Een week die anders liep

Dit weekend liep helaas anders dan we hadden gehoopt. Het was/ is een week van bergen papieren zakdoekjes, schrappende zere kelen en ontstoken ogen. Zondag werd dochterlief ziek. In eerste instantie dachten wij nog aan een zware verkoudheid maar naarmate de week vorderde, werd dochterlief alleen maar zieker. Ze is één keer eerder zo heel erg ziek geweest en dat was toen ze baby was, nadien is ze nooit zo ziek meer geweest op deze week na dan. Haar verkoudheid sloeg op haar oogjes. Alle troep kon niet meer via haar neusje naar buiten maar kwam ook via haar ogen naar buiten. Ze had hele vieze, dichtzittende snotoogjes. In eerste instantie dachten we weg te komen met het heel goed schoon te houden maar woensdagmiddag gilde ze de hele boel bij elkaar van de pijn. Er moest iets radicaler komen dan een paracetamol en een neusspray. Gelukkig konden we snel bij de dokter terecht (en voor de zuurpruim die vond dat ik verzekeringsgeld verkwistte om voor zoiets onbenulligs als een verkoudheid hysterisch naar de huisarts te rennen... ik ben dus nu 2x geweest :-) en als het moet ga ik zo nog een keer zo maar van dat dure verzekeringsgeld). Hij schrok oprecht van haar oogjes en schreef wat voor.  Ook bleek ze een lichte oorontsteking te hebben . Dit alles gepaard met koorts. Ze heeft nu een crème voor haar oogjes en voor de rest is het uitzieken. Het spul helpt goed, het is alleen een crime om dat in haar oogjes te krijgen want ze vindt het vooral erg eng. 

Ondertussen moest ik dit allemaal van een afstandje aanzien en aanhoren. Ik zat namelijk op mijn werk tot laat in de avond aan het begin van de week. Deze week was er namelijk een seminar op werk en die had ik dit jaar moeten organiseren. Als organisator en gastvrouw kon ik dus onmogelijk weg. Al moet ik zeggen dat ik dat wel een paar keer heb overwegen toen ik dochterlief gillend en huilend op de achtergrond hoorde. Zelf was ik de dag van het seminar mijn stem kwijt. De bacillen hadden inmiddels goed vat op mijn gekregen. Helaas gaat het bij mij altijd op de luchtwegen en stembanden zitten. Ik kon woensdag amper iets zeggen. Dat is vervelend als je tussen de presentaties de dingen aan elkaar moet praten en je stem niet verder gaat dan de eerste rij en er geen microfoon is. Gelukkig wilden de sprekers na hun presentatie de bruggetjes voor mij doen zodat ik het praten tot een minimum kon beperken. 's Avonds gingen we nog met een hele groep koken. Ik had daar heel erg naar uitgekeken. Het was ook leuk, werd goed ontvangen ook door de niet-kokers maar ik kon alleen nog maar uitkijken naar mijn bed. De koffie was dan ook nog niet geserveerd en amper op of ik ben weg gegaan. Niet nadat ik eerst via een speech door mijn manager werd bedankt voor alles en hij respect had hoe ik me half ziek door de dag heen had geslagen. Ik werd dan ook sterk aanbevolen om donderdag vooral thuis te blijven. Dat heb ik dus ook gedaan. Samen met dochterlief heb ik uren op de bank gehangen en samen geslapen. 

