Is vloeken echt nodig?

Onlangs ving ik in de wandelgangen op werk dit gesprek op: "Hee hoer ga eens opzij met je dikke reet". Gevolgd door "ooh ja hoor sloerie houd jij je vetklep nu maar gewoon dicht". Ik hoorde dit met stomheid aan om er meteen op te reageren "dat het wel wat minder kon". Als reactie kreeg ik erop dat de dames het heel normaal vonden om elkaar zo aan te spreken en dat het niks te betekenen had. 

Een paar weken geleden werd ik wakker van mijn overbuurmeisje die midden in de nacht iets te hard nog stond na te praten over het uitgaan. De woorden "fuck" en "bitch" vlogen letterlijk om de zo veel woorden voorbij alsof we het over niks hadden. Nu is zij daar alles behalve uniek in want ik hoor vooral bij jongeren (ai nou klink ik bejaard) heel vaak deze woorden gebruiken. 

Het erge vind ik het nog als er in de buurt van kleine kinderen wordt gescholden. Zo kwam dochterlief vorige week thuis met het woord k.u.t. Ik schrok me rot. Ze heeft dat op school opgepikt. Ik heb haar netjes verteld dat wij dit soort woorden niet gebruiken en dat ook niet wil dat ze dit nog gebruikt. Blijkbaar had ik wel een heel serieus gezicht opgezet want ze was danig onder de indruk en zei uit eigen beweging sorry (wat nu ook weer niet hoefde). En ja ik weet ook wel dat het een kwestie van tijd is voordat ze met meer woorden thuis komt. Ik probeer haar alleen wel bij te brengen dat dit niet hoort.

Soms vraag ik mij wel eens of ik in een teer zieltje aan het veranderen ben of dat ik gewoon hele andere normen en waarden heb. Ik vind het namelijk niet normaal dat er om het minste of geringste gescholden moet worden. Ik vraag me dan af: wat voegt dit nu eigenlijk toe? Ben je dan stoer? Hoor je er ineens bij? Of is het een vorm van het uiten van frustratie? Hoe dan ook ik vind dat je dat ook best anders kan zeggen zonder meteen heel gemakkelijk in de krachttermen te vallen.

Ik vind het ook een heel vreemd fenomeen dat ouders kinderen verbieden om te vloeken maar dat ze wel "chips" mogen zeggen. Ik zie niet echt het verschil met shit. Je leert ze hoe dan ook schelden. Ik heb dan zo iets van gebruik dan de standaard scheldwoorden en niet zo'n zogenaamd politiek correct kinderscheldwoord. Ik vind dat namelijk zo hypocriet.

Manlief en ik hebben afgesproken dat we meer op ons taalgebruik letten als dochterlief erbij is. Manlief is namelijk ook heel erg geschrokken van het woord waar dochterlief mee thuis kwam. Manlief heeft nogal eens de neiging om mensen  niet zulke aardige bijnamen te geven. Ik heb hem gevraagd om daarmee te stoppen omdat ik niet wil dat dochterlief dat normaal gaat vinden dat mensen zo over elkaar praten. Ik wil dat zij respect heeft voor haar medemens en ook respectvol over ze praat. Overigens zonder dat er over haar heen wordt gelopen. Hij had daar nooit zo bij stil gestaan maar hij vond wel dat ik gelijk heb. Hij doet nu serieus zijn best. 

Ben ik dan heilig? Nee, absoluut niet. Ik vloek ook wel eens en ik denk ook niet dat ik dit helemaal zal afleren. Vaak vloek ik uit boosheid, frustratie of om te ontstressen. Toch probeer ik dat te minderen omdat ik ongemerkt dat dan ook soms doe waar mijn kind bij is. Hoe kan ik haar dan nog op haar gedrag aanspreken als ik het zelf wel doe? Ook merk ik dat ik me er steeds meer aan ga ergeren want het is vaak zo onnodig.  

Ik ben ervan overtuigd dat het echt iets is van deze tijd. Je hoeft maar je om je heen te luisteren, de tv of radio aan te zetten en je hoort niks anders. Bepaalde videoclips en series dragen er ook aan bij dat het vooral door jongeren als normaal wordt beschouwd. Ik vind dat jammer en zie het als een verloedering van de taal maar ook de maatschappij.

