Een mini shopping-spree

Ik had me voorgenomen of dit weekend eens niet met werk bezig zijn. Net doen of het helemaal niet bestaat en lekker in huis tutten met dochterlief. Maar hoe hard ik ook mijn best doe, het blijft op de achtergrond doorzeuren. Dan weer ben ik boos en dan weer denk ik ach barst ook allemaal maar om vervolgens weer te denken ik zal jullie wel eens laten zien waartoe ik allemaal in staat ben. Overigens bij het laatste punt als gevolg dat ik dus het afvoerputje van de afdeling wordt want dat betekent dat ik alle projecten en klussen waar niemand zin in heeft of zijn handen niet aan durft te branden, ik zal moeten aanpakken. En laat ik nu toch helemaal niet goed zijn in het politieke spel. Ik ben meer van geen blabla, dit is het probleem, dat is mijn advies en hoe gaan we het aanpakken. Op een of andere manier werkt dat niet (goh je meent het). 

Maar goed in mijn poging om toch even werk helemaal te vergeten zijn dochterlief en ik vanmorgen op stap geweest. We waren alle twee vroeg op dus om 8.30 (dat is dus vroeg voor ons) zaten we met zijn tweetjes aan het ontbijt. Of beter gezegd ik zat aan het ontbijt en dochterlief kreeg geen hap door haar keeltje want haar darmpjes zitten weer eens ontzettend verstopt. Verder dan een paar hapjes pap kwam ze dus niet.

Na het ontbijt heb ik een boodschappenlijstje gemaakt en toen gingen we op pad. Eerst hebben we boodschappen gedaan. Daarna zijn we naar de Action gegaan voor verzorgingsproducten en nootjes (heb ik nodig voor mijn eigen (vegan) challenge). Vervolgens liepen we nog het winkelcentrum in voor de gezelligheid. Sinds een jaar is er een outlet-winkel met erg leuke kinderkleding. Ondanks dat het outlet is, vind ik het vaak nog te duur. Deze keer stond er echter een rek buiten met kinderkleding met alles voor €5. Een stemmetje in mijn hoofd zei doorlopen maar  toch nam mijn nieuwsgierigheid het over. Op het rek hing een spijkerbroek en een vestje. Dat had ze nog nodig dus ik heb het maar gekocht. Vervolgens vond ik bij Z.eeman nog een paar leuke leggings voor de zomer onder haar jurkjes of rokjes. Ook die had ze nodig. Alles bij elkaar was ik niet meer dan €20 kwijt. Kortom de schade viel mee.

Alleen de schade viel gisterenavond niet mee. Ik heb voor dochterlief twee paar zomerschoenen van Lelli Kelly online gekocht. Dat zijn van die typische meisjesschoenen met veel te veel glittertjes maar die dochterlief zo mooi vindt dat ze de schoenen het liefste nog in bed aan zou willen houden. Eén paar was met 50% afgeprijsd en het andere paar ging met 10% weg. Voordat ik bestelling plaatste heb ik nog op internet gezocht of ik ze echt niet ergens goedkoop kon krijgen maar elders was ik al snel zo'n kleine €30-€40 meer kwijt. Toen had ik gelukkig ook nog de geest om te googlen of er ergens voor deze webshop een kortingscode was. En jawel ik kreeg nog eens 10% van de totaalprijs af. Alles bij elkaar was het nog veel geld maar ze heeft wel schoenen nodig deze zomer. Dus we hebben alvast de helft van de kinderbijslag uitgegeven. En uiteindelijk is het daar ook voor bedoeld om aan je kind te besteden, ook al gaat het geld hier ook wel eens naar andere dingen toe. 