Helaas moest ik donderdagmiddag wel naar een gesprek met de juffen van dochterlief. Ze hebben altijd een gesprek met de ouders een paar weken nadat een kind op school zit. In principe gaat het prima met haar. Ze heeft alleen soms nog wat moeite met de regeltjes en dat laat ze duidelijk merken. Ze zit dus regelmatig op de gang om even na te denken over haar gedrag. Blijkbaar werkt het wel want ze draait langzaam bij of ze kiest gewoon eieren voor haar geld (ik houd het op het laatste). Ze is nog wel heel erg op haarzelf. Dus ze doet graag haar eigen ding. Al luisterend kon ik alleen maar denken: "tja dat kan alleen maar mijn dochter zijn, erfelijk belast met het eigenwijs-gen en eigenheimer-gen". Wel kwam haar taalniveau weer ter sprake. Ze is niet altijd even goed te verstaan want ze heeft moeite met bepaalde klanken. Dat komt waarschijnlijk door de meertaligheid. Ze vroegen of ik het Grieks niet op een lager pitje kon zetten. Dat vond ik niet bespreekbaar want dat is de moedertaal van manlief en deel van haar DNA. Ze spreekt al niet zo veel Grieks dus als we dat tijdelijk zouden stoppen dan wil ze het straks misschien helemaal niet meer spreken. Dus ze raden me aan om met haar naar een logopediste te gaan. Ergens denk ik dat het niet nodig is omdat ik sinds ze op school zit grote voorwaartse stappen in haar taal zie maar het kan ook geen kwaad om het te proberen. Als het niet bevalt of het is toch niet nodig dan kan ik altijd stoppen. Ik baal alleen wel hoe erg je je moet verdedigen als je je kind meertalig opvoedt. Ik vraag me af of ik dit ook had gehoord als ik mijn kind op een school had gedaan die internationaler is dus met meer meertalige ouders. Vraag me soms ook af hoe onze allochtone medelanders hier mee omgaan. Zij moeten hier toch ook tegenaan lopen.
Overigens bleek dat dochterlief de enige was die zo ziek was. Alle andere kindjes waren er wel gewoon. Geen idee waar ze dit dus heeft opgelopen: school of opvang. Volgens de huisarts heerst het enorm. Tja en met een kind die altijd thuis is geweest, is ze nu ontvankelijk voor van alles. Ik hoop dat het hier bij blijft voor de rest van het jaar.

Vandaag zijn we weer verder gaan uitzieken. Ik was vandaag vrij. Ik had vorige week nog hele andere plannen maar die moesten noodgedwongen in de ijskast. Ik heb vooral veel gelegen. Het gaat nu ietsje beter en mijn stem komt ook weer terug. Het ziet er naar uit dat we maandag weer vrolijk aan de bak kunnen. Wel jammer dat we dan zo weinig van de tijd saampjes hebben kunnen genieten want ooh wat had ik er graag op uit willen gaan dit lange weekend. Wie weet, zondag misschien. 

Bacilletjes en zo

Voordat dochterlief naar school zou gaan, was ik al gewaarschuwd door mede-moeders: ze zou vaak ziek zijn als ze eenmaal mee kon genieten van alle bacillen van de andere kinderen in haar klas en op de opvang. De eerste week was het al raak. Binnen een week was ze snipverkouden. Gelukkig vloog deze verkoudheid snel voorbij en leek ze er weinig last van te hebben. Tot nu dan!

Vorige week toonden zich al de eerste symptomen van weer een verkoudheid. Ze zag wat wit om haar neus en ze was hangerig, vervelend en snel moe. Woensdagavond besloten we om haar in ieder geval vrijdag thuis te houden zodat ze een beetje bij kon komen. Donderdag ging ze nog gewoon naar school en daarna naar de opvang. Ik wilde haar namelijk niet het feest dat ze op de opvang hadden vanwege de  Dag van de Leidster onthouden. Ze vond het feest ook super. Ze kon lekker springen op de springkussens en de leidsters schminkten de kinderen. Ze had dus een

hele leuke middag. Vrijdag leek er ook nog niks aan de hand behalve dat ze inmiddels erg verkouden was en hoestte als een zeehond. Zaterdag leek ze ook nog wel vrij actief. Alleen toen we naar de speeltuin om de hoek gingen, wilde ze na 20 minuutjes toch wel naar huis. Dat is voor haar uitzonderlijk want normaliter kan ze, als het aan haar ligt, daar uren spelen. ’s Nachts leek het ook of ze ineens veel meer ging hoesten. Zondag was er geen ontkomen meer aan: dochterlief had een zware verkoudheid. In de ochtend had ze nog wel zin om een beetje te spelen. In de middag wilde ze nog wel even in de tuin mee helpen maar toen dat te lang duurde verdween ze naar binnen om een beetje op de bank te hangen. Binnen een paar uur veranderde dochterlief van een levendig meisje in een ziek vogeltje. Je zag haar voor je ogen zieker worden. Ze heeft een tijdje op de bank gelegen naar kinderprogrammetjes gekeken, toch nog een beetje pasta met tomatensaus gegeten en toen kon ze echt niet meer. Huilend heb ik haar in haar bedje gelegd om 18.30 met een paracetamolletje. Ze had namelijk lichte koorts. Gelukkig sliep ze de hele nacht goed door.