Hoe sta jij tegenover vloeken?

P.S.: Ik heb niets met de Bond tegen Vloeken. Al heb ik er ook niks tegen. 

Soms is veranderen goed

De dagen lijken de laatste paar weken en maanden voorbij te vliegen. Op het werk is het heel erg druk. Er lijkt ook geen zicht te komen op rustigere tijden. Om het overzicht op werk niet volledig te verliezen, maak ik per week een agenda van dingen die absoluut moeten gebeuren omdat er vaak een deadline aan verbonden is. Andere dingen worden vooruit geschoven, vaak net zo lang totdat dit ook niet langer meer kan. Zo heb ik ook zaken die maar blijven doorgaan. Als ik denk dat ik het dossier kan sluiten, dan komt er weer iets nieuws naar voren waardoor ik weer dat dossier kan pakken en ermee aan de slag kan.

Ook heb ik de organisatie op mij genomen van een seminar. Dacht ik in het begin dat alles op rolletjes liep, naarmate de datum nadert, krijg ik ineens afzeggingen van sprekers waardoor ik dat gat in de agenda weer opnieuw moet invullen. Nog twee weken en dan sta ik nu ter afsluiting van het seminar met alle collega's in een kookstudio te koken en dan kan ik hopelijk opgelucht adem halen dat het goed is verlopen. Dat is namelijk ook het irritante aan mij: als ik iets doe dan moet het ook gewoon goed zijn. En dan niet gewoon goed maar goed dat neigt naar perfectie. Ik vind het vreselijk als ik ook maar een detail over het hoofd zie. Dat geldt niet alleen voor de organisatie maar ook voor alle dossiers die ik voor advies in handen krijg. Ik wil het graag goed doen, te goed misschien wel.

Het zou leuk zijn als die hang naar perfectie ook wordt gewaardeerd. Ik ben een stabiele performer maar blijkbaar steek ik nooit met mijn kop boven het maaiveld uit. Alleen de collega's die wel die extra waardering krijgen, daar snap ik het dan vaak weer niet van. Tot ongeveer een jaar geleden kon ik mij daar heel druk om maken. Ik vond dat ik al lang en breed een promotie had verdiend als ik terug keek op alles wat ik de afgelopen jaren heb gedaan. Op een bepaald moment werd dat gevoel van dat ik daar recht op had zo heftig dat het alles overheersend werd. Ik werd enigszins verbitterd dat promoties aan mijn neus voorbij gingen ondanks dat mijn werk wel wordt gewaardeerd en vaak kwalitatief als beste wordt beoordeeld. Desondanks werd dit dus niet beloond. Iets wat ik maar niet kon begrijpen. Vorig jaar werd ik tegen wil en dank aan een coach gekoppeld. Ik heb met haar hier heel open over kunnen praten. Wat bleek: ik was heel beschermend als het om mijn eigen werk ging. Bemoeienis van buitenaf hoe goed bedoeld ook, zag ik als bedreigend. Ik was bang dat mijn werk mij zou worden afgenomen omdat ik dit in het verleden vaak heb zien gebeuren bij mijn voormalige werkgever. Erger nog het is mij zelfs een keer overkomen. Gelukkig vond ik snel daarna een andere functie waardoor het leed van een beetje op je plek blijven zitten totdat je wordt ontslagen of totdat je elders iets anders vindt aan mij voorbij ging. Blijkbaar heeft dit onbewust wel een enorme impact op mij gehad waardoor ik mij heel beschermend naar mijn werkpakket opstelde. 

Heel langzaam ben ik mij toch gaan opstellen. Het ergste wat mij kon gebeuren, was dat inderdaad bepaald werk naar iemand anders zou gaan maar het zou ook andere dingen op mijn pad kunnen brengen. Grappige is dat sinds ik dus meer open sta voor anderen, er dus veel meer werk naar mij toe gaat en ik ook me veel meer gewaardeerd voel. Rare is dat het mij ook niet meer zo veel uitmaakt of ik wel of geen promotie krijg. Het is belangrijker voor mij dat ik de waardering voel voor mijn werk en dat collega's nu ook mijn advies vragen bij hun dossiers. Ik ben nu heel blij dat ik mijn coachingsgesprekken heb gehad want het heeft mij alleen maar geholpen. Zo zie je maar dat als je open staat om te veranderen, hoe klein die veranderingen soms ook maar zijn. dit vaak ook veel goeds kan brengen.

