Soms vallen dingen mee....

In mijn vorige blog schreef ik dat we via MP waren opgelicht. We likten onze wonden en gingen weer verder. Ik kocht een prachtige zomerjas voor DL op MP  omdat uiteindelijk je daar toch voor een mooi prijsje leuke dingen kunt kopen. Het haalde ook een beetje de nare nasmaak weg van de mislukte koop weg. Langzaam zakte het hele gebeuren dus een beetje weg. Vorige week stopte er voor ons huis een busje van een koeriersbedrijf. De man stapte uit en liep naar ons huis toe. ML en ik keken elkaar aan want we verwachtten eigenlijk niks. Verbaasd keken we dus naar de grote doos die toch echt voor ons was bedoeld. Op het label stond mijn naam en de afzender was van degene waartegen we aangifte hadden gedaan. Toen we de doos openden, waren het de lang verwachte en verloren gewaande laarzen. ML blij met zijn laarzen en ik blij dat we het geld niet kwijt waren. Daarna was ik nog wel even bezig om de aangifte en de meldingen ongedaan te maken. Maar liever dat, dan helemaal niks.

Goede dingen komen nooit alleen. Heel cliche maar wel waar. Want wat is het geval, ik heb per augustus een vast contract. Nog beter, de handtekening staat er inmiddels al onder. Mijn manager had het binnen een week geregeld met de woorden "meer dan verdiend". Hoe groot is de tegenstelling met mijn vorige baan. Hoe blij ben ik dan ik nu goed op mijn plek lijk te zitten. Bij mijn vorige werkgever zijn ze aan het reorganiseren. Waarschijnlijk was ik dit jaar dan weg bezuinigd. Het is dan heel fijn om te weten dat ik dat voor ben geweest. Grappige was dat ik nogmaar net mijn vaste contract had ondertekend of ik werd door een headhunter benaderd voor een andere baan. Interessante baan met veel extra's en een hoog salaris. Alleen ik heb mijn lesje wel geleerd. Ik heb nu veel vrijheid, ik werk dichtbij huis. Om dat te kunnen overtreffen, moet een andere baan wel heel erg goed zijn wil ik uberhaupt overwegen om weg te gaan in mijn hudige baan. Die vrijheid en dichtbij huis voelt als een luxe. Daar kan geen extra geld tegen op. 

En inmiddels ben ik ook aan het aftellen. Nog 6 maanden en dan heb ik mijn lening afbetaald. Ik heb dan nog wel een creditcard af te betalen en de auto is dan ook een kleine 8 maanden later afbetaald. Het einde is dus in zicht... de gedachte alleen al dat ik na december kan bepalen wat ik met het geld kan gaan doen die ik maandelijks kwijt was aan de lening. Het grootste deel zal naar de aflossing van de creditcard gaan. Maar over iets meer dan een jaar ben ik schuldenvrij. Hoe bevrijdend die gedachte is.

Opgelicht

Drie weken geleden vond ML de perfecte schoenen. Hij was al een tijdje op zoek naar nieuwe, of beter gezegd tweedehands, schoenen omdat al zijn oude schoenen tot op de zool zijn versleten of echt volledig doorlopen zijn. ML loopt het liefste op wandel(berg)schoenen of laarzen. Nieuw kosten deze al snel EUR200-300. Erg duur maar tweedehands zijn de kosten wel te doen. Nieuwe zolen kosten bij zijn schoenen ook al snel EUR30 per schoen dus kostbaar. Dus ML struinde MP af totdat hij laarzen aantrof die slechts een beperkt keren waren gedragen. Soms kopen mensen nu eenmaal schoenen die achteraf toch niet zo comfortabel zijn en dan in de kast blijven staan om te verstoffen. Waarom dan niet verkopen en er toch nog wat aan verdienen?

