Een pijnplek in mijn leven

Het lijkt wel of de laatste paar maanden er een soort goed virus rondgaat in consuminder blogland, namelijk het zwangerschapsvirus. Het brengt bij mij veel herinneringen naar boven aan mijn zwangerschappen.

Zwangerschappen en ik zijn op een of andere manier geen goede combinatie. Althans mijn zwangerschappen waren allemaal problematisch. Ik ben in totaal 5 keer zwanger geweest. De vierde zwangerschap heeft geresulteerd in mijn prachtige dochter. De andere zwangerschappen eindigden allemaal in een miskraam. Vooral de eerste en de laatste miskraam hebben er ontzettend in gehaakt. De eerste keer omdat ik het totaal niet verwachtte en er dus ook geen rekening mee hield. De laatste zwangerschap omdat ik zo graag nog een zwangerschap wilde meemaken, ik wist dat dit mijn laatste kans zou zijn en ik een tweeling heb verloren. Ik had altijd graag meer dan één kindje willen hebben maar helaas heeft het lot anders beslist. Artsen hebben mij afgeraden om nog aan een eventuele zwangerschap te beginnen. Daarnaast vind ik het nu ook te risicovol gezien mijn leeftijd. Ik laat dan het emotionele aspect buiten beschouwing want ik wil niet nog een keer het verdriet van een miskraam meemaken. Was ik overigens jonger geweest dan had ik nog wel een keer geprobeerd ondanks alles.

Door mijn (miskraam)verleden kon ik moeilijk genieten van de zwangerschap van mijn lieve kleine meisje. Bij alles wat ik voelde, rende ik naar het toilet om daar vervolgens er achter te komen dat er niets aan de hand was. Dat was ook de reden waarom ik al in een heel vroeg stadium een echo kreeg. Met zeven weken mocht ik al een echo ondergaan. Ik ging helemaal verdwaasd en verdoofd naar huis toen ik te horen kreeg dat het vruchtje goed was. Bij de andere zwangerschappen was het namelijk altijd mis gegaan rond 7 weken.

Ook de zwangerschap van mijn dochter was niet zonder complicaties. Op 19 weken kreeg ik een lichte bloeding. Ik dacht dat ik helemaal gek werd toen ik bloed zag. De verloskundige kwam meteen en gelukkig hoorde ik toen een hartslagje. Het gebeurde in het weekend en de maandag erna had ik weer een afspraak bij haar. Ik ben die dag thuisgebleven. Mijn leven bestond die twee dagen tot aan de afspraak alleen maar uit “gaat alles goed met de baby”. De opluchting was groot toen ik binnen een kort tijdbestek weer het hartslagje hoorde. Een week later kreeg ik een 20 weken echo. Ooh wat waren wij blij toen we hoorden dat het een meisje werd. Heel langzaam durfde ik weer te gaan hopen.

Een paar weken later klaagde ik over vermoeidheid. De energiegolf die de meeste zwangeren hebben, heb ik nooit gehad. Ik was standaard moe en kwam amper de werkdag door. Meestal lag ik ’s avonds om 20.00 uur al op de bank te slapen. Zelfs halve dagen bod geen oplossing. Kortom er moest bloed worden geprikt. Dat toonde dat ik zwangerschapsdiabetes had. Binnen een paar dagen moest ik een rondgang doen langs de gynaecoloog en de diëtiste. Op mijn vraag aan de gynaecoloog wat eventuele gevolgen voor de baby waren, werd gezegd: “tja er is een klein percentage dat dood geboren wordt”. Weg was de rust. Nu focuste ik me op elk schopje en op iedere afspraak waar ik weer even de baby op de echo kon zien. Ik hield me strak aan mijn dieet want ik wilde een zo’n stabiel mogelijke suikerwaarde. Zo strak zelfs dat ik wel dikker werd maar geen kilo meer aankwam.

