Het gesprek

Het gesprek met het consultatiebureau zit erop. Het verliep bewonderenswaardig goed. Ik vond zelfs de sociaal maatschappelijk verpleegkundige sympathiek (oei dat klinkt bijna eng). Ik had het gevoel dat er naar mij werd geluisterd en dat ik serieus werd genomen. Uiteindelijk heb ik een goed en respectvol gesprek gehad. Deels komt dit wel door de rustige benadering van haar en ook doordat ze duidelijk liet merken dat ze ook begreep wat dit voor mij betekende.

We namen afscheid met de afspraak dat zij haar bevindingen met de arts zou bespreken en dat ze vervolgens melding zou doen bij de huisarts. De melding bij de huisarts is volgens het protocol omdat een deel van de zorg van kinderen van 0 tot 4 jaar bij het consultatiebureau ligt. Mijn huisarts is op de hoogte dus deze melding zal niet als een verrassing voor hem komen. De melding zal bestaan uit twee punten. Het eerste punt is dat mijn dochter als ze 4 jaar is weer een ogentest zal ondergaan op het consultatiebureau. Mocht dochterlief niet mee willen werken, dan proberen we het in het ziekenhuis via een verwijzing naar de oogarts. Ik weet nu dat de test er aan zit te komen dus ik ga vantevoren met haar oefenen en hopelijk ziet ze het als één groot spel. De tweede melding bestaat uit de zorgen om de taalontwikkeling bij meertaligheid en dat zij dit met ons hebben besproken maar dat wij als ouders vinden dat de taalontwikkeling voldoende is. Zij deelde deze mening met mij nadat ik uitvoerig met haar heb besproken wat onze visie op meertaligheid is en hoe wij dit in de praktijk toepassen. Meer dan dat kunnen we momenteel niet doen.

Saillant detail is dat de arts besloten heeft om iets anders te gaan doen. Wellicht is hij tot inkeer gekomen dat het beroep van consultatiearts niet zijn roeping is. Manlief voegde daar nog aan toe dat hij waarschijnlijk meerdere mensen op deze manier heeft behandeld en dat hierop klachten zijn gekomen. Wie zal het weten?

Je zou denken dat ik huppelend naar huis ging. Het rare was dat ik gisteren niet blij of opgelucht kon zijn. Heel langzaam merk ik dat er iets van opluchting komt. Ik kan nu het hoofdstuk sluiten. Gisterenavond had ik ook weer zin om dingen op te pakken.

Ik realiseerde me uiteindelijk wel dat dit probleem zo groots is geworden door ongelukkige woordkeuzes en halsstarrigheid. En is dit in essentie niet vaak het probleem in elk misverstand: slechte communicatie.

Het komt nooit alleen....

ARGGGGGGGGGGGGGGGGHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH. Zo dat is eruit. Er zijn van die mooie gezegden die alles meteen heel goed verwoorden. Dus als ik zeg Rampspoed komt zelden alleen en Driemaal is scheepsrecht, dan heb ik een vrij goede beschrijving over hoe mijn leventje momenteel verloopt.

Zondagavond stond ik heerlijk te douchen. Niets kan soms rustgevend zijn als de warme stralen water over je lichaam. Ik kan daar oprecht intens van genieten. Ik kwam dus helemaal verkwikt en herboren onder de douche vandaan, wilde de douchedeur opendoen en toen stond ik ineens met een douchedeur in mijn hand. Het zal best een grappig gezicht zijn geweest toen mijn man mij met de deur in handen en nog niet afgedroogd zo zag staan. We keken er eens naar en wij als klusanalfabeten hebben de deur weer terug gehangen in de naïeve veronderstelling dat het wel zou blijven hangen. Gisterenavond stond ik weer te douchen. Wonder boven wonder bleef de deur hangen, alleen sloot het niet meer zo lekker. Ach dacht ik nog, daar kan ik voorlopig wel mee leven. Daarna kroop ik onder het warme dekbed. Ik denk dat ik net lag te slapen, toen ik een enorme klap hoorde. Ik zat rechtop van schrik in mijn bed. Er was niet veel voor nodig om te bedenken waar die klap vandaan kwam. Zucht dat wordt dus een nieuwe douchedeur of –wand kopen. Ik vind het te gevaarlijk om de situatie zo te laten want dochterlief gebruikt de douche ook en vindt het erg leuk om de deur open en dicht te doen. Tijdens alle commotie sliep ze vrolijk door. Ongelofelijk dat een kind niet wakker wordt van zo’n harde klap.

