Af en toe ben ik gewoon een moeilijk mens

Een paar keer per jaar voel ik me somber. Meestal is daar niet een aanwijsbare reden voor maar kan dat mijn gevoel ineens overvallen. Soms is er een relatie met het slechte weer, een aankomende verkoudheid of griepje of oververmoeid. Ik zit mezelf dan enorm in de weg, manlief loopt op zijn tenen door het huis want het hij weet dat er dan explosiegevaar is in de vorm van mij.

Gisteren was het weer eens zo ver. Aan het einde van de middag voelde ik me rot. Ik kon niks meer hebben van dochterlief. Ik struikelde over al het speelgoed dat er lag en verwenste in gedachte alle rommel. Ook had ik verre van zin om voor de zoveelste keer weer een puzzel te doen. Nee ik wilde gewoon even stilte, rust en het liefste heel even een paar uurtjes slapen (nou ja het idee van een winterslaap spraak me ook wel aan). Ondertussen voelde ik me ook ontzettend schuldig dat ik niet eens de puf had om tijd voor mijn kind vrij te maken en dat ik alleen maar kon denken wat ik zelf wilde. Kon ik dat gevoel dan niet heel even opzij zetten totdat zij in bed lag en ondertussen een leuke mama voor haar zijn?

Manlief wilde ook allerlei dingen vragen en vertellen. Meer dan huhhuh en hhhmh kwam er niet uit. Gelukkig greep manlief op tijd in (hij zal wel gedacht hebben wegwezen want gezelliger wordt ze er niet op). Hij stuurde me voor een uurtje naar bed. Mijn hoofd lag nog niet op het kussen of ik lag al te slapen. Kortom die sombere bui was deze keer volledig te wijten aan te moe zijn. Nu knap ik meestal niet heel erg op van een uurtje op de dag slapenwant meestal voel ik me daarna erg brak maar deze keer was ik blij dat ik even dat uurtje voor mezelf had. Ik knapte zienderogen op, kreeg weer wat meer energie en uiteindelijk hebben we toch nog een leuke middag/ avond gehad.

Toch baal ik van mezelf als ik me zo voel. Vaak is dat gevoel namelijk te vermijden door op tijd de signalen te herkennen. Ik heb nogal de neiging om mezelf weg te cijferen en door te blijven rennen in het belang van een ander waardoor er nog maar weinig tijd voor mezelf over blijft terwijl mijn hele lijft gilt stoppen en rust. Meestal doe ik in de avonduren of tijdens het slaapje van mijn dochter het huishouden of de administratie. De uurtjes die ik dus voor mezelf zou kunnen hebben, moet ik van mezelf namelijk productief door brengen. Echt geen idee waar die drang vandaan komt?

Gisterenavond besloot ik dat het genoeg was en dat het roer maar eens om moet (voor de zoveelste keer doen we weer een poging). Ik kan bijvoorbeeld best het huishouden met haar erbij doen. Meestal vindt dochterlief dat nog leuk ook en wil ze heel graag helpen. Dus waarom doe ik dat niet? Omdat ik op een of andere manier vind ik dat als ik thuis ben, ik vooral leuke dingen moet doen. Ik denk dat daar deels mijn schuldgevoel naar boven komt, doordat ik liever wat meer bij haar thuis zou willen zijn. Stiekem ben ik namelijk best licht jaloers op thuisblijvende moeders. Dus wat doe ik: ik ga proberen “de verloren tijd” te compenseren door eindeloos spelletjes met haar te doen. Terwijl ze zich ook prima zelf kan vermaken.

Ik moet ook maar eens proberen om een paar keer per week iets voor mezelf te doen. Al is het maar een kwartiertje per dag. En ik moet toch maar eens beter leren plannen. Op een of andere manier komt alles bij elkaar de laatste paar weken waardoor er een overvolle agenda is. Om een goede stap in de ingeslagen richting te zetten, heb ik vandaag een etentje van werk afgezegd. Ik ben namelijk veel liever thuis. Waarom dan in een restaurant hangen als je daar eigenlijk niet zo veel zin in hebt?

Maar uiteindelijk denk ik: mens wat doe je eigenlijk moeilijk. Ik leg dit allemaal mezelf op. Ik zou eens meer moeten genieten van alles wat ik heb. Dan is het maar een rommel in huis, dan ligt er maar stof op de meubels, dan plakt de vloer in de keuken maar een keer en ligt niet alles gestreken in de kast. Dochterlief en manlief maken het allemaal niet zo veel uit dus waarom zou ik me er dan druk om maken. Ik ga dus de komende tijd eens kijken of ik wat meer ontspannen met de dingen om kan gaan. Dat is een mooi doel voor de komende twee maanden en voor 2013.