Ik heb het overleefd

Vandaag was de grote dag voor dochterlief: de eerste schoolreis. Ik mocht mee als begeleiding. Geheel bepakt en bezakt kwamen we aan op school voorbereid om elk weertype te trotseren. Toen bleek dus dat de buitenspeeltuin geannuleerd was en we met zijn alles naar een binnenspeeltuin mochten. Ik hoorde van de andere moeders dat ze er erg blij mee waren want dat scheelde een hoop opletten en ze konden lekker onderuit met een kop koffie. Toegegeven het is een stuk relaxter om in een overzichtelijke binnenspeeltuin een stel kinderen in de gaten te houden. Dat wil niet zeggen dat ik amper heb gezeten. Zelfs als de kinderen zaten te eten of te drinken dan was ik nog druk in de weer met pakjes open maken en met de kindjes praten. Ik merkte al snel dat de kinderen het leuk vonden als je de tijd nam om met ze te praten en om soms ook met ze mee te doen in de speeltuin. Dus ik ben met een sleetje van een roetsj-baan geweest, ik heb door kieren en gaten gekropen om vervolgens een claustrofobisch momentje te hebben in een glijbaan en ik ben via touwen naar boven geklommen om met zijn allen naar beneden te rollen. Ze vonden het helemaal super dat ik mee deed en ik vond het stiekem ook erg leuk. Buiten het spelen heb ik ook twee vechtende jongetjes uit elkaar gehaald, een aantal kinderen getroost die ergens pijn hadden en ben ik talloze malen mee naar het toilet geweest en heb ik handdoekjes staan uitdelen bij het drogen van de gewassen handen. Ook ben ik er achter dat dochterlief een heel ander vriendinnetje heeft dan waar ze het thuis altijd over heeft en hoorde ik van twee jongetjes dat ze soms best stout is in de klas. Heerlijk hoe eerlijk kinderen nog zijn en hoe jammer dat ze ergens tijdens het ouder worden die onschuld verliezen. Toen we rond 14.30 in de bus stapten, zat ik naast een jongetje en beiden keken we een beetje wezenloos voor ons uit omdat we alle twee best moe waren. Lang kon ik niet voor me uit staren want ik heb mogen leren hoe lang monsters zijn. Geloof me die zijn heel erg lang. 

Ik heb een leuke dag gehad met de kinderen. De kinderen geloof ik ook met mij als ik de enthousiaste reacties van sommigen mag geloven. Ik ben ook mee gegaan om een beetje een gevoel te krijgen hoe zo'n dag verloopt maar ook om de kinderen in de klas van dochterlief te leren kennen. Misschien is dat ook de juiste insteek. Toch twijfel ik of ik nog wel ooit wordt meegevraagd want ik heb niet zoals andere ouders uren met de juf of de klassemoeders staan praten. Ik heb me er oprecht over verbaasd dat de meeste begeleiders heerlijk in een clubje bij elkaar gingen zitten en het aan de kinderen overlieten om naar hen toe te komen. Heel soms deden ze een "verplicht" rondje om vervolgens weer te gaan zitten. Een hele andere insteek dan ik dus had.

Toch was het goed om dit te zien. Als lid van de ouderraad is het handig om te weten hoe zo'n dag in elkaar steekt. Twee leden van de ouderraad waren ook mee en zij waren oprecht blij dat ik er nu bij was zodat ik meteen weet hoe een dag verloopt. Ook werd ik voorzichtig gepolst of ik niet secretaris wilde worden en of ik iets juridisch kon uitzoeken. Ze waren dan ook ontzettend blij met mijn aanmelding want nu kunnen we met 10 ouders meedenken met de school. En ik moet zeggen na deze dag heb ik eigenlijk nog meer zin om dingen te regelen voor de kinderen op school. 

Het heeft me een vrije dag gekost van werk maar ik was blij dat ik dit heb mee mogen maken met dochterlief. Het was ook een mooie einde van een lekker lang weekend. Een weekend waar we meer dan 2,5 kilo bramen hebben geplukt en verwerkt hebben tot 8 potjes jam, waar we 4 potten tomatensaus van de melige tomaten uit de tuin hebben gemaakt en de saus wel erg lekker is, waar we weer lekker taart hebben staan bakken en waar we ook gewoon de tijd voor elkaar hadden. Nu ga ik languit op de bank met een enorme grote beker thee en dan op tijd naar bed want pff ben goed moe van deze dag. 

