Plannen

Het was eventjes stil op dit blogje. Het was eventjes tijd voor mezelf. Ik liep al weken achter mezelf aan: of ik was moe of ik liep de longen uit mijn lijf te hoesten. Vorige week had ik er genoeg van. Eventjes pas op de plaats, even lekker tutten in huis en mezelf verwennen. Dat is prima gelukt. Alleen beetje ironisch dat ik nu weer snipverkouden ben. Ach, je kunt niet alles hebben.

Vorige week ben ik ook eens kritisch bij mezelf te rade gegaan welke stappen ik nog kan maken op bespaargebied. Ook heb ik gekeken naar de toekomst en bepaald waar ik financiële potjes voor moet maken. De komende tijd gaan we hier aan werken.

De eerste stap is al gezet. Ik heb mijn doorlopende reisverzekering opgezegd. In het verleden was het misschien nog nuttig om deze verzekering te hebben maar de laatste 18 maanden zijn we nergens meer geweest. Ik zie ons volgend jaar ook niet op vakantie gaan. Mochten wel dit wel (kunnen) doen, dan kunnen we altijd nog een verzekering voor die specifieke vakantie afsluiten. De besparing is in ieder €10,89 per maand. Dat is toch mooi €130.68 op jaarbasis. Daar kun je een boel andere dingen voor doen. Nu de eerste nutteloze verzekering is afgeschaft, wil ik ook kritisch naar de andere verzekeringen kijken. Wie weet, levert dat ook nog iets op.

Ook heb ik mij aangesloten bij het collectief van de Consumentenbond. Afgelopen vrijdag kreeg ik een aanbod. En nu zit ik me daar toch over te twijfelen. Ik zou tussen de €240 en €420 kunnen besparen afhankelijk of ik een 1-jarig of 3 jarig contract aan ga. Dat zijn veel centjes. Alleen ik heb nog nooit van die energiemaatschappij gehoord. Een rondje internet levert een heel gemengd beeld op. Dus als iemand ervaring heeft met energiedirect dan zou ik dat heel graag horen. Deze week wil ik op een vergelijkingssite gaan kijken wat deze aangeeft. Overigens las ik dat bepaalde maatschappijen een boete berekenen als je de service bij hun opzegt. Dat is dus ook nog iets om uit te zoeken. Ik kan me dat overigens alleen maar voorstellen als je voortijdig een contract wilt opzetten, terwijl je gecommitteerd hebt aan een bepaalde periode.

Naast de verzekering en de energieleverancier ben ik aan het overwegen om wellicht een persoonlijke lening af te sluiten om mijn tweede creditcard af te lossen. De rente op een persoonlijke lening ligt meestal een stuk lager. Ik zou dan de lening binnen een jaar willen aflossen. Toch twijfel ik hier wel over want als ik alle financiële voordelen ten gunste van de kaart laat komen kan ik het wellicht eerder  aflossen. Dus wat is wijsheid: een lening aangaan of zelf aflossen met een hoge rente.

De andere kaart is waarschijnlijk eind januari afgelost. Helaas gaat het dit jaar net niet lukken. Volgend jaar gaat er in ieder geval een kaart worden opgezegd. Ook een leuk uitzoekwerkje want de duurste kaart gaat er uit.

Dan blijft er nog een studiefonds over voor mijn dochter. Ik wil perse dat zij schuldenvrij ooit kan gaan studeren. Dat wil zeggen als ze kan en wil studeren. Momenteel spaar ik al elke maand een vast bedrag maar ik wil dat graag voor andere doeleinden voor haar kunnen aanwenden. Dan valt te denken aan een financiële bijdrage als ze zou willen gaan reizen of op zichzelf zou gaan wonen. Ik heb dat vroeger ook van mijn moeder gehad. Zo’n financieel steuntje in de rug kan heel prettig zijn. Kortom ook hier wil ik naar kijken.

Er zijn dus veel plannen maar ook veel dingen om uit te zoeken. Voor het eerst sinds een jaar durf ik weer financieel vooruit te kijken. Heel langzaam zie ik de schuldenlast verdwijnen en sinds kort kom ik ook financieel de maand rond (zonder dat bekende stukje maand over te hebben). Dat voelt zo ontzettend goed en zo’n enorme stimulans om door te gaan.

