MoestuinMaandag

De moestuin begint wat op te leveren. Erg leuk en vooral erg lekker. De tomaten staan nu ook deels in bloei dus ik hoop op heel veel tomaten in september/ oktober. Elke dag ga ik even kijken hoe het er voor staat. Ik ben net een blij ei als ik weer wat nieuws ontdek.

Ik ben inmiddels ook de strijd tegen de slakken aangegaan. Ik ben er inmiddels achter dat ze massaal hun koppie laten zien na een regenbui. Het is dus een kwestie van ze weghalen, ze in de groentekliko doen zodat ze een mooi leven ergens ver weg van mijn planten kunnen leven. Dochterlief is inmiddels een expert geworden in het ontdekken van ze om dan meteen te roepen "ooh nee een slak".

De sperziebonen beginnen ook te groeien.
De zwarte bes blijft vooral heel erg groen.

Van de erwten hebben we inmiddels al 2x gegeten. Ooh wat was dat lekker.
Deze week eten we nog een keer ervan.

De wortels doen ook goed hun best.

Van de sla links hebben we al 1x gegeten. De sla rechts heb ik vorige week
gezaaid en er komen langzaam kleine plantjes naar boven. Verderop in de tuin
staan ook nog twee verdwaalde slaplantjes. Dus dat wordt binnenkort ook heerlijk
sla uit eigen tuin.

Ook de framboos heeft groene vruchtjes.

Eén van de vele tomatenplanten die in bloei staat. Ik word daar
zo blij van als ik dat zie.

Mijn grote, kleine hulp is ook in de weer met haar gietertje.
In de moesbak groeien de tomaten ook goed.

De voortuin waar een deel aan de moestuin opgeofferd is.
De tomatenplanten doen het daar erg goed maar ze staan
daar ook de hele dag in de zon.

Helaas is deze courgette of pompoen na de foto gesneuveld toen ik
ze aan het opbinden was. De slakken vinden namelijk deze bladeren
wel heel erg lekker. Er ziten nog veel knoppen dus ik hoop dat het nog
wat wordt want de helft van de plantjes is spoorloos verdwenen in de
gulzige mondjes van de slakken.

Volgende week geen MoestuinMaandag, ik zit dan op het strand in het zonnetje. Ben heel benieuwd hoe de tuin erui ziet als ik terug ben.

De wereld rond met speelgoed

Soms kom je mooie maar confronterende dingen tegen op het internet. Via haar kwam ik op de website van Gabriele Galimberti. Soms zeggen foto's gewoon meer dan woorden. Wat een verschil tussen kinderen op deze wereld. Onderstaande foto is mijn favoriet omdat het zo'n groot contrast vormt met mijn wereld.

Foto: Gabriele Galimberti - Toys

Op de site van Gabriele Galimberti staat ook een mooie foto-rapportage van oma's en hun favoriete lokale gerecht. Allemaal zien ze er smakelijk uit maar ook hier is het verschil groot.

Writers block

De laatste paar dagen heb ik weinig tot geen inspiratie voor blogjes. Ik heb het simpelweg te druk. Druk met de laatste dingen afronden op werk. Daar zit helaas nog een flinke klus tussen dus ’s avonds zit ik al vooruit te denken hoe ik bepaalde dingen moet opschrijven en structureren zodat ik het beleidsstuk er dadelijk moeiteloos bij management kan doorloodsen. Dan ben ik ook druk met de voorbereidingen voor de vakantie. Dat is dan vooral in de trant van “waar ligt dit, dit moet ik absoluut niet vergeten en dat moet ik nog gedaan worden”. Onder de noemer van dit moet nog gedaan worden, valt bijvoorbeeld de voorbereiding van de verjaardag van dochterlief. Zij is een paar dagen na terugkomst jarig. Het is dan wel fijn als de cadeautjes al in huis zijn en de visite weet wanneer ze moeten komen. Ik neig er sterk naar om de visite het weekend na haar verjaardag pas te laten komen. Dochterlief en ik kunnen dan nog even in alle rust nagenieten van de vakantie en ik hoef dan niet meteen na terugkomst te gaan bakken en doen. Ik voel er veel voor om met zijn drietjes er een gezellige dag van te maken. Bij mooi weer zouden we naar Dolfinarium kunnen gaan waar ik vrijkaartjes voor heb liggen. Het lijkt me een stuk relaxter. Nu alleen hopen dat oma zich daar ook in kan vinden want die wilde graag komen voor haar verjaardag. Alleen dat houdt meteen weer logeren in. Het zou fijn zijn als ze het weekend zou kunnen komen. Dat is ook gezelliger want dan krijgt ze meer van het feestgedruis mee.

