Zoals ik gisteren al aankondigde, ook ik wil via een ruilpagina dingen aanbieden. De oplettende lezer heeft gisteren al gezien dat de ruilpagina aan het einde van de middag “live” was. Nu even via deze weg er speciaal aandacht voor. Dus ik hoop dat ik op deze manier op een leuke manier mijn spulletjes van eigenaar kan wisselen.
Volgende week mag ik ook weer op zakenreis, of beter gezegd moet ik op zakenreis. Op vriendelijk toon werd mij verteld dat ik een dagje naar Londen moet. Als het aan mij ligt, reis ik zo min mogelijk. Het zakelijk reizen is helemaal niet zo leuk als het lijkt. Vaak maak je hele erge lange dagen en je zit ’s avonds in een muffe hotelkamer. Van de stad zelf zie je vaak niets. Ik vind het niks aan en zie het reizen meer als een noodzakelijk kwaad.
Bovendien ben ik sinds de geboorte van mijn dochter niet meer zo’n held met vliegen. Vroeger vond ik het geluid van de ronkende motors een heerlijk geluid en vond ik het ronduit een heerlijk gevoel als het vliegtuig met een rotsnelheid over de startbaan ging en dan langzaam met zijn wielen van de grond af ging. Het gaf mij een gevoel van onbeperkte mogelijkheden en enorme adrenalinekick. Waarschijnlijk voelde ik me toen zoals een kind zich voelt in de draaimolen op de kermis. Nu wil ik het opstijgen en landen zo snel mogelijk achter de rug hebben en hoop ik alleen maar dat het goed gaat. Langzaam valt die spanning weg als het vliegtuig eenmaal hoog in de wolken hangt.
Wat ik nog wel steeds ontzettend leuk vind, is rondlopen op Schiphol. Nu woon ik daar niet zo ver vandaan dus ik kom daar regelmatig, al is het maar om de trein of bus te nemen. Ik blijf gefascineerd kijken naar de stroom van vertrekkende en aankomende mensen, ik slik stiekem een brok in mijn keel weg als ik mensen afscheid zie nemen of elkaar in de armen zie vallen en ik geniet hoe alle culturen, geloven en rassen daar vredig naast elkaar de weg vinden naar hun bestemming. Het zal je dan ook niet verbazen dat ik geniet van Hello Goodbye en dat de doos tissues dan overuren draait bij het aanhoren van de vaak persoonlijke verhalen. Volgende week mag ik dus weer even deel uitmaken van dit bijzondere wereldje.
Nu vind ik zakenreizen en nadien declareren van kosten altijd een beetje een moeilijk verhaal. Vroeger declareerde ik veel kosten niet omdat ik niet vond dat ik dit kon maken. Redenering was dat je thuis toch ook moet ontbijten, koffie drinken etc. Ook koos ik vaak voor het goedkoopste alternatief omdat ik vond (vind) dat je niet onnodig extra kosten hoeft te maken voor het bedrijf waar je werkt. Redenering was dat als ik het op persoonlijke titel zou doen, ik niet die taxi zou nemen maar in plaats daarvan de trein of metro. Achteraf gezien heb ik hierdoor onnodig veel zelf betaald voor kosten die ik, als ik thuis was geweest, niet had gemaakt of in ieder geval tegen een lagere prijs.
Via collega’s hoorde ik wat zij allemaal declareerde. Zij declareren zonder enige vorm van schaamte of nadenken overbagage, de stomerij kosten van het hotel terwijl ze maar een week van huis zijn en de taxi naar huis omdat ze op tijd willen zijn om een voetbalwedstrijd te zien. Weer een andere collega kreeg onlangs €600 terug van de vliegmaatschappij omdat hij uren op het vliegveld had doorgebracht vanwege vertraging. Kan je dit doen als het ticket door werk is betaald? Zou die €600 niet aan het bedrijf moeten toekomen? Ik zou me moreel bezwaard voelen maar toch ben ik wel deels veranderd na het aanhoren van al deze verhalen. Ik neem nu wel een taxi en ook parkeer ik tegenwoordig mijn auto op het vliegveld als ik binnen één dag op en neer vlieg en declareer ik vervolgens de parkeerkosten. Zelf het kopje koffie declareer ik tegenwoordig terwijl ik dat vroeger nooit zou hebben gedaan. Ik hoef nu ook weer geen dief te zijn van mijn eigen portemonnee.