ML was heel erg blij met wat hij had gevonden. Hij deed een bod en deze werd geaccepteerd. We maakten het geld over en toen begon het wachten op de laarzen. Na een week geen laarzen maar wel een berichtje of we de laarzen hadden ontvangen. Dus besloten we nog wat langer te wachten. Na twee weken waren de laarzen er nog steeds niet. Ik heb de verkoper een ultimatum gesteld dat als we de laarzen niet voor een bepaalde datum hadden ontvangen dat we aangifte zouden doen bij de politie en melding zouden doen bij MP en zijn bank. Mocht hij zich hebben bedacht dan mocht hij uiteraard ook het bedrag terugstorten. Je voelt het natuurlijk al aankomen: geen laarzen en geen geld terug. Dus vrijdag heb ik aangifte gedaan, contact opgenomen met zijn bank en MP. Plus ik heb een waarschuwing geplaatst op een publieke website waar je andere kopers kunt waarschuwen. Daar kwam ik in contact met een ander slachtoffer van de verkoper. Gisteren kreeg ik ook bericht van MP. Blijkbaar heeft deze man dit trucje met meerdere mensen uitgehaald. Zij hebben ook aangifte gedaan. 

Ik heb niet veel hoop dat we het bedrag (EUR79) ooit terug zullen zien. Het was voor ons veel geld. Voor dit geld hadden we ook een paar gloednieuwe sneakers kunnen kopen. De zoektocht naar nieuwe schoenen zetten we dus door maar wel met een aantal duidelijke spelregels voor onszelf. Boven EUR30 halen we alleen nog maar op. Het beperkt misschien ons zoekgebied maar het beperkt ook de kans om weer opgelicht te worden. En hebben we ook maar enige twijfel dan zien we van de verkoop af. Ik had namelijk op een zeker moment een raar gevoel bij deze koop. Ik heb me door ML laten overtuigen dat ik te "paranoia" was. Achteraf was mijn onderbuikgevoel dus wel goed. Het trieste van het hele gebeuren vind ik nog niet eens dat wij het geld kwijt zijn. Maar wat bezielt iemand om voor een paar honderd euro of misschien een paar duizend euro mensen op te lichten? Stel dat ze je pakken, vergooit iemand zijn leven voor een paar rotcenten. Dat lijkt het mij niet waard. Misschien begrijp ik het wel niet. Dat is maar goed ook. 

Inmiddels kijk ik ook naar andere alternatieven voor MP. In de regio heb je op FB een aantal verkoopsites. Dit werkt een stuk prettiger. Kopers reageren meteen en komen het ook gewoon ophalen. Het idee dat je elkaar namelijk bij de supermarkt tegen komt en niet bent komen opdagen, werkt blijkbaar zo dat mensen gewoon zich aan hun woord houden en het ook daadwerkelijk kopen. Kortom de frustratie ligt een stuk lager dan bij het klakkeloze bieden op MP om vervolgens nooit meer te reageren. Dit weekend heb ik daar een aantal dingen van DL opgezet. Zij spaart namelijk voor een Playmobile prinsessenkasteel. Al haar spaargeld zet ze opzij om dat kasteel te kunnen kopen. Dus nu proberen we door speelgoed te verkopen waar ze toch niet meer mee speelt, zo aan het kasteel te komen. De schat heeft inmiddels al in de smiezen dat ze tweedehands een stuk goedkoper dat kasteel kan kopen dus heeft ze daar nu haar zinnen opgezet. Ze is nog zo'n kleine EUR30-35 van een tweedehands kasteel verwijderd. Mocht ze het via MP kopen, dan halen we dat uiteraard op. Ik moet er niet aan denken dat de zuurgespaarde centjes van mijn kind door een of andere oetlul achterover zouden worden gedrukt. 

Hoe Grieks Pasen je weemoedig kan maken.

Dit weekend is het Grieks Orthodox Pasen. Of beter gezegd Christelijke Orthodoxen vieren nu Pasen dus ook in  o.a. Rusland, Roemenië, en Servië is het nu groot feest. Niet dat je gaat denken, dat de Grieken alleen een feestje vieren. Voor Grieken is Pasen zo iets als voor Nederlanders de Kerst is. Een groot feest dus vol tradities maar ook met een goed gevulde tafel met eten. 

