Geldgesprekje met een 3-jarige

Foto: ad.nl

Onlangs had ik dit gesprekje over geld met mijn dochter van 3 jaar toen ze een foldertje vond met Dora speelgoed.

Dochterlief: Mama dit is allemaal heeeeeel leuk. Ik wil allessss hebben.

Ik: Schat mama kan niet alles kopen wat jij leuk vindt.

Dochterlief: Maar ik vind alles heeeel leuk.

Ik: Dat kost heel veel centjes en zo veel centjes heeft mama niet.

Even heerst een stilte want daar moest ze toch wel over nadenken.

Dochterlief: Wel je hebt wel centjes.

Ik: Nee schat mama kan echt niet alles kopen.

Weer volgt een korte stilte.

Dochterlief: Ik vind de roze Dora auto heel mooi. Dat kan wel?

Ik: Nee schat mama kan niet altijd een cadeautje voor je kopen.

Dochterlief: De auto is wel heeeeeeeeeel mooi.

Dit ging nog een paar keer zo over en weer waarbij de folder een paar keer onder mijn neus werd gedrukt.

Ik: Als je altijd op de wc pipi en kaka (ofwel: poept en plast) doet dan krijg je misschien de auto. Maar alleen als je echt geen luiers nodig hebt.

Dochterlief: OK, mama. Ik ga nu kaka pipi doen.

Dat vond ze wel een redelijk compromis. De folder wordt ondertussen gekoesterd. Elke dag word ik aan mijn belofte herinnerd. Ondertussen doet dochterlief heel erg haar best om zindelijk te worden. Ik hoop met haar mee want het zou leuk zijn als we dan de luiers zouden kunnen afschaffen. Als die ontzettende roze auto net die extra stimulans geeft om dat te bewerkstelligen dan heb ik daar wel die EUR20 voor over. Pure omkoperij of heel slim uitonderhandeld door dochterlief.

Het grappigste vond ik dat ze daarna haar speelgoedkassa pakte en winkeltje met mij wilde spelen. Ik moest een ijsje bij haar kopen. Ja mama, maar dat is dan wel 1 euro. Hoe ze daar nou op kwam geen idee?

Op een speelse wijze probeer ik haar toch bewust te maken van het feit dat dingen geld kosten. Ik denk namelijk dat je daar niet snel genoeg mee kan beginnen. Vooral ook omdat ik merk dat ze alles wat met geld te maken heeft wel interessant vindt. Hoe klein ze dan nog ook is, ze begreep maar wat goed dat je dus voor een ijsje moet betalen. Hopelijk een goed begin van haar financiële opvoeding.

Hoe oud begonnen jullie hiermee? En wat is een goede leeftijd om te beginnen met zakgeld?

Wervelwind aan emoties

Ik voel de laatste paar weken enorm opgejaagd. Sinds ik op mijn werk ben teurggekeerd, heb ik eigenlijk geen normale week meer gehad. Elke week was er wel wat: zakenreis, training, dag omgeruild, dag extra vrij etc. Ik merk dat ik me daar niet lekker bij voel vooral als er in mijn beleving erg veel moet gebeuren. Ik realiseer me ook wel dat ik dit zelf op leg en dat ik alleen daar verandering in kan aanbrengen maar ik weet ook van mezelf dat als ik de bron van stress niet aanpak, ik dat op opgejaagde gevoel blijf behouden.

De bron ligt deels bij mijn werk omdat ik de lat voor mezelf hoog heb gelegd. Vorig jaar kreeg ik tijdens mijn functioneringsgesprek voor het eerst niet te horen dat het goed ging maar dat er verbeteringspunten waren. Dat had ik helemaal niet zien aankomen want ik dacht dat ik wel mijn bijdrage had geleverd. Nu was het verbeteringspunt dat ik mezelf meer herkenbaar moest maken binnen de organisatie. Kortom ik moest mezelf meer marketen want qua kennis zat het wel goed. Nu ben ik een werkpaard en ik heb in een houdig van "ik doe mijn werk en ik hoef niet aan iedereen te vertellen hoe ontzettend goed ik dat doe". Ik houd er niet zo van om mezelf een schouderklopje te geven. Wellicht ging ik er automatisch van uit dat mijn houding zou worden gewaardeerd en beloond. Achteraf is het naief beredeneerd want elk jaar krijgen de mensen die zich goed in "the picture" weten te spelen een betere beoordeling. Onhandig hoe ik ben, had ik geen idee hoe ik dat aan moest pakken. Ook wilde ik wel dichtbij mezelf blijven want als het niet in de aard van het beestje zit, dan gaat dat niet lukken.