Rommelen

Rommelmarkten ik ben er gek op. In mijn dorp vinden vier keer per jaar verschillende rommelmarkten plaats. De opbrengst gaat altijd deels naar het onderhoud van de lokale kerken, een uitje voor het plaatselijke bejaardentehuis en een aantal goede doelen. Ik ga graag naar deze markten want hier komen de "vergeten schatten van zolder"  tevoorschijn.

Deze week was het weer zover. Het plaatselijke bejaardentehuis had haar rommelmarkt. Het is altijd een leuke combi van tweedehands spulletjes, bloemen, zelfgemaakte spulletjes en eigen baksels. Ik ga er vooral naar toe voor de tweedehands spulletjes. Het is meestal een feest van herkenning want vaak zie ik daar spullen liggen die mij aan mijn jeugd herinneren en zelfs aan mijn eigen opa en oma. Zoek je nog boeken van Pinkeltje, Joop Terheul of Leni Saris dan ben je daar aan het goede adres. Maar ook op het gebied van blikken trommeltjes, zie ik daar vaak trommeltjes staan die mijn moeder ook heeft. Kortom een stukje nostalgie op steenworp afstand.

Vandaag ging ik met dochterlief er naar toe. Nu komt haar kijkhoogte niet verder dan de tweede plank van onder. Dat bewees een enorm voordeel te zijn want de kleine dame spotte meteen twee houten puzzels van Dora. Deze mochten mee voor €1,50. Dus ze liep apetrots met haar twee puzzels in een tas rond. Voor haar was het in ieder geval al geslaagd. Vervolgens vond ik nog een rieten boodschappenmand. Rood Kapje was er jaloers op geweest. Voor €0,50 mocht deze mee. Inmiddels heeft dochterlief de mand in beslag genomen en speelt ze er winkeltje mee. Onderweg naar buiten scoorde ze ook nog een gratis barbie. Zelf vond ik een oude speculaasplank. Ik was daar al een tijd naar op zoek dus ik kon mijn geluk niet op. Uiteindelijk was de "schade" €5 en hadden we saampjes een leuk uitstapje gehad. 

Volgende week is er weer een rommelmarkt. Deze markt is van één van de kerken in het dorp en een stuk massaler. Daar staan de mensen voor opening al op straat te wachten om binnen te mogen. Volgende week ga ik ook daar naar toe vooral om dan een paar leuke boeken te kopen. Ik kijk er nu al weer naar uit om door de zalen rond te struinen op zoek naar die verborgen schat in de rommel van een ander. Alleen ik ga daar wel met een budget naar toe. Ik mag niet meer dan €10 uitgeven.

Ben jij ook zo gek op rommelmarkten?

Ik vertrek! - de wens tot emigreren

Met een buitenlandse partner loert de mogelijkheid van emigratie altijd om de hoek. Jarenlang gingen wij er ook vanuit dat ik hem zou volgen in het buitenland en dat we daar een leven samen zouden opbouwen. Na omzwervingen via België, Verenigde Staten en Engeland zijn we uiteindelijk volledig onverwachts in Nederland geëindigd. Doordat hij zich in Nederland vestigde, eindigde voor ons ook de lange afstand relatie en konden we ons eindelijk concentreren op een leven samen. Geloof me na 7 jaar van reizen naar elkaar toe waren we daar ontzettend aan toe. Inmiddels wonen we al weer zo’n 12 jaar samen in Nederland. Toch blijft emigratie naar ons lonken en sluiten we deze mogelijkheid ook niet uit. Sterker nog de wens tot emigreren wordt steeds sterker bij ons. De landen waar wij naar kijken zijn Zwitserland en Canada.

Deze week had ik een oriënterend gesprek met een headhunter over de mogelijkheden voor een baan bij een financiële instelling in Zwitserland. Hij had een baan voor me in Geneve. Alleen deze baan was voor 18 maanden. Ik vond dat een te groot risico. Wat doe ik namelijk als ik na die periode geen nieuwe baan vind? Nu heb ik namelijk zekerheid voor zover je daar nog in deze tijden van uit mag gaan.

Ongeveer twee jaar geleden ben ik tot twee keer toe doorgedrongen tot de laatste ronde. Helaas werd ik op het laatste moment afgewezen. Veelal was de reden dat de ander al in het land woonde. Op zich begrijp ik dat ook wel maar het blijft wel jammer. Achteraf is het niet echt erg dat ik werd afgewezen want momenteel vallen er massaontslagen bij deze Zwitserse bank.

