MoestuinMaandag

Nadat ik vorige week had overgeslagen, kon ik MoestuinMaandag nu natuurlijk niet weer aan me voorbij laten gaan. Daarvoor ben ik veel te trots op mijn moestuintje. Dankzij de flinke plens regenwater groeit en bloeit het meeste goed. Er zijn echter ook een aantal planten vergaan of simpelweg verdronken. Tja en het helpt ook niet als je tegen een tomatenplant aanvalt... ook al worden het steeds grotere en stevige plantjes tegen een groot mensenlijf zijn ze niet bestand. De tomaten groeien overigens aardig maar toch valt het mij een beetje tegen. Misschien ben ik wel ongeduldig wat het liefste zou ik ze al in bloei zien staan. 

Woensdag heb ik een deel van de klimop weggehaald zodat de plantjes meer licht en zon krijgen. De klimop overwoekert alles ten koste van mijn plantjes. Ook tussen de erwten heb ik een paar plantjes moeten kortwieken. Ik was helemaal vergeten dat daar wat stond. In de winter verdwijnt het volledig om ergens in de lente weer op te komen. Ze zijn nu gekortwiekt dus erg veel zal het niet meer groeien. Tja alles voor een paar erwtjes.

Maar hier zijn dan de foto's. Toch wel een verandering ten opzichte van twee weken geleden.

De sperziebonen en een paar tomatenplanten. Inmiddels is hier ook een net
overgegaan want de vogels zaten er iedere keer tussen te pikken. Er staat ook
een zwarte bes. Deze heeft al groene besjes. Geen idee nog wat ik met de besjes
ga doen. Vroeger liet ik ze opeten door de vogels maar ik denk dat ik ze nu
eens een keer zelf op eet. Alleen nu nog wat inspiratie opdoen want ik vond
ze vroeger erg zuur. Dus tips zijn welkom!

De framboos doet het ook goed. Inmiddels heb ik deze ook vastgezet want
het hing wel heel erg naar voren. Ik zag in de plant al een klein beginnetje
 van wat heerlijke frambozen gaan worden.

De aardbeien staan inmiddels in bloei. Nu hopen dat mijn opgekweekte
aardbeien het ook gaan doen. Veel meer dan een paar kleine blaadjes is  het nog niet.

De bak vol met tomaten en in de terracotta bakken daarnaast
nog meer tomaten. 

En tussen de tomaten staat verdwaalde sla. Misschien moet ik deze
maar eens om gaan potten.

De erwten zijn de laatste week echt heel erg gegroeid. Zo veel zelfs dat ik het net
wat hoger heb moeten zetten.

En de erwt staat ook ik bloei. Heel benieuwd hoe zich dit verder ontwikkelt.

Hier staan wortels en sla. De sla is nog niet veel meer dan een
paar kleine mini-plantjes. Daartussen staat ook nog onkruid.
Momenteel dus geen idee wat wat is. 

Ook de braam heeft er weer een paar blaadjes bij.
Denk dat ik hier niet al te veel verwachtingen van moet hebben dit jaar.
Dit is dus voor de moestuin van de komende jaren.

De courgette en/ of pompoen toont overal knoppen. Helaas zijn er ook
een aantal plantjes gesneuveld ;-(.

En dochterlief vond dat er bij de tomaten in de voortuin een stokje bij moest
ter ondersteuning. Het hing er namelijk een beetje zielig bij.

Deadlines: alles of niets

De laatste paar weken werk ik mij een slag in de ronde op het werk om de hoeveelheid werk een beetje onder controle te kunnen houden. Deels heb ik het druk omdat ik de verantwoordelijkheid heb overgenomen op een bepaald deelgebied van een collega waardoor ik met een erfenis zit. Helaas zit aan deze erfenis een termijn verbonden waarop bepaalde dingen moeten worden opgeleverd. In het verleden waren we gezamenlijk verantwoordelijk voor dit deelgebied waardoor we de taken hadden verdeeld. Ik heb mijn deel grotendeels op tijd opgeleverd maar zij heeft vanwege andere werkzaamheden haar deel maar vooruit geschoven waardoor ik nu een gigantische inhaalslag moet doen. Deels helpt ze daar nog bij. Alleen het gebeurt onder mijn verantwoordelijkheid dus ik moet me er wel tegen aan bemoeien of ik wil of niet. Gelukkig vind ik dit werk leuk en interessant waardoor het minder erg is om even wat harder te lopen.