Vanochtend heb ik haar ziek gemeld op school. Manlief zorgt de hele dag voor haar en vertroetelt haar met lekkere warme drankjes en fruit. Toen ik vanochtend belde, had ze niet veel babbels aan de telefoon. Een groot deel van de middag heeft ze geslapen om vervolgens wakker te worden met opgezette ogen waaruit  push liep.  Toch maar de dokter gebeld en we zijn nu een neusspray rijker en morgen moet ze naar de dokter ter controle. Logischerwijs blijft ze dus morgen ook thuis. Mijn verwachting is dat ze pas donderdag weer naar school kan.

Dat het zo besmettelijk is al maar zijn kan, blijkt doordat manlief en ik ook verkouden aan het worden zijn. Mijn keel voelt inmiddels als schuurpapier aan en ik ben ook al een paar paracetamol verder. Vervelend maar niets aan te doen. Extra vervelend voor mij omdat ik deze week een conferentie heb georganiseerd en de hele dag aanwezig moet zijn. Mocht ik echt ziek worden dan zal ik heus wel thuis blijven maar er is zo veel werk in gaan zitten dat ik het resultaat ook wel graag wil zien.  Ik hoop dus dat het bij een verkoudheid blijft. Maar wat ik vooral hoop is dat mijn kleine meisje snel beter wordt.

De kwetsbare scheidslijn naar armoede

Een tijdje geleden riep ons aller premier dat er geen armoede in Nederland is. Je hoeft de krant maar open te slaan en je leest dat steeds meer mensen een beroep moeten doen op de Voedselbank en dat meer en meer kinderen in armoede opgroeien. Er is dus wel degelijk een probleem in ons kikkerlandje. Het is al lang niet meer de welvaartsstaat die we pretendeerden te zijn. Dus het is ook naïef om dan je kop nog in het zand te steken voor deze problematiek.

 

Onlangs had ik op mijn werk ook een discussie over armoede. Ik mocht dat woord niet in mijn mond nemen omdat Nederland geen echte armoede kent. Ik ben het daar absoluut niet mee eens. Er zijn in Nederland absoluut mensen die wel beneden het minimumniveau leven. Mensen die niet weten hoe ze de maand moeten doorkomen, die geen (volledige) maaltijd op tafel kunnen zetten, die geen kleding kunnen kopen of hun kinderen naar sportverenigingen kunnen sturen. Mensen die soms een beroep moeten doen op de barmhartigheid van de mensen direct om hen heen  maar ook mensen die uit schaamte verborgen willen houden dat ze niet rond kunnen komen. Mensen die hun rekeningen niet meer kunnen voldoen, die hypotheek- of huurachterstanden hebben of mensen die na het voldoen van alle rekeningen rond moeten komen van zo'n klein bedrag dat ze hier niet hun boodschappen meer van kunnen doen. Dat kunnen mensen zijn uit zowel de hogere als lagere inkomensklasse want uiteindelijk gaat her niet om hoeveel je verdient maar of je uitgaven in balans zijn met de inkomsten en de balans niet negatief doorslaat. Het kunnen jouw buren, vrienden of kennissen zijn of de ouders van een kindje dat samen met jouw kind naar school toe gaat. Kortom vaak is het dichterbij dan je denkt maar veelal weet je dat niet omdat mensen hun financiële problemen goed weten te verbergen.