Ik weet niet of we ooit daadwerkelijk gaan emigreren. Uiteindelijk komt een emigratie toch met een flink aantal obstakels. Obstakels zijn altijd overkombaar. Veelal valt en staat dit met hoe je er zelf in staat. Toch hebben die obstakels mij wel een duwtje in de rug naar consuminderen gegeven. Want om te emigreren moeten er wel financiële beslissingen worden genomen. Een emigratie heeft impact op een flink aantal onderdelen in je leven. Want;

§         Wat doe je met je huis waar een hypotheek op zit? Verkoop je deze of verhuur je deze? Bij verhuur heb je eventueel nog de mogelijkheid om weer je huis te betrekken indien de emigratie tegenvalt en je terug wil naar Nederland.

§         Wat gebeurt er met de opgebouwde rechten van bepaalde sociale verzekeringen?

§         Wat is de impact van emigratie op het opgebouwde pensioen?

§         Wat doen we het onderwijs voor onze dochter? Gaat ze naar een internationale school of een lokale school? Willen we haar belasten met het leren van nog een vierde taal in geval van emigratie naar Zwitserland?

§         Hoe zit het met de kosten van een emigratie? Hier valt te denken aan verzekeringen maar ook aan de huur van een woning. Niet te vergeten de verhuizing zelf kost ook veel geld.

Dit zijn maar een paar vragen die bij mij op kwamen. Waarschijnlijk zal deze lijst met vragen alleen maar groeien als het zo ver zou zijn. Mocht het ooit zo ver komen, dan ben ik van plan om mij deskundig te laten informeren. Informatie hierover is beschikbaar via een aantal bronnen, te denken valt aan de Sociale Verzekeringsbank, de Belastingdienst maar ook de ambassade.

Momenteel concentreer ik me op het aflossen en het opbouwen van een financiële buffer. Bij een emigratie wil ik namelijk financieel met een schone lei beginnen.

Rutte bedankt (not)!

Maandagmiddag werd het regeerakkoord gepubliceerd. Normaliter besteed ik daar niet zo veel aandacht aan maar deze keer wilde ik wel eens weten wat de heren Rutte en Samsom voor ons landje in petto hadden.

Dat de broekriem aangetrokken moet worden dat begrijpt iedereen. Dat er dus maatregelen zouden komen die ons allemaal in de portomonnee zouden raken, dat voelde iedereen ook wel aankomen. Ik was dan ook niet zo verbaasd om te horen dat de hypotheekrente niet in zijn huidige vorm stand zou houden. Op zich vind ik de huidige hypotheekplannen niet eens heel erg onredelijk. Het kan namelijk nog veel drastischer.

Dat de studiebeurs op basis van een sociaal leenstelsel wordt ingericht, verbaast me ook niet. Ik ging er al half vanuit dat ik dit over zo'n kleine 15 jaar volledig zelf zal moeten betalen voor dochterlief.

Alleen wie heeft in godsnaam de inkomensafhankelijke zorgpremie verzonnen? Gisterenavond kwam mijn man terug van de sportschool. Het was daar het gesprek geweest. Iemand had hem voorgerekend dat een zorgverzekering met een bovenmodaal inkomen rond de €6.000 per jaar zou gaan kosten. Zelf hebben wij ook gekeken wat de impact voor ons zou zijn en we keken elkaar zorgelijk aan. Het zou een ontzettende hoge kostenpost worden want ik verdien rond 2x modaal. Dat betekent dus €482 per persoon. Dat is dus €964 voor ons tweetjes in the worst case scenario. Dat is meer dan mijn hypotheek!!!

"Hoe ga ik dit nu weer betalen?" was het eerste wat door mijn hoofd schoot. Ik had gehoopt dat door het aflossen van de schulden dat wij weer wat financiële ruimte lucht zouden krijgen in ons budget. Dat kan ik nu wel vergeten.

Wat ik nog het ergste vind, is dat ik toen ik mijn stem uitbracht heel bewust voor VVD heb gekozen vanwege een aantal agendapunten. Het zijn net die punten waarop ik moet inleveren. Tuurlijk wil ik mijn steentje bijdragen maar niet op deze manier. Moeten de bovenmodaal inkomens altijd zo zwaar worden geraakt? De bredere schouders kunnen op een gegeven moment ook niet meer alle lasten dragen.

Als ik de geluiden op mijn werkvloer hoor, dan maak iedereen zich oprecht zorgen. Sommigen overwegen als deze plannen doorgaan om het gezinsinkomen dan maar onder de bovenmodaal grens te krijgen. Ik zelf denk ook aan minder te gaan werken als dit door zou gaan om vooral maar niet tegen die grens van boven-modaal aan te lopen want ik ben een grensgevalletje nu.

