Goedkope zaden voor de moestuin

Elke maandag bekijk ik de online folders van de verschillende supermarkten waar ik regelmatig mijn boodschappen doe om te beoordelen of er iets van mijn gading bij zit. Eigenlijk koop ik bijna zelden iets van de aanbiedingen want het zijn vaak producten die wij of niet eten of niet gebruiken. Toch staan er wel eens dingen in waar ik erg enthousiast van kan worden. Zo zag ik afgelopen maandag dat Lidl verschillende soorten zaden voor groente, kruiden en bloemen in de aanbieding worden. Het was ook niet duur. Bepaalde zakjes werden al verkocht voor €0.19. Kortom op woensdag wilde ik toch al boodschappen doen dus deze keer werd het dus Lidl.

Eenmaal aangekomen in de winkel zag ik nergens de zakjes liggen. Licht balend liep ik richting kassa want zo goedkoop kon ik ze waarschijnlijk nergens meer krijgen. Vorig jaar heb ik ze nog bij het tuincentrum gekocht en daar schrok ik wel een beetje van de prijzen. En wat schept mijn verbazing. Bij de kassa stond een heel groot schap vol met allerlei zakjes. Ik heb nu zaden voor tomaten, cherrytomaatjes, sperzieboontjes, pompoen, courgette en sla. Binnenkort ga ik ze uitzaaien in de kweekbakjes en dan ik bijna niet wachten tot ze uitkomen en groot genoeg zijn om ze bij mooi weer in de tuin te planten. Voor kweekbakjes gebruik ik overigens de bakjes waarin eenjarige plantjes in worden geleverd bij het tuincentrum

Ik hoop dit jaar op een goede oogst want vorig jaar werd alles opgegeten door de slakken. Dit jaar hoop ik dat deels te omzeilen door te planten in bakken, slakken te ruimen en kokosnotenpulver op de grond te strooien. Hopelijk vinden slakken dit allemaal minder “gezellig” waardoor ze een andere tuin gaan opzoeken.

Dochterlief was ook erg enthousiast en wilde eenmaal thuis meteen de zaden in de grond stoppen. Vorig jaar vond ze het ontzettend leuk om de plantjes groter te zien worden. Bij droog weer werden de plantjes met zorg “vertroeteld” doordat zij de hele dag met haar gietertjes in de weer was. Helaas verzopen hierdoor de plantjes ook wel eens. Te veel water kan ook wel eens te veel van het goede zijn.

Ik heb zin in het voorjaar. Ik kan niet wachten om de tuindeuren weer open te gooien, te wroeten in de grond met een heerlijk voorjaarszonnetje als begeleiding. Helaas staat dit in schril contrast met het weer buiten. Want tja wat is het: geen sneeuw, geen ijzel maar wel weer veel druilregen. Nog even volhouden en dan kunnen we hopelijk weer genieten van een prachtig voorjaar. 

Hoe ver ga je met budgetteren?

Toen ik net de knop om had gedraaid om nu eens flink werk te maken met het aflossen van mijn schulden, ben ik als eerste begonnen met het inzichtelijk krijgen wat de inkomsten en vaste lasten waren per maand. Op basis van dit overzicht zag ik waar de ruimte zat voor de overige uitgaven zoals de boodschappen. Ook hield ik in het begin krampachtig elke euro bij die eruit ging. De frustratie was groot als ik niet uit kwam met mijn weekbudget voor boodschappen. Op een bepaald moment droomde ik zelf in cijfers maar nog vaker lag ik ‘s nachts wakker piekerend over budgetten, reserves en vooral de aflossingen. Het budgetteren trok een wissel op mijn leven. Ik werd er strontchagrijnig van om alles zo nauwgezet bij te houden. Kortom dit werkte voor mij niet en ik moest op zoek naar iets anders. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat het goed voor mij is om een overzicht te hebben van de vaste lasten. Ik weet wat er per maand ongeveer overblijft en daarvan moeten we alles doen. Ik werk dus niet met vaste weekbudgetten meer voor boodschappen. De ene week geef ik een klein bedrag hieraan uit omdat ik nog kan interen op alles wat er ligt en de week erna loop ik met een vol karretje aan boodschappen door de winkel.