Vanochtend stapte ik de huiskamer in nog de slaap uit mijn ogen wrijvend. En wat lag daar op de grond? De kerstboom. De hele vloer lag vol met scherven en ballen. Dat werd dus opruimen… iets wat ik niet zo graag doe om 7.30 uur. Ik ben al met al iets meer dan uur bezig geweest. Ondertussen was mijn humeur tot het vriespunt gedaald. Ik voelde er heel veel voor om de kerstboom met ballen en al buiten te zetten onder het mom van zoek het maar uit. Het beeld van een heel beteuterd meisje weerhield mij ervan. Nu maar hopen dat die boom blijft staan tot Nieuwjaar.

Eenmaal alles opgeruimd, wilde ik in de auto stappen en toen mocht ik dus de auto nog krabben. Toen was mijn humeur ergens rond -25 C. Heel langzaam ben ik nu aan het ontdooien.

Toch zitten er ook dingen mee. Mijn Marktplaats verkopen lopen goed. Vandaag met een ontzettend grote doos lopen worstelen om die in de auto te krijgen zodat deze straks mee kan met de post. In de doos zit een autostoeltje. Ik ben blij dat ik dat ding heb verkocht. Morgen komt er iemand een deur ophalen en waarschijnlijk heb ik ook nog kleertjes verkocht. Na 2 weken heb ik ongeveer €100 verdiend. Alles wordt meteen doorgestort naar de spaarrekening. Binnenkort zet ik er meer spulletjes op. Zo voor de feestdagen lijkt het wel of mensen meer op zoek zijn naar leuke cadeautjes.

Prioriteiten

Emoties, emoties, emoties zo kan ik de afgelopen paar dagen alleen maar omschrijven. Zo zal het ook nog een paar dagen zijn totdat ik het gesprek heb gehad. De laatste paar dagen is er zo veel door mijn hoofd gegaan. Het zijn vooral vragen.

Voor mijn directe omgeving ben ik een lopende nachtmerrie. Ik loop met een constante knop in mijn buik en een brok in mijn keel. Er hoeft maar weinig te gebeuren of ik word heel boos of ik barst in tranen uit. Gisteren ben ik ook ontzettend boos geworden op mijn man uit pure onmacht. Uiteraard is dat heel oneerlijk want hij zit er net zo mee als ik. Ik zal blij zijn als ik het gesprek achter de rug heb. Ik hoop dat ik dan mijn rust weer kan hervinden. Al vrees ik ook van de consequenties die er mogelijkerwijs zouden kunnen komen. Ik heb namelijk heel sterk het gevoel dat ik water bij de wijn moet doen, wil ik weer vrij zorgeloos met mijn leven door kunnen gaan.

Gisteren realiseerde ik me ook dat het consuminderen nu een hele andere prioriteit heeft gekregen. Het is even naar achteren geschoven. Geef ik nu meer uit? Nee, maar er waren wel dingen ik wilde uitzoeken. Die dingen staan nu op een heel laag pitje want mijn prioriteit ligt simpelweg ergens anders. Langzaam maar zeker zal ik deze dingen wel weer op pakken maar eerst moet er weer rust zijn. Ik kan het nu namelijk echt niet opbrengen om mij in persoonlijke leningen, doorlopende kredieten, rentepercentages en contractsvoorwaarden te verdiepen. Dit komt wel weer maar nu even niet.

Aangeslagen

Ten eerste wil ik iedereen bedanken voor de lieve reacties maar ook voor de goede suggesties naar aanleiding van mijn blog gisteren. Een aantal suggesties ga ik ook daadwerkelijk toepassen. Dank hiervoor want ik was daar zelf waarschijnlijk niet opgekomen hoe logisch sommigen ook klinken. 

Maar hoe gaat het nou? Ik ben aangeslagen en verward. Ik weet niet zo goed meer wat ik ervan moet denken. Het gevoel van boosheid en verdriet wisselt elkaar af. Eerlijk gezegd zal dit gevoel nog wel blijven totdat ik het gesprek heb gehad. Heel diep in mijn hart hoop ik dat het meevalt. Al heb ik daar wel een hard hoofd in. Het vertrouwen is weg in die organisatie. Ook ben ik bang voor wat de consequenties kunnen zijn ondanks dat ik volledig sta achter mijn beslissing en daar ook niet van ga afwijken. Het is verdomme nog altijd wel mijn kind. Mijn kind die ik het allerbeste van de hele wereld gun en mijn kind die zo ontzettend gewenst is. 

