Opladen tijdens het weekend

Nadat ik me weken heb moeten vooruitslepen omdat ik simpelweg moe en futloos was, lijk ik nu op zo’n Duracell konijntje. Ik ben niet te stoppen overdag en heb weer genoeg energie. Dat voelt goed. Toch probeer ik het wel te doseren want het zou jammer zijn als ik volgende week weer instort omdat ik te veel heb gedaan.

Dit weekend was dan ook een heerlijk weekend. Zaterdag hebben we heerlijk in huis lopen tutten om aan het einde van de middag de speeltuin op te zoeken. Het werd ineens erg lekker weer dus daar moet je van genieten. Ik had ’s avonds ook weer echt zin om de keuken in te duiken dus we hebben heerlijk Japans gegeten.

Zondag moest ik helaas al vroeg op. Ik moest buxusstruiken ophalen die ik voor een heel zacht prijsje mocht overnemen van iemand in de buurt. Dus heel vroeg in de ochtend reed ik over landweggetjes om me weer eens te verwonderen hoe mooi het bij mij in de buurt is. Het was heerlijk om over die lommerrijke weggetjes te rijden en een meer in de verte te zien liggen. Het huis waar ik de struikjes ophaalde, was ook prachtig. Dat vind ik het leuke aan Marktplaats. Je weet nooit waar je eindigt. Dit keer was het een huis letterlijk in the middle of nowhere. Zucht je zult maar zo mooi landelijk mogen wonen.

Eenmaal de struikjes ingeladen, reed ik weer naar huis. Het werd inmiddels ook druk want de kerken liepen net uit en veel sportieve fietsers waren ook al op pad. Weg was de rust van de vroege ochtend.

Eenmaal thuis, zijn we na een kop koffie bezig geweest met de tuin uitgraven. Althans manlief wilde nog eerst sporten. Aangezien ik gewoon een stronteigenwijs mens ben, kon ik het niet laten om alvast een “beginnetje” te maken. Dus ik had bedacht dat ik wel even het grind en worteldoek zou weghalen zodat manlief eenmaal weer thuis meteen kon beginnen met graven. Dat viel zwaar tegen. Toch ben ik eigenwijs doorgegaan want ik wil me dan weer niet laten kennen. Uiteindelijk is het ook gelukt maar vandaag heb ik dus wel overal spierpijn. Door manlief ben ik overigens voor gek verklaard. Hij vond dat ik best even had kunnen wachten. Maar goed de struikjes stonden er best snel in. Dochterlief en het buurjongetje hadden intussen ook veel lol met elkaar. Toen de boel ook opgeruimd was, ben ik samen met de buurvrouw naar de speeltuin gegaan daar hebben ze vervolgens de hele middag met elkaar gespeeld terwijl wij op een bankje van de zon aan het genieten waren. Kortom het was een heerlijk relaxed weekend.

Manlief ziet ondertussen ook de voordelen in van de logeerkamer op zolder. Mijn moeder zou een keer kunnen oppassen zodat wij samen een keer weg kunnen want sinds de geboorte van dochterlief zijn we nooit meer met zijn tweetjes weggeweest. Grootste plannen hebben we niet. We zijn al tevreden met een lange strandwandeling om daarna nog iets te drinken. Nu hij gewend is aan het idee van een logeerkamer op zijn zolder, denkt hij ook enthousiast mee. Hij kwam meteen met ideeën hoe als we bepaalde dingen anders zouden neerzetten, het meer ruimte zou creëren. Vanavond halen we een gratis kledingkast op waar de winterkleding in opgeborgen kan worden. Blijkbaar zijn de deuren niet helemaal mooi meer omdat de gevers er behang op hadden geplakt. Hopelijk krijgen we het er gemakkelijk af en anders verzinnen we er wel weer wat anders op.

En nu maar heel hard aan het werk….