Dankzij mijn kleine shopping-spree, ben ik er wel achtergekomen dat er een bepaald patroon is. Daar waar de een meer gaat eten, ga ik dus graag shoppen als ik niet goed in mijn vel zit. Dat was wel een eye-opener want ik had me dat voorheen nooit echt gerealiseerd of wilde ik het me niet realiseren. Het is goed dat ik me er nu wel bewust van ben want dan kan ik dit wel aanpakken. Dat heb ik dan ook maar meteen gedaan. Morgen zou ik naar een stoffenbeurs gaan. Daar ga ik nu niet meer naar toe. Ik wilde daar stof kopen om een bankje dat voor het bed staat opnieuw te bekleden en voor een stoel die ik wil herstofferen. Alleen ik heb ook nog een bureautje in de schuur staan die moeten worden geverfd en vier paar stoelen die in de beits moeten. Dat zijn twee projectjes die veel dringender zijn dan zo'n stoel of bankje. Trouwens die stoel staat inmiddels al een kleine 10 jaar te wachten op nieuwe bekleding maar het is er nog steeds niet van gekomen (misschien al een vaag teken aan de wand dat dit ook nooit gebeurt). Dus ik heb nu besloten dat ik eerst die twee andere projectjes af maak en dat ik daarna maar eens keer naar stof moet gaan kijken. Ofwel onder het mom waarom geld uitgeven als je het niet (meteen) nodig hebt en als ik het eenmaal wel nodig heb dan wil ik misschien wel heel iets anders. 

Zo en nu ga ik toch maar eens proberen om de rest van het weekend net te doen alsof het eeuwigdurend is en dat maandag nooit komt. Fijn weekend allemaal!

P.S.: Wat overigens wel hielp in de reality budget check was dat manlief het niet (helemaal) eens was met mijn aankopen. Hij vond dat dit nog wel even had kunnen wachten. 

Werk en promotie

Gisteren hoorde ik dat een collega promotie heeft gekregen. Het was hij of ik. Het was niet zo dat we beiden in de race waren voor een andere baan. Nee, we hadden beiden nog niet de senior voor onze naam staan. Uiteindelijk heb ik aan het kortste eind getrokken. En zo gaat het gaat vaak in mijn carrière.

Gisterenmiddag had ik training en die heb ik van de zijlijn gevolgd. Ik was met mijn hoofd namelijk alleen maar aan het overdenken waar ik steken heb laten vallen. Daarnaast moest ik de teleurstelling ook verwerken. Gisterenavond heb ik het er thuis ook over gehad. Alleen als het aan manlief lag dan was ik al lang bij dit bedrijf vertrokken omdat ik geen stap verder kom. Als het aan hem lag verdien ik namelijk veel meer (en dan niet letterlijk in centjes maar in erkenning).

Nu had ik deze golf van teleurstelling kunnen verwerken en weer door kunnen gaan met mijn werk. Alleen ik wil kunnen begrijpen hoe het toch komt dat ik iedere keer weer achter het net vis. Dus vandaag heb ik een gesprek gehad met mijn manager. En wederom komt het erop neer dat ik niet goed aan marketing doe. Voor de rest ben ik volgens hem wel degene met de grootste vakinhoudelijke kennis. Alleen inhoud telt veel minder dan hoe anderen zien. Perceptie doet het goed.

Nu kan ik aan die perceptie heel hard gaan werken. Dat ligt alleen niet in mijn aard. Ik heb dan het idee dat ik ontzettend nep bezig ben. Het enige wat in de optiek van mijn manager zou kunnen doen, is om mij bereidwilligheid te laten zien door mij als vrijwilliger op te stellen voor problemen die niemand anders aanpakt. Dat is dus een optie. Uiteindelijk zou ik dan toch komen (met een hele lange adem) op basis van vakinhoud.

Gisterenavond heb ik ook heel lang zitten nadenken over mijn toekomst. Wil ik nog verder in deze branche? Ik werk nu als een soort interne toezichthouder binnen een financiële instelling. Als ik diep in mijn hart kijk dan wil ik dit niet de rest van mijn leven doen. Alleen wat zou ik dan willen? Ik zou graag meer tijd willen hebben om te onderzoeken waar mijn passie ligt. Ligt dat daadwerkelijk bij koken en voedingsleer of is het iets anders? Of heb ik zoals iedereen wel eens een baalmoment? Alleen dat baalmoment duurt al wel heel erg lang. Ik twijfel al een paar jaar of ik dit werk nog wel langer wil doen. Of wil ik liever een paar jaar thuis zijn bij dochterlief en misschien weer werk oppakken als zij ouder is? Het vreet namelijk wel aan mij dat ik niet zoveel tijd met haar door kan brengen als ik zou willen. Kortom dingen om goed over na te denken. In de tussentijd doe ik maar mijn best op werk want uiteindelijk moet er toch gewoon elke maand een salaris binnenkomen. En soms denk ik ook wel: ach mens ben blij dat je nog een baan hebt.