Ondanks alles wilde ik niet dat het hele gebeuren mijn dag overschaduwde. Uiteindelijk speelde het wel constant in mijn achterhoofd. Ik ben nu eenmaal een tobber en ik kan de meest dramatische scenario's in mijn hoofd halen. 

Toch hebben we wel een leuke dag gehad. We hebben saampjes vooral veel sneeuwplezier gehad. In de ochtend hebben we een sneeuwpop gemaakt. Ze had het al dagen over sneeuwpoppen dus nu heeft ze er eindelijk eentje in de tuin staan. Daarna zijn we met de slee een boodschapje wezen doen. De heenweg vond ze de slee nog wel leuk maar op de terugweg liep ze toch liever. Eenmaal thuis hebben we warme chocomel gedronken, hebben we een paar puzzels gemaakt en hebben we in de middag pannenkoeken gegeten. Na de pannenkoeken zijn we weer naar buiten gegaan. Ik wilde het voetpad sneeuwvrij heb. De sneeuw was inmiddels al in een smurrie aan het veranderen. Aangezien het vanavond hard gaat vriezen, heb ik niet veel zin om morgen onderuit te gaan op de ijsschotsen voor mijn voordeur. Dochterlief vond het fantastisch. Zij vindt buiten spelen sowieso fantastisch. Geef haar een schep en ze is uren zoet. 

Na nog even buiten te hebben gespeeld, zijn we weer naar binnen gegaan. Daar hebben we naar dvd's van Dora zitten kijken. Normaliter wil ik niet dat ze zo veel tv kijkt maar vandaag mocht even alles. 

Nadat we nog samen hebben gekookt, heb ik haar in bad gedaan en binnen 5 minuten was ze in dromenland. Ik heb haar nog wel moeten beloven dat we morgen met de auto's moeten spelen. Dus hopelijk droomt ze vanavond over stoere auto's en kiepauto's.

Voor haar was het, denk ik, wel een geslaagde dag. Toch was ze wel knuffelig. Om de haverklap kreeg ik een knuffel of een kus. Onbewust zal ze toch hebben aangevoeld dat ik niet lekker in mijn vel zit. Ik baal ervan want ik had me zo verheugd op een paar zorgeloze dagen alleen met haar. Die dagen alleen met haar heb ik wel, maar zorgeloos durf ik ze niet te noemen. Raar maar vooral jammer hoe dingen toch anders kunnen lopen dan je had gehoopt.....

Ongelofelijk.... again the story continues

In oktober schreef ik op mijn blog dat ik gebeld was door een arts van het consultatiebureau omdat ik een aantal afspraken had afgezegd. Het hele verhaal staat hier te lezen. Het leek een storm uit het verleden maar blijkbaar is de storm nog niet gaan liggen. Vanmiddag kwam ik thuis en toen lag er een brief van de GGD. De sociaal verpleegkundige wil volgende week bij thuis komen om met ons te praten naar aanleiding van de annulering van vervolg afspraken. Omdat het gaat om het belang van onze dochter, wilde zij naar ons toekomen waarna ze volgende week de precieze reden zou toelichten. Ik was stomverbaasd. Was het gesprek met de arts niet geëindigd dat het bij deze gesprekken zou blijven en dat ik nog een keer in mei zou komen voor de reguliere afspraak?

Ik heb dochterlief opgepakt, jas aangedaan en ik ben in een opwelling naar het consultatiebureau gereden. Hevig geëmotioneerd liep ik daar naar binnen en ik eiste dat ik meteen iemand zou spreken anders dan zou er een klacht volgen. Doodse stilte in de wachtkamer want dit was sensatie. Toen mij werd gevraagd om even te wachten, heb ik aangegeven dat het of nu was of dat ik anders vervolgstappen zou ondernemen. Een moeder werd erg geïrriteerd omdat ik daar zo eisend stond. (Tja wacht maar tot het je eigen kind is, kijken hoe je dan reageert).