Moeite met veranderingen

Gisteren kwam ik na een lange dag werken thuis. Een van de eerste dingen die ik deed, was snel na mijn opkomende plantjes voor de moestuin kijken. Geen idee wat ik doe maar was er de dag vantevoren nog niets te zien, nu ineens was er van alles opgekomen. Bepaalde mini-plantjes moet ik nu toch echt gaan ompoten want die passen nu al niet meer in de kleine kweekbakjes. Althans ze vechten nu om wie de meeste ruimte heeft. Dus zaterdag of zondag gaan ze in een grotere pot.

Manlief heeft toch wat moeite met mijn plotselinge groene vingers. Vroeger interesseerde tuinieren mij namelijk niks. Er werden een paar onderhoudsvriendelijke planten ingezet, heel af en toe deed ik een poging om de tuin onkruidvrij te maken en daar was dan alles meegezet. Alleen dochterlief vindt het zo leuk om in de tuin bezig te zijn waardoor ik het ook leuk ben gaan vinden om de tuin interessant voor haar te maken. Samen zaaien we dus de zaadjes, geven we ze water en kijkt zij ze vervolgens bijna naar boven. Ze spreekt de plantjes zelfs toe want gisteren hoorde ik ineens haar zeggen “hallo plantjes”.  Het zal haar liefde wel zijn die zijn die ze goed doet laten groeien ;-). Nu maar hopen dat ze ook een oogst geven. Misschien dat ze dan ineens ook groente gaat eten die ze nu zogenaamd niet lekker vindt. Niet omdat ze het niet lust, maar omdat het bij voorbaat al verdacht is. Verdachte groente zijn bij haar overigens alle groente die niet groen zijn.

Maar om op manlief terug te komen. Hij informeerde gisteren voorzichtig hoe lang die plantjes nog de vensterbanken en een deel van het aanrecht in beslag zouden nemen. Hij kreeg een hele uitleg van mij over ompotten, langzaam buiten laten wennen en dan op een bepaald moment in de tuin met de toevoeging dat ik ook nog een paar zakjes kruiden had liggen die ook nog absoluut de grond in moesten. Ik zag hem zuchten en denken van “men nu moet ik nog minimaal een maand naar die dingen of not beter gezegd rotzooi kijken”. Ach, als hij eenmaal de eerste slablaadjes op zijn bord heeft, dan is hij blij om waarschijnlijk aan het eind van de zomer weer heel blij te zijn als alle sla op is.

Maar manlief heeft het de laatste dagen sowieso zwaar in huis. Hij heeft namelijk toch een beetje moeite met mijn logeerkamer plannen. Het bed gaat namelijk naar zolder. Zijn heilige zolder waar zijn heilige spulletjes liggen en waar hij zich even kan terugtrekken van alles en iedereen. Hij ziet er als een berg tegenop dat ik ineens de boel opnieuw ga inrichten want dat betekent dat ik ga vragen of hij zijn papieren wil opruimen. Ik vind het namelijk vooral heel veel troep. Ik snap dus echt niet wat hij bijvoorbeeld met de kerstfolder 2007 moet van een Duitse winkel. Of waarom hij de Uit agenda van mei 2006 nog heeft? Dat hij bepaalde wetenschappelijke tijdschriften wil bewaren, snap ik dan weer wel omdat hij die ook soms nog inkijkt. Manlief probeert dus langzaam aan het idee te wennen dat hij afscheid moet nemen van bepaalde dingen. Ik denk dat het er uiteindelijk beter uit gaat zien en dat er meer ruimte komt waardoor hij ook beter zijn spulletjes terug kan vinden. Hij is nog niet (helemaal) overtuigd maar goed hij weet dan ook feilloos tussen stapels papieren zijn spullen terug te vinden. Uiteindelijk krijgt hij ook gewoon zijn geliefde zolder terug met het verschil dat er ook nog een bed staat. Maar toch hé… het is wel zijn zolder.