Echter mijn andere werk gaat ook door. En laat daar nu net het pijnpunt liggen. Ik heb namelijk de neiging, net als mijn collega, het werk vooruit te schuiven totdat de deadline zo dichtbij komt dat het onvermijdelijk is. Op een of andere manier functioneer ik minder goed zonder een adrenalinestoot. Zonder de hete adem van een naderende deadline ga ik in de relax-mode en doe ik slechts het hoognodige werk. Erger nog ik ga pas voor het werk goed zitten als het echt niet anders meer kan. Het werk is dan bijna tot op de minuut gepland en er moet dan ook niks tussen komen want dan loopt mijn hele planning in de war en dan is het algehele paniek. Het rare is dat ik onder die druk ineens wel de juiste woorden kan vinden en ik mijn adviezen zo op papier zet. Zonder druk ga ik over alles eens heel rustig nadenken of laat ik me afleiden door werkzaamheden die ik dan een stuk interessanter vind. 

Vroeger had ik een baan waar die druk er constant was. Ik moest paraat staan om snel een beslissing te nemen zodat anderen weer verder konden met hun werk. Het gaf me toen een enorme kick. Ik had die kick ook nodig om te kunnen presteren. Alleen duurde het vaak nog lang voordat ik eenmaal die druk van me af kon leggen als ik eenmaal thuis was. 

Die druk heb niet alleen op het werk maar ook privé ben ik goed in het vooruit schuiven van dingen totdat het echt niet anders meer kan. Dat zijn dan vooral dingen waar ik niet zo veel zin in heb of tegenop kijk. Zo drijf ik manlief dus regelmatig tot wanhoop omdat hij mij tig iets vraagt om te doen. Uiteindelijk doe ik het dan en dan vraag ik me weer iedere keer weer af waarom ik het eigenlijk niet eerder heb gedaan. 

Ik deed het zelfde vroeger op de middelbare school en op de universiteit. Ik deed mijn boeken amper open totdat die examens toch wel akelig dichtbij kwamen. Het werden dan echt studiemarathons die tot laat in de avond en soms 's nachts doorgingen. Ik wist vaak precies welke hoofdstukken ik wel of niet moest studeren om een examen succesvol af te leggen. Vaak bleef de stof overigens niet lang hangen want mijn studeren was meer gefocust op het behalen van korte termijn doelen namelijk het halen van een voldoende. Ik was dus vaak al dik tevreden met een zesje.

Iets vergelijkbaars is er ook met mijn schulden gebeurd. De situatie moest eerst uit de hand lopen voordat ik mijn schulden ben gaan aanpakken. Die grens lag overigens bij mij op het moment dat ik voor de zoveelste keer niet meer toegang had tot mijn betaalrekening omdat ik meer dan 3 maanden rood had gestaan en ik niet minimaal 24 uur een positief saldo op de rekening had.  Het werkte toen niet meer om het ene financiële gat met het andere gat te dichten dus ik moest mijn schulden wel gaan aanpakken om weer rust te krijgen. Slapeloze nachten en huilbuien heb ik ervan gehad. Als ik echter een beetje meer vooruit had gekeken dan had ik geweten dat ik het eerder had moeten aanpakken. Gelukkig gaan de schulden nu de goede kant op. Langzaam maar zeker zie ik schulden verdwijnen en zie ik de totale schuld slinken. Dat geeft een heel erg goed gevoel. Ik verwacht dan ook niet dat ik  het ooit nog zo ver laat komen want financiële zekerheid geeft mij heel veel rust. Die rust is heel cruciaal voor mij.

