Op de biechtstoel

Degene die mijn blog een beetje volgen, weten dat ik mijn schulden probeer af te lossen binnen 3 jaar. Er staat in mijn profiel in het kort dat de totaalschuld rond de €16.000 is. Dat is een heel groot bedrag. De allereerste keer dat ik het totaalbedrag was, schrok ik ontzettend erg. Tegelijkertijd was het ook een eye-opener want zo'n bedrag verdwijnt niet zo maar als je er niet iets heel bewust aan gaat doen en het roer niet drastisch omgooit. Hoe dat roer omgaat, is een bewustwordingsproces. Ik heb  het een tijdje eerst niet onder ogen willen zien, daarna kwam het besef dat ik er wel wat aan moet doen maar ik wist nog niet goed hoe ik dat een effectieve manier moest doen en daarna komt de vechtlust om er ook daadwerkelijk wat aan te doen.

Maar hoe kom ik nu in aan zo'n grote schuld? En nu ik toch heel open ben. De schuld was nog veel groter maar is inmiddels al met een kleine €4.000 naar beneden gebracht dit jaar. Waaruit bestaat die schuld dus eigenlijk? Met het schaamrood om de kaken, bestaat de schuld alleen maar uit vakanties, weekendjes weg en materiële aankopen die op het moment van aanschaf heel erg noodzakelijk leken en waar ik nu mijn hoofd bij schud omdat ik de noodzaak er niet meer van in zie. De schuld bestaat ook deels omdat ik het ene gat met het andere gat probeerde te vullen. Als ik aan het einde van de maand geen geld meer kon pinnen, dan pinde ik dat wel met mijn creditcard. Dan pinde ik niet een klein bedrag maar meteen €200 of meer en van dat bedrag ging ik dan soms ook nog eens doodleuk uit eten. Als ik daar nu aan terug denk, dan schaam ik me rot.

Maar goed om terug te komen op de schuld. Mijn huidige schuld bestaat uit drie bestanddelen: creditcard 1 met een maximum bestedingslimiet van €5.000, creditcard 2 met een maximum bestedingslimiet van €2500 en een autolening die oorspronkelijk €19.000 bedroeg. De autolening is inmiddels teruggebracht naar €10.000, creditcard 2 wordt hopelijk dit jaar nog volledig afgelost en creditcard 1 staat nog dicht tegen de maximumlimiet €5000 aan. Voorheen had ik nog de mogelijkheid tot roodstand op mijn lopende rekening. Deze is inmiddels al afgelost. Rood staan kan ik inmiddels niet meer. Soms denk ik tot groot verdriet van mijn bank want die grijpt elke mogelijkheid bijna wel weer aan omdat toch weer aan mij te verkopen.

Hoe los ik af? Mijn prioriteit ligt bij de creditkaarten omdat je hier op zowel maand- als jaarbasis een ontzettende hoge rente betaalt. Als deze kaarten zijn afgelost, dan is het bedoeling dat ik nog één creditkaart wil behouden.  Als iets is afgelost, dan schuif ik het bedrag dat ik daarvoor gebruikte door naar het verhogen van het maandelijkse bedrag voor de volgende rekening.  Eventuele voordeeltjes of meevallers gebruik ik ook om af te lossen. Soms gebruik ik deze ook om mijn spaarrekening aan te vullen zodat ik iets kan vervangen, mocht het kapot gaan. Eerlijkheidshalve moet ik erbij zeggen dat mijn spaarsaldo nog zo laag is, dat ik een groot probleem zou hebben als mijn wasmachine of ijskast kapot zou gaan. Toch probeer ik op deze manier langzaam greep te krijgen op mijn financiële wanbeleid van de afgelopen jaren. Hoe sneller ik ervan kan komen, hoe beter het is. Eén ding weet ik wel: IK WIL DIT NOOIT MEER!

Financiele meevallers

Ik heb een beetje een rare maand. Althans het verloopt niet helemaal zoals een standaard maand zou lopen. Ik ben voor mijn werk veel dagen weg omdat ik of op reis was of nu in een training zit. Het positieve effect hiervan is dat ik daardoor minder geld uitgeef. Ik maak minder kilometers dus ik verbruik ook minder benzine. Eten en drinken wordt voor mij geregeld en hoef ik niet van thuis mee te nemen. Tja en dat scheelt wel geld. Ik merk ook dat door mijn andere activiteiten deze maand dat ik minder vaak naar de winkel moet om de basisvoorraad aan te vullen. En goed nieuws het lijkt of ik grip begin te krijgen op mijn financiën.