Uiteindelijk kreeg ik de laatste twee maanden een schat van een gynaecoloog die nog maar een jaar voor zijn pensioen zat. Hij was de ontspannenheid zelve en gaf me weer een beetje het vertrouwen terug. Hij voorspelde ook dat mijn dochter eerder geboren zou worden en dus niet gehaald zou hoeven worden. Ze was namelijk al op 36 weken ver ingedaald. Uiteindelijk is ze geboren na een zwangerschap van 37 weken en 1 dag na een (achteraf gezien) hele fijne bevalling. Ik heb de eerste paar dagen na mijn zwangerschap in ongeloof doorgebracht omdat ik het bijna niet kon geloven dat dat kleine hoopje mens van mij was. Ik kon bijna niet omgaan met alle liefde die ik voorhaar voelde. Het was voor mij en mijn man een overweldigend gevoel.

Zwanger zijn, vind ik ondanks alles de meest bijzondere ervaring in mijn leven. Ik kan ook oprecht blij zijn als ik hoor dat iemand zwanger is en ik leef aan de zijlijn erg mee omdat ik weet hoe speciaal het is.  

Mijn dochter is echt mijn wonder. Elke dag geniet ik van haar. Soms als ze aan het spelen is, kijk ik naar haar en dan voel ik me zo trots. Ik ben zo blij dat ik ondanks alle teleurstellingen door heb gezet want ze is alles voor mij.

Give Away: Twee agenda's en kinderboekje

Ik wilde dit al eerder doen maar iedere keer vergeet ik dan weer de foto's te uploaden. Maar de foto's zijn op de computer gezet dus ik kan nu eindelijk mijn give-away doen.

Ik heb twee agenda's die ik dubbel heb. De eerste agenda is van de Postcode Loterij en zit vol met kortingsbonnen. Er zitten ook kortingsbonnen voor gratis uitjes zoals een boottocht onder begeleiding van een gids door een natuurgebied met een fluisterboot. Het lijkt mij erg leuk om te doen alleen durf ik dat nog niet met dochterlief. Ik zie haar zo uit het bootje klimmen als ze er genoeg van heeft. Dan is zo'n tocht nog een hele lange zit met een dwarse peuter.

De Postcode Loterij agenda en de kerstzegels agenda.

De andere agenda kreeg je vorig jaar bij de kerstpostzegels. Zelf koop ik hooguit één velletje postzegels en dat is toereikend voor de kaarten die wij versturen. Alleen besloot de winkelier de agenda's al weg te geven bij één velletje. Mijn moeder kwam ook nog met deze agenda aanzetten dus ook deze heb ik twee keer.

Het laatste is een kinderboekje. Het is geschreven door Marianne Busser en Ron Schröder en heet "Stempelneuzen en een beetje ruzie!". Het boekje gaat over de avonturen van de tweeling Jan en Noortje die soms een beetje lief en soms een beetje stout zijn. Mijn dochter is helemaal weg van Jan en Noortje maar ze heeft het boekje dubbel. Dus ik zou er graag een ander kindje blij mee willen maken.

Lief boekje van Jan en Noortje.

Hoe werkt het? Zet onder dit berichtje een reactie en geef aan waarvoor je in aanmerking wil komen. Zondag 27 januari worden de cadeautjes onder de belangstellenden verloot.

Ogen die branden

Vandaag mochten dochterlief en ik naar de huisarts. Zij heeft als sinds haar 2e jaar last van obstipatie. Ik heb al 2 jaar last van brandende ogen. Voor beide "problemen" zijn we al eens naar de huisarts geweest. Dochterlief heeft inmiddels al een paar maanden zakjes met poeder die door haar drinken gaan. Sindsdien gaat het goed met haar. Op aanraden van de huisarts stoppen of verminderen we soms en dan gaat het steevast meteen mis. Het arme kind ligt dan dubbel van de pijn, haar eetlust vermindert en het is eigenlijk een zielig ziek vogeltje met buikkrampen totdat ze weer van alles is verlost. Stoppen is dus (nog) geen optie. Dus ze zal voorlopig nog een zakje poeder per dag door haar appelsap krijgen. Hopelijk komt er snel verandering in. Aan haar eetpatroon ligt het niet. Dochterlief drinkt goed en krijgt gevarieerde en vezelrijke maaltijden voorgeschoteld. Het zal wel erfelijk bepaald zijn want oma (mijn moeder) en mijn man hebben er ook last van.