Als tegenargument hoor je vaak dat mensen dit volledig aan henzelf te wijten hebben. Deze mensen hadden geen buffer of hebben schulden. Er zal altijd een groep mensen zijn die het inderdaad in meer of mindere mate aan zichzelf te wijten heeft dat ze in deze situatie zitten. Dat kan deels komen omdat ze niet goed met geld kunnen omgaan of te positief in het leven stonden en niet voorbereid waren op eventuele tegenslagen in het leven. Als je dan door omstandigheden inkomstenverlies hebt en/ of de schulden tot ver bovenaan je lippen staan dan is het zonder buffer heel moeilijk om je hoofd boven water te houden. Vooral  als er dan ook nog een substantieel deel van je inkomen weg valt en je alle vaste lasten niet meer kunt dekken, dan is het vaak een neerwaartse spiraal waar je in kunt komen die niet altijd even makkelijk te doorbreken is. Vaak is hier hulp voor nodig om eruit te komen maar ook doorzettingsvermogen en kracht. Had je dit kunnen voorkomen door het aanleggen van een buffer? Wellicht wel maar ook een buffer is niet eindeloos en is al snel uitgeput als je met hoge vaste lasten zit. Bovendien niet iedereen heeft de middelen om een buffer aan te kunnen leggen en al helemaal geen buffer die toereikend is om een paar maanden te overbruggen. Als je in de schulden zit, dan zal de prioriteit uitgaan naar het aflossen en niet naar het opbouwen van een buffer. Dat is iets wat van latere zorg is. Ondertussen hoop je dan maar dat je je baan niet verliest zodat je in ieder geval een bepaalde mate van financiële zekerheid behoudt. Kortom er is niet veel voor nodig om in financieel moeilijk vaarwater te komen.

 

Ook hoor je vaak dat rijkdom niet zit in de materiële dingen. Dat echte rijkdom zit in de essentie van het leven: de glimlach van een kind, de ontluikende bloesem of een mooie zonnige dag. Daar zit natuurlijk een kern van waarheid in. Toch denk ik dat je daar echt minder oog voor hebt als je ’s nachts wakker ligt omdat je bang bent om uit huis te worden gezet, de deurwaarder regelmatig bij je aan de deur staat of je je kind geen brood mee naar school kan geven. Ook kan ik me heel goed voorstellen dat je als ouder ook wel eens een keer je kind iets gunt zonder altijd nee te moeten verkopen. Natuurlijk kun je met je kind ontzettend veel leuke dingen doen die gratis zijn. Kun je mooie (soms gratis) tweedehands kleding krijgen en kun je met een beetje creativiteit je kind ook leuke cadeautjes krijgen. Ondanks dat is ook fijn als je je kind een keer zo iets simpels als een ijsje kunt geven. Alleen zo iets simpels ligt  voor sommige mensen niet in hun financiële bereik. Want als je moet kiezen tussen het kopen van een ijsje of een brood waar het hele gezin weer een paar dagen van kan eten, dan ga je (hopelijk) toch voor het brood. Het is ook niet fijn als je altijd vrijstelling van bepaalde uitgaven moet vragen. Je moet toch iedere keer weer financieel met je billen bloot. Veel mensen hebben daar moeite mee omdat ze zich schamen voor hun situatie maar ook omdat het kan aanvoelen alsof zich weer moeten verantwoorden.

 

Ik kan me dus oprecht boos maken als mensen zeggen dat er geen armoede in Nederland is. Ik vraag me dan serieus af of je het niet wilt zien of dat je niet wilt weten. Als je me vraagt wat dan de oplossing is. Ik zou het ook niet weten want daarvoor is het een complex maatschappelijk probleem. Alleen ontkennen kunnen we het ook niet.