Al met al zal men minder besteedbaar inkomen hebben. Dat gaat ook ten koste van de economie. Er zijn ook mensen waarvoor deze verhoging net de nekslag zal zijn waardoor ze verzuipen. Maar ja volgens de heer Rutte is er geen armoede in Nederland. Neeeeeeh ga vooral zo door en ik voorspel dat meer mensen een beroep gaan doen op de Voedselbank of terecht komen in de schuldsanering.

Winnaar Give-away Delicious Puur

Op de give-away heb ik twee leuke reacties ontvangen. Het waren er niet heel erg veel maar dat hoeft ook niet. Het is belangrijker dat de winares er dadelijk veel plezier aan beleeft.

Ik heb dus twee lootjes gemaakt, ze gehusselt en de winares is: ELLEN.

Ellen, als je mij je adres stuurt naar geldofjeleven@gmail.com dan zorg ik dat je deze week nog het tijdschrift hebt.

Chantal: als troostprijs kan ik je een paar leuke vegetarische/ vegan recepten per email sturen. Dus als je interesse hebt dan geldt ook voor jou, stuur mij je email-adres en dan heb je ze binnenkort in je mailbox.

Wellicht dat ik binnenkort weer een leuke give-away organiseer zo rond de feestdagen.

Overnheerlijke kaneelbroodjes en een verloren parkeerkaart

O wat was ik dit weekend toe aan rust en simpelweg even bijkomen. Sommige weken kunnen maar beter zo snel mogelijk voorbij zijn en vorige week was zo'n week die in die categorie valt.

Zaterdag zijn dochterlief en ik naar de plaatselijk boer geweest om kaas en melk te kopen. Ik heb deze boer vorig jaar ontdekt op een lokale boerenmarkt en sindsdien gaan we daar regelmatig zuivel halen. Het is een kleinschalige boerderij waar de koeien vrij op stal staan en in de zomer door de wei heen dartelen. Je mag ook altijd vrij rondlopen op de boerderij om even in de stal te kijken. En wat vindt een kind nu leuker dan even naar de koeien kijken? En vooral dan de kalfjes? Dus de koeien werden van afstand vrolijk begroet met "hallo koe".

Eenmaal thuis had manlief ook goed nieuws. De autosleutel was teruggevonden. Afgelopen donderdag kreeg ik een telefoontje van hem dat hij de sleutel was kwijtgeraakt terwijl hij naar de sportschool liep. Zucht ik had me net lekker gesettled op de bank met een grote kop thee onder een warm dekentje en ik was er helemaal klaar voor om nog een uurtje tv te kijken. In plaats daarvan moest ik de buren vragen om op dochterlief te passen. Het was geen optie om haar mee te nemen want ze lag diep te slapen en dan is ze met geen mogelijkheid wakker te maken. Bovendien heeft het ook iets wreeds om haar slaap te verstoren. Toen eenmaal de babyfoon bij de buren was getest, kon ik in de auto stappen om een dorp verder te rijden. Daar stond manlief te wachten. Ik baalde flink van die sleutel want het zou een duur grapje worden om er eentje bij te laten maken of nog erger het slot te laten vervangen. Zaterdagochtend werd de sleutel tijdens het stofzuigen gevonden. Dus dat was goed nieuws.

In de middag heb ik met dochterlief pompoen-kaneelbroodjes (http://www.unegaminedanslacuisine.com/2012/10/pumpkin-cinnamon-rolls.html) staan bakken. Ooh de geur alleen van kaneel vermengd met suiker die de keuken vulde, was al om te watertanden. Dus toen eenmaal de broodjes uit de oven kwamen en we onze tanden erin konden zetten... zucht het zijn de lekkerste broodjes die ik in lange tijd heb geproefd. Ok ze zijn wel mierzoet maar heel soms mag dat best een keertje.

De zaterdag was dus prima verlopen dus ik dacht er zit weer een stijgende lijn in. Tot zondag dus. We waren in Utrecht geweest waar we de auto hadden geparkeerd in een parkeergarage. Ik had het kaartje in de kontzak van mijn broek gestopt. Stom want meestal stop ik het in mijn portomonnee dus geen idee waarom ik het deze keer anders deed. En ja hoor toen we weg wilden gaan, toen ontdekte ik dus dat de kaart weg was. De beheerder had ons naar buiten en binnen zien gaan en wist dat we dus niet langer dan 1,5 uur weg waren geweest maar hij was onverbiddelijk. Ik moest EUR36 betalen om de auto er weer uit te rijden. De tranen schoten in mijn ogen want dat is dus simpelweg geld weggooien. Ik was zo ontzettend boos op mezelf maar het was ook geen optie om de auto daar dan maar te laten staan. Dus dan maar betalen en nooit meer die stomme fout nog een keer maken.