En even helemaal wat anders: ik was dit weekend twee dagen bij mijn moeder. Ze woont te ver weg om dat even in een dag op en neer te doen dus meestal combineer ik dat met een nachtje bij haar. Mijn moeder krijgt regelmatig stapels kleding toegeschoven van een vriendin. Ook had ze in een kast nog kleding van haar zelf hangen die zij vroeger droeg. Nu heeft mijn moeder een vrij klassieke smaak dus kleding die in de jaren ’80 in de mode waren, kunnen wonderbaarlijk genoeg nu ook nog. Een tijdje geleden heb ik zelfs nog een suède jasje uit de jaren ’70 uit de kast kunnen opdiepen. Een jasje die ik met heel veel plezier draag. Dus zaterdagmiddag schoof ik met haar naar zolder waar we met zijn tweetjes door de kasten heen zijn gegaan. Helaas paste veel kleding mij net niet. Ahum wil ik daar ooit inpassen dan moet er toch echt minimaal 8 kilo af. Maar ik vond toch nog een paar mooie dingen. Ik was dolblij met mijn vondsten. Nog niet zo lang geleden had ik dat dus allemaal afgeslagen en had ik niet eens willen kijken. Nu ben ik alleen maar ontzettend blij met al die mooie kleren.

En ik ben ook blij dat ik zo veranderd ben…….

Onzekere tijden

Vandaag heb ik te horen gekregen dat er een reorganisatie plaats gaat vinden waar ik werk. Ik heb nog geen idee wat dit voor mij persoonlijk betekent. Dat zal zich in de nabije toekomst pas uitwijzen. Toch voel ik me verslagen. Ik ga een onzekere tijd tegemoet.

Ik heb vanmiddag wel een paar traantjes hierom gehuild. Ik kan namelijk heel slecht tegen onzekerheid en helemaal als om financiële zekerheid gaat. Alle doemscenario's zijn al door mijn hoofd geschoten. Tuurlijk weet ik ook wel dat zelfs als het ergste zou gebeuren (mijn baan kwijtraken), mijn leven ook verder gaat en dat ik hier ook wel uit zal komen. Maar toch.... ik heb het er even heel moeilijk mee. Ondanks dat ik nog niet eens weet wat het voor mij gaat betekenen.  Een ding weet ik wel: de broekriem gaat nu nog harder worden aangespannen.

Onwetendheid en arrogantie: vermoeiend hoor!

Nadat ik mij vorige week nog heel druk maakte om alle plannen die de overheid heeft aangekondigd, heb ik nu iets van berusting. Ik heb zo iets van veel kan ik er niet aan doen en we zien wel hoe de plannen uiteindelijk in de praktijk gaan uitwerken. Om mij heen zijn veel mensen echter nog niet uitgeraasd en velen voelen zich diep geraakt in hun portemonnee. Ik vraag me dan bij mezelf of daar een serieuze ondertoon van bezorgdheid onder zit omdat ze dadelijk moeite hebben om hun hoofd boven water te houden of is het meer van “kom niet aan mijn centjes” en "ik wil niet voor de minder verdiende medemens betalen"? Bij sommigen is het vaak vooral het laatste.

Ik bespeur namelijk een bepaalde arrogantie en onwetendheid bij bepaalde mensen. In mijn werkomgeving zijn er een paar mensen (het gross in niet zo hoor want dan zou ik heel hard wegrennen) die in een heel beperkt cirkeltje leven en waar hun kring van vrienden en kennissen allemaal een soortgelijke (sociale) achtergrond hebben. Vaak hebben zij deze vrienden en kennissen overgehouden aan hun studententijd. Na de studententijd hebben de meesten succesvol een carrière opgebouwd en verdienen ze gemiddeld allemaal bovenmodaal. Met het bovenmodale inkomen kwam een huis met tophypotheek in de betere wijken van de stad of dorp. De kinderen worden in dure merkkleding gehezen. De basisschool wordt met beleid gekozen en moet vooral aansluiten bij de kring waarin de ouders verkeren. De kinderen worden daar ’s ochtends in de family car naar school gebracht waarna ze de rest van de dag of bij de nanny doorbrengen of heel gewoon naar de kinderopvang gaan. Kinderen worden op jonge leeftijd al naar hockey, tennis en ballet gestuurd want daar komen gelijksoortige kindjes. Of de kinderen het zelf leuk vinden daar wordt gemakshalve niet aan gedacht. Het leven van deze mensen speelt zich in de weekenden af op borrels en dinertjes en hockey, golf - en tennisclubjes met hun vriendjes en vriendinnetjes (ik haak dus echt serieus af als een volwassene die term gebruikt). Ze dragen vaak soortgelijke kleding. In de zomer bevolken ze en masse de Franse kust of Toscane en Umbrië. Uiteraard doen ze aan glamping of huren ze met gezamenlijke vrienden een villa met zwembad. In de winter zakken ze af naar de skigebieden want je moet nu eenmaal minimaal twee keer per jaar op vakantie. Over het algemeen vinden ze dat ze het goed voor elkaar hebben. Op zich valt daar in materiële zin ook niet veel op af te dingen indien je dit belangrijk vindt.