Vol goede moed en positiviteit

Soms kan je een superdag hebben en dat geeft dan meteen een dosis energie. Gisterenochtend gingen dochterlief en ik naar de natuurwinkel. De winkel was verbouwd, nieuw logootje erop en het was groots uitgelicht in de lokale krant. Meestal ren ik in de pauze naar de E.koplaza om vervolgens nog harder door de winkel te rennen om de dingen van de schappen af te trekken en snel af te rekenen. Dat haal ik dan allemaal net in een uurtje. Dus waarom niet een stuk relaxder in de buurt mijn biologische boodschappen doen. De winkel was een stuk kleiner maar ze hebben de basisdingen die ik nodig had. Ik kreeg ook een superadvies van de eigenaresse voor een misosoep-receptje. Kortom ze zien mij daar weer terug. Daarna doorgereden naar de lokale biologische boerderij waar ze appels verbouwen en waar ze ook een biologische winkel. Het terrein om de boerderij hadden ze helemaal aangepakt dus er staat nu een hele leuke speeltuin. We kunnen het fietsen dus ook daar zien ze ons terug als het mooi weer. Alleen de winkel laten we voor wat het is want de producten waren veels te duur.

Na vervolgens lekker te hebben zitten fröbelen met dochterlief, besloot ik om te gaan strijken. Nu voer ik het laatste jaar een gevecht met strijkijzers. Dat komt omdat ik gewoon geen zin heb om geld uit te geven aan strijkijzers. Dus ik strijk met apparaten waar iets aan mankeert of die ik binnen een mum van tijd weet door te branden. Over het algemeen ging het goed maar nu hebben ze toch echt de geest gegeven. Tot 5x toe had ik kortsluiting. Dacht ik eerst nog dat het misschien aan het stopcontact lag, maar nee na drie andere stopcontacten uit te hebben geprobeerd kwam ik toch echt tot de conclusie dat ik eraan moet geloven. Dochterlief sliep dus ik had ineens tijd voor mezelf. Dus meteen achter de computer en ik heb een nieuw strijkijzer besteld.

Vervolgens ook op Marktplaats gekeken of er nog ergens heel goedkoop struikjes of andere planten te koop stonden. Ik wil namelijk de voortuin aanpakken maar veel geld mag het niet kosten. Buxusstruikjes en twee bomen mogen niet boven de €100 komen. Het kan maar wel met heel goed zoeken en een beetje mazzel. Die mazzel had ik niet dus het is afwachten. Wel heb ik mazzel met mijn poging tot een moestuin. Het gros is al heel mooi aan het ontkiemen. Elke dag kijken dochterlief en ik hoe het met de plantjes staat en elke dag zien we weer een paar mini-plantjes opkomen. Erg leuk. Als het zo doorgaat dan eten we deze zomer erg veel sla, kruiden, tomaten en bonen. De rest is nog even afwachten of het goed opkomt.

Maar goed ik zat dus achter de computer en heel onveilig te surfen op Marktplaats want voor dat ik het weet, zie ik iets en plaats ik een bod. Nu wil ik op zolder een bed plaatsen voor mijn moeder. Als zij nu bij ons een weekendje komt, dan slaapt ze in een hotel omdat wij geen bed over hebben. Dat is natuurlijk zonde van het geld. Dus gisteren zag ik voor een zacht prijsje een bed staan. Ik heb een vrij laag bod gedaan en tot mijn verbazing werd het geaccepteerd. Volgende week ga ik het ophalen. Er moet dan alleen nog een matras op. Die kunnen we of via Marktplaats of via een matrasgigant vast wel voor een redelijke prijs kopen. Alles bij elkaar hebben we dan met twee overnachtingen in een hotel een logeerplek voor mijn moeder. Zij kan dan ook langer blijven als ze wil en ze heeft dadelijk haar eigen plekje bij ons in huis. Ik wil dit als verrassing voor Moederdag of haar verjaardag geven. Dat betekent wel dat ik op zolder aan de slag moet. Maar dat ruimt ook de boel lekker op want daar kan volgens mij nog heel veel weg.

Omdat ik gisteren toch goed bezig was, heb ik ook mijn haren weer eens in de verf gezet. Volgens manlief zie ik er weer netjes uit ;-).