Helaas zijn mijn ogen een ander verhaal. Mijn ogen begonnen ongeveer twee jaar geleden op te spellen. Aan het einde van een werkdag branden mijn ogen mijn hoofd uit. In het donker naar huis rijden, is ronduit vervelend met de tegenlichten van de auto's aan de andere kant van de weg. Overdag zet ik vaak mijn zonnebril op om reflectie te verminderen. Fel licht is dus ook lastig. Twee jaar geleden klopte ik dus bij de huisarts aan om over mijn klachten te praten. Ik kreeg druppeltjes nadat de diagnose was gesteld dat ik last had van droge ogen. Oorzaak kan de droge kantoorlucht zijn en veelvuldig gebruik van het beeldscherm. Ik liet mij ook een leesbril aanmeten. In het begin hielp dit allemaal prima en leek ik van mijn klachten verlost te zijn.

Helaas zijn de laatste paar maanden mijn klachten zo verergerd dat ik vaak vooral na een werkdag 's avonds amper uit mijn ogen kan kijken. Ik kan dan geen boek meer lezen of achter de computer zitten. Dat geeft dus een beperking aan mijn leven. Bepaalde dingen moet ik dus om mijn werkdagen heen gaan plannen.

Ik heb nu dus een verwijzing naar de oogarts op mijn zak. Ik heb meteen gebeld voor een afspraak en ik kan over twee weken al terecht. Ik hoop dat het meevalt. Mijn moeder heeft namelijk glaucoom. Haar klachten begonnen ook zo. Inmiddels is zij aan één oog blind. Dat wil ik dus echt niet maar ik  verwacht niet dat ik dat heb. Ik ben benieuwd wat de oogarts over twee weken te zeggen heeft.

Het lijkt wel of iedereen in de familie een abonnement op de oogarts heeft. Mijn moeder en man lopen al jaren bij de oogarts. Blijkbaar is het nu mijn beurt.

Sneeuwkleding

Buiten zie ik veel kinderen in sneeuwkleding lopen. Vaak hebben ze warme snowboots aan de voeten en dragen ze een sneeuwpak. Dochterlief heeft dit allemaal niet. Als ze naar buiten gaat dan doen we een maillot of legging onder haar (spijker)broek en eenmaal weer binnen dan doen we deze snel weer uit om ze te verruilen voor droge warme kleding. Dat vindt ze overigens prima want de laatste tijd lijken broeken uit den boze. Jurkjes en rokjes zijn haar leven. Dat begint al bij het opstaan. Ze vertelt dan meteen dat ze een jurk aan wil. Als ik dan toch in mijn hoofd haal om haar een broek aantrek, dan is het huilen. Leg ik de broek de avond vantevoren klaar dan is deze miracleus verdwenen. Madam verstopt deze namelijk dan. Vaak vind ik de broek dan terug als ik de was ga doen want dan ligt het ver onder in de wasmand. Slimme tante.

Maar om op de sneeuwkleding terug te komen. Als ik andere kinderen zo lekker warm aangekleed zie dan voel ik me toch wel een beetje schuldig. Waarom heb ik daar dan niet eerder aan gedacht? Tweedehands kun je waarschijnlijk best zo'n pak voor een zacht prijsje kopen. Mijn buurvrouw heeft gisterenavond er nog snel eentje gekocht op MP voor haar zoontje. Alleen ik vind het nu te laat om daar nog naar te kijken. Als ik nu nog een pak zou kopen dan heeft ze deze hooguit nog een paar keer aan. Hoogstwaarschijnlijk is deze volgend jaar te klein. Ik vind dat dan niet nodig om dit nu nog te kopen. Bovendien vraagt dochterlief binnen een half uur al of we niet binnen kunnen spelen. Buitenspelen vindt ze heerlijk maar niet in de sneeuw. Zij wil veel liever in de weer met schepjes en gieters om dan moddersoep te maken. Ze vraagt nu al wanneer ze dat weer kan doen. 