Er kwam snel een verpleegkundige. In eerste instantie zat ik te shaken van woede en verontwaardiging en probeerde ik ondertussen ook mijn emoties onder bedwang te houden. Ik wilde ook niet te emotioneel worden. Ze heeft me aangehoord maar ze kon geen reden geven waarom ik de brief had ontvangen buiten het feit dat zij daar redenen voor zullen hebben en dat ze vaak een huisbezoek doen om geruststelling te krijgen. Ondertussen was dochterlief ook niet op haar best. Ze voelde feilloos aan dat ik niet goed in mijn vel zat en ze was moe nadat we de ochtend en een deel van de middag op stap waren geweest. Op een of andere manier haalt het consultatiebureau ook bij haar niet het beste naar boven. 

Op mijn verzoek om in mijn dossier te kijken wat dan de reden mocht zijn, werd geen gehoor gegeven. Uiteindelijk werd ik slechts aangehoord en werd mij geadviseerd om morgen contact op te nemen al dan wel telefonisch op per email.

Eenmaal thuis heb ik mijn moeder gebeld. Bij haar heb ik al mijn stoom kunnen afblazen. Zij adviseerde om naar de huisarts te stappen omdat ik daar vorige keer ook een goed gesprek mee heb gehad en desnoods wel wilde bemiddelen. Uiteindelijk heb ik wat anders gedaan. Ik heb de verpleegkundige een email gestuurd. Ik wil haar niet bij mij thuis hebben. De voornaamste reden is dat ik daar geen reden toe zie maar ook omdat ik dit gesprek niet verder meer wil voeren in de aanwezigheid van mijn kind. Ik heb haar dus een vrij zakelijke mail gestuurd waarin ik aangaf dat ik verbaasd ben over de gang van zaken, dat ik vrij geëmotioneerd naar het consultatiebureau ben gegaan voor repliek en dat ik haar volgende week op het consultatiebureau wil spreken. Ik kreeg vrij snel een mailtje terug dat ze het fijn vond dat ik haar daar wilde spreken. Op een of andere manier was dat het eerste positieve geluid wat ik hoorde die dag. 

Volgende week ga ik er alleen naar toe. Ik wil dan precies weten waarom ik wederom wordt lastig gevallen. Ik dacht namelijk dat alles uitgesproken was. Ik vind het nu vrij intimiderend worden. Het lijkt wel alsof ze er niet goed tegen kunnen dat iemand niet een keer slaafs doet wat haar wordt opgedragen maar kritisch haar eigen plan trekt.  Ik snap ook niet goed waarom ze deze aktie doen na 6 weken. 

Uiteraard ga ik alleen en blijft mijn dochter bij mijn man thuis. Mijn dochter hoort niet bij zo'n gesprek aanwezig te zijn. Zij moet zich bezig houden met de wondere wereld van prinsessen, treintjes, kopjes thee en mooie tekeningen maken. 

Ik wil ook inzage in mijn dossier. Ik heb daar recht op dus ik wil nu ook wel eens weten wat er precies in staat. Afhankelijk van het gesprek ga ik kijken of ik nog vervolgstappen zet. 

Vanuit de visie van het consultatiebureau kan ik nog best ver mee gaan. Ik ben een ouder die systematisch hulp afwijst. Alleen als ik de toegevoegde waarde er niet van in zie en daar gegronde redenen voor geef, dan wil ik wel serieus genomen worden en niet via een omweg continue op het matje worden geroepen. En waar gaat het eigenlijk om. Dat mijn dochter niet op het zelfde niveau praat als een kind van haar leeftijd? Mijn dochter wordt drietalig opgevoed, wat verwacht je? Dat mijn dochter niet mee wil werken aan een ogentest? Het is een kind van drie die hebben daar soms geen zin in. 

Het hele gebeuren wierp een flinke schaduw op een dag die leuk was begonnen. Eerlijk gezegd ben ik er ook niet gerust op totdat ik dat gesprek heb gehad. Want wat willen ze in godsnaam van me?

Kringloop schatten en kostbare momenten

Gisteren had ik het ineens even moeilijk met tranen tot gevolg. Mijn man is vandaag vertrokken naar Duitsland. Nu kan ik best een paar dagen zonder mijn man dus dat was het probleem niet. Ik had er moeite mee hoeveel geld het bezoek aan de arts kost maar ik had er vooral moeite mee dat wij niet mee konden. 