Hebben jullie ook dat je tegen een (carrière)plafond aanloopt en hoe heb je dat opgelost? Of wil je misschien ook wel iets heel anders doen?

Met geldposten schuiven

Vandaag moest de auto naar de garage voor een APK. Iedere keer als de auto naar de garage moet dan houd ik mijn hart vast. Ik ben namelijk bang dat ze weer iets vinden wat (standaard) erg veel geld gaat kosten. Vorig jaar heb ik twee grote reparaties aan de auto gehad. We hebben toen besloten dat dit ook meteen de laatste twee grote waren omdat de auto inmiddels bijna 10 jaar oud is. Kleine reparaties laten we nog wel uitvoeren in de hoop dat dit de auto nog een tijdje rijdende houdt. 

Rond het middaguur kreeg ik een telefoontje. De ruitensproeipomp was kapot. Nu had ik ook wel gemerkt dat het schoonsproeien van de ruiten de laatste tijd wat moeizamer ging maar het werkte nog wel. Het duurde alleen een beetje langer. Dus ik had niet zo heel veel zin om dat ding te laten vervangen. Helaas zou de auto niet door de APK komen als ik het niet liet vervangen. Kortom ik had geen keuze maar toch voelde ik me een beetje gepeopled. Het geld dat ik terug zou krijgen van gas en elektriciteit gaat nu rechtstreeks naar het betalen van deze rekening. Zelf zal ik dan ook nog een klein bedrag moeten bijleggen. Ik baalde dus wel een beetje. Aan de andere kant kan ik deze tegenvaller door een meevaller weer opvangen. Dus dat is ook wel weer prettig. 

Wat wel weer goed nieuws was, is dat de dealer nog altijd zo'n kleine €3.000 voor de auto wil geven. Dat betekent dat als ik het zelf zou verkopen, ik iets meer dan dat zou kunnen vragen. Het is niet de bedoeling dat de auto weg gaat maar ik vind het wel een prettig idee om te weten dat de auto meer waard is dan ik had gedacht.

Ook lagen er vandaag de kaartjes voor de Efteling en Dolfinarium in de brievenbus. En het mooie is, dat de kaartjes mijn geen cent hebben gekost. Vorig jaar heeft mijn moeder mij haar airmiles cadeau gedaan. Dat was een aardig saldo. Hiermee heb ik dus de kaartjes kunnen krijgen. Ze zijn een aantal maanden geldig dus de komende maanden gaan we twee keer met zijn drietjes op pad. De dag zelf hoeft ook niet veel te kosten. Ik neem broodjes en drinken mee dus meer dan benzine, parkeerkosten en misschien nog een ijsje voor dochterlief gaat het ons niet kosten. 

Voor zover ik kan inschatten, hebben we de grootste uitgaven dit jaar weer gehad. Het lidmaatschap van ANWB is betaald, APK is gedaan, WOZ kan ik betalen met de bonus en alle lokale gemeentelijke heffingen betaal ik maandelijks in termijnen. Nu maar hopen dat we niet te veel medische kosten dit jaar krijgen zodat we niet te veel aan eigen risico moeten betalen. Als het daar dan bij blijft dan redden we het elke maand prima!

De Bonus

Gisteren kreeg ik op het werk de bonusbrief uitgereikt. Hierin staat hoeveel geld ik kan verwachten eind april. Je kunt mij een pessimist noemen of een realist maar ik was er gemakshalve vanuit gegaan dat ik dit jaar misschien geen bonus zou krijgen. Elders binnen het bedrijf wordt flink in het personeelsbestand gesneden waardoor het hebben van een baan al een bonus op zich is. Begin dit jaar ging het gerucht dat er toch een bonus zou komen. Weliswaar zou dit een stuk lager uitvallen dan in het verleden maar iedereen zou iets krijgen. In februari vertelde mijn manager dat het zou neerkomen op ongeveer een maandsalaris. Ik was ontzettend blij. Het zou namelijk betekenen dat ik met dit geld mijn vakantie naar Griekenland kan betalen, mijn WOZ aanslag en een extra aflossing op creditcard 2. Kortom het geld was erg welkom.