Ondertussen zat ik er wel mee en onbewust heb ik ontzettende hoge druk bij mezelf neergelegd. Ik had namelijk zo beredeneerd: als ik dan toch wat aan mijn bekendheid moet dan wil ik ook meteen de langverwachte promotie. Gelukkig heb ik via een coach een manier gevonden om hiermee om te gaan maar ook om dichtbij mezelf te gaan. Echter ik heb me nog nooit zo moe gevoeld door die ontzettende prestatiedrang die ik bij mezelf neer heb gelegd. En laat ik eerlijk zijn deels komt die trouwens ook voort uit de hoop dat ik dan misschien een goede loonsverhoging krijg waardoor ik weer wat makkelijker en sneller kan aflosssen.

Naast mijn werk speelt ook de ontzettende drang om schuldenvrij door het leven te gaan. Ik heb al eerder geblogd dat ik hier zo snel mogelijk van af wil en dat het mij soms niet snel genoeg gaat. Ik merk dat die wens zoals alles bepalend is en dat een financiële tegenvaller hierdoor harder aankomt. Ik kan soms echt een dag down zijn. Alleen ik vind dat ik niet het recht heb tot klagen want er zijn mensen die er zo veel slechter voor staan. Wie ben ik dan om te klagen en mijn hoofd soms te laten hangen?

Toch zie ik soms ook de positieve kant van alles. Het heeft me op een of andere manier ook "verrijkt" in mijn leven. Ik zie nu beter in waarom het echt om draait in het leven. Dat zijn niet de materiële dingen maar dat is gezin, familie, gezondheid en de kleine dingen in het leven. Het voelt bevrijdend aan dat ik niet meer mee doe aan de "ratrace". Toch zijn er dagen dat ik niet zo over alle uitgaven en inkomsten meer wil nadenken, en gewoon mijn leven zorgeloos wil leiden.

Even iets heel anders:
Ik had al niet zo'n stralend humeur vandaag maar die is inmiddels naar het vriespunt gedaald. Ik kreeg een telefoontje van het consternatiebureau. In juni hadden we het advies gehad om dochterlief naar logopedie te sturen omdat ze niet altijd even duidelijk verstaanbaar was. Het arme kind is 3 jaar en bovendien wordt ze meertalig opgevoed. Maar blabla... volgens de statistieken en de gemiddelde 3-jarige. Zucht daar sla ik al negatief op aan maar goed ik luisterde het braaf aan. Vervolgens wilde ze niet meewerken met de ogentest dus werd mij verzocht om voor een 3e (!) terug te komen. In eerste instantie besloot ik om braaf mee te doen maar bij nader inzien voelde het niet goed dus heb ik alles afgebeld. Argh en vandaag werd ik door de jeugdarts op het matje geroepen of beter gezegd hij belde mij op.
De bedoelingen zijn goed maar ik zou zo graag eens willen dat ze beter naar de wensen van de ouders zouden luisteren. Als ik ook maar enigszins het idee had dat mijn kind hulp nodig heeft dan ben ik de eerste die op alle deuren gaat aankloppen en zoek ik net zo lang totdat ze de best mogelijk hulp krijgt. Maar mijn moedergevoel zegt dat ze het allemaal niet nodig heeft. Ze doet het ontzettend goed en ze babbelt inmiddels in twee talen de oren van je hoofd. En toch... knaagt het want uiteindelijk vind ik het niet leuk dat ik hierop wordt aangesproken.