In tegenstelling tot Nederland speelt in Griekenland het geloof nog een grote rol. De eerste keer dat ik met Grieks Pasen in aanraking kwam, was ik onder de indruk. In de week van Pasen, vanaf maandag tot en met zaterdag, noemt men in Griekenland elke dag “groot”: Grote maandag, Grote dinsdag, Grote woensdag tot en met Grote zaterdag.  Op Grote Vrijdag (Goede Vrijdag) is er ’s ochtends een mis en dan wordt de Epitafios -dat is een geborduurde graflegging van Jezus- met bloemen versierd. ’s Avonds volgt de processie door de wijk of het dorp. De Epitafios wordt door vier mannen gedragen, en daarachter volgen de priester en de gelovigen, die een brandende kaars in de handen houden. Bij terugkomst in de kerk, gaan de vier mannen met de Epitafios voor de deur van de kerk staan en alle gelovigen lopen onder de Epitafios door de kerk in.  Na Goede Vrijdag volgt Stille Zaterdag, voor de Grieken Megalo Savvato. Tijdens de ochtendmis worden de bloemen van de Epitafios afgehaald en in mandjes gelegd en door de priester uitgedeeld. Deze bloemen nemen de gelovigen mee naar huis, want ze zijn gezegend.  Rond elf uur s ’avonds arriveert het Licht bij de kerk en wordt het van kaars tot kaars door de priester aan alle gelovigen doorgegeven. Het is heel indrukwekkend en mooi om te zien hoe het kaarslicht wordt doorgegeven totdat de kaars van iedereen brandt. Het hoogtepunt volgt precies op Middernacht,  dan zingt de priester de belangrijke woorden “Christos Anesti” dat “Christus is verrezen” betekent. Het is de absolute apotheose van het Griekse Geloof.  Het is traditie in Griekenland dat hierna vuurwerk afgestoken wordt, om de Verrijzenis uitbundig te vieren. Daarna volgt voor veel families het avondmaal (beter nachtmaal) waar traditioneel lam wordt gegeten.

Vandaag belden manlief en ik dus een aantal familieleden en vrienden om ze een prettig Pasen (Christos Anesti) te wensen. Op de achtergrond hoorden we de gezelligheid van familie en vrienden die samen Pasen aan het vieren waren. ML en ik keken elkaar een beetje beduusd aan want wat voelden we ons ineens geïsoleerd van alles en iedereen. Wat zouden we er nu graag bij zijn. En hoe tekenend was ons gevoel voor hoe wij vriendschappen ervaren in Nederland. We hebben het geprobeerd, we hebben ons huis opengesteld, we hebben eten met vrienden gedeeld, klaargestaan voor ze als ze hulp nodig hadden maar keer op keer leidden opluikende vriendschappen tot een desillusie. Beiden weten we eigenlijk niet meer zo goed wat we "fout" doen. Manlief gaat nog vrolijk gesprekjes met mensen aan maar daar blijft het ook bij. Zelf ben ik enorm terughoudend. Dat heeft deels met mijn introverte karakter te maken maar ook doe ik het deels uit zelfbescherming. Ik wil niet weer teleurgesteld worden door iemand en er achter komen dat de vriendschap die ik dacht dat we hadden niet veel voorstelt. Zo wil manlief niet meer mensen thuis uitnodigen voor een gezellig etentje omdat we nooit terug werden gevraagd. Toen we dit vroeger wel deden, bespaarden we ons geen enkele moeite. Ik stond een groot deel van de dag in de keuken. Iedereen had een gezellige avond en het eten (en drinken) smaakte goed. Als we aan het einde van de avond afscheid namen, deden we dat met de afspraak dat we binnenkort een keer bij hen zouden komen. De uitnodiging kwam nooit. Manlief en ik stopten dus op een gegeven moment zelf ook maar met uitnodigen. Hierdoor kwam de vriendschap in een soort van impasse en bloedde langzaam dood. Manlief gooit het op typisch Nederlands, ikzelf gooi het op de mensen zelf. 