Ach ja en dan moet ik ook nog een paar praktische dingen doen. Zo moet ik de administratie nog doen en het geld voor de vakantie nog overmaken. Dat zou ik dit weekend kunnen doen. Het huishouden laat ik enigszins los. Manlief heeft aangegeven dat hij een paar dingen gaat doen zodat wij samen nog een “normaal” weekend hebben. Zaterdag staat nog een bezoekje aan Limburg op de planning. Misschien dat ik dit nog combineer met een bezoekje aan iemand die vroeger veel voor mij heeft gezorgd terwijl mijn moeder werkte. Het ligt op de route naar huis en ik wil haar al heel lang een keertje weer zien. Dus zaterdag wordt hopelijk gewoon een gezellige dag.

Dus de komende tijd iets minder blogjes. Misschien dat ik maandag nog een MoestuinMaandag blogje er tegenaan gooi omdat het allemaal zo goed bloeit en groeit. Daar ben ik natuurlijk erg trots op dus dat wil ik dan graag delen. Maar na mijn vakantie post ik weer regelmatig.

De pre-vakantie stress

Over iets meer dan een week stap ik met dochterlief het vliegtuig in om 8 dagen naar familie in Griekenland te gaan. Langzaam maar zeker slaat de eerste vakantiestress al toe. Ik heb namelijk de vervelende neiging dat het hele huis aan kant moet zijn voordat we weg gaan. Laat ik het huishouden door het jaar heen verslonzen of beter gezegd ik doe het noodzakelijk rondje huis zodat het er voor het oog netjes uitziet en het grotere poetswerk doe ik als ik er zin in heb of vind dat het echt niet zo meer kan, met vakanties moet het er ineens netjes uitzien. Je zou je zelfs kunnen afvragen voor wie ik het doe. Manlief blijft thuis dus die kan best een keer de stofzuiger door het huis trekken en een zwabber over de vloer heen doen. Het zelfde geldt ook voor de was. Vanaf dit weekend mogen dochterlief en ik alleen nog maar de kleren aan die we absoluut niet mee willen nemen onder het mom van ik ga niet nog eens een dag voor vertrek kleren wassen en strijken.

De zelfde soort stress is er ook bij de schoonfamilie. Elke dag worden we wel gebeld met vragen. Zo zijn ze bijvoorbeeld erg bezorgd of ze wel het juiste eten in huis halen voor dochterlief want ze willen het kind geen eten voorzetten dat ze niet lust. De andere keer wordt er gebeld voor haar maat want ze moet wel een goed badpak hebben en daarna maken ze zich weer zorgen of ik wel de goede zonnebrandcrème meeneem. Dat laatste hebben zij inmiddels al gekocht dus ik kan mijn fles thuis laten.

Als je het van een afstandje bekijkt dan is het natuurlijk idioot dat je jezelf uit de naad loopt te werken en straks uitgeput het vliegtuig in stapt. Ik zou eigenlijk het voorbeeld van manlief moeten volgen die een paar uur voor vertrek op zijn gemak alles bij elkaar gaat zoeken. Hij is van mening dat als hij wat vergeet dat je het daar ook kan kopen of anders maar even zonder doet. Eigenlijk heeft hij ook groot gelijk.

Desondanks ben ik dit weekend begonnen met het huis een grote poetsbeurt te geven en kijk ik nu al dat wat ik de komende dagen nog aantrek ik niet meeneem op vakantie zodat het desnoods in de wasmand kan blijven liggen. Volgende week zal ik blij zijn als de koffers gepakt zijn en we op Schiphol staan klaar voor vertrek. Al vind ik het dan ook wel weer spannend om met dochterlief voor het eerst te vliegen.

Dan begint weer de andere stress bij aankomst. Zal het goed gaan een week lang alleen met mijn schoonouders? Kan ik mij een beetje redden met de taal? En wordt er niet te veel mee terug naar huis gegeven zodat ik dadelijk niet met veel te veel kilo’s op het vliegveld sta? Hoe heerlijk ik het ook even vind een andere omgeving, warm weer en zon, zee en strand, toch zal ik heel stiekem wel weer blij zijn als we thuis zijn.

Over poepen

Dochterlief is al een tijdje zindelijk. Althans ze plast netjes op het toilet of in het potje maar poepen wil ze niet. Dat komt deels door haar darmpjes die regelmatig verstopt zitten. Gelukkig gaat dit de laatste tijd wel beter maar ze heeft hier wel een bepaalde angst aan overgehouden. Ze durft namelijk niet te poepen op het toilet of potje. Ze wil perse een luier aan. Doen we dat niet dan houdt ze het op met als gevolg verstopte darmpjes en pijn.