De wondere wereld van school

Gisterenavond had ik een informatieavond op school van dochterlief. De twee juffen vertelden over het reilen en zeilen van de school. Ook was er gelegenheid om kennis te maken met de ouders. Leuk initiatief want vooral als werkende moeder krijg je minder mee van de school. Overigens schrok ik wel van wat ze van een kleuter allemaal verwachten. Kan me niet herinneren dat ik al zo veel moest doen toen ik kleuter was. Maar goed ik was dan ook nog kleuter terwijl iedereen love and peace hoog in het vaandel had staan en in wijde pijpenbroeken liep. 

Dat de school ook steeds meer interactief gaat, bleek uit het feit dat de school zich heeft aangesloten op www.klasbord.nl. Je kunt daar een app downloaden en dan worden er dagelijks berichtjes en fotootjes door de juffen geplaatst. Misschien vinden heel veel mensen dat een leuk idee maar bij ontstond er enige wrevel. Ten eerste heb ik geen smartphone waardoor ik een app kan installeren. Hierdoor "mis" ik dus bepaalde dingen die op school gebeuren. Daarnaast zie ik de toegevoegde waarde er niet van behalve dan dat het leuk is. Ook hoop ik niet dat het de foto's gedownload kunnen worden. Kon op de opvang nog aangeven of ik toestemming wilde geven of mijn dochter gefotografeerd mocht worden, op school gaan ze er blind van uit dat ik geen bezwaar heb. We hebben als ouders er heel bewust voor gekozen dat onze dochter niet op internet komt of als we wat wel doen dat we het onherkenbaar doen. Ik vind het dus niet fijn dat dochterlief de ether in wordt gegooid via een app-je. Klaarblijkelijk ben ik wel de enige wat alle ouders vonden het erg leuk en wilden zelfs graag dat opa en oma ook toegang kregen. Of ik word te oud voor dit soort dingen of ik ben ontzettend conservatief maar van mij had dit niet gehoeven. 

Tja en dan zo'n drie weekjes rond te hebben snuffelen en observeren op het schoolplein valt mij wel op dat ook daar zich kliekjes vormen op het schoolplein. Het grappige is dat de moederkliekjes identiek zijn aan de kindjes die graag met elkaar spelen. Blijkbaar zijn er in de klas van dochterlief een paar meisjes die een vriendinnengroepje hebben gevormd en ook een soort toelatingsbeleid er op na houden. De moeders van de kleine dametjes vonden het hilarisch. Blijkbaar ben ik ook daarin een vreemd wezen want wat daar dan de humor van is, snap ik niet. Ook dat zal wel ermee te maken hebben dat ik niet zo'n groepjesmens ben. Dochterlief vindt overigens die meisjes niet leuk. Ze is net zo'n eigenheimer als ik denk ik. 

Wel heb ik even staan praten met de moeder van het meisje waar dochterlief het al drie weken non-stop over heeft. Verder dan een beleefdheidsgesprekje hadden we niet. Dat maakt ook niet uit want het gaat erom dat onze twee kinderen leuk met elkaar spelen maar stiekem hoop ik (nog steeds) dat ik ook een klik met één van de moeders had. Er zijn wel een paar moeders waarvan ik zo op het eerste gezicht denk van "ach leuk mens" maar dat zijn dus net de moeders die net als ik een beetje hun eigen gang gaan. Ook horen die moeders nu net niet bij een kindje dat bij dochterlief in de klas zit. In de klas van dochterlief zitten toch veel part-time of thuisblijf-moeders. Logischerwijs zien die elkaar veel meer waardoor je misschien meer naar elkaar toe trekt maar als werkende moeder val je toch een beetje tussen wal en schip. Ik heb een paar keer geprobeerd om een praatje aan te knoppen maar de rug wordt me nog net niet toe gedraaid. 

Wat me ook opvalt is dat de vaders een stuk vriendelijker zijn en je 's ochtends wel gedag zeggen. Moeders beperken dit toch tot hun eigen kliekje. Rare en gecompliceerde wezens zijn wij moeders toch soms. 