Vanavond logde ik dus in op mijn rekeningen en ik was positief verrast door het saldo wat daarop stond. In eerste instantie komt er dan een jubelstemming van ik kan nu eens een keer iets leuks voor mezelf doen. Gelukkig realiseer ik me dat ik dit "voordeeltje" beter kan besteden aan het aflossen. Vroeger had ik dat dus niet gedaan en was ik vrolijk iets gaan kopen. Eerlijk gezegd kan ik nu ook nog wel een heleboel dingen bedenken die ik zou willen hebben maar als ik daar langer over na denk dan realiseer ik ook wel dat ik eigenlijk niet nodig heb.

Naast de meevaller, hoop ik aanstaande zaterdag een leuk centje bij te verdienen. Ik sta met kinderkleding en speelgoed op een tweedehands beurs.
De bedoeling is overigens dat ik zelf niets op de beurs koop want de kleine dame heeft genoeg in haar kast hangen om de winter goed door te komen.
Vanavond zat ik dus op zolder de spulletjes uit te zoeken. Nu ben ik een enorme muts die nogal moeilijk afstand kan nemen van met name de babykleertjes van dochterlief. Elk kledingstukje brengt weer herinneringen boven. Het voelt voor mij soms alsof ik door er afstand van te nemen (of beter gezegd te verkopen) ik afscheid neem van een hele mooie periode in mijn leven. Rationeel weet ik dat herinneringen blijven maar emotioneel denk ik daar wat anders over. Dus ik ben benieuwd of ik aanstaande zaterdag daar met een brok in mijn keel mijn dochters dingetjes sta te verkopen.

Even alles vergeten

Ik ben weer terug van mijn zakenreis en wat was het heerlijk. Ondanks de lange dagen en de volle agenda was er ook voldoende tijd om te genieten. Even kon ik alle zorgen van mij af zetten en dat was ontzettend fijn. Ik kwam dus weer "herboren en opgeladen" thuis. Ik ben benieuwd hoe lang ik dit gevoel vast kan houden. Ik ga in ieder geval met frisse moed er weer tegen aan. Dit weekend maar eerst eens goed door de administratie heen lopen om te bepalen of ik nog op koers lig en er geen verrassingen zijn.

Financieel gestoei voor een zakenreis

Ik ga zondag voor een paar dagen naar het buitenland voor werk. Dat hing al langer in de lucht maar nu komt het er dus echt van. Voorheen probeerde ik de boot een beetje af te houden omdat ik 1. het altijd moeilijk vind om dochterlief een paar dagen niet te zien en 2. ik alle kosten moet voorschieten en dat flink in de papieren kan lopen. En ik moet met schaamrood op mijn kaken toegeven dat ik tot 4 maanden geleden die ruimte niet had op mijn creditcard dus maakt ook een goede 3e reden. Nu ontvang ik elke maand een deel van mijn vakantiegeld en mijn 13e maand dus in plaats van het hele bedrag te krijgen in mei of januari, krijg ik elke maand een 1/12 deel. Dit gebruik ik om mijn schulden af te betalen. De laatste 4 maanden is het naar mijn creditcard gegaan zodat ik straks dus op zakenreis kan gaan. Als ik terug ben, ik heb de kosten gedeclareerd,  ik heb die op mijn rekening ontvangen en ik heb dit overgemaakt naar mijn creditcard dan heb ik de schuld op mijn creditcard gehalveerd. Dat is dan een mooie bijkomstigheid en ook wel een prettig gevoel. Misschien haal ik dan ook  mijn doel om deze aan het eind van het jaar te hebben afgelost.

Al met al is het wel een kostbaar grapje. Vanuit werk worden er aantal eisen gesteld aan welk hotel je verblijft. Het moet een hotel zijn dat goedgekeurd is door het bedrijf. Hierdoor kom je automatisch in de 4 tot 5 sterren hotels. Wil je een ander hotel dan kan dat maar dan mag het niet duurder zijn en het moet in het zelfde sterren-segment zijn. Dus ik zit vanaf zondag een paar dagen in een 5 sterren hotel. 

Het voelt raar want als ik dit privé zou doen, dan had ik mij dit nooit kunnen veroorloven. Ik maak me ook zorgen want ook al kan ik alles declareren, ik wil wel de kosten in de hand houden want ik moet het immers wel ongeveer 3 weken voorschieten. Ik wil het beperken tot ergens eten voor lunch en diner. De lunch kan ik simpel houden door ergens een broodje te halen. Probleem is dat ik samen met een collega ga die het wel heel gezellig vindt om 's avonds ook nog ergens iets te gaan drinken. Het is dan moeilijk om iedere keer te zeggen dat je daar geen zin in hebt terwijl ik daar dus niks om geef, veel liever in bad ga liggen of een boek ga lezen en waarvan deels ook de kosten niet te declaren zijn. Dilemma en ik weet nog niet zo goed hoe ik hier mee moet omgaan.