Op mensen die het wat minder hebben of uit een andere sociale laag van de bevolkinglaag wordt toch altijd wat schamper gelachen en neergekeken. Ze worden soms ook wel een betiteld als Johnny en Anita die in een volkswijk wonen. Tja, en als je uit de zogenaamd betere kringen woont dan heb je natuurlijk niet veel affiniteit met dit soort mensen, laat staan dat je er een “normaal” gesprek mee aan kan gaan (dit heb ik dus echt letterlijk zo gehoord). Onlangs hoorde ik ook dat iemand zijn zoontje maar van voetbal had gehaald en nu naar hockey gaat. Het arme ventje vond voetballen erg leuk maar vaderlief wilde straks niet bij het voetbalveld staan tussen ouders waar hij helemaal niets mee te bespreken heeft omdat ze in een hele andere wereld leven dan hij. Hij gaf eerlijk toe dat hij het zelf wel een beetje eng vond om met mensen uit bepaalde wijken te praten omdat hij daar nooit komt en ook niets te zoeken heeft. Tja...... wat moet je daar van zeggen?

Ik luister dit allemaal met stijgende verbazing aan. Ik vind het allemaal doodvermoeiend om zo krampachtig aan een bepaalde levensstijl mee te doen. Leef je leven zo als jij het prettig vindt en maak je wat minder druk om hoe het in bepaalde kringen “hoort”. Het ergste wat je kan gebeuren is dat je als je om wat voor reden niet meer mee kan doen, je buiten de groep gaat vallen en je zogenaamde vrienden en kennissen je de rug toekeren. Misschien is het wel een verademing om eens te doen wat je zelf wilt.

Het allerergste vind ik de pure onwetendheid en denigreerde houding naar bepaalde mensen toe. Waarom denkt iemand dat zij beter zijn dan een ander? Waar haal je die arrogantie vandaan?

Ik ben blij dat ik mijn eigen leven leid. Ik heb nooit echt bij een bepaalde groep gehoord maar ik fladderde er meestal maar een beetje tussendoor. In mijn fladdertocht bleven er dan een paar mensen hangen waarvan sommigen ook weer naar verloop van tijd uit het zicht verdwenen. Uiteindelijk trek ik toch mijn eigen plan en leef ik mijn leven zoals ik denk dat het goed is. Dat geeft een heel bevrijdend gevoel……..

Af en toe ben ik gewoon een moeilijk mens

Een paar keer per jaar voel ik me somber. Meestal is daar niet een aanwijsbare reden voor maar kan dat mijn gevoel ineens overvallen. Soms is er een relatie met het slechte weer, een aankomende verkoudheid of griepje of oververmoeid. Ik zit mezelf dan enorm in de weg, manlief loopt op zijn tenen door het huis want het hij weet dat er dan explosiegevaar is in de vorm van mij.

Gisteren was het weer eens zo ver. Aan het einde van de middag voelde ik me rot. Ik kon niks meer hebben van dochterlief. Ik struikelde over al het speelgoed dat er lag en verwenste in gedachte alle rommel. Ook had ik verre van zin om voor de zoveelste keer weer een puzzel te doen. Nee ik wilde gewoon even stilte, rust en het liefste heel even een paar uurtjes slapen (nou ja het idee van een winterslaap spraak me ook wel aan). Ondertussen voelde ik me ook ontzettend schuldig dat ik niet eens de puf had om tijd voor mijn kind vrij te maken en dat ik alleen maar kon denken wat ik zelf wilde. Kon ik dat gevoel dan niet heel even opzij zetten totdat zij in bed lag en ondertussen een leuke mama voor haar zijn?