Wat me ook tegenvalt is dat ondanks alle berichten in de schoolgids en nieuwsbrieven er toch veel zoetigheid wordt uitgedeeld met verjaardagen. Dochterlief houdt niet zo van zoet dus ik vind alle traktaties of in haar tas of in haar laadje terug. Als we dan thuis zijn dan zegt ze "ik vind het wel een beetje zoet en niet zo lekker". Zo heeft ze deze week een vruchtendrankje in een pakje thuis door de gootsteen gegooid met de woorden "dit is heel erg vies en zoet". Bless her!! Toch zou ik liever zien dat de school zich hierin strenger opstelde. Blijkbaar heeft de juf hier zeggenschap in dus de een is toleranter tegen snoep vol met suiker en e-nummertjes dan de ander. Ik zit in de ouderraad dus ik wil dat wel gaan adresseren. Er zijn namelijk genoeg gezonde alternatieven als traktatie te bedenken. En anders: waarom gooien alle ouders niet het geld op een hoop en kopen daar iets leuks van voor de kinderen op school of doen 1x in het jaar iets speciaals. Ik zou dat veel beter vinden.  

De opvang daarentegen vind ik een hele andere wereld. Ik vind het daar prettiger. Ook de ouders zijn een stuk vriendelijker naar elkaar toe. Misschien komt het omdat je meer in het zelfde ritme zit van werken-ophalen etc. Geen idee waar het aan ligt maar ik vind het verschil wel opmerkelijk. 

School: het is weer een heel nieuw fenomeen. We zien wel hoe het zich verder ontwikkeld. Zolang dochterlief het maar naar haar zin heeft dan ben ik blij.

Ooh what a beautiful morning, ooh what a beautiful day...

Ooh wat was het vandaag een mooie dag. Het zou van mij altijd wel zo mogen zijn. De zon doet iets magisch met mij waardoor ik overal zin in heb en geen berg te hoog is om te beklimmen. 

Vanochtend nadat ik dochterlief naar school had gebracht, ben ik eerst boodschappen gaan doen. Ik heb mijn weekmenu zo uitgekiend dat ik het zo'n 10 dagen er mee kan uitzingen met wat ik nu op voorraad heb liggen en wat ik morgen in de groentetas aan tref. Ik hoef volgende week alleen nog maar naar de winkel voor brood en melk. Eenmaal thuis ben ik rustig op de bank gaan zitten met een kop koffie. Verder deed ik even helemaal niks en genoot ik van de stilte en rust om me heen. Wat kan het soms toch fijn zijn om even helemaal niets te horen behalve dan wat geluiden van buiten. Heerlijk de stilte. Na mijn cafeïne-boost ging ik naar de garage. De koplampen voor van de auto deden het niet meer dus die moesten worden vervangen. Het is te riskant om met slecht licht te rijden (op een of andere manier is er altijd nog een beetje licht als ze het hebben opgegeven... snap daar niks van). Bij de garage word ik altijd vriendelijk begroet (ahum mag ook wel nadat ik daar twee auto's heb gekocht en al duizenden euro's aan reparaties, grote en kleine beurten heb laten doen). Ik ging zitten in de zithoek en verdiepte me daar in de laatste trends op modegebied. Met lichte verbazing heb ik naar sommige prijzen zitten kijken. Er stond een bikini in het blad voor €395. Ook toen ik nog anders met geld omging, heb ik nooit grote bedragen aan kleding uitgegeven. Ik heb gewoon geen paar honderd euro over

Zeg nou zelf.... kwijl.

voor een jurk of een paar schoenen. Ik heb daar niets mis mee. Ik zou wel helemaal los kunnen gaan in een kookwinkel of boekenwinkel. Laat ik maar niet beginnen over mijn ultieme kook-droom: een Kitchen-Aid. Watertandend kan ik al naar een foto kijken, zo mooi vind ik dat ding en zo graag zou ik dat willen hebben. Waarbij ik overigens geen idee heb of het ding ook echt goed is. Maar soms vind je iets gewoon heel erg mooi. Ik dwaal even af: met kleding heb ik dus niet veel en met de laatste mode ook niet. Dat wil niet zeggen dat het wel leuk is om in een blad hiernaar te kijken. Veel te snel kwam men terug om te vertellen dat de lampen waren vervangen. Het beste nieuws was: ik hoefde niets te betalen. Althans manlief heeft een privilege pas waardoor we voor dit soort dingen niet hoeven te betalen. De pas is net zo duur als de APK dus je hebt de kosten er snel uit. Ik was helemaal blij want dat was ik even vergeten. Daarna weer snel naar huis om een paar dingen thuis te doen om weer snel naar school te gaan om dochterlief op te halen.