Gisteren maakte ik dus de brief open en daar stond dus het bedrag op papier. Mijn hart maakte een kleine huppelsprongetje. Ineens hoor ik in een andere hoek van de kamer nou dat is een tegenvaller, dat is geen bonus. De hele ochtend werd er vervolgens gemopperd over de “tegenvallende” hoogte van de bonus en hoeveel beter het in het verleden was. Op een gegeven moment kon ik het niet meer aanhoren en heb ik gezegd dat hij blij moest zijn dat hij überhaupt een bonus kreeg. Ook daar werd mopperend op gereageerd. De rest van de dag werd iedereen die het maar wel (of niet) wilde horen medegenoot gemaakt over zijn ongenoegen. Hoe ondankbaar kan je zijn. Mijn inschatting is dat het geld overigens al door hem is uitgegeven en dat er nu ergens een tekort is.

Het hele voorval haalde de glans van mijn bonus een beetje weg. En dat vond ik best erg.

Bewerkt eten: wat te doen

Dit weekend ben ik door de kast levensmiddelen gelopen om eens een scan te doen op de producten die bewerkt zijn. Aanleiding hiertoe was het boekje Wat zit er in je eten?. Het boekje geeft overzichtelijk weer waar een e-nummer voor staat, waar het voor wordt gebruikt en wat de gezondheidsrisico’s zijn. Het nadeel van het boekje Wat zit er in je eten?: het geeft beperkte informatie. Meer dan een beknopt overzichtje is het eigenlijk niet. Het is wel in een handig formaat waardoor je het mee kan nemen naar de winkel. Na het lezen van het boekje sloeg de schrik toch enigszins om mijn hart en was ik benieuwd of wij nog wat e-nummertjes in de kast hadden staan. Uiteindelijk viel het wel mee. Dat had ik deels ook wel verwacht van want wij maken alles zelf en eten naar de seizoenen. Dus het is vooral (bijna) allemaal vers en onbewerkt wat er op tafel wordt gezet. De meeste e-nummers zaten dan ook in mijn bouillonblokjes en in de Aziatische sauzen zoals oestersaus en ketjap. Nu eten wij weinig Aziatisch omdat manlief er niet zo van houdt. Alleen zo één keer in de zo veel tijd, krijg ik het op mijn heupen en dan snak ik naar een heerlijk bord nasi met satésaus. Manlief eet het dan toch ieder keer wel met veel smaak op (volgens mij vindt hij het stiekem toch best lekker) om vervolgens toch te vragen om dit voorlopig niet meer te maken.

Ook foodwatch publiceert sinds kort elke twee maanden een factsheet over een e-nummer. Het factsheet van foodwatch geeft wel uitgebreide informatie  en het geeft ook aan dat er  alternatieven zijn voor veel e-nummers. Ook geeft het aan dat in bepaalde landen er strenge regels zijn voor het gebruik van bepaalde nummers. Deze mogen maar in een hele beperkte hoeveelheden worden gebruikt of worden soms zelf verboden. Reden hiervoor is dat onderzoeken hebben uitgewezen dat bepaalde e-nummers een negatief effect op de gezondheid kunnen hebben. In bepaalde e-nummers zit bijvoorbeeld kwik, lood, koper, aluminium, arsenicum. Omdat de hoeveelheid zo klein is, hoeft dit niet te worden vermeld op het label. Alleen ik wil dat wel weten want deze stoffen zij niet goed voor de gezondheid.

Ondanks dat wij goed bezig zijn, kunnen wij dus ook nog wel dingen verbeteren in ons eetpatroon. In principe proberen we al zo veel mogelijk bewerkte producten te vermijden. Alleen die blik in de kast liet toch zien dat deze toch ongemerkt in huis zijn geslopen. Ik ga ook niet meteen alles weggooien. Dat vind ik verspilling. Bovendien heb ik dit jaren wel gegeten. Als het op is dan wil ik wel op zoek gaan naar een beter alternatief. Dat begint dan al meteen met de bouillonblokjes want die zijn bijna op. Dus als iemand een goed alternatief weet, dan houd ik me aanbevolen.