Wel heb ik tegen mezelf gezegd dat ik van alles moet genieten. Ik heb straks een luxe hotel met prachtig uitzicht, ik heb een overvloed aan keuzes bij het ontbijt en mijn buitenlandse collega's nemen mij mee uit eten. Kortom ik vind dat ik ervan moet genieten want eenmaal thuis gaat het consuminderen onverminderd door.

Moe(deloos)

Het lijk wel of ik de laatste paar weken bijna obsessief bezig ben met geld. Het negatieve saldo van mijn schulden gaat elke maand een klein beetje naar beneden maar het kan mij niet snel genoeg gaan. Ik kan bij wijze van spreken de cijfers in het rood wel weer in het groen kijken. Elke extra storting geeft een tijdelijk gevoel van euforie die weer teniet wordt gedaan door het gevoel dat het toch nog wel erg lang duurt voordat ik er helemaal uit ben.

Dan zijn er momenten dat ik er zo ontzettend genoeg van heb om overal op te beknibbelen en zo graag eens een keer iets leuks voor mezelf zou willen kopen zonder dat stemmetje in mijn hoofd die zegt "je hebt het niet nodig, je hebt het niet nodig dus terugleggen". Ik zou zo graag eens een keer met mijn man lekker uit eten willen maar dat vinden we uiteindelijk toch ook zonde van het geld. Mijn man zegt dan nog heel lief van "je kan eigenlijk zo lekker koken dat het niet nodig is".

Soms vraag ik me wel eens af dat als ik uit de schulden ben, hoe ik dan met geld zou omgaan. Er is dan weer de financiële ruimte om dingen te doen en te kopen uiteraard wel binnen de grenzen van ons budget. Zou ik dan echter zo gewend zijn aan het consuminderen dat ik elke maand een bedrag overhoud? Zou ik dan eindelijk eens kunnen gaan sparen voor een aanvulling op mijn pensioen of aflossing op de hypotheek?

Daar waar ik het meeste naar uitkijk, is de financiële vrijheid. Momenteel durf ik niet van baan te wisselen vanwege de mogelijke financiële impact. Ik verdien namelijk goed bij mijn huidige werkgever en het is nog maar de vraag of ik ooit het zelfde inkomen ergens anders krijg. Bovendien vervallen dan bepaalde personeelskortingen met als gevolg dat mijn hypotheek gaat stijgen. Een stijging die ik met moeite zou kunnen opvangen en die dan ten koste zou gaan van de aflossingen. Ik voel me dus soms gevangen in mijn baan. Al heb ik dan het geluk dat ik mijn baan best leuk vind. Alleen ik zou  zo graag dichter in de buurt willen wonen van mijn werk zodat ik straks mijn dochter naar school kan brengen maar ook omdat ik niet iedere dag een uur aan het forenzen ben. Dat bedrag dat ik dan qua inkomen misschien zou moeten inleveren vind ik het wel waard. Tijd met mijn kind is namelijk velen malen waardevoller. Alleen dat moet dan wel financieel kunnen. Het doet me verdriet dat dit nu niet kan.

Als ik op een avond dus op de bank zit of in mijn bed lig, schiet dit allemaal door mijn hoofd. Het benauwt me maar ik neem het mezelf ook kwalijk dat ik het zo ver heb laten komen. Soms kan ik ook wel de positieve kant ervan zien dat het een wijze les is geweest. Toch overheerst het moedeloze gevoel van het duurt nog zo lang.

Nog even doorbijten want financiële vrijheid... wie wil dat nu niet?

Culinaire inspiratie als leuk cadeau

Er zijn van die momenten dat ik afvraag waarom ik een groentepakket heb omdat ik dan ietsje minder enthousiast ben over de inhoud. Deze week krijg ik: aardappels, wortelen, koolrabi, knolselderij met loof, augurk, tomaten, pruimen, peren, andijvie en Spaanse peper.

Nu weet ik wel raad met de tomaten, pruimen, peren, andijvie en Spaanse peper. De augurken ga ik inmaken maar ik heb nog een aardig bergje wortels liggen en van koolrabi en knolselderij word ik niet heel enthousiast. Nu heb ik de mogelijkheid wel om bepaalde dingen uit de tas te laten vervangen maar ik wil dat beperken tot dingen die wij echt niet graag eten. Spruitjes komen dus niet huize Geld of je Leven binnen.

Maar goed de inhoud van de tas is weer bekend dus ik mag weer gaan bedenken wat ik met de groente ga doen. Als ik inspiratie tekort kom, heb ik een aantal sites waar ik altijd wel lekkere recepten tegen kom of die mij in ieder geval inspireren. Je kunt daar vaak zoeken op ingrediënt en al zoekende kom ik vaak andere recepten tegen die mij weer inspireren. De volgende sites zijn voor mij dus een inspiratiebron:

§         www.tastespotting.com: Het is een verzamelsite van allerlei blogs. Zodra je op het plaatje klikt wordt je doorgeleid naar de het blog zelf en het recept. Zo ben ik al een paar aardige sites tegengekomen die ik regelmatig bekijk.