Manlief wilde ook allerlei dingen vragen en vertellen. Meer dan huhhuh en hhhmh kwam er niet uit. Gelukkig greep manlief op tijd in (hij zal wel gedacht hebben wegwezen want gezelliger wordt ze er niet op). Hij stuurde me voor een uurtje naar bed. Mijn hoofd lag nog niet op het kussen of ik lag al te slapen. Kortom die sombere bui was deze keer volledig te wijten aan te moe zijn. Nu knap ik meestal niet heel erg op van een uurtje op de dag slapenwant meestal voel ik me daarna erg brak maar deze keer was ik blij dat ik even dat uurtje voor mezelf had. Ik knapte zienderogen op, kreeg weer wat meer energie en uiteindelijk hebben we toch nog een leuke middag/ avond gehad.

Toch baal ik van mezelf als ik me zo voel. Vaak is dat gevoel namelijk te vermijden door op tijd de signalen te herkennen. Ik heb nogal de neiging om mezelf weg te cijferen en door te blijven rennen in het belang van een ander waardoor er nog maar weinig tijd voor mezelf over blijft terwijl mijn hele lijft gilt stoppen en rust. Meestal doe ik in de avonduren of tijdens het slaapje van mijn dochter het huishouden of de administratie. De uurtjes die ik dus voor mezelf zou kunnen hebben, moet ik van mezelf namelijk productief door brengen. Echt geen idee waar die drang vandaan komt?

Gisterenavond besloot ik dat het genoeg was en dat het roer maar eens om moet (voor de zoveelste keer doen we weer een poging). Ik kan bijvoorbeeld best het huishouden met haar erbij doen. Meestal vindt dochterlief dat nog leuk ook en wil ze heel graag helpen. Dus waarom doe ik dat niet? Omdat ik op een of andere manier vind ik dat als ik thuis ben, ik vooral leuke dingen moet doen. Ik denk dat daar deels mijn schuldgevoel naar boven komt, doordat ik liever wat meer bij haar thuis zou willen zijn. Stiekem ben ik namelijk best licht jaloers op thuisblijvende moeders. Dus wat doe ik: ik ga proberen “de verloren tijd” te compenseren door eindeloos spelletjes met haar te doen. Terwijl ze zich ook prima zelf kan vermaken.

Ik moet ook maar eens proberen om een paar keer per week iets voor mezelf te doen. Al is het maar een kwartiertje per dag. En ik moet toch maar eens beter leren plannen. Op een of andere manier komt alles bij elkaar de laatste paar weken waardoor er een overvolle agenda is. Om een goede stap in de ingeslagen richting te zetten, heb ik vandaag een etentje van werk afgezegd. Ik ben namelijk veel liever thuis. Waarom dan in een restaurant hangen als je daar eigenlijk niet zo veel zin in hebt?

Maar uiteindelijk denk ik: mens wat doe je eigenlijk moeilijk. Ik leg dit allemaal mezelf op. Ik zou eens meer moeten genieten van alles wat ik heb. Dan is het maar een rommel in huis, dan ligt er maar stof op de meubels, dan plakt de vloer in de keuken maar een keer en ligt niet alles gestreken in de kast. Dochterlief en manlief maken het allemaal niet zo veel uit dus waarom zou ik me er dan druk om maken. Ik ga dus de komende tijd eens kijken of ik wat meer ontspannen met de dingen om kan gaan. Dat is een mooi doel voor de komende twee maanden en voor 2013.

Rommelen

Rommelmarkten ik ben er gek op. In mijn dorp vinden vier keer per jaar verschillende rommelmarkten plaats. De opbrengst gaat altijd deels naar het onderhoud van de lokale kerken, een uitje voor het plaatselijke bejaardentehuis en een aantal goede doelen. Ik ga graag naar deze markten want hier komen de "vergeten schatten van zolder"  tevoorschijn.

Deze week was het weer zover. Het plaatselijke bejaardentehuis had haar rommelmarkt. Het is altijd een leuke combi van tweedehands spulletjes, bloemen, zelfgemaakte spulletjes en eigen baksels. Ik ga er vooral naar toe voor de tweedehands spulletjes. Het is meestal een feest van herkenning want vaak zie ik daar spullen liggen die mij aan mijn jeugd herinneren en zelfs aan mijn eigen opa en oma. Zoek je nog boeken van Pinkeltje, Joop Terheul of Leni Saris dan ben je daar aan het goede adres. Maar ook op het gebied van blikken trommeltjes, zie ik daar vaak trommeltjes staan die mijn moeder ook heeft. Kortom een stukje nostalgie op steenworp afstand.