Als ik nu ook nog eens mijn werk wat beter zou plannen, dan zou ik nu hier niet helemaal uitgeteld achter mijn computer zitten te typen. En toch... blijkbaar heb ik die adrenaline-kick nodig.

Ben jij meer een planner of doe je ook alles op het laatste moment?

Vriendschap

Vriendschappen. Ik vind het maar een moeilijk iets. Ik kan me dan ook helemaal vinden in de woorden van het Goede Doel eenmaal trek je de conclusie, vrinedschap is een illusie. Het klinkt wrang maar die woorden omvatten in essentie alles hoe ik vriendschappen ervaar. Momenteel heb ik geen echte vrienden. Ik heb een paar kennissen die ik op één hand kan tellen. We zien elkaar zelden. Als ik dan nog eens kritischer kijk naar mijn vriendenkring zijn het voornamelijk mannen. Vrouwenvriendschappen en ik dat wil niet lukken.

Als ik terugkijk op alle vriendschappen die gekomen en gegaan zijn, zie ik wel een trend. De vriendschappen duren meestal maar een paar jaar, vaak ben ik een klankbord voor allerlei problemen en ben ik nooit de favoriete vriendin. Op een of andere manier sukkel ik er altijd een beetje achteraan. Een groep vriendinnen is al helemaal niet aan mij besteed. Ik ben meer van het één op één. Toch kijk ik soms met een bepaald gevoel van jaloezie naar die vriendinnengroepjes. Het lijkt me namelijk wel mooi om onderdeel te zijn van een hecht groepje meiden om daar dingen mee te ondernemen, je zorgen maar ook je geluk mee te delen en vooral uren mee te kunnen kletsen. Het zal er, denk ik, nooit van komen. Ik ben daar simpelweg niet voor in de wieg gelegd. Ik zie mezelf eerder met een paar kerels uren over van alles en nog wat praten. 

Toch heb ik ooit een hartsvriendin gehad. Ik kan me nog als de dag van vandaag herinneren dat we elkaar voor het eerst ontmoeten. We volgden beiden een studie rechten in de avonduren. De werkgroep was al begonnen toen J. als een wervelstorm zich verontschuldigend binnen kwam stormen in het klaslokaal. Ze trok ieders aandacht. Ze was iemand die als ze een kamer binnen kwam lopen meteen alle aandacht kreeg. Niet omdat ze bloedmooi was of aandacht zocht maar gewoon omdat ze iets vrolijks en positiefs uitstraalde.     Een paar weken later kwamen we elkaar weer tegen op de gang terwijl we zaten te wachten op een professor die ons een opdracht zou geven. Al wachtende raakten we aan de praat en er was meteen een enorme klik. Daar op de gang werd het begin gelegd van een hele sterke en innige vriendschap. Ik heb met J. gelachen, gehuild en uren gepraat. J. en ik hadden niet veel nodig om elkaar te begrijpen. Een blik was meer dan genoeg om van elkaar te weten hoe de een zich voelde. Ik hoefde me bij haar niet beter voor te doen dan ik me op dat moment voelde want ze prikte er feilloos doorheen. Als er iets was, dan stond ze  een uur later op de stoep om te zien of ze wat kon doen. We konden tegen elkaar zeggen dat we even genoeg van elkaar hadden om een uur later elkaar weer te bellen. We waren blij voor elkaar als er iets goed ging. Kortom we konden onszelf bij elkaar zijn. Hoe cliché ook we waren elkaar zielsverwanten.