Toch overweeg ik om voor de komende winter wel een sneeuwpak te kopen. Ze gaat dan namelijk naar school. Ze zal dan waarschijnlijk meer buiten spelen in de pauzes en er zijn minder mogelijkheden om om te kleden. Hoe doen jullie dat met de kinderen? Sneeuwpak of gewoon legging of maillot onder de broek?

Updeetje: een meevaller

Deze week schreef ik hier dat de buffer aangesproken moest worden omdat de eettafelstoelen moeten worden vervangen. Ik verwachtte dat ik ongeveer EUR150 voor 6 stoelen kwijt zou zijn. Als zoekende op Marktplaats had ik ook een aantal advertenties bewaard waar ik nog geen bod had gedaan maar die ik wel als mogelijke optie in mijn achterhoofd wilde houden. Op woensdagavond vertelde mijn man dat hij bepaalde stoelen toch wel erg leuk vond. Hij stelde voor om een bod te plaatsen van EUR50. De volgende dag kreeg ik een reactie van de koper. Hij ging akkoord. Ik ga ze volgende week halen. Ik ben helemaal blij. Ik ben niet alleen ver onder mijn budget gebleven maar ik vind de stoelen ook echt leuk. Het zijn vier Vintage stoelen van de Amsterdamse school. Ze lijken een klein beetje op de stoel van de foto, alleen zijn ze iets sierlijker. Het is niet helemaal de kleur die ik wilde hebben maar dat valt op te lossen met wat beits. Alleen zal dat beitsen even moeten wachten totdat het wat warmer wordt. Om dat nu in de vrieskou te staan daar voel ik niet veel voor. Binnen wil ik de troep niet hebben van het opschuren. Laat staan de lucht van de beits. Ooh en het meeste positieve is dat ik waarschijnlijk de stoelen kan betalen van mijn maandelijkse inkomsten. Dat is ook prettig. 

Vrijdag kreeg ik ook een brief van DUO. Mijn studiefinanciering is volledig afgelost. Dat wist ik al maar het is leuk om het op papier te zien staan. Het gaf me een ontzettend blij gevoel. Ik ga het bedrag dat ik hiervoor elke maand betaalde nu gebruiken om extra af te lossen op creditcard 2. 

Volgende week ga ik ook een grote aflossing doen op creditcard 1. Hiervoor ga ik wel mijn buffer aanspreken. Ik vind het jammer dat het geld daar maar staat te staan. Ik wil alles boven de EUR500 gebruiken voor het aflossen. Zo heb ik dan toch nog wat geld achter de hand mocht iets het begeven in huis. Ik wil namelijk niet lenen om bijvoorbeeld een wasmachine te vervangen. Als er geen onverwachte tegenvallers zijn, dan zou ik van creditcard 1 eind februari verlost zijn. En dat is een heel prettig vooruitzicht. 

Ik heb dan nog steeds twee leningen. Dat zijn dan ook meteen de grootste.  Toch gaat daar dan vanaf maart ook extra op afgelost worden dus langzaam zullen deze ook slinken. Ik ben er nog lang niet maar wat zal het een bevrijdend gevoel geven als er niks meer aan schulden openstaat. 

De ellende die schulden kunnen veroorzaken.