Vandaag ging ik met dochterlief er naar toe. Nu komt haar kijkhoogte niet verder dan de tweede plank van onder. Dat bewees een enorm voordeel te zijn want de kleine dame spotte meteen twee houten puzzels van Dora. Deze mochten mee voor €1,50. Dus ze liep apetrots met haar twee puzzels in een tas rond. Voor haar was het in ieder geval al geslaagd. Vervolgens vond ik nog een rieten boodschappenmand. Rood Kapje was er jaloers op geweest. Voor €0,50 mocht deze mee. Inmiddels heeft dochterlief de mand in beslag genomen en speelt ze er winkeltje mee. Onderweg naar buiten scoorde ze ook nog een gratis barbie. Zelf vond ik een oude speculaasplank. Ik was daar al een tijd naar op zoek dus ik kon mijn geluk niet op. Uiteindelijk was de "schade" €5 en hadden we saampjes een leuk uitstapje gehad. 

Volgende week is er weer een rommelmarkt. Deze markt is van één van de kerken in het dorp en een stuk massaler. Daar staan de mensen voor opening al op straat te wachten om binnen te mogen. Volgende week ga ik ook daar naar toe vooral om dan een paar leuke boeken te kopen. Ik kijk er nu al weer naar uit om door de zalen rond te struinen op zoek naar die verborgen schat in de rommel van een ander. Alleen ik ga daar wel met een budget naar toe. Ik mag niet meer dan €10 uitgeven.

Ben jij ook zo gek op rommelmarkten?

Ik vertrek! - de wens tot emigreren

Met een buitenlandse partner loert de mogelijkheid van emigratie altijd om de hoek. Jarenlang gingen wij er ook vanuit dat ik hem zou volgen in het buitenland en dat we daar een leven samen zouden opbouwen. Na omzwervingen via België, Verenigde Staten en Engeland zijn we uiteindelijk volledig onverwachts in Nederland geëindigd. Doordat hij zich in Nederland vestigde, eindigde voor ons ook de lange afstand relatie en konden we ons eindelijk concentreren op een leven samen. Geloof me na 7 jaar van reizen naar elkaar toe waren we daar ontzettend aan toe. Inmiddels wonen we al weer zo’n 12 jaar samen in Nederland. Toch blijft emigratie naar ons lonken en sluiten we deze mogelijkheid ook niet uit. Sterker nog de wens tot emigreren wordt steeds sterker bij ons. De landen waar wij naar kijken zijn Zwitserland en Canada.

Deze week had ik een oriënterend gesprek met een headhunter over de mogelijkheden voor een baan bij een financiële instelling in Zwitserland. Hij had een baan voor me in Geneve. Alleen deze baan was voor 18 maanden. Ik vond dat een te groot risico. Wat doe ik namelijk als ik na die periode geen nieuwe baan vind? Nu heb ik namelijk zekerheid voor zover je daar nog in deze tijden van uit mag gaan.

Ongeveer twee jaar geleden ben ik tot twee keer toe doorgedrongen tot de laatste ronde. Helaas werd ik op het laatste moment afgewezen. Veelal was de reden dat de ander al in het land woonde. Op zich begrijp ik dat ook wel maar het blijft wel jammer. Achteraf is het niet echt erg dat ik werd afgewezen want momenteel vallen er massaontslagen bij deze Zwitserse bank.

Ik weet niet of we ooit daadwerkelijk gaan emigreren. Uiteindelijk komt een emigratie toch met een flink aantal obstakels. Obstakels zijn altijd overkombaar. Veelal valt en staat dit met hoe je er zelf in staat. Toch hebben die obstakels mij wel een duwtje in de rug naar consuminderen gegeven. Want om te emigreren moeten er wel financiële beslissingen worden genomen. Een emigratie heeft impact op een flink aantal onderdelen in je leven. Want;

§         Wat doe je met je huis waar een hypotheek op zit? Verkoop je deze of verhuur je deze? Bij verhuur heb je eventueel nog de mogelijkheid om weer je huis te betrekken indien de emigratie tegenvalt en je terug wil naar Nederland.

§         Wat gebeurt er met de opgebouwde rechten van bepaalde sociale verzekeringen?