Op een dag zaten we in de auto en toen vertelde ze mij dat ze een bobbeltje onder haar oksel voelde. Ze wilde tot na het weekend wachten want dan zou haar huisarts weer terug van vakantie zijn. De volgende dag belde ze om mij te vertellen dat ze toch maar een afspraak had gemaakt. Ze zou mij meteen bellen als ze weer thuis was. Aan het einde van de middag had ik nog niks gehoord. Ik belde naar haar huis toe waar haar man de telefoon opnam. Ze was doorverwezen naar het ziekenhuis maar niemand had verder nog iets van haar gehoord. Niet veel later ging de telefoon bij mij: het was J. Ik kon haar amper verstaan want ze was ontzettend aan het huilen. Ze stond met de auto in Scheveningen bij het strand want ze wilde even alleen zijn. Ze had namelijk net gehoord dat ze borstkanker had. Ik ben rustig gebleven maar ik dacht even dat de wereld zou vergaan. Ze werd vrij snel daarna geopereerd en toen begon het herstel. Na haar laatste chemo zijn we het uitgebreid gaan wezen vieren dat het voorbij was. Althans dat dachten we toen. 

Alles leek namelijk goed te gaan maar ze bleef rugklachten houden. Onderzoeken wezen niets uit. Dus ging ze met haar gezinnetje op vakantie. Eenmaal weer thuis werden de rugklachten zo ernstig dat ze verdere onderzoeken kreeg. Het onderzoek wees uit dat ze kanker had en dat het ongeneeslijk was. Meer dan 6 maanden gaven ze haar niet meer. Ze heeft dit twee dagen voor mij verborgen gehouden want ik had op dat moment examen en ze wilde niet dat ik het verknalde. Toen ik haar na het examen belde, vroeg ze of ik even een bakkie bij haar wilde komen doen. Daar lag ze op bed en toen vertelde ze het mij. Ik heb als een klein kind op haar schoot liggen huilen. De onmacht die je dan voelt zal ik nooit meer vergeten. De laatste paar maanden hebben we desondanks nog een leuke tijd gehad hoe raar dat ook mag klinken. We hebben ontzettend met zijn tweetjes moeten lachen. Soms belde ze mij heel vroeg in de ochtend omdat ze wist dat ik dan al onderweg naar werk was. Die momenten hadden we vaak de serieuzere gesprekken. Ze wilde koste wat koste nog de verjaardag van haar dochtertje meemaken. Dat moest een knalfeest worden. Het is haar gelukt. Niet veel later is ze overleden. Ik hoorde het nieuws op mijn werk. Verdoofd heb ik de eerste weken doorgebracht. Ik wilde het niet geloven dat J. er niet meer was. Ik heb zo vaak nog met de telefoon in mijn handen gestaan om haar te bellen maar dan sloeg de realiteit weer toe dat ze er niet meer was. Ooit zei iemand tegen mij je vindt nog wel een keer zo'n hartvriendin. Ik geloof daar niet in. Wat wij hadden was uniek.

Acht jaar later op 10 juli 2009 is mijn dochter geboren. Mijn dochter is geboren op de dag dat mijn vriendin is gestorven. Een kennisje herinnerde mij eraan omdat ze het zo speciaal vond. Mijn moeder heeft expres niets gezegd omdat ze bang was voor mijn reactie. In het begin heb ik er heel erg om moeten huilen. Het was nog midden in de kraamtijd en dan komt zoiets hard aan. Nu vind ik het het allermooiste wat er had kunnen gebeuren. Het lijkt net  of zij zo waakt over mijn dochter. Maar toch ondank dat het inmiddels meer dan 12 jaar geleden is, mis ik haar nog elke dag.

Voor J. speciaal dit nummer. Zij zou weten waarom.

Geen MoestuinMaandag maar andere dingen

Deze keer geen moestuinmaandag. Er valt niet veel over de moestuin te vertellen behalve dan dat het groeit en bloeit. Ik maak me wel lichte zorgen over de courgette en/ of pompoen. Ze groeien namelijk niet erg. Er zitten een paar knoppen in en daar is dan alles mee gezegd. Voor de rest zijn ze nog net zo groot als toen ik ze twee weken geleden in de tuin zette. De moestuin heeft momenteel ook niet veel aandacht nodig. Elke dag zorgt de regen ervoor dat ze voldoende water krijgt. Bepaalde tomatenplantjes krijgen zelfs zo veel water dat ze in een klein zwembadje staan. Ik moet ze misschien maar even binnen zetten zodat ze bij kunnen komen van het vele water. 

