speciaal en om de woorden van de papas te gebruiken “alsof God het zo had besloten”. Licht verbaasd keken we hem aan. Wat bleek: het was de naamdag van onze (toekomstige) dochter. We begrepen toen de reactie ook van papas en vonden het zelf ook bijzonder.

 

Omdat ik zwangerschapsdiabetes had zou dochterlief rond week 38 worden gehaald. Ik ging ervan uit dat mijn zwangerschap ingeleid zou worden dus ik had er nooit rekening mee gehouden dat ze misschien wel eens eerder zou komen. Op 9 juli 2009 had ik ’s avonds mijn laatste les zwangerschapsgym. Die avond hebben manlief en ik nog gekeken hoe de camera nou werkte die we net de dag ervoor hadden gekocht. Ik was die avond een beetje moe en ik voelde me ook niet lekker. Ik dacht dat ik wat verkeerd had gegeten en dat gevoel werd er alleen maar sterker naarmate de avond en nacht vorderde. Op een gegeven moment viel wel het kwartje dat de eerste weeën zich hadden aangediend. Dochterlief werd na 37 weken zwangerschap op 10 juli 2009 om 18.13 geboren. Zowel de datum als de tijd zijn speciaal voor ons. Op 10 juli 2001 is mijn allerbeste vriendin overleden. Exact 8 jaar later werd mijn dochter geboren. Ik vind dat heel mooi en speciaal dat zij op deze datum is geboren. Het lijkt wel of het zo had moeten zijn. Ik wil dan ook graag denken dat mijn vriendin haar beschermengel is. Ook deelt ze de dag met mijn oma. Mijn oma was jarig op 10 januari. Dochterlief is naar haar vernoemd en deelt dus het cijfer 10 met haar. Dan nog het tijdstip. Voor velen is nummer 13 een ongeluksgetal. Op een of andere manier lijkt het ons geluk te brengen. Zo leerden wij elkaar kennen op de 13^e (nog net geen vrijdag) en dochterlief werd dus om 18.13 geboren.

Deze week vloog ik van Londen naar Amsterdam en was ik een stoel toegewezen op rij 13. De hotelkamer was nummer 13. Het blijft bijzonder hoe dat nummer in mijn leven terug keert.

 

Je kunt natuurlijk zeggen dat het allemaal toeval is. Toch durf ik hierbij wel te beweren dat het misschien allemaal wel zo voorbestemd was. Zo niet, dan is het in ieder geval een mooie gedachte.

 

Hello London, Bye London

Voor mijn werk moet ik soms reizen. Ik heb de verantwoordelijkheid over Griekenland en Engeland dus dan moet je daar toch af en toe je gezicht laten zien. Nu ben ik niet zo van de zakenreizen want het klinkt meestal flitsender dan het  is. Vaak kom je niet verder dan het vliegveld, de taxi, kantoor en je hotel. Veel van de stad zie je dus niet. Meestal blijft dat beperkt tot een snelle impressie vanuit de taxi of een starende blik naar buiten tijdens een vergadering.  Toen dochterlief eenmaal geboren was, kwam er nog een extra reden bij waarom ik zakenreizen helemaal niet zo leuk vond: ik wilde namelijk 's avonds gewoon lekker thuis zijn bij haar. De eerste zakenreis na haar geboorte was dan ook een ware uitdaging. Ik keek er als een berg tegenop. Achteraf viel het allemaal wel mee. Je kunt blijkbaar best een dag zonder je kind en als je haar dan eenmaal weer ziet dan is het extra speciaal om dat stralende koppie te zien. 

Deze week mocht ik voor twee dagen naar Londen. Ik moest eerst twee trainingen geven op kantoor. Vervolgens mocht ik vanaf maandagmiddag tot dinsdagmiddag op een conferentie zitten te luisteren naar meer en minder begaafde sprekers. Als je dan toch twee dagen van huis bent, dan vind ik dat je er ook maar het beste van moet maken. Nu had ik het geluk dat een vriendin van mij ook naar de conferentie ging dus we spraken af dat we maandagavond voor elkaar vrij zouden houden. Nu is zij een netwerker pur sang dus als je niet op past dan zit zij in geanimeerd gesprek met iemand en slokt dat een goed deel van de avond op. Nu hadden we afgesproken: zij gaat een uurtje netwerken op de borrel en ik, die echt een bloekhekel aan netwerkborrels heeft, verdween om te gaan shoppen om vervolgens een uur later samen te gaan eten. Zo een uur dwalend door London City op het piekuur dat mensen weer naar huis gaan, verbaasde ik me hoe ontzettend druk het was. Nu is het dat niet veel anders in Nederland maar dan maak je er onderdeel van uit en loop je doelbewust naar je trein, bus of metro om naar huis te gaan. Nu was ik een buitenstander die het van een afstandje aan het bekijken was. Ik heb verbaasd gekeken naar de menigte mensen op Liverpool Station. Op straat ben ik bijna een paar keer onder de voet gelopen door mensen met wel heel veel haast en die zich waarschijnlijk rot ergerde aan mijn slenteren. Dan heb ik het nog niet over het feit dat ik de eerste dagen in London altijd volledig gedesoriënteerd ben omdat het verkeer van de andere kant komt. Ik presteer het iedere keer weer om bijna onder een bus of taxi te lopen en nog net op tijd weg te springen. Ik was blij toen ik om 19.00 uur dus eindelijk mijn vriendin weer zag.