§         Wat is de impact van emigratie op het opgebouwde pensioen?

§         Wat doen we het onderwijs voor onze dochter? Gaat ze naar een internationale school of een lokale school? Willen we haar belasten met het leren van nog een vierde taal in geval van emigratie naar Zwitserland?

§         Hoe zit het met de kosten van een emigratie? Hier valt te denken aan verzekeringen maar ook aan de huur van een woning. Niet te vergeten de verhuizing zelf kost ook veel geld.

Dit zijn maar een paar vragen die bij mij op kwamen. Waarschijnlijk zal deze lijst met vragen alleen maar groeien als het zo ver zou zijn. Mocht het ooit zo ver komen, dan ben ik van plan om mij deskundig te laten informeren. Informatie hierover is beschikbaar via een aantal bronnen, te denken valt aan de Sociale Verzekeringsbank, de Belastingdienst maar ook de ambassade.

Momenteel concentreer ik me op het aflossen en het opbouwen van een financiële buffer. Bij een emigratie wil ik namelijk financieel met een schone lei beginnen.

Rutte bedankt (not)!

Maandagmiddag werd het regeerakkoord gepubliceerd. Normaliter besteed ik daar niet zo veel aandacht aan maar deze keer wilde ik wel eens weten wat de heren Rutte en Samsom voor ons landje in petto hadden.

Dat de broekriem aangetrokken moet worden dat begrijpt iedereen. Dat er dus maatregelen zouden komen die ons allemaal in de portomonnee zouden raken, dat voelde iedereen ook wel aankomen. Ik was dan ook niet zo verbaasd om te horen dat de hypotheekrente niet in zijn huidige vorm stand zou houden. Op zich vind ik de huidige hypotheekplannen niet eens heel erg onredelijk. Het kan namelijk nog veel drastischer.

Dat de studiebeurs op basis van een sociaal leenstelsel wordt ingericht, verbaast me ook niet. Ik ging er al half vanuit dat ik dit over zo'n kleine 15 jaar volledig zelf zal moeten betalen voor dochterlief.

Alleen wie heeft in godsnaam de inkomensafhankelijke zorgpremie verzonnen? Gisterenavond kwam mijn man terug van de sportschool. Het was daar het gesprek geweest. Iemand had hem voorgerekend dat een zorgverzekering met een bovenmodaal inkomen rond de €6.000 per jaar zou gaan kosten. Zelf hebben wij ook gekeken wat de impact voor ons zou zijn en we keken elkaar zorgelijk aan. Het zou een ontzettende hoge kostenpost worden want ik verdien rond 2x modaal. Dat betekent dus €482 per persoon. Dat is dus €964 voor ons tweetjes in the worst case scenario. Dat is meer dan mijn hypotheek!!!

"Hoe ga ik dit nu weer betalen?" was het eerste wat door mijn hoofd schoot. Ik had gehoopt dat door het aflossen van de schulden dat wij weer wat financiële ruimte lucht zouden krijgen in ons budget. Dat kan ik nu wel vergeten.

Wat ik nog het ergste vind, is dat ik toen ik mijn stem uitbracht heel bewust voor VVD heb gekozen vanwege een aantal agendapunten. Het zijn net die punten waarop ik moet inleveren. Tuurlijk wil ik mijn steentje bijdragen maar niet op deze manier. Moeten de bovenmodaal inkomens altijd zo zwaar worden geraakt? De bredere schouders kunnen op een gegeven moment ook niet meer alle lasten dragen.

Als ik de geluiden op mijn werkvloer hoor, dan maak iedereen zich oprecht zorgen. Sommigen overwegen als deze plannen doorgaan om het gezinsinkomen dan maar onder de bovenmodaal grens te krijgen. Ik zelf denk ook aan minder te gaan werken als dit door zou gaan om vooral maar niet tegen die grens van boven-modaal aan te lopen want ik ben een grensgevalletje nu.

Al met al zal men minder besteedbaar inkomen hebben. Dat gaat ook ten koste van de economie. Er zijn ook mensen waarvoor deze verhoging net de nekslag zal zijn waardoor ze verzuipen. Maar ja volgens de heer Rutte is er geen armoede in Nederland. Neeeeeeh ga vooral zo door en ik voorspel dat meer mensen een beroep gaan doen op de Voedselbank of terecht komen in de schuldsanering.