In eerste instantie dachten we dat ze vanzelf wel zou gaan poepen op het potje door haar te motiveren. We hebben van alles geprobeerd van uitleggen tot aan een beloning in het vooruitzicht stellen. We hebben geweigerd om nog een luier te geven of we vertellen haar dat ze op zijn. Slimpie, maakt het allemaal niets uit want ze houdt het gewoon op totdat ze er weer zijn. Ze heeft nu eenmaal in haar hoofd zitten dat poepen eng is, dat je dat alleen maar in een luier kan doen en dat je je daarvoor achter een gordijn of onder de tafel moet verstoppen. Kortom ze wil niet begrijpen dat het ook anders kan en omkoopbaar is ze dus ook niet. Langzaam maar zeker weten wij het ook niet meer. Consultatiebureau en huisarts komen ook niet verder dan “het komt vanzelf”.  Het is alleen wel fijn als dat vanzelf komt voordat ze naar school gaat. Haar kennende houdt ze het anders gewoon op met alle vervelende gevolgen van dien. Mocht iemand nog tips hebben dan hoor ik ze heel graag.

Vandaag trouwens de teruggave van de belasting ontvangen. Volgens mij had de Belastingdienst meegelezen ;-) gisteren want een dag na mijn blogje stond de teruggave erop.  Ik heb het meteen overgemaakt naar de creditcard.  Dat is weer een stapje dichterbij de 0.

De blauwe envelop en een voorspelbaar dagje

Dinsdagavond lag er bij thuiskomst een blauwe envelop op mij te wachten. Nu word ik meestal niet heel erg blij van zo’n envelop maar rond deze tijd van het jaar brengt het meestal wel goed nieuws. Het goede nieuws deze keer is dat wij iets meer dan €700 terugkrijgen. Zo aan het einde van de maand kan ik dus een extra €700 op de creditcard af betalen en dat maakt mij blij :-).  Zodra deze betaling is verwerkt dan moet ik nog zo’n €2000 afbetalen aan de creditcard. De totaal schuld zit dan onder de magische grens van €10.000. Dat is voor mij een mijlpaal waar ik lange tijd reikhalzend naar uitgekeken heb. Ik hoop dat ik aan het einde van het jaar die vermaledijde creditcard heb afgelost want dan heb ik nog één schuld openstaan. Dus alle hens aan dek om dit voor elkaar te krijgen.

Gisteren was eindelijk ook weer eens een ouderwets dagje thuis met het standaard ritueel van boodschappen doen, beetje huishouden en  daarna ’s middags lekker naar buiten. Nadat we de boodschappen hadden gedaan, drinken dochterlief en ik altijd een kop koffie. Dochterlief krijgt dan een slokje van de koffie want dat vindt ze heerlijk. Het is echt even ons momentje samen. Soms speelt ze met haar speelgoed en de andere keer lezen we samen een boekje of kijken we samen een oud tijdschrift door. Zo is gisteren door haar de Allerhande van voren naar achteren gespeld.

Na de koffie ging ik naar boven om de bedden te verschonen en de boel eens te stofzuigen. Ik had dochterlief beloofd dat als ik klaar was met stofzuigen dat ik haar nageltjes zou lakken. Dus ze rende naar de badkamer en koos alvast een mooi kleurtje uit. Tot zover ging alles goed. Ze zat braaf op haar net verschoonde bed te wachten totdat ik zou komen met het potje in haar hand geklemd. De teennagels werden paars gemaakt en toen was het de beurt aan de vingertjes. Zucht en toen gebeurde het: alles liep zo uit het potje op het dekbed. Ik heb de halve fles nagellakremover erover heen gegooid maar er bleef een paarse vlek mij aanstaren. Dus de wasmachine met een overdosis vlekkenverwijderaar. Het heeft allemaal niet veel geholpen: de paarse vlek is nu lila. En daar kwam nog bij dat de was iets rozig is geworden omdat er tussen de was een pannenlap was gekomen die kleur gaf . Echt jaren geleden dat mij dit is overkomen. ’s Avonds waren de overtrekken van dochterlief nog niet droog. Ze heeft er twee. Dat vond ik genoeg maar als er dan een keer iets gebeurd dan moet je dus iets anders bedenken. Ik dook dus de kast in en vond daar nog een vrolijk gekleurd eenpersoonsdekbed. Misschien iets te groot maar dochterlief vond het prachtig. Ach en als je het goed instopt dan kan het dus best. Denk dat ze er vanavond weer onder wil slapen.