Gisterenavond was er een uitzending van Zembla over de incasso-industrie. Het was een interessante aflevering die je hier kunt terugkijken. Uit een rapport van de Nationale Ombudsman komt naar voren dat de overheid de grootste schuldeiser is. Zij hanteren zulke incasso-methodes dat mensen nog dieper in de financiële problemen komen doordat zij ver onder het bestaansminimum komen. Voornaamste probleem was dat er geen centraal overzicht bestaat van de schulden die een schuldenaar heeft. Particuliere en publieke schulden worden op een verschillende manier geind. Bij particuliere schulden houdt het incassobureau nog het overzicht en probeert op basis hiervan een betalingsregeling met de schuldenaar te treffen. Overheidsorganen werken echter niet samen. Dus als je meerdere schulden hebt uitstaan bij de overheid of je hebt een combinatie van een particuliere en publieke schuld, dan is het niet onwaarschijnlijk dat je nog verder in de financiële problemen kunt doordat de verschillende aflossingsbedragen te hoog zijn waardoor je niet meer in je basisbehoeften kunt voorzien.

Ik vond het heel schrijnend toen een medewerker van het Waterschap vertelde dat de schuldenaren het voornamelijk aan zichzelf te wijten hebben. Als ze altijd aan hun betalingsverplichtingen hadden voldaan volgens hem dan waren ze nooit in deze situatie beland. Tot een bepaalde hoogte heeft deze man misschien wel gelijk maar er zijn ook veel mensen die buiten hun schuld om in de financiële problemen komen zoals bijvoorbeeld door scheiding, baanverlies of ziekte. Vooral het Waterschap hanteert als proef een hele agressieve manier om schulden te innen. Zij verifiëren in een tijdbestek van 3 maanden 2x per maand wat het saldo is op de bankrekening van de schuldenaar. Als er voldoende ruimte is, dan incasseren zij een maandbedrag. Hierbij wordt dus niet rekening gehouden of dit maandbedrag door de schuldenaar moet worden gebruikt in het voorzien van basisbehoeften of het betalen van andere schulden.

Ik heb met groeiende verbazing geluisterd. De oplossing lijkt zo eenvouding. Zet een nieuwe organisatie op die gaat bemiddelen tussen de verschillende schuldeisers en de schuldenaar. Wellicht zouden de bestaande incassobureau's hierin een rol kunnen vervullen als zij ook de schulden van de overheid gaan incasseren.

Ik had veel bewondering voor de mensen die op tv hun verhaal wilde vertellen. Je stelt je kwetsbaar op. Het praten over schulden is toch een taboe. Veel mensen, inclusief ik, schamen ze ervoor dat het ooit zo ver is gekomen. Schulden brengen veel verdriet en onzekerheid met zich mee. Ikzelf ben bijvoorbeeld ontzettend bang om mijn baan te verliezen voordat ik mijn schulden heb afgelost. Als dat zou gebeuren, zou het niet onwaarschijnlijk zijn dat ook ik een hele moeilijke en vervelende situatie zou belanden. Ik kan van die gedachte 's nachts uren wakker liggen. Ik hoop nooit in deze situatie te komen maar door snel af te lossen, probeer ik de potentiële problemen wel zo klein mogelijk te maken.

Ook betaal ik elke maand eerst altijd mijn rekeningen. Als er een onverwachtse rekening komt, dan wordt ook deze meteen betaald. Het bedrag dat overblijft, is voor de boodschappen en een extra aflossing. Ik wil gaan proberen om elke maand mijn voorlopige teruggave volledig te gaan gebruiken voor aflossen. Hierdoor zou ik dan nog sneller kunnen aflossen waardoor ik medio 2014 van alle ellende verlost zou zijn. Dat is op zich best te overzien. Ik kwam tot deze beslissing omdat ik tot het inzicht kwam dat ik met wat toezeggingen ik dit bedrag best wel kan missen.

Ook kreeg ik deze week te horen dat mijn werkgever dit jaar geen loonsverhoging aan de medewerkers zal geven. Ik had dit al deels verwacht dus het was niet een grote verrassing. Ik verwacht dit jaar ook geen bonus te krijgen. Mijn werkgever heeft de mogelijkheid om hiervan af te zien. Ik verwacht dat hij dit dus dit jaar ook zal doen. Mijn bonus was elk jaar rond de EUR2000. Ik had dit graag willen gebruiken voor het aflossen. Ik zal het nu anders moeten doen. Hopelijk krijg ik een belastingteruggave dit jaar. De 13e maand en vakantiegeld krijg ik maandelijks uitgekeerd. Dit bedrag gebruik ik al als extra aflossing.