Ook wil ik voor dochterlief op zoek naar een beter alternatief. Eén keer per dag mag ze auto-koekje. Althans zo noemt zij ze. Het is een biscuitje met een stukje chocola die in een mooi papiertje zitten van Cars. Dat is eigenlijk het enige wat ze van “kindereten” krijgt voor de rest eet ze gewoon met ons mee. Of ze de koekjes zelf nu zo lekker vindt, is een grote vraag. Het gaat haar vooral om de verpakking van Cars. Zo zijn we er toch als ouders ingestonken dankzij de marketing machine van een koekjesmaker. Dochterlief loopt namelijk blindelings naar het schap in de winkel waar deze koekjes liggen. Mijn poging om haar een fairtrade koekje te geven, werd door meteen teniet gedaan door met grote betraande ogen naar die vermaledijde autokoekjes te vragen. Overigens ze eet wel mijn eigen baksels. Voor iedereen die geïnteresseerd is in de kracht en vooral macht van kindermarketing, zou dit rapport (hier) eens moeten lezen en teken dan ook meteen het burgerinitiatief. Dankzij een blogje van Valhalla kwam ik bij dit rapport. Het is angstaanjagend maar ook interessant om te lezen hoe goed vooral kinderproducten worden op de markt worden gebracht. Nu kunnen wij ons nog gelukkig prijzen dat dochterlief wel tv kijkt maar dan zonder reclame’s (ja het kan) en dochterlief nog te klein is voor de computer of social media. Al word in het rapport gemeld dat er dus websites zijn voor zelfs de allerkleinsten. Wie gaat daar eigenlijk naar kijken? Ik snap dat niet. Gelukkig houd dochterlief niet van snoep en hele zoete dingen. Dat komt deels omdat wij het amper aanbieden en dus kent ze het niet. Wicky vindt ze vies. Ze drinkt liever thee, water en appelsap. En ooh ja soms vindt ze koffie ook lekker ;-). Toch zal ze, als ze naar school gaat, wel in aanraking komen met snoep, snacks en frisdranken. Al is het maar omdat ze ergens gaat spelen waar ouders het wel aan hun kinderen aanbieden. Ik wil niet te hysterisch zijn want hoe meer je iets verbiedt hoe spannender ze iets vinden. Ik wil haar nog beter leren dat ze een gezonde keuze heeft. Nu kom ik er nog mee weg als ze in gif-roze chocoladelolly bij de kassa ziet staan dat ze zegt dat is voor andere kindjes maar hoe lang houd ik dit nog vol?

Het is alleen hoe meer ik over (bewerkt) voedsel lees, hoe bozer ik word en hoe meer ik mijn gezinnetje er tegen wil beschermen. Zou het een reactie zijn op alles wat ik lees? Zou ik toch nog beter mijn weg in voedselland moeten vinden? En ik dacht dat ik toch goed bezig was…. blijkbaar kan het toch beter.

Mijn eigen (vegan) challenge

Vanaf maandag ga ik 40 dagen leven en eten als een veganist. Ik ga namelijk vasten. Ik doe dit elk jaar en koppel het aan (Grieks) Orthodox Pasen. Het Orthodoxe geloof volgt een andere kalender als bijvoorbeeld het Protestantisme of het Katholicisme. Hierdoor wordt Pasen dit jaar een paar weken later gevierd namelijk van 3 tot en met 6 mei. Nu ben ik zelf niet zwaar gelovig. Ik geloof wel maar ik wil het niet aan een bepaalde leer hangen. Waarom ga ik dan toch vasten? Omdat ik het een prettig idee vind om minimaal één keer per jaar mijn lichaam een soort reiniging te geven, stil te staan bij wat ik heb en licht opportunistisch omdat ik hierdoor afval en mijn gewicht op peil houdt.