Voor de rest zijn we dit weekend vooral veel bezig geweest op zolder. De gratis kledingkast is in elkaar gezet. Het blijkt een hele stevige kast te zijn met voldoende ruimte voor onze kleding. De deuren waren beplakt maar de plakresten heb ik er met een schuursponsje en wat schuurmiddel vanaf kunnen krijgen. Kortom ik denk dat ik heel veel geluk heb gehad dat ik deze kast gratis heb kunnen krijgen. Het bed staat sinds vanmiddag ook in elkaar. Dat viel nog zwaar tegen want het bed is zwaar. Wonder boven wonder hebben manlief en ik het zonder veel gemopper en gekat samen weten te klussen. Voorheen konden we nooit iets doen zonder dat het in een ruzie eindigde. Dus dat is voor ons een kleine overwinning op onszelf. 

Op zich is Project Zolder goed gelukt. Het oogt ruimtelijker, al neemt het bed wel ontzettend veel ruimte in. Met een paar leuke kussens (die ik ook nog ergens heb) kan het bed ook worden opgeleukt en dan tevens dienen als een soort hangbank. Voor de rest moet er nu alleen nog wat worden opgeruimd. Er staan een paar dozen met spullen die moeten worden uitgezocht. Ook heb ik een doos vol met knuffels. Ik zou deze heel graag aan de Voedselbank willen geven zodat zij die weer aan kinderen kunnen doorgeven. Hopelijk accepteren ze deze nu wel. Een paar jaar geleden wilden ze hier nog niet aan. Ik zou het echter fijn vinden als ik een kind met een zo goed als nieuw knuffel blij kon maken. Eigenlijk zouden ze iets van een speelgoed-/ kledingbank moeten maken. Ik denk dat daar best veel vraag naar zou zijn. Als de Voedselbank de knuffels niet kan aannemen dan gaan ze naar de kringloopwinkel samen met nog wat andere spullen.

De houten rekken die op zolder staan die staan nu in de schuur. Ook daar is  nu meer ruimte. Althans die komt er zodra een hele oude matras door het grof vuil wordt opgehaald. Dat onding blokkeert nu grotendeels de schuur. Als dat eenmaal weg is, is er een zee aan ruimte en is alles ook netjes gesorteerd en opgeruimd in de schuur. 

Tja... en na al dat klussen voel ik me niet erg uitgerust. Ik was al moe van mijn werk omdat ik me daar een slag in de ronde werk. Al is klussen iets heel anders, het maakt je fysiek wel erg moe. Mijn lichaam sputtert nu ook goed tegen en geeft aan dat het genoeg heeft gedaan de laatste paar dagen. Morgen heb ik gelukkig vrij en woensdag is standaard mijn vrije dag dus ik heb nog twee dagen waar ik het vooral rustig aan wil doen. Ik heb een goed boek liggen dus heerlijk lezen lijkt me wel wat. Morgen willen we ook naar een matras gaan kijken voor het zolderbed. En winkelen is altijd leuk!

Hopelijk kan ik morgen ook uitslapen. De buurman is ook aan het klussen maar helaas begint hij al erg vroeg in de ochtend. De laatste drie dagen hebben we dus niet echt kunnen uitslapen. Ik hoop dat hij morgen wel moet werken zodat we ons nog een keer kunnen omdraaien terwijl iedereen naar het werk gaat. En hopelijk kan ik morgen ook eindelijk weer mezelf uitleven in de keuken. De laatste paar dagen hebben we het simpel gehouden. Dat kan ook lekker zijn. Alleen wil ik nu echt een keer dat recept voor een rabarbertaart uitproberen. De basis is rabarbercurd (je weet wel lemoncurd maar dan met rabarber). Het lijkt me heerlijk op een bodem van zoet zanddeeg deels gemaakt met amandelmeel. 