Is het verstandig om er zo mee om te gaan? Zou ik die schulden heeft niet juist heel strak moeten budgetteren? Wellicht wel, maar ik word er diep ongelukkig van. Een bepaalde mate van vrijheid in het besteden van het bedrag dat overblijft na alle betaling van alle vaste lasten, werkt beter voor mij. Het was dan ook een verademing om vorige week te lezen dat ook zij (lees hier) niet strak budgetteert. Blijkbaar ben ik dus niet de enige in consuminderland getuige haar post en alle reacties die zij hierop kreeg.

Dat wil niet zeggen dat budgetteren slecht is. Ik heb enorm veel respect voor mensen die dat wel kunnen en tot aan de laatste euro kunnen bepalen aan welk doel dit wordt vergeven. Toch vraag ik mij wel eens af: wat doe je dan als je halverwege de week door je boodschappenbudget bent en je komt er achter dat geen toiletpapier of wasmiddel hebt? Overschrijd je dan wel je budget of neem je een “hapje” uit het weekbudget van volgende week? Of heb je zo’n goed overzicht dat dit soort dingen simpelweg nooit gebeuren en je hier tijdig op inspeelt?

Hoe dan ook iedereen gaat op zijn manier om met zijn geld. Daarin is geen goed of fout maar iedereen moet die manier vinden die voor hem of haar werkt.

De verleiding weerstaan

Vrijdagmiddag had ik een paar uurtjes voor mezelf. Nadat ik een doos babykleertjes had afgegeven bij een vriendin, reed ik weer richting huis. Ik besloot in een impuls naar de Kringloop te rijden. Ik was namelijk op zoek naar een aantal weckpotten en meestal hebben ze die wel een aantal staan voor een zacht prijsje. Terwijl ik de auto parkeerde, zag ik dat er net twee vrachtwagens werden leeg geladen met spulletjes die op de verzamelpunten kunnen worden ingebracht. Ook had ik deze keer geluk dat ik relatief eenvoudig de auto kon parkeren want het is vaak druk bij de Kringloopwinkel.

Eenmaal binnengekomen liep ik tegen drie prachtige weckpotten aan. Ook vond ik een bakblik van steen. En toen gebeurde het: mijn oog viel op een prachtige spiegel die aan de muur hing. De spiegel hing er een beetje verloren bij in een hoekje tussen wat schilderijtjes van palmbomen, stranden en Disney figuren. Heel langzaam liep ik er naar toe en keek bewonderend naar de spiegel. Daarna viel mijn oog op het prijsje €10. Dat viel mee voor een spiegel. Ik viste mijn portemonnee uit de binnenkant van de jas en telde het geld na. Ik had ongeveer €12 in mijn portemonnee. Op mijn rekening stond nog €35 maar daar moest ik het wel mee redden tot de 15^e. Ik keek eens in mijn mandje. De inhoud zou mij €5 kosten. Het bakblik had ik niet echt nodig en ik zou ook best met één weckpot toe kunnen. Ik begon al met twee weckpotten terug zetten. Toen bedacht ik me ineens maar waar wil ik die spiegel in huis gaan hangen. In mijn hoofd liep ik alle kamers door. Ik realiseerde mij plotseling dat ik de spiegel nergens een plekje kon geven. Met een diepe zucht heb ik me omgedraaid en de spiegel laten hangen.

Daarna zag ik nog twee hele mooie lampen. Ook niet nodig. Toen ben ik de boekenhoek ingedoken. Daar vond ik twee boekje van Annie M.G. Schmidt namelijk Puk en de Petteflet en Floddertje – Schuim. Ik was daar al een tijdje naar op zoek maar vond die boeken op Marktplaats of bol.com te duur. Nu heb ik ze samen kunnen kopen voor €1.70.

Uiteindelijk liep ik naar de kassa met mijn weckpotten, bakblik en twee boekjes. Ondertussen bleef de spiegel in mijn hoofd spoken. Zelfs in de auto naar huis toe bleef het tegen mij fluisteren neem me mee. Ook ’s avonds liet de spiegel mij maar niet los. Ik bleef maar dubben of ik het wel of niet moest doen waarbij de balans soms naar ja doorsloeg en soms naar nee. Uiteindelijk heb ik mezelf vermanend toegesproken want ik heb dat ding uiteindelijk echt niet nodig.