Ik doe dit inmiddels al drie jaar en het bevalt mij prima. Ik ben er mee begonnen toen ik na mijn zwangerschap enorm veel kilo’s aan was gekomen. De meeste vrouwen moeten de kilo’s verliezen na een zwangerschap. Ik woog echter nog minder na mijn bevalling dan voordat ik zwanger werd. Dat kwam omdat er in de 6^e maand van mijn zwangerschap werd vastgesteld dat ik aan zwangerschapsdiabetes leed. Ik had toen een keuze of mijn dieet aanpassen en dan kijken of ik zonder insuline spuiten de waarden goed kan houden of mijn dieet niet aanpassen waardoor ik wel zou moeten spuiten. Ik besloot meteen om mijn dieet aan te passen met behulp van een diëtiste. Het was niet zo dat ik voorheen slecht at maar het dieet paste niet bij een diabetici. Ik werd dus op weg geholpen met wat wel en niet kon. Het kwam erop neer dat je erg moest opletten met koolhydraten en dat elke diabetici op bepaalde koolhydraten anders kon reageren. Ik hoefde maar naar een bord pasta te kijken of mijn bloedwaarden schoten naar onacceptabele hoogten. Door het aanpassen van mijn dieet kwam ik de laatste drie maanden geen kilo meer aan, sterker nog ik viel zelfs nog 3 kilo af. Tel daar dan nog het gewicht van de baby bij en het vruchtwater en dan is het logisch dat je na een bevalling ineens een stuk minder weegt.

De eerste paar maanden na de geboorte van dochterlief at ik gewoon normaal. En toen gebeurde er iets waardoor ik binnen een mum van tijd 10 kilo eraan at. Ik ging volledig los op alles wat zoet was en ik at ook grotere hoeveelheden. Doe dit een paar maanden en je bent zo een paar kilo rijker. Op een bepaald moment kon ik steeds minder kleding aan. Mijn garderobe beperkte zich nog tot een beperkt aantal stukken. Dat maakt het ’s ochtends makkelijk om iets aan te trekken maar ik heb toch liever iets meer keuze. Maar wat nog erger was, ik kreeg last van hartkloppingen. Ik werd daar heel erg onrustig van wat natuurlijk ervoor zorgde dat die hartkloppingen alleen maar erger werden. Op een nacht werd ik wakker met ontzettend pijn op mijn borst. Ik kon niet meer links of rechts draaien en ik kreeg moeilijk adem. Ik heb met moeite mijn man wakker kunnen krijgen die meteen de huisartsenpost heeft gebeld. Ik kon alleen maar denken: er is iets heel erg mis met mij en ooh nee mijn dochter is nog zo jong. Het is waar dat er op zo’n moment alleen maar de mensen die er toe doen door je hoofd flitsen. Ik was helemaal niet met mezelf bezig maar alleen maar met mijn dochter. Ik heb mijn man gesmeekt om bij haar te blijven en heel goed voor haar te zorgen, mocht ik mee naar het ziekenhuis moeten. Binnen no-time stond er een arts met een ambulance voor de deur. Ik werd onderzocht en ik bleek een maagontsteking te hebben. De doorstralende pijn kan lijken op een hartinfarct. Ik werd gesommeerd om het voorlopig rustig aan te doen, kreeg medicijnen en het advies mee om af te vallen. Nadien ben ik nog wel onderzocht door een cardioloog op mijn hartkloppingen en ik blijk een soort huppeltje te hebben in mijn hartslag. Mijn hart slaat soms een keer over. Dat hebben veel mensen, zelfs atleten, en daar is niets levensbedreigends aan. Toch is het geen prettig gevoel.

Ik ben van deze gebeurtenis heel erg geschrokken. Was ik dan zo dik? Nee, maar ik woog wel zo’n kleine 10-12 kilo te veel. Mijn man stelde dus een keer voor om te vasten. Misschien zou dat helpen om mijn overtallige gewicht te verliezen. Drie jaar geleden heb ik dat dus gedaan en de kilo’s vlogen eraf. Binnen 6 weken was ik 8 kilo kwijt. Dit werkte dus goed voor mij. Na die 6 weken heb ik nog een tijdje de halve week vegetarisch en de halve week als vleeseter geleefd. Inmiddels eet ik nog slechts 1-2 dagen per week vegetarisch of vegan. Ik houd zo mijn gewicht op peil.