De laatste 5 jaar was het namelijk traditie dat wij elk jaar een weekend naar Düsseldorf gingen rond de Kerst. We vergaapten ons dan aan de mooie etalages, struinden over de Kerstmarkt en genoten van ons weekendje weg. Vorig jaar zijn we nog geweest tegen beter weten. Vorig jaar was ook het eerste jaar dat ik er niet meer van kon genieten omdat ik alleen maar kon bedenken dat we ons dit niet konden veroorloven. Mijn man loopt straks tussen de bezoekjes aan het ziekenhuis alleen over de Kerstmarkt. Overigens is dat niet in Düsseldorf maar in het zuiden van Duitsland. Gisteren gaf hij aan dat het wel heel erg leuk was geweest als wij mee waren gegaan. Tja en toen moest ik wel even slikken want ik was ook graag mee gegaan, al was het maar om hem te steunen tijdens de onderzoeken. Hij is namelijk geen held als het op ziekenhuizen aankomt.

In plaats daarvan brachten dochterlief en ik hem vanochtend naar de trein om hem uit te zwaaien. Onderweg naar huis ben ik gestopt bij de Kringloopwinkel. Dit lag namelijk mooi op de route naar huis. De laatste tijd zijn er wat wijnglazen gesneuveld. Ik heb hard nieuwe nodig maar ik wil er niet al te veel voor betalen. De Kringloop is dan een goed alternatief. Bovendien is het ook altijd leuk om rond te snuffelen. 

De Kringloop zit op een industrieterrein dus zonder fiets of auto is het moeilijk te bereiken. Toen ik het parkeerterrein opdraaide met de auto, verbaasde ik over hoe druk het was. We hebben echt even moeten zoeken naar een parkeerplaats. Eenmaal binnen viel het wel mee qua mensen maar dat komt ook omdat het een grote winkel is. Helaas kon ik maar twee wujnglazen op de kop tikken. Per glas betaalde ik €0.30. Dat is een leuk prijsje. Toen viel mijn oog op een paar borden. Het waren witte borden met een stermotiefje in blauwgrijs en groen. Het deed heel feestelijk aan. In totaal waren het 6 borden die mee mochten voor €3,00. Dochterlief was ondertussen in de speelgoedhoek gedoken. Daar vond ze een boekje van Cars met geluidjes. In de winkel zijn deze boekjes rond €6,00. Daar lag het voor €0,50. Haar oog viel ook op een fotolijstje van Mickey Mouse. Deze mocht ook mee voor €0,50. Al met al was ik iets meer dan €5,00 kwijt want ik zag ook nog iets om toiletrollen netjes op te stapelen. 

In de winkel raakte ik in de winkel aan de praat met een vrouw. Ze vond het jasje van mijn dochter zo mooi en ik vertelde haar dat ik deze op Marktplaats had gekocht. Heel enthousiast vertelde ze mij dat er 1-2x per jaar in de buurt een tweedehands kledingbeurs wordt gehouden. De beurs vindt plaats in een gemeente waar veel geld zit. Hierdoor gaat de duurste merkkleding vaak voor voor een schijntje weg. Zelf gaat ze er elk jaar naar toe om voor haar dochter kleding te kopen. Iets om dus te onthouden en de datum in de gaten te houden. Dochterlief is de laatste tijd flink gegroeid dus deze zomer heeft ze nieuwe kleertjes nodig. 

Bij het afrekenen kreeg dochterlief ook nog een gratis kleurboek voor Sinterklaas. Huppelend liepen wij naar buiten. Op de glazen na had ik de dingen niet echt nodig. Alleen vond ik dat ik deze keer een kleine uitzondering mocht maken. Ik heb de laatste tijd redelijk goed verkocht via Marktplaats en bol dus de aankopen zijn uit deze opbrengsten gefinancieerd.

Eenmaal thuis hebben we met zijn tweetjes heerlijk zitten lunchen. Ik had nog een stukje rookworst over van de stamppot van maandag en dochterlief genoot van haar salami-boterham. Ondertussen staat het vlees ook in de marinade voor de nasi van vanavond. Straks gaan we met zijn tweetjes ziekenhuisje spelen als ze haar middagslaapje heeft gedaan. En als Madam vanavond naar bed gaat dan ga ik met het laatste stukje chocoladeletter een dvd kijken. 