De weckpotten staan inmiddels netjes gewassen met inhoud in de kast. Kijk die potten kon ik dus wel goed gebruiken en had ik dus wel nodig. Van het geld op mijn rekening heb ik een paar boodschappen gedaan en de glazenwasser betaald. Nu red ik het prima tot aan de 15^e. Als ik de spiegel had ik gekocht dan had ik mijn spaargeld moeten aanspreken. Het was dus een kleine overwinning op mezelf. Vroeger had ik die spiegel wel gekocht of ik nu wel of geen geld meer had. Stiekum ben ik best trots dat ik deze verleiding heb kunnen weerstaan.

Pesten

Dinsdagavond was op NL3 het programma “Dag tegen het pesten”. Onderweg naar huis hoorde ik op Radio538 een gesprek tussen Arie  Boomsma en Ruud de Wild hierover. Ik vind het goed dat sinds de twee tragische zelfmoorden vanwege pesten er meer aandacht voor is. Hopelijk worden mensen zich meer bewust van de impact dat pesten op de medemens heeft. Ik heb bewust niet gekeken. Ik ken namelijk de klappen van de zweep en weet als geen ander hoe het voelt om te worden gepest. Ik werd namelijk op de basisschool stelselmatig gepest. Waarom? Ik denk omdat ik anders was dan de andere kinderen. Ik was een vroegwijs meisje met gescheiden ouders die ABN sprak. De andere kinderen hadden getrouwde ouders en spraken veelal plat Brabants. Hoe dan ook ik werd het pispaaltje van de klas mede door toedoen van één jongen. De anderen liepen mee waarschijnlijk uit angst dat zij de volgende zouden zijn.

In de 4^e klas (groep 6) begon het pesten. Huilend ging ik naar huis, tranen verbeet ik op het schoolplein terwijl ik werd geschopt, geslagen en uitgescholden en huilend liep ik naar huis. School deed niets om dit op te lossen terwijl leraren wel zagen wat er gebeurde. Mijn moeder is een aantal keren op school gaan praten. Daardoor werd het alleen erger. Toen ik naar de 5^e klas ging, werd ik in een klas geplaatst van een voormalige non. Zij voerde een streng regime waardoor iedereen het wel in zijn hoofd liet om ook maar iets verkeerds te doen. Toch werd ik tijdens dat jaar opgewacht door een meisje en volledig in elkaar geslagen. Wat had ik een verdriet en wat voelde ik dat er mij onrecht aan werd gedaan.

Mijn redding zijn uiteindelijk twee oudere jongens geweest. Zij waren alle twee al een keer blijven zitten. School stond niet hoog op hun wensenlijstje. Ze kwamen zoals op school werd gezegd uit het kamp. Veel ouders wilden niet dat hun kinderen met hen omging. Mijn moeder heeft daar nooit een probleem van gemaakt. Ik mocht met iedereen spelen zolang dat er leuk aan toe ging. Ik speelde dus met deze twee jongens na schooltijd. Soms kwamen ze mij thuis ook ophalen als ze mij niet in de speeltuin konden vinden. De houding van mijn moeder heeft mij gered. De jongens sprongen in de bres voor mij en wilden mij beschermen. Ze kwamen mij vertellen dat ze er wel even voor zouden zorgen dat ik geen last meer zou hebben. Ik had toen nog geen idee wat dat inhield maar het kwam erop neer dat mijn plaaggeest helemaal in elkaar werd geslagen en een tijdje niet meer op school was. Is dit goed? Nee maar vanaf dat moment dacht iedereen wel twee keer na om nog iets verkeerds tegen mij te zeggen. Mijn ergste kwelgeest hebben ze nooit aangepakt. Het was op dat moment ook niet meer nodig. Na de basisschool gingen wij ook ieder een andere kant uit.

Ook op de middelbare school was ik het eerste jaar nog wel eens het mikpunt van pesterijen maar op een of andere manier kon ik daar beter mee omgaan en sneller doen stoppen. De erge kwelgeest ben ik op mijn 15^e nog een keer tegen gekomen in het zwembad. Ook daar liet hij mij niet met rust. Laten we het erop houden dat ik blauw aangelopen het zwembad uitkwam nadat ik me los heb kunnen vechten onder water. Sommige mensen veranderen nooit.