Tja en dan vandaag weer hard aan het werk.

Wat een week

Vrijdagavond ging de telefoon net op het moment dat ik dochterlief in bad wilde stoppen. Het was mijn moeder. Ze belt nooit rond de bad- en slaaptijd dus als ze belt dan is er wat aan de hand. Ik nam op en het eerste wat ze zei "je moet niet schrikken hoor maar ik kom net uit het ziekenhuis". Uiteraard schrok ik wel want ik kreeg meteen een flashback naar een kleine 8 jaar geleden toen mijn moeder de macht over het stuur verloor door een hagelbui en onderaan de dijk belandde. Ze is er toen wonder boven wonder heel goed van afgekomen met een lichte hersenschudding en wat schaafwonden maar de auto was total-loss. Deze keer was ze gevallen. Dat was al donderdag gebeurd maar ze dacht in eerste instantie dat met een goede nacht slaap de pijn in haar voet en hand wel weg zou gaan. De volgende dag deed het alleen nog meer pijn en was de hand en voet flink opgezwollen en zwart. Dus eerst naar de huisarts en toen naar het ziekenhuis waar geconstateerd werd dat haar hand eigenlijk in het gips moet en de voet moest worden ingetaped. Ze wilde haar ook het liefste een dagje ter observatie houden omdat mijn moeder alleenstaand is. Daar wilde ze niks van weten dus op een of andere manier heeft ze de artsen zo ver weten te krijgen om haar toch naar huis te laten gaan met ingetapede hand en voet. Haar hand mag niet in het gips vanwege posttraumatische dystrofie. Dus daar stond ik in de badkamer met een spetterend kind in bad en zwaar balend dat ik zo ver weg woon van mijn moeder. Ze wilde niet dat ik het weekend kwam helpen want ze wilde het liefste alleen maar liggen. Uiteindelijk heb ik haar elke dag gebeld. Helemaal gerust ben ik er niet op. Op die momenten realiseer je pas hoe ver je van elkaar vandaan woont (zo'n kleine 2,5 uur rijden). 

Ondanks de zorgen die ik om mijn moeder had, hebben we toch kunnen genieten van het mooie weer. Het hele weekend zijn we buiten in de tuin bezig geweest. We hebben de borders opgehoogd met zand en de tuin opgeruimd. Ik heb zondag zelfs met een tijdschrift en een kop thee in het zonnetje kunnen zitten. Ik voelde me helemaal herboren.

Op zondagavond keek ik ook heel erg uit naar het eten van de eerste asperges. Ze waren ook ontzettend lekker maar nog geen half uur na het eten werd ik ineens ontzettend ziek. Het leek wel of iemand me een enorme dreun had gegeven. Ik was zo misselijk dat iemand maar naar me hoefde te wijzen of ik had het gevoel dat alles naar boven kwam. Manlief nam de boel over en stuurde mij naar bed. Ik heb daar muisstil gelegen want elke beweging was er eentje te veel. Gelukkig viel ik snel in slaap. Laat op de avond werd ik weer heel even wakker: nog steeds misselijk en ondertussen ook aan het bibberen. Het was wel duidelijk dat ik de volgende dag niet kon werken. Alle besprekingen heb ik zo goed en zo kwaad geannuleerd en vervolgens heb ik mij ziek gemeld. Daarna viel ik weer als een blok in slaap. De volgende ochtend ging het in eerste instantie wel maar rond het middaguur was ik weer ontzettend moe en wilde ik alleen nog maar slapen. Weer viel ik snel in slaap om niet veel later van een vrolijk kwebbelend buurjongetje wakker te worden die samen met zijn moeder de voortuin aan het opruimen was. De rest van de middag ben ik in bed gebleven. 's Avonds heb ik wat lichts gegeten om weer snel mijn bed in te duiken. Vandaag gaat het wel weer een beetje. Het ging zelfs even zo goed dat ik wel dacht dat we snel naar de bibliotheek konden. Dat was een bliksembezoekje en achteraf ook te veel van het goede. De rest van de middag heb ik weer in bed gelegen. Vanavond heb ik wel staan koken en ik voel me na het eten van wat soep en zelfgemaakte groenteburgers (zoete aardappel, kikkererwten en quinoa) ietsje beter. Morgen blijf ik nog een dag thuis en dan wil ik donderdag eigenlijk wel weer aan de slag op werk.