Zover onze  gezamenlijke pogingen. Mijn eigen pogingen tot het in stand houden van een vriendschap of het leggen van een vriendschap zijn ook niet succesvol. Deels ben ik ook niet erg benaderbaar (meer). Er blijft altijd een bepaalde muur tussen mij en die persoon staan totdat ik het gevoel heb dat er echt een klik is. Heel langzaam laat ik dan iemand toe. Ben ik dan een hele koude kikker? Nee op het eerste gezicht lijk ik best gezellig en kan ik goed meepraten over algemeenheden maar als het daarin blijft hangen dan haak ik ergens af.  Je moet ook niet te snel dichtbij komen, want dan klap ik dicht. Ik zoek een bepaalde diepgang in een vriendschap en gevoelsmatig moet er een bepaalde klik of gedeeld begrip naar elkaar zijn. Ik weet dat dit kan want ooit had ik zo'n vriendschap. We begrepen elkaar feilloos. Als er iets was, dan belden we elkaar of gingen we bij elkaar langs. Dat hoefde niet eens lang te zijn maar lang genoeg om je toch een stuk beter te voelen. Zo stond zij ooit ineens op de stoep met een grote bos bloemen omdat ik een miskraam had gehad. Ze zei verder niet veel maar gaf me alleen een grote knuffel en ik mocht bij haar uithuilen. Zo stond ik later bij haar op de stoep en huilden we in elkaars armen uit omdat zij had gehoord dat ze ongeneselijk ziek was. Tot op het laatste moment zijn we er voor elkaar geweest. Naar mijn mening hoort een vriendschap zo te zijn. Tuurlijk heb je niet met iedereen dezelfde diepgang en doe je met de ene vriendin andere dingen dan met de andere. Maar voor mij staat vriendschap ervoor elkaar zijn ook als het minder met de ander gaat. Op die ene speciale vriendschap heb ik dat nooit gevonden. Meestal hang ik er maar een beetje bij en vervaagt de vriendschap weer net zo snel.

Dat staat in schril contrast met manlief. Hij heeft in Griekenland een grote vrienden- en kennissenkring. Sommigen bellen of mailen hem regelmatig. Als we een keer in Griekenland zijn, pakken ze het weer op waar ze gebleven zijn. Manlief leeft dan helemaal op en ik word ook meegezogen in de warmte en gezelligheid. In Nederland heeft manlief dit niet ondanks de pogingen die hij heeft ondernomen. Hij is er dus maar mee gestopt.  

Uiteindelijk zijn we dus vooral op elkaar aangewezen. Deels maakt dat je relatie sterk maar soms is het ook fijn om eens met een goede vriend(in) bij te praten. Een andere mening, een ander verhaal, een lach, een traan en een fijne avond, kan je energie geven. Dus met weemoed luisterden wij naar de Griekse gezelligheid aan de andere kant van de telefoon. We keken elkaar en spraken het niet uit maar onze ogen en hart zeiden op dat moment het zelfde: wat doen we eigenlijk nog hier?  

Eten en verminderde weerstand

Ik begin langzaam maar zeker te geloven dat ik een verminderde weerstand heb. Ik word simpelweg wel heel makkelijk ziek. Nou ja ziek is ook een groot woord. Ik ben voor zwaar verkouden met alle ongemakken van dien. En daar baal ik van want een keertje verkouden dat begrijp ik maar vijf keer verkouden binnen minder dan een half jaar dat begrijp ik dan weer niet. Ik moet dus iets gaan doen aan het versterken van mijn weerstand. Alleen hoe begin je daar aan?

Vorig jaar november ben ik naar een alternatieve arts geweest. Hij nam een druppeltje bloed om naar mijn bloedbeeld te kijken. Samen tuurden we naar het scherm en het was niet zo fraai. Kortom ik kreeg het advies om mijn eetpatroon aan te passen en een hele smak vitamines te slikken. Die hele smak vitamines kostten ook een hele smak geld en dat stond me dus enorm tegen. Ik slik al vitamine D en multi-vitamines. Daarnaast slik ik ook regelmatig omega 3. Het stond me enorm tegen om daar nog meer vitamines tegen aan te gooien. Misschien stond het geldbedrag me nog wel het meeste tegen. Ik beperkte me dus tot wat ik al slikte en besloot wel mijn eetpatroon aan te passen. Dat betekende dat ik koolhydraten-arm en zuivelvrij moest gaan eten. Ik heb het uiteindelijk geprobeerd.  Ik kon het alleen niet. Het stond me zo tegen ondanks dat ik echt wel verbetering zag. Ik werd wat energieker maar het plezier dat ik in eten had, verdween langzaam. Dus langzaam maar zeker, sloop het oude patroon er weer in. Waarom het niet lukte? Ik denk dat het er  deels mee te maken heeft, dat ik het simpelweg te druk heb. Ik kan de rust niet vinden om me te verdiepen in het nieuwe eetpatroon. Daarnaast miste ik mijn comfort food. Niets lekkerder dan een heerlijke Griekse lasagna op zijn tijd. Een gerecht dat direct op de "verboden" lijst verdween met mijn nieuwe dieet.