Vanwege de twee zelfmoorden kwam mijn pestgeschiedenis weer naar boven. Weer zie ik dat verloren meisje dat zich niet wist te wapenen tegen alle pesterijen. Het rare is dat ik de meelopers het nog meest kwalijk neem. Gelukkig heeft het pesten geen negatief effect gehad op mijn verdere leven. Ik denk dat ik er zelfs sterker door ben geworden. Wel ben ik gevoelig voor plagerijen of kleine pesterijtjes naar anderen toe. Ik zal het altijd voor hen opnemen. Wie is die ander namelijk om over een ander mens te oordelen?

Ook heb ik mijn kwelgeest onlangs gegoogled. Ik vond hem meteen. Het was nu een dikke, vadsige man maar ik herkende hem direct. En het rare was: even voelde ik mij weer dat kleine, geplaagde meisje en voelde ik iets wat heel dicht tegen haat aan zat.

De juiste balans vinden

Vroeg las ik vaak over moeders die zich in een spagaat wrongen om een goede balans te vinden tussen werk, thuis en een sociaal leven. Ik kon me daar niet heel erg veel bij voorstellen. Je nam toch gewoon je kind mee als je een afspraak had met een vriendin. Ik zelf vond dat vroeger nooit echt een probleem als een vriendin dat deed. Het was zelfs zo dat ik het leuk vond als de ukkepuk mee kwam. Ik stond er toen niet bij stil dat ik het dan wel heel erg schattig vond om een paar uurtjes rond die dreumes of peuter te zijn maar dat moeder het misschien wel fijn vond om even een paar uurtjes alleen te zijn met een vriendin zodat ze eens lekker kon kletsen zonder continue haar kind in de gaten te moeten houden. Ook dacht ik dat een huishouden wel met een kind erbij te runnen zou zijn. Je doet dat toch gewoon terwijl je kindje aan het spelen is of aan het slapen.

Toen eenmaal dochterlief geboren was, kwam ik daar op terug. Het eerste jaar had ik weinig tot geen behoefte om in mijn vrije tijd wat af te spreken. Ik vond het heerlijk om met haar te tuttelen. Manlief heeft mij toentertijd zelfs een paar keer op pad gestuurd met de mededeling “ga maar wat leuks voor jezelf doen, ik blijf wel thuis met dochterlief". Ook thuis verliep alles vlotjes want dochterlief sliep toen nog best veel dus ik kon tijdens haar slaapjes makkelijk het huis aan kant maken.

Langzaam maar zeker kwam daar een kentering in toen dochterlief minder ging slapen. Ik propte alles wat ik moest doen in haar middagslaapje en liep dus als een gek door het huis al stoffend, dweilend en strijkend. Als dochterlief dan eenmaal wakker was wilde ik er wel volledig voor haar zijn. Kortom er bleef weinig tijd nog voor mezelf over. Tijd die ik wel nodig heb om energie op te kunnen doen en even tot rust te komen. Dit tempo heb ik zo’n 3,5 jaar volgehouden totdat ik eind dit jaar er achter kwam dat dit voor mij niet werkte.

Ik liep tegen het feit aan dat ik amper nog een moment voor mezelf had of heb. Op het sporadische moment dat ik dus wel een uurtje voor mezelf nam, voelde ik me vaak herboren en was ik ook een leuker mens want ik voel me een stuk minder gejaagd en energieker.

Ik probeer sinds kort huishoudelijke dingen te doen met dochterlief om me heen. Wat blijkt. Ze vindt het heel erg leuk om “mee te helpen” met bepaalde klusjes. Het is ontzettend schattig om te zien hoe zij op haar teentjes staat om de was van het rek af te halen of om haar de sokken te zien ophangen. Ook vindt ze het erg leuk om in de keuken mee te helpen of om een paar dingetjes af te wassen. Het is erg gezellig want ze kwebbelt er tussen de bedrijven vrolijk op los. De dingen duren misschien wel langer en het gaat niet helemaal zoals ik het zou willen maar die tijd samen is kostbaar. Het is vooral kostbaar omdat ik zie hoeveel het voor haar betekent om mama te kunnen helpen. Haar kleine koppie straalt dan helemaal vol trots als ze iets zelluf doet. Langzaam probeer ik zo kleine veranderingen door te voeren waardoor de balans iets beter gaat worden.