Dochterlief wilde in de middag wel graag een badje in de tuin. Dus een paar minuten later lag ze in bikini heerlijk languit in het water. Niet veel later kwam manlief en stelde voor naar het strand te gaan. Schoorvoetend en enigszins tegenstribbelend ging ik mee want ik ben erg moe. Nu ben ik heel blij dat ik een paar uurtjes mee ben geweest want het was heerlijk op het strand. Die paar uurtjes voelde als een mini-vakantie en gaven een enorme stoot aan energie. We gingen dan ook later weg dan we in eerste instantie in gedachte hadden. We hebben voorgenomen dat we de volgende keer iets te eten meenemen en dan ons avondeten op het strand eten met als achtergrondmuziek het geruis van de zee. Dochterlief lag dus later in bed dan goed voor haar was. Het lukt me op een of andere manier niet om haar voor 19.30 in bed te krijgen. Vaak is het pas 20.00 uur. Dat is relatief laat voor een 4-jarige die de hele dagen naar school gaat. Het is alleen niet anders. Ze is vrolijk dus het ziet er naar uit dat ze dit ritme wel trekt. 

Zo nog een paar dingen op Marktplaats zetten en dan ga ik ook op tijd naar bed. Morgen heb ik een drukke dag op het werk en 's avonds nog een informatieavond op school. Ondertussen ben ik gewoon een heel blij ei van die paar uurtjes op het strand.

Ooh en dan hoor ik ook net dat ik bij een give-away twee kaartjes heb gewonnen voor de Disney Live! Mickey’s Rockin’ Road Show in Amsterdam. Ben hier zo blij mee. Dochterlief gaat dit helemaal super vinden. Mijn dag kan niet meer stuk :-).

Grip op financiën een beetje kwijt

Ik heb besloten dat ik het vanaf vandaag anders ga aanpakken met mijn financiën. Ik kan dan misschien wel weten hoeveel er per maand aan lasten uitgaat maar ik heb duidelijk geen idee wanneer wat nou precies wordt geïncasseerd. Het enige wat ik weet, is dat alle vaste lasten ergens tussen de 25^ste en 4^de van de maand wordt afgeschreven. Ik weet ongeveer wat ik als totaalbedrag moet reserveren maar sinds de kinderopvang er als extra onkostenpost is bijgekomen, loopt het deze maand voor geen meter. Ik merk dat ik regelmatig internetbankieren controleer om te verifiëren of nu iets wel of niet is afgeschreven. Ook kwam ik er achter dat bepaalde verzekeringen in augustus laat waren afgeschreven vanwege de overgang naar IBAN nummers. Ik rekende mij dus even rijk omdat ik in de veronderstelling was dat dit al betaald was.

 

Kortom ik ben het overzicht een beetje kwijt. Het idee is om nu een maandoverzicht te maken met daarbij ook de datum waarop het bedrag wordt geïncasseerd. Elke maand wil ik dat dan afstrepen zodat ik dus geld achter de hand kan houden als een of ander bedrijf weer besluit om voor wat dan reden ook het bedrag later dan normaal te incasseren. Ook wil ik een potje overige in het leven gaan roepen waar kleine onverwachte uitgaven mee kunnen worden opgevangen. Dus vanavond kruip ik maar weer eens achter de computer om alles netjes op papier te zetten inclusief datum zodat ik weer het overzicht krijg. Ik heb nu het idee dat ik grip aan het verliezen ben en dat voel ik niet goed. Dat onrustige gevoel komt weer naar boven en ik was net zo blij dat ik de laatste maanden daarvan was verlost.

 

Ook moet ik vanavond eens heel hard aan de slag met spulletjes op Marktplaats te zetten. Ik heb nog een paar babyspulletjes van dochterlief zoals een wipstoeltje maar ook haar kinderstoel waar we niets meer mee doen. Het staat ontzettend in de weg dus het mag van mij allemaal weg. Vrijdag breng ik ook een aantal dozen met kleding, schoenen en speelgoed naar de Voedselbank. Sinds kort nemen ze ook deze spullen aan. Dus de spulletjes komen daar hopelijk goed terecht.