Zaak is toch om zo snel mogelijk van alle schulden af te zijn om in de toekomst een reserve achter de hand om eventuele vervelende en onverwachtse situatie op te kunnen vangen. Alleen wat is een redelijke reserve?

Zucht de buffer wordt aangesproken

Het was een kwestie van tijd voordat er iets in huis kapot zou gaan en dus vervangen moet worden. Dat is ook logisch als de meeste spulletjes in huis meer dan 10 tot 15 jaar oud zijn. De eettafelstoelen zijn het eerste die het langzaam opgeven. In de zomer waren de eerste sporen van verval al aanwezig. De drager onder de stoelpoten brak af. Een poging om de boel met houtlijm bij elkaar te houden, mislukte hopeloos. Nog geen dag later lag de houten drager op de grond. We zitten nu op de twee stevigste stoelen voor zover ze het label stevig nog mogen hebben. We moeten dus op zoek naar nieuwe schoenen. Om de “nieuwe” stoelen te betalen, ga ik het buffertje van €1000 aanspreken die ik dankzij de gulle gift van mijn moeder sinds december heb.

Ik heb een budget in mijn hoofd van €150 voor 6 stoelen. Dat leek me een net bedrag voor 6 tweedehands stoelen. Zelfs 4 stoelen is goed. Enthousiast begon ik op Marktplaats te zoeken binnen een straal van 75 kilometer. Eigenlijk wil ik maar maximaal 50 kilometer rijden voor een stel stoelen. Nu heb ik een bepaald type stoel in gedachte. En wat blijkt? Laat die stoelen het nu enorm goed doen. Binnen een mum van tijd word ik iedere keer overboden en wordt mijn budget overschreden. De huidige stoelen houden nog wel even eventjes dus ik laat me niet opjagen. Ooit moeten toch mijn droomstoelen op Marktplaats worden aangeboden voor de prijs die ik in gedachte had. Het zal een kwestie van geduld zijn. Ik heb namelijk een soortgelijke ervaring met de aankoop van het bed van mijn dochter. Haar bed heb ik uiteindelijk kunnen kopen door direct contact op te nemen met de koper nadat de advertentie er nog niet een uur op stond. Kwestie van op het juiste moment en een beetje geluk. Hopelijk gaat het met de stoelen niet heel veel anders.

Toch vind ik het jammer dat ik mijn buffer moet aanspreken. Ik speel namelijk met de gedachte om mijn buffer te gaan gebruiken om mijn creditcard volledig af te lossen. In december heb ik mijn buffertje namelijk tot €1250 kunnen laten groeien door de verkopen op Marktplaats en bol.com. Als ik mijn creditcard (card 1) zou aflossen dan zou ik toch nog een bescheiden buffertje hebben. De bedoeling is om deze per maand te laten groeien met de opbrengst van verkopen, een vast spaarbedrag en andere voordeeltjes. Ik wil een buffer hebben van minimaal €500. Dat is hopelijk net voldoende om een huishoudelijk apparaat te vervangen.

Ik merk deze maand dat ik het moeilijk vind om in de aflossingsstemming te blijven. Het is niet dat ik in mijn oude bestedingspatroon ben gevallen. December en januari zijn  alleen erg dure maanden. Veel jaarrekeningen vallen eind december op de deurmat en moeten worden betaald. Dat is ten koste gegaan van het bedrag dat ik per maand extra aflos. Het is de bedoeling dat ik ooit maandelijks een bedrag opzij ga zetten om dit op te kunnen vangen. Alleen wil ik nu elke euro gebruiken voor aflossen dus reserveer ik nog niet. Ik vind het belangrijker om eerder van de schulden af te zijn dan nu reserves aan te houden. Zo worstel ik verder….. soms lijkt het allemaal nog zo ontzettend ver weg.