Toch lijkt het alsof ik de laatste tijd alleen maar aan het kwakkelen ben. Sinds vorig jaar september, met een paar korte pauze's ertussen,  heb ik wel wat onder mijn leden.  Misschien ziek ik ook wel niet niet goed uit want ik voel me standaard niet fit. Aan mijn eetpatroon ligt het niet want ik eet gezond. Ik heb alleen het gevoel dat ik nooit klaar ben met alles. Het is altijd rennen en vliegen. Als ik thuis ben, dan moet er van alles gebeuren waardoor ik amper aan mezelf toe kom. Ik laat regelmatig de boel de boel maar dan kan ik daarna het dubbel doen omdat ik het heb laten liggen. Manlief doet ook zijn deel maar er zijn dingen die ik echt moet doen. Het is dus niet dat ik alles moet doen. Soms denk ik dat ik oververmoeid ben. Tja en de enige die dat kan veranderen ben ik want ik baal hier flink van. 

Financiële opvoeding: jong geleerd, oud gedaan

Gisteren lag er op de tafel €0,60. Niet veel later kwam dochterlief met de twee muntjes aangelopen en ze vroeg of ze deze mocht hebben om in haar portemonneetje te doen. Ze kon daarmee dan koekjes kopen als we de volgende keer naar de winkel zouden gaan. Ik vond het een mooi moment om haar hoe jong dan ook een heel klein beetje besef van geld mee te geven. Ik vertelde haar dus dat ze voor de koekjes nog moest sparen maar dat ze wel bellenblaas ermee kon kopen. Dat vond ze wel interessant. Het portemonneetje werd zorgvuldig opgeborgen met de mededeling dat ze het mee zou nemen als we boodschappen gingen doen. Zij zou dan bellenblaas kopen en ik mocht de koekjes kopen. Of ik kon haar nog meer centjes geven en dan zou ze zelf de koekjes kunnen kopen (slimpie!).

Het hele voorval zette mij wel aan het denken. Wanneer begin je met het geven van zakgeld aan kleine kinderen? Wanneer begin je kinderen bewust te maken hoe je op een verstandige wijze met geld om moet gaan? Nibud geeft op haar site (linkje) hier richtlijnen en advies over. Je kunt zelfs een boek bestellen en een test doen om vast te stellen hoe het met je opvoedkundige vaardigheden gaat wanneer het om financiële opvoeding gaat. Volgens het Nibud is dochterlief nog te jong. Toch denk ik dat het goed is om die kleine momenten zoals gisteren te gebruiken om haar spelenderwijs bewust te maken van wat geld is.

Ik ben namelijk opgevoed met de gedachte dat je geldzaken niet bespreekt met kinderen en ook niet in het samenzijn van kinderen. Dat zijn zaken voor volwassenen. Daar zat een bepaalde beschermende gedachte achter die ik ook deels begrijp. Je wilt een kind een zorgeloze tijd geven waarbij je ze niet wilt belasten met je geldzorgen. Echter ik denk dat een kind moet begrijpen dat je niet zo maar alles kunt kopen en dat voor bepaalde dingen gespaard moet worden. Ik denk dat je een kind best op een bepaalde leeftijd kunt uitleggen waarom papa en mama bepaalde dingen niet kunnen doen of willen doen, dat dit niet binnen hun financiële draagkracht valt of omdat zij daarvoor niet kiezen maar dat je in plaats daarvan wel weer andere leuke dingen kunt doen die niet veel geld hoeven te kosten en ook leuk zijn. Zolang je de boodschap aanpast aan de leeftijd en vermogen om bepaalde dingen te begrijpen, denk ik dat je op vroege leeftijd al best over geld met een kind kan praten.