Kortom nog genoeg leuke dingen te doen. Nu vanavond eens even helemaal niks doen en languit op de bank..... en dan toch vast denken aan het volgende projectje: het nog-op-te-knappen antieke bureautje. 

Verwarring rond de voorlopige aanslag

Gisterenavond keek ik de post door. Er zat een blauwe envelop voor manlief tussen en die werd meteen meteen opengemaakt. Er stond boven de brief "geen voorlopige aanslag over 2012". Nu dacht ik niet meer helemaal helder aan het einde van de dag. De laatste paar weken werk ik mij een slag in de ronde op het werk. Ik heb sinds kort de verantwoordelijkheid gekregen over een bepaald onderwerp. Daar is door mijn collega al veel werk in gestoken maar er ligt nog minstens een even grote stapel met een paar hele korte deadlines. Dus de hele dag heb ik gesprekken, werk ik de gesprekken uit en probeer ik duidelijke verwachtingen te stellen naar anderen als ze mijn advies over nieuwe zaken willen hebben, dat ik pas na half juni tijd heb. Gisteren had ik weer zo'n dag dat ik het te druk had op werk waardoor ik eenmaal thuis niet erg scherp was.

De brief van de Belastingdienst veroorzaakte dus een klein paniekmomentje. Het zou toch niet zo zijn dat ik de voorlopige die mijn man ontvangt moest terugbetalen? Dat gaat namelijk om zo'n kleine €1900. Dat zou meteen een nieuwe schuld zijn. Gelukkig kan ik al jaren terugvallen op een goede kennis van mijn moeder. Hij heeft een eigen belastingadvieskantoor en verzorgt de belastingzaken van mijn moeder en voor mij. Dus ik belde hem meteen op. Geen gehoor. Vervolgens maar gegoogled en dat bracht al weer wat rust. Uiteindelijk belde de goede man twee uur later terug omdat hij mijn nummer in zijn display had zien staan als gemiste call. Ik hoef me nergens zorgen over te maken. Gelukkig maar.

Misschien is het toch beter om dit soort enveloppen open te maken als ik wat scherper ben. Vermoeidheid lijdt soms alleen maar tot verwarring voor niks. 

Het consultatiebureau: a happy end?

Vorig jaar blogde ik in december over mijn vervelende ervaring met het consultatiebureau. Het hele verhaal kun je hier nalezen. Het is het op één na meest gelezen bericht op mijn blog. Vorige week schreef ik dat ik een uitnodiging had gehad op voor de jaarlijkse controle te komen. Ik heb het weten te blocken uit mijn geheugen tot het moment er was. Ik ging vanochtend desondanks met een knop in mijn maag naar het consultatiebureau. Alles stond op scherp mocht het consult weer een vervelende wending nemen. Ik had wel allerlei voornemens gemaakt om vooral rustig te blijven en dochterlief voor de zekerheid ook omgekocht met een klein cadeautje in het vooruitzicht. Dat laatste helpt meestal wel.