Consuminderen en puur eten

Mijn moeder is geen keukenprinses. Dat was ze niet toen ik klein was en dat is ze nu nog niet. Voor haar is eten meer een noodzaak waar ze niet al te veel tijd aan wil besteden. Haar eten komt vaak uit potjes en zakjes. Haar zus, dus mijn tante, daarentegen was het tegenovergestelde. Tegenwoordig is ze niet meer zo en eet ze meer buiten de deur dan thuis en als ze thuis dan valt ze terug op afhaal- of kant-en-klaar maaltijden maar laten we dat op hoogbejaarde leeftijd gooien. Als klein kind was mijn tante een bron van inspiratie en kon ik uren samen met haar in de keuken doorbrengen. Zij stond dan van alles en nog wat te maken en ik zat van een afstandje op een stoel naar haar handelingen te kijken. Dit was mijn "stoere" tante die niet terugdeinsde van nog kronkelende palingen te lijft te gaan, haringen in een vaatje zelf schoon te maken, hele Oud & Nieuw buffeten bij elkaar te koken en de lekkerste rabarbertaart te maken. Ik vond het allemaal erg intigrerend. Nu pas na al die jaren, realiseer ik me dat zij eigenlijk altijd alles zelf maakte.

Toen ik eenmaal op mezelf woonde als studente, wist ik van geen toeten of blazen. Ik kon net een ei bakken en ik viel vaak terug op het basiskookboek die mijn moeder ooit heeft gehad toen ze net getrouwd pas. De oudbolligheid ten top maar voor simpele maaltijden was en is het nog steeds een kookbijbel. Leren koken was voor mij dus ook echt zelf leren. Gelukkig kreeg ik wel een beetje hulp van mijn vriend (tegenwoordig mijn man). Hij kon redelijk goed koken. Helaas is hij dat nu gemakshalve verleerd als je hem mag geloven.

Door de jaren heen zijn mijn kookkunsten langzaam en met vallen en opstaan verbeterd. Vroeger verdwenen er regelmatig maaltijden in de vuilnisbak omdat ze echt niet te eten waren, nu gebeurt dat eigenlijk nooit meer. Langzaam ontdekte ik ook mijn eigen stijl. Mijn stijl is Mediterraans en dan zo puur mogelijk. Voor mij geen zakjes en pakjes of alles wat je maar (half) kant en klaar in de winkel kan kopen. Nee, ik beslis liever zelf wat ik aan ingrediënten in mijn tomatensaus of taart stop.

Vaak word ik toch raar aangekeken door collega's en bekenden en hoor ik nog vaker "waar haal je de tijd vandaan".  Automatisch wordt ervan uitgegaan dat puur koken ook betekent dat je langer in de keuken staat. Ik heb nooit de tijd gemeten die ik in de keuken doorbreng. Ik durf best toe te geven dat dit meer is dan de gemiddelde mens maar ik geniet er wel van. Tegenwoordig zeg ik als tegenargument dat ik het raar vind dat je een schudfles pannekoekedeeg koopt voor veel geld terwijl je met een pak meel van nog geen €0.50 stapels pannekoeken kunt bakken en wellicht ook nog een lekkere cake of taart. Ik vind het vreemd dat je aardappelen voorgekookt en geschild in een zak koopt terwijl je dat binnen 5 minuten zelf hebt kunnen doen. En laat ik het dan maar helemaal niet hebben over de zakken ijsblokjes die ik in de vriesvakken soms zie liggen bij de supermarkt. Hoe moeilijk kan het zijn om een paar ijsblokjes zelf te maken? Ik denk dat ik onbewust veel geld heb bespaard door zo puur en biologisch mogelijk te eten en door maaltijden wekelijks te plannen.

Het grappige is dat mijn dochter door mijn eetstijl een fijnproefstertje is geworden. Ze is geen makkelijke eter buiten de deur. De standaard kinderdingen die op feestjes of bij anderen worden aangeboden die wil zij niet. Het moet voor haar herkenbaar zijn en vooral niet te zoet. Het enige waar je haar dan wel blij mee maakt, is een zakje paprikachips. Tja het blijft natuurlijk wel een kind.