 

Zelf denk ik ook hoe regelmatig kwetsbaar ik eigenlijk ben. De scheidslijn tussen het ondanks mijn schulden toch goed hebben en financieel slecht hebben is klein. Als ik mijn inkomen verlies dan hebben wij binnen no-time ernstige financiële problemen. Dit komt gedeeltelijk omdat ik dit verlies niet kan compenseren door terug te vallen op een buffer. Als ik daar te veel over na ga denken dan houdt mij dat ’s nachts wel wakker. Zekerheid op een baan is er niet. Ook bij mijn werkgever wordt er continu gereorganiseerd. Tot nu toe is mijn afdeling ieder keer bespaard gebleven. Dit komt vooral ook door het type werk wat ik doe maar ook doordat we nu al met niet genoeg handjes te veel werk moeten verzetten. Maar hoe lang duurt het voordat ook mijn afdeling getroffen wordt? Hoe makkelijk is het om dan een andere baan te vinden? Ik heb in het verleden een paar keer gesolliciteerd maar ik ben overgekwalificeerd, te duur en soms toch ook al te oud. Hoe makkelijk is het om mijn huis te verkopen als de hypotheeklasten te zwaar worden? Ik moet er niet te veel over nadenken wat dan slaat de paniek wel enigszins toe. Aan de andere kant vind ik wel goed dat je er stil bij staat hoe financieel kwetsbaar je bent en je voor jezelf nagaat hoe je hier tegen kunt weren. Voor mij persoonlijk betekent dit zo snel mogelijk aflossen en aan die buffer beginnen.

 

Hoe kwetsbaar ben jij? En wat doe je om dit te voorkomen?

Vroeger en nu

Mijn eerst echte baan was geen vetpot. Ik verdiende net een paar gulden te veel om in aanmerking te komen voor subsidies. Toch voelt het achteraf als een rijke periode. Ik kwam namelijk elke maand redelijk goed uit met mijn salaris. Elke week pinde ik vrijdagavond een bedrag van NLG100 en daar moesten we het dan de hele week maar mee doen. Ik deed van dat bedrag mijn boodschappen. De basis kocht ik meestal bij de Edah (waar is die winkel gebleven) en groente en fruit kocht ik op de Haagse Markt. Ik wist op de markt precies waar ik moest zijn voor de beste groente, fruit, kaas en kip. Meestal hield ik van die NLG100 nog wat geld over waarvan we dan doordeweeks brood en melk  bij haalden. Elke zaterdag kocht ik een zak chips en een fles cola en dan pluisde ik 's middags de hele krant uit onder het genot van een chipje en een glasje cola. Dat was toendertijd voor mij een traktatie. De rest van de week hadden we niets extra in huis. 

Toen ik meer ging verdienen, gingen we ook luxere producten kopen. We kochten met gemak elke week aan EUR120-150 aan boodschappen. Toen we de schulden gingen aanpakken, was hierop dus makkelijk in te leveren en te verdienen. Ik probeer het nu met EUR70 voor ons drietje. Ik red het vaak met moeite met dat bedrag. Aan de hand van een weekmenu en een boodschappenlijstje kan ik de kosten binnen de perken houden. Het lijstje weerhoudt mij er vaak van om impulsaankopen te doen. Ik ga nu zo gericht boodschappen doen dat de aanbiedingen vaak volledig langs mij heen gaan. Vaak zijn de aanbiedingen ook niet de producten die wij regelmatig gebruiken dus kan ik ze ook maar beter negeren om maar niet in de verleiding te komen. De fles cola en chips zijn inmiddels al jaren afgeschaft. Nu maak ik zo goed als elk weekend zelf wat lekkers variërend van ijs tot aan taart. 

Toch denk ik de laatste tijd regelmatig. Hoe komt het dat ik toen zo goed kan rondkomen van dat bedrag en hoe komt het dat ik nu goed doordacht te werk moet gaan? Leefde ik toen toch wat minder luxe en zou ik dus in wezen nu ook met minder kunnen doen? Ik geloof niet dat de komst van dochterlief zo veel heeft veranderd. Ik denk juist dat wij hierdoor juist eenvoudiger en goedkoper zijn  gaan eten. Vroeger ging ik ook minder vaak doordeweeks naar de winkel. Nu gaan we toch minimaal doordeweeks 1x terug om brood, melk of wat anders te kopen. Konden we toen beter accepteren dat op ook echt op was? Ik ben er voor mezelf nog niet helemaal uit. Ik weet alleen wel dat ik soms toch extra geld doordeweeks moet pinnen omdat het geld op is maar er wel zoiets simpels als brood moet worden gekocht. Ook geloof ik niet dat we dure producten kopen. Ik koop of alles vers en naar het seizoen voor zover de groentetas niet toereikend is. Ook koop ik geen merken maar koop ik of de biologische variant of het huismerk. Zou het dan toch zo zijn dat alles zo veel duurder is geworden? Deels wil ik dat wel geloven maar deels ook niet.