Als ik terugkijk op mijn eigen financiële opvoeding, zie ik dat daar weinig tijd aan is besteed. Ik trok mijn eigen conclusies. Zo vond ik toen een jaar of 9 was, het afschrijvingsboekje van mijn moeder. Ik zag daar de soms hoge bedragen en in mijn beleving was dat zo ontzettend veel geld dat ik mij zorgen maakte of we nog wel genoeg geld hadden voor eten. Ik wilde toen geld uit mijn spaarpotje halen om mijn moeder te helpen. Ik begreep toen nog niet dat die rekeningen al waren betaald en dat het salaris van mijn moeder toereikend was om die rekeningen te betalen. Ook wist ik niet dat mijn moeder een goed overzicht had van haar bankzaken en budgetteerde. Toen ik een jaar of 15 was, hertrouwde mijn moeder. Haar man bracht schulden met zich mee die zij samen in rap tempo wilden aflossen. Ook dat wist ik niet. Ik zag alleen maar dat er op veel dingen werd bezuinigd. Uiteindelijk heb ik zelf uit flarden van gesprekken en een paar opmerkingen een conclusie kunnen trekken. Het zelfde geldt voor zakgeld. Ik kreeg zakgeld maar er waren geen duidelijke regels waar dit aan besteed moest worden. Ik potte dus alles maar op en uiteindelijk had ik een leuk bedrag op mijn spaarrekening. Hiervan heb ik met een beetje hulp van mijn moeder mijn rijbewijs gehaald.

Ik wil mijn schulden niet wijten aan mijn financiële opvoeding. De schulden werden immers gemaakt toen ik al oud en wijs genoeg was om de macht van geld te begrijpen. Ik denk dat het echter wel goed was geweest als mij meer was uitgelegd en ik meer betrokken zou zijn geweest. Ik wil het dus anders doen bij mijn dochter. Ik wil haar een goede financiële opvoeding geven zodat zij dadelijk bewuster en zorgvuldiger met haar geld om gaat dan ik heb gedaan. Dus mochten jullie tips hebben dan hoor ik het graag. Want ik denk dat hier wel geldt: jong geleerd is oud gedaan!

Een lekker dagje

Gisterenochtend stapten dochterlief en ik al vroeg de auto in. We gingen een rondje Bollenstreek/ Aalsmeer doen omdat er of wat weggebracht of opgehaald moest worden. We reden samen over landweggetjes en kwamen op plekken waar we nog nooit waren geweest. Het blijkt dat we een prachtig natuurgebied met groot meer in de buurt hebben. Bij mooi weer lijkt het mij erg leuk om daar een keer naar toe te gaan op de fiets. Heerlijk bij het water lopen, met je voeten in het water bengelen, steentjes in het water gooien en ergens een kleedje uitslaan om te picknicken: ik zie ons dat al helemaal doen op een warme lente- of zomerdag.

Ook brachten we drie grote vuilniszakken met spullen weg naar de Kringloop. Ik kon de drang weerstaan om naar binnen te lopen. Want hoewel de spulletjes er relatief goedkoop is, echt nodig heb ik het niet. Het ontrommelen werkt aanstekelijk. Eenmaal thuis zag ik al meteen weer een paar spulletjes die weg konden. Die spullen staan nu in een doos en als ik weer in de buurt ben van de Kringloop dan neem ik ze weer mee.  

Na een kort bezoekje reden we door naar het tuincentrum. Daar heet dochterlief zich staan vergapen aan de konijnen. Ik wacht nog op de dag dat ze zegt dat ze ook een konijn wil. Vooralsnog zijn de konijnen dieren die op de kinderboerderij en tuincentra wonen en dat houden we ook zo, hoe schattig die pluizige beestjes er misschien ook uitzien. In het tuincentrum werden zakken bemeste tuinaarde en potgrond gekocht en twee bakjes viooltjes. Ook heb ik cacaoschillen gekocht. Ik wil die straks in de moestuin tussen de plantjes strooien. Hopelijk blijven zo de slakken weg want vorig jaar hebben ze alles opgevreten wat een beetje groen was. Dus mocht iemand een gouden, wel duurzame, tip hebben om ze uit de tuin te houden dan houd ik me zwaar aanbevolen. Verder dan ze met de hand uit de tuin halen, kwam ik niet maar dan lijken ze zich allemaal massaal te verstoppen om als ik weer weg ben massaal tevoorschijn te komen.