Maar wat staat er dan zoal in mijn kastjes wordt er vaak aan mijn gevraagd. Ik denk op het eerste gezicht niet eens zo bijzonder veel, behalve dan dat ik er prima mee uit mijn voeten kan. Dus om een kijkje te geven in keuken "geld of je leven", hier een paar tips:

• Leg een basisvoorraad aan producten en kruiden aan die je vaak gebruikt. Er zijn hier lijstjes voor op internet maar mijn advies is, houd eens een paar weken in de gaten wat je vaak koopt en zorg dat je hiervan een klein voorraadje aan houdt. Mijn voorraad bestaat uit: blikjes tomatenpuree, gepelde tomaten in blik, gedroogde bonen, slagroom in pakjes, uien, wortels, tonijn, rijst, risotto, pasta, olijfolie, bladerdeeg, boter en kaas zoals mozzarella en parmezaan. 
• De basisvoorraad wordt wekelijks aangevuld met verse producten waaronder een groente- en fruittas.
• Ik probeer zo veel mogelijk naar de seizoenen te eten.
• Inmaken en wecken. Deze zomer heb ik veel jam gemaakt van vers fruit dus ik hoop daar de winter wel mee door te komen. Daarnaast heb ik ook tomatensaus geweckt, augurken/ courgetten op zuur gezet en staan er in de voorraadkast nog gedroogde paprikapuree en tomatenchutney. Die producten heb ik of groot ingekocht tijdens een aanbieding of op de markt gekocht toen de koopman ze niet meer wilde verkopen omdat ze rijp waren en in zijn beleving wilde niemand tomaten die niet meer dagen in de ijskast konden. Kortom slag je slag tijdens het seizoen.
• Taart en desserts maak ik altijd zelf.
• Pizza maak ik ook zelf.
• De producten zijn zo veel mogelijk biologisch. Echter er zijn ook heel goede producten in de supermarkt die dit niet zijn en waar niks mis mee is. Mijn uitgangspunt is dat ik ingredienten op het label moet begrijpen. Doe ik dat niet dan koop ik het meestal niet.
• Kruiden koop ik bij de toko of een Marokaanse winkel. Hier geldt echter koop alleen kruiden die je regelmatig gebruikt groot in want het is zonde als je bepaalde kruiden koopt voor een recept en je gebruikt die vervolgens nooit meer.
• Als ik bij de toko ben, koop ik soms ook groente en verse kruiden. Ongelofelijk hoeveel dat scheelt. Het enige waar ik een beetje moeite mee heb, is dat ze niet echt duurzaam zijn.
• Bepaalde producten koop ik groot in. Olijfolie koop ik meestal in jerrycans van 5 liter. Ik koop deze bij de groothandel. Ik realiseer me alleen wel dat niet iedereen dat kan.

Het enige wat ik niet zelf maak, is brood. Ik waag me ook niet aan het maken van schoonmaak- of wasmiddelen. Dat is een drempel die ik op een of andere manier niet over durf te gaan.

Financieel puzzelen

Een aantal dagen geleden schreef ik nog vrolijk dat het deze maand financieel meezit. Dat zit het ook nog steeds maar ik ben nadien wel iets te ondoordacht bezig geweest. In mijn “aflos”-enthousiasme heb ik iets te veel geld overgemaakt om mijn creditcard weer verder af te lossen. Hierdoor heb ik tot maandag nog €5 over. Hiervan moet ik nog een verjaardagscadeautje kopen voor een kinderverjaardagsfeestje. Als ik dat eenmaal heb gedaan dan denk ik dat het geld ook echt op is. Toch baal ik een beetje van mezelf. Hoe kan ik namelijk zo stom zijn om dit niet te overzien? Ik had het toch wel zo kunnen plannen dat ik dit weekend iets meer geld over zou hebben. Kortom ik moet hier en daar toch mijn financiële planning bijstellen want ik vind het geen fijn idee om helemaal geen geld in huis te hebben.