Omdat ik dus tijd had gehad om een beetje rond te lopen, had ik ook al gekeken of ik een leuk restaurant zag. En wat was er in de buurt: een restaurant van Jamie Olivier. Dat wilde ik wel eens proberen. Vriendin vond alles prima dus ik liep als grote Jamie-fan met een big smile naar binnen. Het eten was erg lekker moet ik zeggen. Nog leuker was het om uren met mijn vriendin bij te kunnen kletsen zonder al te veel op de klok te hoeven te letten. We hebben het niet heel laat gemaakt. Dat gaf mij dus ook genoeg tijd om in het hotel nog even bij te komen en absurd lang onder de douche te staan (en nu niet zeggen dat dit veel geld kost, soms moet je gewoon even genieten van die warme stralen water). Eenmaal uitgedoucht plofte ik in bed om vervolgens in een hele diepe slaap te vallen. Dat is op zich ook al een wonder want slapen doe ik slecht in hotels. Het zal wel hebben geholpen dat ik de nacht daarvoor amper had geslapen.

De volgende dag ging dag 2 van de conferentie van start. In de middag stonden nog twee sessies gepland waarvan ik sessie 2 deels zou moeten missen omdat ik op tijd moest vertrekken voor mijn vlucht. De laatste sessies waren ook een beetje een herhaling van zetten. Ik besloot dus om spontaan te "spijbelen" en de stad in te gaan. So Oxford Street en Regent Street there I was. Ik begon met de Disney Store. Je moet wel een ontzettende hork zijn als je niet van al dat Disney geweld blij wordt maar ik voelde me net een klein kind in een snoepwinkel tussen alle Mickey's, Donalds, Pluto's en prinsessen. Ondertussen was ik ook op zoek naar een cadeautje voor dochterlief die had aangegeven dat ze wel heel graag iets van een prinses wilde hebben. Nou als je in de Disney winkel niet slaagt dan weet ik het ook niet meer. Dochterlief is de trotse eigenaar van een Minny Mouse en ik hoef ook niets meer voor de feestdagen te kopen. De tas met cadeautjes pasten net in de koffer die ik met me meesleepte door de winkelstraten. Huppelend kwam ik naar buiten. Het was gewoon te leuk om in die winkel te lopen. Stiekem ben ik blij dat ze die niet in Nederland hebben.

Daarna ben ik nog naar een paar andere winkels geweest. Deze keer om alleen te kijken en te watertanden bij alle mooie dingen die ik zag. Het is wel overduidelijk dat ik dus echt bijna nooit meer winkel want wat zag ik veel mooie dingen hangen en wat schrok ik ook van de prijzen.

Moe maar voldaan ben ik daarna nog ergens wezen lunchen. En ik moet zeggen ik word helemaal blij word van al die eettentjes waar ze heel veel biologische dingen verkopen. Wat dat betreft vind ik dat in Nederland toch minder. Bijgetankt na de late lunch, stapte ik weer in de metro en daarna in de trein om naar het vliegveld te gaan. Op het vliegveld ontmoette ik weer mijn vriendin. Zij had mijn voorbeeld gevolgd en was ook nog een uurtje gaan winkelen. Op de terugvlucht zaten we naast elkaar en konden we weer lekker bijkletsen. 

Ik kwam dus vermoeid maar ook weer vol energie thuis. Helaas sliep dochterlief al wel toen ik thuis kwam. Ik heb dus even naar haar staan kijken terwijl ze sliep. Wat zien ze er dan toch extra lief uit als ze zo heerlijk liggen te slapen. Vanochtend werd ik enthousiast begroet door dochterlief met de woorden ik heb je gemist mama. Zucht en dan smelt je moederhart en dan moet je toch even slikken. Vrijdag heb ik vrij en dan hebben we weer lekker een dagje samen. Ik kijk er nu al naar uit.