Ik heb wel besloten dat ik volgende maand aan het begin van de maand het boodschappenbudget ga pinnen. Ik denk dat het namelijk veel confronterender is om cash-geld te zien slinken voor je ogen in plaats van regelmatig de balans checken via internetbankieren. Elke week wil ik daar een bepaald bedrag van afhalen die toereikend is maar waarmee ik ook nog een keer kan tanken. Ik ben benieuwd of mij dat gaat lukken. Het is voor mij een hele andere manier weer van omgaan met geld. 

De frustraties van Marktplaats

Onlangs heb ik weer een aantal dingen op Marktplaats gezet. Nu vind ik dat ik redelijke prijzen voor mijn koopwaar vraag. Ik vraag niet om de hoofdprijs. Naar mijn mening moet je op Marktplaats voor een leuk prijsje iets kunnen scoren. Als ik even niet weet hoeveel ik er voor moet vraag dan kijk ik bij de andere verkopers om te zien hoeveel zij voor iets vergelijkbaars vragen. Ook zet ik alleen maar dingen op de site als er niets mis mee is. Niemand zit te wachten op kleding met vlekken of dvd’s met krassen. Als er wel iets mee mis maar het kan nog prima een tweede of derde leven mee dan zet ik het er netjes bij. Krijg ik een reactie dan reageer ik meteen. Komt het tot een deal dan probeer ik het ook meteen zo snel mogelijk op te sturen of maak ik meteen een afspraak zodat het opgehaald kan worden. Omgekeerd als ik iets wil kopen, dan zorg ik dat als mijn wordt geaccepteerd ik meteen betaal.

 

So far so good. Je zou zeggen dat is allemaal niets bijzonders want zo hoort het. Het lijkt wel alsof die regels op Marktplaats niet gelden. Het lijkt wel of mensen lukraak ergens op bieden en vervolgens niet meer reageren. Of je komt wel tot een overeenkomst maar dan wordt het geld niet meer overgemaakt. Ik vind het helemaal niet erg als iemand op zijn bod terugkomt maar laat dat dan even weten per mail. Ook ik heb wel eens van een verkoop af gezien omdat ik het toch niet meer zo mooi vond of omdat iemand mijn bod accepteerde en ik dat net mooier vond. Ook begrijp ik niet waarom mensen ver onder de richtprijs bieden. Als ik duidelijk aangeef dat ik €50 voor iets wil hebben dan lijkt het mij vrij kansloos om €10 te bieden. Daarentegen zou ik het misschien wel overwegen om het voor €40 van de hand te doen maar dat komt dan ook meer richting mijn vraagprijs. Mensen bieden maar wat lijkt het soms.

 

Ik heb nu een aantal ongeschreven regels geïntroduceerd. Als ik een bod accepteer en degene reageert niet binnen 2 dagen dan stuur ik nog een vriendelijk herinneringsmailtje waarin ik aangeef dat als men niet binnen 24 uur reageert, ik ervan uitga dat de koop niet meer door gaat. Meestal hoor ik niks en dan verwijder ik dus het bod. Ondertussen baal ik wel want misschien mis ik hierdoor wel een potentiële koper die het voor de vraagprijs wel had willen kopen maar niet wil gaan tegenbieden. Soms verdenk ik mensen er ook van dat ze gaan bieden op dingen omdat ze iets vergelijkbaars te koop hebben en ze je hierdoor uit de markt willen prijzen (of is dit heel evil gedacht).