Maandag wordt weer de voorlopige teruggave gestort. Ook dit geld is al grotendeels uitgegeven. De auto moest deze week voor APK en een kleine beurt naar de garage. Ik stuur mijn auto altijd met angst en beven daar naar toe want als er iets wordt gevonden dan kost het altijd meteen ongelofelijk veel geld. Hoe komt het toch dat een simpele reparatie meteen zo exorbitant veel geld moet kosten? Gelukkig viel het werk deze keer mee en moesten alleen filters en de olie worden vervangen maar ik vond de rekening nog altijd erg hoog. Maandag betaal ik deze rekening meteen. Vroeger stelde ik dat wel eens uit omdat ik dan voor een onduidelijke reden beter bij kas wilde zitten. Tegenwoordig betaal ik het meteen. Toch zal ik ook naar maandag weer krap bij kas zitten totdat mijn salaris weer wordt betaald. Dus de komende week wordt passen en meten.

Soms heb ik het idee dat ik eindelijk financieel volwassen aan het worden ben doordat ik slimmer met mijn geld om ga. Langzaam krijg ik toch grip op mijn financiën en dat geeft een prettig gevoel. Helaas kan ik nog niet met potjes werken zodat ik onverwachte klappen kan opvangen maar hopelijk kan ik ook dat binnenkort introduceren.

Een gezellige ochtend

De kleine dame had heel hard schoenen nodig. Dus vandaag zijn de twee dames op stap geweest op jacht naar de perfecte schoenen. Elke keer schrik ik me weer rot als ik naar de prijzen van kinderschoenen kijk want ze zijn net zo duur en soms zelf duurder als de schoenen die ik voor mezelf koop. Het verschil zit er alleen in dat ik jaren met mijn schoenen doe en dochterlief er naar een paar maanden al weer is uitgegroeid. Desalniettemin zijn goede schoenen voor kindervoetjes belangrijk dus wil ik daar geen concessies op doen. Dit voorjaar ben ik tegen een merk aangelopen die ik redelijk geprijsd vind en die ook stevig zijn. Ik vind EUR40 voor een paar stevige leren schoenen een redelijke prijs. Dus dit jaar werd voor de derde keer van het zelfde merk een paar nieuwe schoenen aangeschaft. Dit zijn ze geworden:

                                                              

                        

Eenmaal thuis werden ze apetrots aan haar vader getoond.  Nu maar hopen dat haar voetjes geen groeispurtje maken en dat ze hier de hele winter mee kan doen.

Het allermooiste vond ik toch om te zien hoe dankbaar ze was. De schoenen moesten nl zelfs mee naar bed, zo mooi vond ze het.

Keuzes in het leven: what makes you tick?

Wie heeft er nooit aan gedacht: zou je professioneel weer de zelfde keuzes maken als je jong was en de hele wereld nog aan je voeten lag?

Toen ik echt nog een ukkepuk was, wilde ik verpleegster worden. Heel even wilde ik ook bibliothecaresse worden. Voor beide voorkeuren was geen duidelijke aanwijsbare reden behalve dan mijn voorliefde voor boeken en mijn frequente bezoekjes aan het ziekenhuis. Ik denk als je elke willekeurige 6-jarigen vraagt wat ze willen worden, dat het beroepenspectrum niet veel verder gaat dan voetballer, politieagent, brandweerman, verpleegster of lerares. Logisch want in de beleving van een kind zijn dat de glamourberoepen maar ook de beroepen die duidelijk en tastbaar zijn.

Naarmate ik ouder werd, wilde ik mijn steentje bijdragen aan het onrecht in de maatschappij. In mijn ogen leek maatschappelijk werker daar het antwoord op. Gelukkig voor iedereen die daar een beroep op doet, begreep ik al snel dat dit een volledige mismatch zou worden. Uiteindelijk ben ik heel lang blijven hangen in de wens om iets in de toeristische branche te doen. Ik zag mezelf al de hele wereld doorvliegen, hotels en verre oorden bezoeken om vervolgens een prachtige reis voor een touroperator samen te stellen. Ergens tussen het laatste jaar van mijn middelbare school en de start aan het beroepsonderwijs heeft het lot (of toeval) mijn leven overgenomen. Ik doe nu iets heel anders dan ik altijd voor ogen had. Ik ben niet ontevreden, ik heb een goed salaris maar mijn hart ligt er niet. Via een omweg ben ik dus in het bankwezen gekomen. Tja….