Al met al ben ik nog steeds een beetje uitgeblust. Ik heb mezelf ook voorgenomen om lief voor mezelf te zijn door meer tijd voor mezelf te nemen. Ik heb me de laatste tijd een beetje laten leven en daar voel ik me niet goed bij. Dus even pas op de plaats.

Overigens ben ik er inmiddels wel achter dat die gejaagde week ook niet goed voor de portomonnee is. Als ik niet lekker voel dan vind ik op een of andere manier dat ik mezelf blij mag maken met iets. Dat kan iets simpels zijn als een reep chocola maar ook een bestelling bij bol.com. Deze week ging het mis bij de Action en Bruna waar ik toch echt dingen heb gekocht die niet echt nodig waren. De schade is EUR23. Gelukkig realiseer ik me dat nu dus hopelijk kan ik dit de volgende keer voorkomen als ik weer zo'n bleh bui heb.

Het vervolg op woensdag

Vandaag ben ik bij de huisarts geweest om de kwestie van het consultatiebureau met hem te bespreken. Hij luisterde aandachtig naar mijn verhaal, hij keek verbaasd toen ik meldde dat er indirect gedreigd was met de kinderbescherming en gaf toen heel rustig zijn advies.

Hij had geen reden tot zorg. Hij vond dat onze dochter gezien de meertalige thuissituatie normaal presteerde. Het feit dat ik mij hier ook geen zorgen om maakte, vond hij al geruststellend genoeg. Hij vond het ook niet raar dat een kind niet meewerkte aan een onderzoek want dat zag hij ook vaak in zijn praktijk terug. Hij vond wel dat ik de dialoog niet moest verbreken met het consultatiebureau. Hierin wilde hij ook wel een bemiddelende rol spelen door nogmaals een gesprek met hen aan te gaan waarbij ik dan ook aanwezig zou zijn. Ik heb aangegeven dat ik dit niet nodig meer vond behalve als het consultatiebureau nog een keer contact op zou nemen. Dat laatste denk ik niet. Zowel dan schakel ik mijn huisarts in zodat in ieder geval twee medici op gelijkwaardig niveau het gesprek met elkaar aan kunnen gaan en het moedergevoel van mij dan even de tweede viool moet spelen. Hij zei nog wel dat het consultatiebueau niet verplicht was en dat als ik wilde ik alleen maar voor de vaccinaties hoefde te gaan maar zodra je in de mallemolen zit beter het programma kunt afmaken. 

Ik heb er nog eens rustig over nagedacht. Aangezien het volgend jaar de laatste keer is dat zij daar naar toe moet, ga ik toch. Ze ziet dan alleen de verpleegkundige. Ik ben nog aan het overwegen om inzage in het dossier te vragen. Dat ga ik nog niet doen maar wellicht dat ik het vraag als ik er toch met haar ben. Tegn die tijd zien we wel verder.

Ik blijf wel heel erg aangeslagen door de opmerking dat de zorg niet zodanig is om tot melding over te gaan bij de kinderbescherming. Ik denk dat ik tijd nodig heb om dat een plaatsje te geven. Het heeft me geraakt tot in het diepste van mijn ziel. Hoe kan iemand in godsnaam zoiets zeggen slechts op basis van het feit dat de spraakontwikkeling in zijn visie niet voldoet aan de standaard? Schiet je dan niet elk doel voorbij? Hoe durf je dit uberhaupt te opperen of te insinueren?

Ik blijf me ook licht zorgen maken dat hij heeft aangegeven dat hij haar blijft volgen. Betekent dit dat als zij zou vallen en naar de spoedeisende hulp moet, hij een seintje krijgt? Volgens mijn huisarts is dat niet zo.

Ik ben blij dat het weekend is en ik deze week achter me kan laten. Het gaat niet de boeken in als de meest fantastische week in mijn leven. Het heeft me geestelijk en emotioneel uitgeput. Ik voelde me al gejaagd door al drukte op het werk in combinatie met de dingen die thuis ook gewoon doorgaan. Dat is er nu niet veel beter op geworden. Het is dus tijd om dit weekend eens even extra te genieten van mijn lieve kleine meisje en mijn man. Even alleen maar leuke dingen samen doen.... en de verjaardag van mijn man te vieren. Hopelijk kan ik daardoor de toestanden van deze week achter me laten en volgende week weer met frisse moed er tegen aan.