Toch vind en blijf ik het moeilijk vinden om tijd voor mezelf te vinden. Het is het eeuwige gevoel van dat ik iets moet doen omdat er nog zo veel klussen in het huis liggen te wachten. Manlief lijkt daar helemaal geen last van te hebben. Hij neemt die tijd wel als hij denkt dat hij die nodig vindt.

Het is één van mijn doelstellingen dit jaar om liever voor mezelf te zijn. Kortom dat ik de tijd ga vinden om toch een keer dat bureautje te schuren, die stoel opnieuw te bekleden of languit (in het zonnetje) dat boek te lezen. Ik hoop dat het gaat lukken.

Update auto

Een auto met problemen is niet goed voor mijn humeur (en ook niet voor mijn portemonnee). Gisteren vreesde ik echt het ergste. Ik hield al heel voorzichtig rekening met de het idee dat de auto misschien de deur uit moest omdat een eventuele reparatie te duur zou zijn. Het zette mij ook tot nadenken want dat zou ook betekenen dat ik naar een alternatief moest zoeken om naar werk te gaan. Het zou dan een combinatie van bus of fiets en trein worden. Het zou bovendien ook een half uur aan mijn reistijd toevoegen. Een licht balend gevoel overviel mij maar ook een heel boos gevoel. Ik was boos dat ik geen potje heb om dit soort klappen op te vangen. De paniekstemming was dus weer goed aanwezig.

Vanochtend heb ik meteen de garage opgebeld. Zo goed en zo kwaad heb ik uitgelegd wat er aan de hand was en dat het niet mogelijk was om de auto naar de garage te brengen omdat hij het waarschijnlijk halverwege zou begeven. Gelukkig biedt de garage een gratis dienst aan dat ze aan huis komen kijken wat er aan de hand is. Op basis van mijn verhaal hadden ze al een vaag idee wat het was dus de monteur werd meteen met een onderdeel op pad gestuurd.

Toen de monteur eenmaal aangekomen was, is hij een klein stukje gaan rijden. Heel ver hoefde hij niet te gaan want hij wist onmiddellijk wat het probleem was. Het was de bobine die versleten en gebroken was. Blijkbaar heeft de bobine iets met de ontsteking te maken heeft. Ik geloof het meteen want ik heb echt 0,0% verstand van autotechniek. Het onderdeel werd vervangen met het verzoek om deze week met de auto naar de garage te gaan zodat goed kan worden gekeken of het hiermee af is.

De kosten vallen gelukkig dus mee. Althans het kost nog steeds rond €200 maar een nieuwe versnellingsbak was een stuk duurder geweest. Nu maar hopen dat ze woensdag nog iets vinden als de auto nog eens goed wordt bekeken. En dan maar hopen dat de auto voorlopig weer doet wat het moet doen.

Door dit akkefietje zijn we wel gaan denken hoe nu verder. Hopelijk gaat de auto voorlopig nog mee maar uiteindelijk zal deze wel vervangen moeten worden. Alleen daar is nu geen geld voor. Kortom de noodzaak tot aflossen is weer eens erg duidelijk geworden want ik verlang naar financiële vrijheid en de rust die een financiële reserve geeft.

Weer thuis & Op hoop van zegen morgen

Vrijdagavond kwam ik weer thuis na 3 dagen in het buitenland te hebben gezeten. Ik had weer een prachtige kamer met uitzicht over de stad en in de verte zag ik de Acropolis liggen. Vooral 's avonds is dat een betoverend gezicht als het helemaal verlicht is. Gelukkig had ik deze keer bij aankomst een aantal uurtjes voor mezelf. Ik ben dus de stad in gegaan. Ik heb me verbaasd over hoe duur nog alles was ondanks de uitverkoop. Ik begin te merken dat ik me steeds meer verbaas over de prijzen van dingen en dat ik het er vaak simpelweg niet voor over heb (buiten het feit of ik er wel het geld voor heb). Ik heb me wel laten verleiden tot de aankoop van een aardig stapeltje boeken voor dochterlief. De boeken zijn goed voor haar taalontwikkeling en bieden wat tegengewicht aan alle Nederlandse boeken. Ze kan deze nu met manlief lezen want de andere boeken was ze echt ontgroeid en zijn meer geschikt voor een dreumes. 
In de avond heb ik heerlijk zitten eten in een restaurantje aangeraden door een Griekse collega. Daarna ben ik weer langzaam teruggelopen naar het hotel. Eenmaal aangekomen kon ik bijna niet meer lopen. Ik had duidelijk niet mijn wandelschoenen aan en 5 uur rondslenteren hadden dus aardig hun tol geëist.