§         www.seasonwithspice.com: Site met recepten op basis van bepaalde kruiden. Ook een goede site als je bepaalde kruiden in je kastje hebt staan waar je niet zo goed weet wat je er mee aan moet.

§         www.findingvegan.com: Ook dit is een verzamelsite van vegan recepten. Ik leef elk jaar een paar weken als vegan. Er is een wereld van heerlijke recepten voor mij open gegaan waardoor je je eigenlijk realiseert dat je best zonder dierenproducten kan.

§         www.annemieke.net/RozeMarijn/: Heerlijke vegetarische recepten en ook leuke recepten voor peuters en kleuters.

§         www.ztrdg.nl/: Elke maand weer een paar verrassende recepten.

§         www.odin.nl/nl/recept/receptenboek.asp: Makkelijke manier om per ingrediënt recepten te vinden. Al vaak gebruikt met groot succes.

Uiteraard heb ik ook andere sites in mijn favorietenlijstje staan maar ik denk dat ik bovenstaande het vaakste raadpleeg. Als ik leuks en lekkers vind, dan print ik het uit om vervolgens eerst uit te proberen en bij groot succes in een map te doen. Na zo’n kleine twee jaar heb ik mijn eigen receptenboek samengesteld. De recepten zijn in categorieën opgedeeld zodat ik ze snel kan terugvinden. Gezien de beduimelde staat van bepaalde recepten kun je zien dat de map vaak wordt gebruikt. Uitgangspunt van recepten voor mij is dat het moet aansluiten bij de producten die ik standaard in huis heb zodat ik niet spulletjes in huis haal die ik vervolgens nooit meer gebruik. Zonde van het geld.

Overigens is een eigen receptenboek of een selectie van (huis)recepten ook een leuk cadeau. Indien je hiervan een mooi schriftje maakt, heb je een heel persoonlijk cadeau die de meeste mensen vaak meer waarderen dan een gekocht cadeau. Soms doe ik daar ook een paar basisingrediënten zodat de ontvanger meteen aan de slag kan met het boek en soms doe ik er een potje zelfgemaakte jam, chutney of pickles bij met het recept. Succes verzekert want wie houdt er niet van een persoonlijk cadeau.

Super initiatief: krijgdekleertjes

Ik maak niet snel reclame voor een site maar dit vind zo'n mooi initiatief dat ik het toch graag onder de aandacht wil brengen. Een paar Utrechtse dames kwamen met het idee om een site op te zetten waar ouders  kinderspullen kunnen ruilen met andere ouders. Kortom en nu citeer ik even letterlijk van de site http://www.krijgdekleertjes.nl/: wat jouw kinderen niet meer passen of gebruiken zet je op de site. In ruil daarvoor zoek je spullen die bij jouw kinderen passen. Voor een klein bedrag aan administratiekosten krijg je een heel pakket spullen in huis. Dat is duurzaam en voordelig.

Daarnaast steun je ook nog een goed doel. En nu we toch aan het citeren zijn, weer een citaat van de site: Iedere keer wanneer je een pakket geeft via KrijgdeKleertjes, gaat er 50 cent naar een goed doel. Je kunt dit doel straks kiezen uit een lijst van vier doelen. De doelen zijn allemaal gelieerd aan kinderen.

Ik vind het een ontzettend mooi initiatief. Ik ben zelfs een beetje jaloers dat ik zo iets zelf dan weer niet kan bedenken. Of het storm gaat lopen, ik heb geen idee. Ik wil zelf binnenkort wel een pakket aan gaan bieden en dan eens kijken of ik er tevreden over ben. Zo ja dan zou ik zo maar eens vaste klant kunnen gaan worden.

Overigens heb ik mij vandaag opgegeven om op een kinderkleding- en speelgoedbeurs te gaan staan met mijn spulletjes. Ik heb twee tafels gereserveerd waarvoor ik EUR8 betaal. Nou het moet raar lopen, wil ik die kosten er niet uit krijgen. Ik verwacht geen hoofdprijs voor de spulletjes te krijgen maar alle euros die het oplevert zijn mooi meegenomen. Nu ligt toch maar alles te verstoffen in dozen op zolder. De komende twee weken breng ik dus veel tijd op zolder door met alles uitzoeken. En nu maar hopen dat ik er afscheid van kan nemen want ik heb toch nog steeds moeite om afscheid te nemen van al die lieve kleine babykleertjes.