Dit weekend ziet mijn boodschappenlijstje er dus ietsje anders uit want maandag begin ik dus weer aan 6 weken als een vegan te leven. Is het een radicaal dieet? Voor sommigen misschien wel maar ik voel me er na twee weken fysiek een stuk beter onder. Het is wel een kwestie van je goed verdiepen in dit eetpatroon want je moet wel alles binnen krijgen wat je nodig hebt. Ik heb dit gedaan door er veel over te lezen maar ook veel recepten te verzamelen. Ook slik ik multi-vitamines. En het zal je verbazen hoe divers en lekker je als een vegan nog kunt eten. De rest van het gezin doet maar deels mee. Ze eten grotendeels mee met het verschil dat ze een stukje vlees krijgen. En soms eet ik ook wel eens ergens een eiwitje in die 6 weken. Dat is geen drama.

Is het een pleidooi voor anderen om ook zo te gaan eten? Nee, iedereen moet een eetpatroon vinden dat bij hen past. Wel pleit ik ervoor om zo divers, biologisch, e-nummer vrij en naar de seizoenen te eten.

100 berichten en gedachten

Vandaag zag ik in het berichtenoverzicht dat ik inmiddels al weer 100 blogjes aan elkaar heb geschreven. Ok technisch gezien is dit nu al berichtje 102 dus ik ben al over de 100-teller heen. Pff ik heb dus honderd blogjes met lief en leed over jullie uitgestort. Dat is me nogal wat en daar zullen er ook nog wel een aantal bijkomen ;-). Voorlopig zijn jullie dus nog niet van me af. Misschien gaat er hoop aan de horizon schijnen als ik klaar ben met aflossen want ik heb ook een hele diepe wens om een kookblog op te zetten. Het kan ook zijn dat ik door blijf bloggen over mijn zoektocht naar hoe ik al dat geld dat dan vrij komt ga besteden.

Het doel van mijn blog was om de gedachten rond het aflossen van mijn schulden te structuren door ze op papier toe te vertrouwen. Ook hoopte ik dat het blog mij een extra stimulans zou geven om versneld af te lossen maar ook om als steuntje in de rug te dienen. De vele lieve reacties op de berichten doen mij goed. Wat zijn er toch veel lieve en meelevende mensen in blogland.

Wat heeft mijn blog mij in de tussentijd gebracht? Het heeft me geholpen om een beter overzicht te krijgen van mijn situatie en het zet me aan het nadenken. Soms is het ook een beetje overweldigend. Ik ben niet iemand die structureel met geld bezig wil zijn. Ik ben meer iemand die een goed overzicht willen hebben van haar financiën en ooit de nodige potjes voor verschillende posten wil hebben maar daar houdt het bij mij wel mee op. Als ik te veel met geld bezig ben dan ben ik niet de vrolijkste persoon in de hele wereld. Ik wil het gewoon goed voor elkaar hebben en daar is dan ook alles mee gezegd. In het begin van mijn bewustwording was het dus ook heel confronterend om de blogs van anderen te lezen. Ik heb daar soms heel lang over lopen nadenken. Het was echter wel nodig om mij wakker te schudden. En wakker geschud ben ik inmiddels al…. Gelukkig maar!

Wat is er aan mijn situatie veranderd? Laten we wel zijn, ik heb nog steeds schulden. Die schulden zullen tot ergens 2014 ook nog wel bestaan. Alleen er zit beweging in en het totale bedrag gaat langzaam maar zeker naar beneden. Zat ik dit vorig jaar maart nog op een bedrag van meer dan €21.000 nu zit ik op een bedrag van rond €13.750. Sinds het bestaan van mijn blog zijn er twee schulden afgelost nl mijn studieschuld en creditcard 1. Aan het einde van dit jaar zal de teller ergens rond de €6500 steken, denk ik. Heel langzaam komt een schuldenvrij bestaan een stukje dichterbij. Heel langzaam durf ik te gaan denken aan wat ik dan ga doen.

Wat was er gebeurd als ik niet was gaan bloggen? Ik denk dat het bewustzijn door het lezen van blogs er al was. Ik was dus ook zonder blog wel harder gaan aflossen. Alleen lijkt het wel alsof ik door mijn blog harder mijn best moet doen. Misschien een soort bewijsdrang dat je ook zonder hulp maar met wilskracht er ook uit kunt komen hoe moeilijk en vervelend het soms ook is. Dus lees je mijn blog en heb je schulden, pak ze aan al dan niet met of zonder hulp. Het geeft je weer hoop en dat is een fijn gevoel.