Terwijl de was aan het drogen was, gingen we met zijn tweetjes de tuin in. Ennnnnnnn…. Ik heb de eerste peultjes. Helemaal blij met een paar van die dingen die niet eens voldoende zijn voor een maaltijd. Het is gewoon super als je iets kunt oogsten. Dit weekend ga ik ze plukken en dan verwerk ik ze in een salade of zo. Dochterlief hield ondertussen ook goed in de gedachte of haar buurjongetje al thuis was. Dus zo stond ik rond 17.00 met twee peuters de ene keer op straat en de andere keer in de tuin. Daar kwamen na een tijdje ook nog twee andere buurkindjes bij. Samen hadden ze de grootste lol. De andere moeders ook die vrolijk gingen koken terwijl ik een oogje in het zeil hield. Om 18.30 stond ik dan eindelijk zelf te koken. Om 20.30 lag dochterlief in bed en kon ik onderuit op de bank met een grote beker thee kijken naar de nieuwe taartenbakshow op NL1. Helemaal enthousiast word ik van al dat bakken. Het inspireert me tot weer nieuwe dingen uitproberen. En zo kwam gisteren weer een standaarddagje tot een einde. Uiteindelijk allemaal heel voorspelbaar, soms enigszins saai maar ook simpelweg fijn.

Emoties

Daar stond hij gisterenochtend dan dat kleine mannetje met zijn peenrode haartjes en zijn guitige koppie met een stel andere kindjes bij de bakfiets van de kinderopvang. Ik moest twee keer kijken of hij het wel was want was zijn moeder niet een tijdje een thuismoeder geweest? Maar hij was het echt. Ogenschijnlijk leek hij het best naar zijn zin te hebben. Hij keek zijn ogen uit naar de grote hond die aan de bakfiets kwam snuffelen en hij huppelde vrolijk aan de hand van de leidster de L.idl binnen voor een boodschap.

Het beeld van dat kleine ventje is gisteren de hele dag bij mij gebleven. Het leek wel of het symbool stond voor de tijd die wij tegemoet gaan straks als dochterlief naar de naschoolse opvang gaat. Grote kans trouwens dat hij en zij dan bij elkaar in een groep komen.

Het beeld maakte ook heftige emoties bij mij los. Alles in mij roept dat ik niet wil dat dochterlief naar de opvang gaat. Ze moet vanaf half augustus al naar school. Dat is al een grote wijziging en best vermoeiend. Daar komt dan straks ook nog een paar uur opvang bij. Ze wordt ineens uit hare kleine, veilige wereldje gehaald dat niet groter is dan ons huis, onze wijk en de speeltuin, de wijde wereld van basisscholen en opvang ingestuurd. Ze moet straks tussen in eerste instantie vreemden zich staande zien te houden. Ze moet van school naar de opvang lopen met een haar onbekende leidster. Hoe goed ik haar ook op alles voorbereid door met haar erover te praten, de impact ervan zal ze niet begrijpen totdat ze in dat cirkeltje van school en opvang zit. Hoe snel zal de magie van met andere kindjes en dingen spelen ervan af zijn? Hoe gemakkelijk zal ze aan het nieuwe ritme wennen?

Het helpt ook niet mee dat ik van een collega hoor dat haar zoontje ontzettend veel moeite heeft om zich aan te passen aan het ritme van de school en de opvang. Hij ging vanaf baby al naar de opvang dus je zou denken dat hij wel wat gewend is.

Dit alles zorgde ervoor dat ik gisteren heel boos en verdrietig was. Een boosheid die zich richtte op manlief. Hoe dankbaar ik ook ben dat hij de eerste 4 jaar bij dochterlief thuis is gebleven, toch knaagt het aan me dat ik dat niet in zijn plaats hebben kunnen doen. Manlief had namelijk liever gewerkt en ik was liever thuis geweest. Waarom moet het dan net omgekeerd zijn? Ook boos dat ondanks alles, er nog geen uitzicht op een baan of project is voor hem maar ondertussen dochterlief wel naar de opvang gaat terwijl vader misschien nog wel gewoon thuis is. Hoe lang zal het nog duren voordat hij een baan vindt? Ik denk namelijk dat het niet gemakkelijk voor hem zal worden om iets te vinden. Ook boos omdat ik zo graag een keuze zou willen hebben. De keuze om wel te werken, minder te werken of helemaal niet te werken. Manlief had het dus gisteren zwaar met een boze en huilende vrouw.

Uiteindelijk zijn het keuzes die manlief en ik bewust hebben gemaakt met het oog op de toekomst. Verstandelijk weet ik dat maar mijn gevoel zegt iets anders. Ondertussen heeft het kleine kereltje geen idee wat voor emoties hij in al zijn onschuld heeft losgemaakt.