Zo maken we er met zijn tweetjes het beste van. Tuurlijk was het leuker geweest als manlief er ook bij was geweest. Toch koester ik de momenten die ik met haar samen heb ook. Even moeder-dochter tijd... die momenten samen zijn heel kostbaar.

Dankbaarheid

Ik vind het heel erg moeilijk om over geld te praten. Althans ik vind het moeilijk om aan te geven dat wij het financieel niet goed voor elkaar hebben (daarom ben ik zo blij met mijn blog). Het zal wel met mijn opvoeding te maken hebben. Ik ben opgegroeid met de gedachte dat je niet de vuile was buiten hangt. Mijn moeder was een trotse vrouw en wilde/ wil geen hulp van anderen. Ze heeft geen gemakkelijk leven gehad. Ze heeft financieel hele zware jaren gehad maar gelukkig ook wat rijkere jaren. Nu, jaren later, realiseer ik me bepaalde dingen een stuk beter. Ik begrijp dat mijn moeder soms ook heeft moeten worstelen om de maand rond te breien. Als kind had ik echter geen benul en ik heb ook nooit het gevoel gehad dat ik iets tekort kwam. Ik ben met heel veel liefde en aandacht opgegroeid. Daar gaat het in het leven uiteindelijk om.

Van mijn moeder kan ik financieel ook nog wat leren. Als iemand haar zaakjes goed voor elkaar heeft dan is zij het wel. Ze heeft een ontzettend goed overzicht van haar uitgaven en inkomsten. Ze kan de laatste eurocent verantwoorden. Daarnaast is ze bovendien in staat om met haar kleine pensioen nog wat te sparen. Gaat er iets kapot, dan kan ze het vervangen. Ik heb een enorm respect voor haar hoe zij haar zaakjes regelt.

Daarom schaam ik mij richting mijn moeder dat ik, door in het verleden onnodige uitgaven te hebben gedaan, nu in de schulden zit. Ik praat daar niet met haar over. Toch heeft ze deze conclusie zelf getrokken op basis van de verandering in mijn consumptiegedrag. Ze probeert te helpen waar ze kan. Ze koopt regelmatig kleertjes voor mijn dochtertje maar ze wil mij ook financieel steunen. Hiervoor laat ze dingen voor zichzelf. Ze wil namelijk elk jaar een schenking aan mij doen. Ze staat dan zo te stralen met de envelop met geld, dat mijn hart overloopt van trots maar ook een beetje breekt omdat ik haar dat geld zo gun voor zichzelf. Dit weekend kreeg ik van haar €1000. Dat is een heleboel geld. Ze wil dat ik hiervoor iets leuks voor mezelf koop. Alleen ik vind dat ik niet het recht heb om iets leuks voor mezelf te kopen totdat de schuldteller op 0 staat.

Gisteren heb ik nagedacht hoe ik haar geld het best kan besteden. Ik heb besloten het niet te besteden behalve als de nood hoog is, bijvoorbeeld omdat er iets vervangen moet worden. Ik laat het geld op mijn spaarrekening staan. Op deze manier heb ik een kleine buffer. Het geeft mij een enorme rust dat ik nu weet dat ik geld achter de hand heb en dat ik niet hoef te lenen als er iets kapot gaat. Misschien dat ik uiteindelijk beslis om een deel als aflossing te gebruiken maar voorlopig laat ik het even als buffertje staan op mijn spaarrekening.

Naast dit prachtige kado, had ze nog iets waar ik ontzettend blij mee ben. In de loop der jaren heeft ze samen met een tante bijna 23.000 airmiles gespaard. Ze vroeg of ik iets leuks er mee wilde doen met dochterlief want zij deed er toch niks mee. Gisterenavond ben ik gaan kijken op de site van airmiles. Naast kado’s kun je ook leuke uitstapjes met het gezin doen. Ik denk dat ik de airmiles ga inwisselen voor kaartjes naar Dolfinarium en de Efteling. Helaas kan zij vanwege haar slechte gezondheid niet mee naar een attractiepark of dierentuin dus ik wil een deel van de airmiles aan iets besteden waar zij ook van kan genieten.

Het klinkt raar maar ik wist niet hoe ik mijn dankbaarheid richting mijn moeder moest uiten voor dit alles want dat was het gevoel dat mijn weekend overheerste. Dankbaar dat ik zo’n onzelfzuchtige, lieve en sterke moeder heb. Dank je mam!