Als je mij zou vragen, wat zou je nu echt willen doen? Je mag helemaal opnieuw beginnen en nieuwe keuze maken. Zou ik dan weer de zelfde opleidingen volgen en de zelfde (carrière)stappen maken? Mijn antwoord is luid maar duidelijk nee.

Het liefste zou ik voor mezelf beginnen. Ik heb al heel lang de droom om een kleinschalig hotelletje te beginnen. Op iets kleinere schaal zou ik graag een lunchroom hebben waar alleen puur biologisch wordt gekookt, waar de mogelijkheid is tot ontbijt maar ook high-tea en waar kinderen ook welkom zijn en leuke dingen voor ze te doen zijn terwijl ouders in alle rust kunnen genieten van iets heerlijks. Ooit zag ik ook de perfecte locatie hiervoor. Helaas dacht iemand anders dat ook, want er staat nu een restaurantje met kassen waar de groente en kruiden voor de gerechten worden geteeld.

Het ondernemingsrisico en mijn huidige financiële situatie verhinderen dat ik mijn droom najaag. In plaats hiervan kom ik hier een beetje aan tegemoet door thuis de sterren van de hemel te koken en in de keuken te experimenteren. Ik heb de diepe wens om kookworkshops te gaan volgen maar ik kan dit nu echt niet doen want workshops zijn duur en mijn prioriteit ligt financieel ergens anders. Toch hoop ik dit ooit wel te kunnen doen en wie weet wordt mijn droom toch ooit waarheid.

Teleurstellende opbrengst

Vanochtend stond ik op een tweedehands kinder- en kledingbeurs als koper. De afgelopen week heb ik een paar avonden op zolder doorgebracht om alles uit te zoeken, te sorteren op maat en klaar te zetten voor de beurs. Achteraf gezien viel het mij vies tegen hoeveel tijd daarin ging zitten maar in gedachte dat ik een leuk centje kon verdienen, was ik wel gemotiveerd.

Vanochtend kwam ik hoopvol binnen. Mijn plekje werd aangewezen en dat was al een teleurstelling. Het was niet in de grote zaal maar ergens achteraf in een hal. Bij binnenkomst sloegen alle potentiële kopers eigenlijk meteen allemaal af naar de zaal. Daarnaast stond ik ook nog eens ontzettend op de tocht. Uiteindelijk heb ik in twee uurtjes €28 verdiend. Dat is minder dan ik had verwacht want ik had gedacht dat ik toch wel minimaal €50 zou verdienen. Grappige is dat wat ik heb verkocht, daar had ik vooraf nog het minste van verwacht dat ik daarvoor kopers zou kunnen vinden. De stapels kleertjes zijn bijna onaangeraakt. Ik ben dus terug naar huis gereden met weer redelijk volle tassen.

De opbrengst van de beurs gaat naar de aanschaf van een paar winterschoenen voor dochterlief. Ze heeft deze hard nodig dus de €28 wordt uiteindelijk goed besteed.

Voor de rest van het weekend doe ik verder niet veel meer. Ik ben moe van de twee rare weken maar ook van de beurs. Daarnaast voel ik me niet lekker. Ik hoest al meer dan twee weken bijna de longen uit mijn lijf. Gisteren ben ik naar de huisarts geweest. Diagnose: een virale infectie aan de longwegen. Helaas kon hij mij niets geven. Het kwam er in het kort op neer dat het over twee weken wel over is. Alleen Zo niet, dan mag ik terug komen. Geen idee waarom hij mij dan wel wat kan voorschrijven en nu niet. Het is vermoeiend want soms blijf ik bijna in een hoestbui tot aan kokhalsend toe. Dus ik heb me voorgenomen dit weekend maar extra lief voor mezelf te zijn en eens goed uit te rusten. Nu maar hopen dat de rest van de familie niet wordt aangestoken.