Eenmaal thuis met de zakken aarde, zijn dochterlief en ik de keuken ingedoken om een begin te maken aan de moestuin. Het was de bedoeling om dat buiten te doen in het zonnetje maar het waaide zo hard dat we maar naar binnen zijn gegaan. Een grote vuilniszak werd over het aanrecht gelegd, de zakjes met zaadjes werden tevoorschijn gehaald en samen hebben we staan kliederen. Als kweekbakjes gebruik ik altijd de bakjes waarin de plantjes worden geleverd. Hele grote potten vul ik onderin met papier om ze verder met potgrond te vullen. Het scheelt zo snel al de helft aan potgrond.

Er staan nu dus bakjes met tomaten, courgette, erwten, sperzieboontje, sla en kruiden achter het raam. Het is nu wachten dat ze ontkiemen. En dat vind ik toch iedere keer weer spannend want hele groene vingers heb ik niet dus het is meer een kwestie van we zien wel en op goed geluk. We hebben de viooltjes ook nog in bakken gezet en die staan nu gezellig bij de voordeur.

Terwijl we zo binnen bezig waren in het zonnetje die op het raam stond, werd ik helemaal vrolijk. De zon heeft toch een magisch effect op mij.

Ik baal, jij baalt, zij, baalt, wij balen.

Als het niet buiten kan, dan maar
de bloesem hier

Ik baal even van alles.

Ik baal dat het nog steeds koud is.

Ik baal dat het er naar uit ziet dat het mooie en warme lenteweer nog op zich laat wachten.

Ik baal dat ik niet lekker in de tuin met dochterlief kan rommelen en mijn moestuintje kan aanleggen.

Ik baal dat we niet lekker er een hele dag erop uit kunnen zonder verkleumd thuis te komen.

Ik baal dat ik nog steeds in mijn dikke wollen truien moet lopen.

Ik baal dat de verwarming nog steeds aan moet.

Ik baal dat winterkost nog steeds aantrekkelijker eten is dan een luchtige salade.

Kortom:

Ik wil zon en warmte.

Ik wil luchtige blouses, rokjes en jurkjes.

Ik wil de deuren naar de tuin openzetten.

Ik wil de tuin in en een poging doen om een moestuin aan te leggen.

Ik wil lange fietstochten maken met dochterlief langs de bollenvelden en boerderijen.

Ik wil naar het strand gaan en daarna ergens een ijsje eten.

Ik wil ontluikende bloemen zien, lammetjes die in de wei dartelen en knoppen in de bomen.  

Op een picknickkleed met een paar
lekkere hapjes naar de ondergaande
zon kijken.

Dus morgen gaan we maar beginnen met de kweekbakjes te vullen met zaadjes. Op die manier halen we de lente een beetje naar binnen en hebben we deze zomer een prachtige oogst van zelfgekweekte groente en fruit.

Ik ga morgen twee zakken met spullen naar de Kringloop brengen. Ik ga dan ook proberen om met niets de Kringloop uit te lopen. We hebben niks nodig. Het is juist de bedoeling dat het huis leger wordt.

Ik ga mijn kapotte magnetron wegbrengen naar het metaalverwerkbedrijf in het dorp. Kijken of ik daar nog een euro of zo voor kan krijgen.

We gaan koekjes of een taart bakken. Niets heerlijker dan de geur van kaneel en appels in huis.

’s Avonds gaan we dan onder een dekentje op de bank zitten en naar een aflevering van The Soprano’s kijken.

En dan bedenk ik maar dat elke dag weer een stapje dichterbij een zonovergoten, warme dag is.