 

En zo gaan we verder worstelend door september heen. Achteraf gezien is het gewoon een beetje mijn eigen schuld want ik had in juli of augustus alles beter in kaart moeten brengen. Met de kost van een nieuwe kostenpost moet je eigenlijk weer heel kritisch naar alle uitgaven opnieuw kijken. Dat is een wijze les geweest die we meenemen voor de volgende keer. Ik zal echt blij zijn als deze maand om is en we weer met frisse moed opnieuw kunnen beginnen maar dan wel met een goed overzicht.

Moeders

Moeders zijn gecompliceerde wezens: je houdt van ze maar soms kunnen ze je leven ook moeilijk maken. Mijn moeder is een schat van een mens. Maar je voelt hem al aankomen: naarmate ze ouder wordt, wordt ze er niet flexiber op en volhardt ze nogal in haar eigen ideeën en leeft ze in haar eigen wereldje. Hierdoor is het moeilijk om een discussie met haar aan te gaan of haar kritiek te geven. Ze trekt zich dit in enorm aan, reageert er fel op en bezorgt mij daarmee soms een ontzettend rotgevoel omdat ik soms het gevoel heb dat ik haar tekort doe.

Afgelopen zaterdag belde ik mijn moeder op nadat ik een pakje met kleertjes had ontvangen voor dochterlief. Mijn moeder stuurt regelmatig wat op. Helaas is het vaak niet mijn smaak of zijn het dingetjes die gemakkelijk kapot gaan omdat het geen goede kwaliteit is. Dat vind ik jammer want mijn moeder heeft het al niet zo breed dus als ze dan wat koopt voor dochterlief dan heb ik liever dat het goed is en in de smaak valt dan dat het binnen no-time kapot gaat of amper wordt gedragen. Nu durf ik dat eigenlijk niet met goed fatsoen te zeggen tegen haar want dat zou ze zich heel erg aantrekken dus houd ik maar wijselijk mijn mond en gebruiken we de gekregen spulletjes in meer en mindere mate. Alleen zaterdag reageerde ik een beetje lauwtjes op wat ze had toegestuurd. Ook dochterlief wilde niet aan de telefoon komen omdat ze simpelweg bekaf is van school en daardoor niet de meestgaande kleuter van de hele wereld is. Dat viel dus al niet helemaal goed. De toon was dus al deel gezet naar een minder soepel lopend gesprek. Tot overmaat van ramp begon mijn moeder ook weer over de uitnodiging die ze had ontvangen voor het bijwonen van de postcodeloterij-show op tv. Sinds ze die uitnodiging heeft gehad, heeft ze mij al drie kaartjes gestuurd met kleine tekstjes dat ze het zo fijn vindt dat ik ook mee ga en dat we heel veel mooie cadeaus en geld gaan winnen. De druk werd dus goed opgevoerd deels omdat ze goed aanvoelde dat ik er helemaal geen zin in had. Nu heb ik een rare tik: hoe meer mensen zeggen dat moet je doen vooral bij dingen die ik niet wil, hoe groter mijn tegenzin wordt en hoe meer ik ervan overtuigd wordt dat ik dat ook absoluut niet moet doen. Die "goedbedoelde" kaartjes hadden dus bij mij het tegenovergestelde effect van waarvoor ze waren geschreven. Dus afgelopen zaterdag heb ik mijn moeder nogmaals voorzichtig erop gewezen dat ik er weinig voor voelde en het misschien een beter idee was om iemand anders mee te nemen. Ik kon zo al twee mensen noemen die ze mee zou kunnen nemen. Alleen mijn moeder gunt dus niemand anders die prijzen behalve mij. Tja en ik zit dus niet op die prijzen te verwachten in ruil voor het functioneren als tribune-vulling. Kortom mijn moeder gaf aan dat ik niet meer mee mocht maar dat ik haar met mijn beslissing heel veel verdriet deed. Ze vond dat ik dat voor haar wel over had moeten hebben en mijn weerzin op zij moest zetten . Een verder gesprek was niet meer mogelijk want hoe meer ik zei, hoe zieliger zij zich opstelde. Ze wilde wel graag de avond voor de show bij mij overnachten en of ik haar dan nog wel naar de studio kon brengen. Manlief en ik denken dat dit dus geen gezellige logeerpartij zal worden omdat ze met een pruillip op de bank zal zitten. Maar goed ze kan hier wel altijd komen, er staat speciaal een bed voor haar klaar en ik rijd ook wel op en neer naar Amsterdam als ik haar daarmee kan helpen. Het gesprek werd beëindigd met dat ik geen spijt moest krijgen als ik zag dat zij wel van alles had gewonnen. Ik weet niet wat ze verwacht maar ik wil helemaal niets van die prijzen hebben. Ik legde op en zat de rest van het weekend met een enorme klote-gevoel opgescheept. Alleen ik sta wel achter mijn beslissing. Ik wil overal met haar naar toe maar niet naar zo'n show en dat weet ze eigenlijk al heel lang hoe ik daarover denk. 