Zoals altijd was dochterlief het voorbeeld van een gezellig en sociaal meisje totdat ze binnen werd geroepen voor de controle. De speelhoek was vele malen interessanter dan een klein hok waar de keuze van het speelgoed bestond uit een bromtrol of een puzzel voor een dreumes. Luid protesterend ging ze mee terwijl ik  het strijkijzer en de strijkplank van de speelhoek meesleepte zodat ze in ieder geval daarmee voldoende afgeleid zou worden. Dochterlief werd al vrij snel gevraagd om mee te doen aan het bouwen met blokken. Als je dat haar een jaar geleden had gevraagd dan had ze daar een hele wolkenkrabber voor je gebouwd maar voor haar zijn blokken verleden tijd. Gelukkig wilde ze wel een cirkeltje tekenen en over een lijntje springen. Dat springen wilde ze de hele tijd wel want dat vindt ze leuk om te doen en doet ze normaliter de halve dag. Alleen toen kwam de beruchte ogentest. Eigenlijk snap ik niet waarom ze een kind van bijna 4 jaar oud vragen om iets wat lijkt op een toverstaaf in de hand te houden zodat ze kunnen laten zien waar het gaatje in de cirkel zit. Op het moment dat het woord toverstaaf werd genoemd was dochterlief namelijk helemaal niet meer bezig met cirkels maar wilde ze toveren. Dat is namelijk een spelletje wat we vaak doen. Dus het enige wat Madam nog wilde was omgetoverd worden tot een elfje of een prinses. Cirkels met gaatjes horen daar natuurlijk niet bij. Het werd dan ook snel opgegeven door de verpleegkundige. Toen ik ook verder geen vragen had, werd maar snel de prik gegeven. We stonden dus met uit- en aankleden binnen nog geen 20 minuten weer buiten met helaas wel weer een uitnodiging op zak om in september weer te proberen haar ogen te testen. Ik heb zo'n vaag idee dat die ogentest ook in september niet gaat lukken. En eerlijk gezegd denk ik dat dochterlief gewoon een paar hele goede ogen heeft dus de test hoeft voor mij niet zo. Maar goed ik heb me deze keer maar volgzaam op gesteld. 

Uiteindelijk viel het dus allemaal wel mee. Het is ook weer de eerste keer in twee jaar dat ik daar met een neutraal gevoel weer naar buiten ging. Dus hopelijk is dit dan toch een goed einde na alle ellende van vorig jaar. Nu alleen nog heel hard gaan nadenken wat ik met de schoolarts ga doen. Dochterlief is ondertussen heel trots op haar bal ;-).

MoestuinMaandag

Soms zeggen foto's meer dan een heel verhaal. Veel valt er ook niet te zeggen over de moestuin. Alles staat nu in de tuin, ook de wortels en de aardbeien. Verder groeit en bloeit alles vrolijk. En ben ik stiekum best blij dat het even regent want de plantjes staan er een stuk vrolijker bij ondanks dat ik ze elke dag zelf water gaf bij geen regen.

Rondje vensterbank: de basilicum komt ook op. Ik heb nog drie patches
over. Dat komt goed uit want we vinden basilicum heerlijk.

De peterselie, rozemarijn en marjolein doen het inmiddels ook leuk. En op of
een of andere manier vind ik kruiden in blikken altijd erg gezellig staan.

Links staat de (gekochte) munt maar die is sindsdien van een klein plantje uitgegroeid
tot een flinke plant. Daarnaast de chili-peper. Deze heb ik vorig jaar na de zomer gekweekt in
de vensterbank. Er zijn inmiddels al drie plantjes weg maar deze heeft toch mooi weer voor een
pepertje gezorgd. Ik laat ze meestal meesudderen in een saus. Erg lekker want het geeft net even die extra smaak.

In de voortuin: de courgette en/ of pompoen. Het groeit niet heel hard, al zag ik al wel knoppen.

En in de voortuin een paar tomatenplanten. Dochterlief inspecteert ze even of ze wel netjes
recht staan.

Tegen de muur in de voortuin begint de braam ook te groeien.

Verder naar de achtertuin: de sperziebonen hingen er eerst een beetje slap bij nadat ik ze in de tuin had gezet.
Ze moesten blijkbaar even wennen.

Ook in de aardbeien begint de eerste bloesem te komen. Mjammie en dat
worden heerlijke zoete aardbeien.

En de framboos toont ook de eerste tekenen van bloesem.

Bij de vele tomaten stond wat verdwaalde sla.

De ertwen beginnen ook goed te groeien. Gisteren zaten er twee vogels onder het net.
Dus die hebben we nu heel strak vastgezet zodat ze er niet meer onder kunnen kruipen.

En de sla die ik het binnen niet meer wilde doen en ik daardoor had opgegeven heeft
besloten om het in de tuin toch nog een keer te proberen.

De tuin had me voorlopig wel lekker bezig. Al was ik aan het einde van de week wel even moestuinmoe. In een week tijd heb ik toch wel heel veel werk verzet als ik nu terugkijk op alle foto's.