 

Marktplaats ik heb er steeds meer gemengde gevoelens over. Ik koop er nog steeds graag dingen. Ik heb onlangs zelfs een paar hele leuke dingen gratis kunnen ophalen. Als koper zit ik dus wel goed. Als verkoper ga ik steeds meer balen omdat het er te veel tijd in gaat zitten en ik soms erg chagrijnig kan worden van het gedrag van bepaalde mensen. Ik klamp me dan maar vast aan de paar leuke reacties en de leuke mensen die ik soms tegen kom. Dat maakt dan weer veel goed. Toch heb ik het idee dat steeds meer mensen zich gaan irriteren over het gedrag op Marktplaats. Hopelijk gaat dit niet ten koste van toch iets heel moois want uiteindelijk vind ik het ook wel weer super dat je op deze manier aan leuke spulletjes kunt komen voor vaak een leuk prijsje.

Alles loopt op rolletjes weekend

Dit weekend had ik een lang weekend. Ik had mijn vrije woensdag omgeruild voor vrijdag omdat dochterlief een studiedag had. De intentie was om er gewoon een relaxed weekend van te maken en dat is gelukt.

Vrijdag begon met de kasten opruimen. Ik denk dat we de warme dagen weer gehad hebben voor dit jaar dus de zomerkleren gingen weer naar zolder. Van dochterlief haalde ik de kleertjes er tussenuit die nu al aan de krappe kant waren. Ik denk niet dat ze die volgend jaar nog aan kan. Ze gingen in een grote plastic zak. Die zak stond al een tijdje boven op zolder en het was een allegaartje van verschillende maten en seizoenen. Ik heb de winter- en zomerkleren nu in aparte zakken gedaan. Woensdag wil ik de zak met winterkleding samen met schoenen en speelgoed naar de Voedselbank brengen. Onlangs stond de Voedselbank eten in te zamelen bij de supermarkt. Ik heb ze toen gevraagd of ze ook kinderkleding konden gebruiken. Ze gaven aan met alles blij te zijn dus in plaats van te leuren met kledingpakketten op Marktplaats geef ik het veel liever weg aan iemand die het heel goed kan gebruiken. Ook de kleding in mijn eigen kast heb ik omgewisseld. Daar viel alleen niets af. Ik heb twee jaar geleden mijn kast eens goed opgeruimd en de kleding die ik niet meer aantrok aan een vriend meegegeven die ze vervolgens weer meeneemt naar Hongarije en het daar onder mensen verdeeld die het heel goed kunnen gebruiken. Mijn "oude" kleding heeft daar dus weer een goed nieuw leven. 

Zaterdag zijn dochterlief en ik naar de speeltuin van het tuincentrum geweest. Het kost mij een kop koffie maar beiden hebben we daar even een moment voor onszelf. Ik kan wegduiken in de vele tijdschriften die daar liggen en dochterlief vermaakt zich in de speeltuin. Na een uurtje lopen we dan alle twee huppelend naar buiten. 's Avonds zijn manlief en ik heerlijk onderuit gegaan op de bank bij een serie op dvd (4400). De serie is echt iets voor mij dus ik verheug me nu al op nog een aflevering vanavond.

Vandaag werden we wakker met stralende zon. Dat hield maar één ding in en dat is lekker naar buiten. De voortuin is weer netje en de kliko zit goed voel. Dochterlief was ondertussen met buurjongetje aan het spelen. Op een bepaald moment kwam mijn buurman naar buiten voor een babbeltje. Nu weet mijn buurman alles van computers en ik ben regelmatig de wanhoop nabij omdat zowel manlief als ik net geen digibeet zijn. Nu wil het zo dat wij een externe harde schijf hadden waar alle filmpjes en foto's van dochterlief als baby opstonden. Alleen ik kon niet meer op de harde schijf komen. De buurman wilde er wel even naar kijken. Hij was al blij met dit excuus om niet verder thuis op te hoeven te ruimen. Na een half uurtje kwam hij weer naar buiten. Hij kon wel op de harde schijf komen met een of ander apparaatje wat hij er tussen zette. Ik mocht het wel een dag lenen. Vanmiddag heb ik als een gek zitten kopiëren naar de laptop die nog zo goed als nieuw is en die ik van mijn moeder heb gehad. Alle bestanden van de externe harde schijf staan nu op de laptop en ik heb ook meteen de bestanden die op de desktop stonden naar de laptop gekopieerd. Na meer dan een jaar kon ik de filmpjes van dochterlief als baby weer zien. Licht geëmotioneerd heb ik er naar een paar zitten kijken. Ooh wat is het leuk om haar zo te zien liggen kraaien in haar wandelwagen en om haar te zien kruipen. De buurman heeft inmiddels zijn apparaatje weer terug maar ik kon hem wel zoenen zo blij was ik dat alles nu redelijk veilig op de laptop staat. De desktop is namelijk zo'n 8 jaar oud en wij verwachten dat die niet meer lang te leven heeft. Nu alleen nog een oplossing vinden dat de bestanden op de laptop ook weer ergens een back-up hebben. Alleen dat kan later.... 