Dat was dan mijn moeder. Dan heb ik ook nog een schoonmoeder waar manlief en ik ons serieus zorgen over maken. Schoonmoeder is alleen een erg koppige vrouw en ze waardeert geen kritiek. Sinds mijn schoonzus vorig jaar een kindje heeft gekregen, fungeert schoonmoeder als opvang. Nu is daar niks mis mee als ze oma een keer oppast of komt helpen maar het moet geen structureel karakter krijgen. Schoonzus "dumpt" haar dochtertje bij schoonmoeder een paar keer per week omdat ze het even niet aankan of andere dingen te doen heeft. Schoonmoeder is echter al 74 jaar oud en heeft verschillende gezondheidsklachten. Toen ik bij mijn schoonfamilie op bezoek was, gaf ze ook letterlijk aan mij aan dat ze moe was en de zorg niet aan kon. Ze gaf aan dat ze oma wilde zijn en niet een tweede moeder voor haar kleinkind. Mijn hart brak want ik zag de tweestrijd in haar ogen. Ze wil aan de ene kant haar kleinkind zo vaak mogelijk zien. Ze vindt het al zo moeilijk dat ze onze dochter niet zo vaak kan zien dus alle aandacht gaat nu naar het andere kleinkind die wel dichtbij woont. Alleen zit er geen goede balans n. Schoonzus heeft voor de komende 2-3 weken haar dochter weer bij mijn schoonouders ondergebracht want er moesten werkzaamheden in huis worden gedaan na een lekkage. Haar dochter kon echter die periode niet thuis zijn vanwege stof en vuil. Kortom mijn schoonouders zorgen nu minimaal twee weken voor hun kleindochter. Als dat nu gewoon bij mijn schoonouders thuis zou zijn, dan zou dat nog wel ok zijn. Maar nee schoonzus wilde dochterlief nog wel op een redelijke rij-afstand hebben van haar huis dus verblijven mijn schoonouders in een hotel met een baby. Manlief en ik denken dat schoonouders daar ook nog eens voor betalen want zo gaat dat meestal. Nu heeft schoonvader net onlangs allerlei onderzoeken gehad omdat het niet goed met hem ging en het gaat nog steeds niet 100% met hem. Manlief en ik snappen dus niet hoe je het dan in je hoofd haalt om bij twee oudere mensen je kind twee weken te brengen terwijl je weet dat dit te veel is. Manlief heeft er iets van gezegd maar schoonmoeder wordt dan zo boos dat ze de telefoon op hangt. Blijkbaar raakt manlief een gevoelige snaar. Schoonzus wordt ook boos en vindt dat manlief er zich niet mee mag bemoeien. Dat zwager ook familie heeft en als vangnet kan fungeren, mag niet worden opgemerkt. Het is jammer dat wij daar niet wonen want om schoonouders te ontlasten had ik met alle liefde mijn lieve, kleine nichtje in huis willen nemen. Dochterlief is helemaal weg van haar. Manlief maakt zich ondertussen serieus zorgen om zijn ouders en is gefrustreerd dat hij niets kan doen.

Families: het blijft een gecompliceerde zaak. Je houdt van ze en je wenst ze het allerbeste maar je wil ook niet altijd concessies doen. Het is niet makkelijk om iedereen altijd tevreden te houden.