Donderdagochtend dronk ik koffie met mijn schoonouders. Bepakt en bezakt stonden ze te wachten met twee tassen vol met lekkers. Ik hoef de komende weken niet meer te bakken en ik heb genoeg honing en olijven tot aan de zomer. Ook kreeg ik een paar prachtige juwelen voor dochterlief. Al stuntelend met de taal heb ik zo goed als het kon ze voor alles bedankt. Ondertussen zat ik mijn hoofd me druk te maken hoe ik dit allemaal mee zou krijgen naar Nederland. Uiteindelijk is het met veel pas- en meetwerk  gelukt. Door een tas met "vloeibaar" eten in te checken en de handbagage tot de laatste millimeter te gebruiken kreeg ik toch alles mee. Gelukkig dat ze op het vliegveld daar wel wat gewend zijn want Grieken hebben vaak de neiging om eten mee te geven aan familie in buitenland. Een tas vol lekkernijen vinden ze daar dus heel normaal. 

Donderdagmiddag tot aan vrijdagmiddag ben ik druk op kantoor geweest. De tijd vloog weer voorbij. Alleen wat was ik ontzettend moe. Ik slaap altijd erg slecht in hotels dus ook deze keer maakte ik korte nachten. Als je dan combineert met intensieve gesprekken dan ben je bekaf aan het einde van de rit. Wat was ik dan ook blij om  weekend er tussen te hebben voordat ik weer aan de slag moet op werk. Voorlopig hoef ik niet meer te reizen want het blijft een vermoeiende toestand.

Het weekend probeer ik dus rustig aan te doen. Volgende week wordt een drukke week.
Helaas kwam manlief er vandaag achter dat de auto keuren heeft. Hij kwam vanochtend niet verder dan 500 meter met de auto en is daarna omgedraaid omdat hij het idee had dat hij het elk moment kon begeven. De auto bewoog zich hortend en stotend voort bij het schakelen en het olielampje knipperde ook vervaarlijk. Morgenochtend moet ik meteen de garage bellen. Grote vraag is of de auto de 4 kilometer naar de garage überhaupt wel haalt. Nog grotere vraag is hoeveel dit gaat kosten. Vorig jaar heb ik nog EUR2200 betaald aan reparaties. De auto is inmiddels bijna 10 jaar oud dus we hebben besloten dat we daarna geen grote reparaties meer zouden uitvoeren. Het is dus te hopen dat het iets kleins is. Alleen mijn onderbuikgevoel zegt iets heel anders....

Morgen heb ik ook mijn functioneringsgesprek. Ik ga daar met een dubbel gevoel naar toe. Ik krijg namelijk dit jaar geen loonsverhoging dus hoe goed of slecht mijn beoordeling ook zou zijn, financieel heeft dat geen enkele invloed. Wellicht dat er in april nog een bonus komt, maar ook daar geloof ik niet zo meer in. Ik denk dat mijn werkgever dit jaar zelf de broekriem aantrekt. Alleen jammer dat ze dat dan weer niet doen voor top-management en de midden kader wordt aangepakt.

Naast het financiële aspect speelt ook de houding van mijn manager een rol. Ik weet niet wat ik kan verwachten. Het hele jaar door krijg je geen feedback. Bovendien vraag ik me serieus af of hij wel weet waar ik nu allemaal mee bezig ben het hele jaar door. Sporadisch krijgt hij hier en daar wat informatie in een teamoverleg maar daar houdt de informatievoorziening wel op. Al mijn collega's denken er net zo over. We halen maar onze schouders op, doen ons werk en vragen ons dan af wat onze manager ervan vindt want hij is niet te peilen. Kortom morgen wordt een interessante dag.