Zo en nu als een gek de verf uit mijn haren wassen.

Big spender

Nou die grote uitgaven vallen wel mee, al voelde dat gisterenavond toch wel anders aan. Er moesten namelijk cadeautjes worden gekocht. Allereerst moest er een cadeautje komen voor mijn kleine nichtje in Griekenland. Over twee weken is ze jarig. Het pakje moet ook nog opgestuurd worden dus het werd hoog tijd dat we iets bestelden. Nu is mijn schoonzus weg van houten speelgoed. We hebben voor nichtje dus een houten karretje gekocht met blokken die ze aan een touwtje kan vooruit trekken. Het gehele pakket is niet zwaarder dan 10 kilo dus we kunnen het redelijk goedkoop met dhlforyou versturen. 

Daarna moest er nog een verlaat verjaardagscadeautje komen voor mijn moeder. Over drie weken komt ze bij ons twee nachtjes logeren zodat ze niet zo ver hoeft te reizen voor het grote postcode-loterij avontuur. Wanneer ze hier is, krijgt ze een cd die ze al heel lang wilde hebben. 

Daarna heb ik ook nog een cadeau voor de feestdagen besteld voor mezelf. Manlief en ik kopen onze cadeaus altijd zelf. Het cadeau is het nieuwste boek van Donna Tart. Ze heeft nog maar twee boeken geschreven maar ik heb ze verslonden. Nu komt na vele jaren wachten haar derde boek uit. Die wil ik dus hele graag hebben dus deze gaat met een mooi papiertje of onder de kerstboom of komt uit de zak van Sinterklaas. Had ik het boek niet tweedehands kunnen kopen? Tuurlijk wel maar soms mag je je ook wel eens iets nieuws cadeau geven vooral als je weet dat je hier heel erg van gaat genieten.

Langzaam maar zeker begin ik dus al cadeautjes te kopen voor de feestdagen om de lasten te spreiden over de komende drie maanden. Zo heb ik voor dochterlief al iets liggen wat ik zwaar afgeprijsd in de speelgoedwinkel zag liggen. Ik heb ook al overlegd met mijn moeder wat ze dochterlief wil geven. De afspraak is dat ik tot een bepaald bedrag iets mag kopen en dat ik dat vervolgens met mijn moeder afreken. Voor de volwassenen houden we het simpel en beperken we het tot één cadeau.

Nu heeft dochterlief het voordeel dat ze met twee culturen opgroeit. Sinds de geboorte van dochterlief vieren we dus zowel Sinterklaas en Kerst. De cadeautjes verdelen we over de twee feesten heen. Ondanks dat het dus dubbel pret is, geven we er niet meer aan uit. We hebben een vast budget voor cadeaus en daar moeten we het mee doen. Dingen voor de in de schoen zijn vaak heel praktisch: van een paar pepernoten tot aan een mandarijn. Soms zit er wel iets kleins in. Vaak zijn dat dingen van praktische aard zoals een tekenblok  vouwblaadjes of een vel stickertjes. Ze vindt het fantastisch. Voor een klein kind hoeft het allemaal niet zo groots te zijn. Het spannendste blijft toch het uitpakken. 

Hebben jullie een vast budget voor cadeaus met de feestdagen? Koop je al ruim vooraf in?