Hoe nu verder? Ik denk dat het vermijden van suiker heel veel zou helpen. Ik heb namelijk een suiker-verslaving. Ligt er ergens iets van snoep dan moet ik dat eten, zelfs als ik het eigenlijk helemaal niet zo lekker vind. Zo heb ik 's avonds regelmatig de snoeptrommel geplunderd tot grote ontsteltenis van DL die dan de volgende dag tegen een lege trommel aan zat te kijken. Rare is dat ik dan denk, gelukkig heeft zij al die troep niet in haar lijfje. Waarom koop ik het dan wel? Omdat ik ook niet te hysterisch met snoep wil omgaan wanneer het op DL aan komt. Ik mocht vroeger zelden tot nooit een snoepje. Toen ik eenmaal op mezelf woonde, ging ik helemaal los. Ik at met gemak een zak snoep in mijn eentje leeg om vervolgens kotsmisselijk te zijn. Deels denk ik dat daar mijn suiker-probleem ook ligt, buiten het feit dat ik mezelf niet kan beheersen. 
Dus het voornemen is om de suiker flink te minderen. Misschien dat het dan ook beter gaat met mij? Ergens staat mij iets bij dat suiker ontstekingsverhogend kan werken. Dus zou het dat misschien bij mij zijn?

 

Mag ik deze week snel vergeten?

Er zijn van die weken die je het liefste zo snel mogelijk voorbij ziet gaan en ook het liefste voor de rest wil vergeten. Deze week is zo'n week.

De week begon dat ML voor onderzoek naar de oogarts naar Duitsland moest. Hij moest daar een speciaal onderzoek ondergaan waardoor hij genoodzaakt was om de hele week te blijven want hij zou simpelweg zo goed als niets zien na het onderzoek. Het zou vervolgens zo'n twee dagen duren voordat hij weer een beetje fatsoenlijk kon zien. Vandaag komt ML dus pas thuis. Eigenlijk had hij er al moeten zijn maar de treinen liepen her en der vertraging op waardoor hij straks zo'n kleine 3,5 uur later thuis komt. Hoe het nu met zijn ogen gaat? Ik weet het niet. Hij wilde het aan de telefoon niet vertellen. Het enige wat hij los liet, was dat er wel iets was. Fijn (not) want intussen heb ik al van alles in mijn hoofd gehaald. Het ergste scenario zou zijn dat hij geopereerd moet worden. Later vanavond zal ik het horen.

Deze week waren DL en ik dus saampjes thuis. Ik had allerlei leuke dingen vantevoren bedacht maar daar is zo goed als niet van terecht gekomen. Er liep van alles doorheen. Zo mocht ik vandaag een sterretje in mijn autoruit laten repareren nadat ik gisteren een steentje tegen de ruit kreeg. In de ochtend zaten we weer bij de logopediste nadat de juf vorige week haar zorgen had geuit voor het taal- en leesniveau van DL. Ze begint langzaam een achterstand op te lopen met lezen en schrijven. Klankwoorden kan ze niet goed vertalen naar papier. Kortom de juf vroeg zich af of haar taalstoornis toch niet ergens op de achtergrond nog sluimerde. Dus trok ik meteen aan de bel bij de logopediste. We konden meteen een week later terecht. Dus daar zaten we vanochtend weer met zijn tweetjes. Het voelde alsof we nooit weg waren geweest en dat terwijl het toch een half jaar geleden is dat we de laatste keer daar waren. DL gaat onderzocht worden. Het zou kunnen dat DL dyslexie heeft. Alleen ze is nog te jong om dat nu al te kunnen testen. Dus wil de logopediste gaan onderzoeken hoe ze DL verder kan helpen met taal en lezen. Het is natuurlijk allemaal nog niet zeker maar ik zou het verdrietig vinden als ze over een jaar blijkt dat DL dyslexie heeft. Aan de andere kant zou het ook een opluchting zijn als dat de oorzaak zou zijn. Het is namelijk nu zo ontzettend frustrerend om te zien hoe ze zichzelf in de weg zit. Volgens juf is het DL een onwijs slim meisje maar krijgt ze haar potentie er heel moeilijk uit. Dus zou het de taalstoornis zijn, wellicht dyslexie of toch een andere oorzaak? Of het andere oorzaak heeft, gaat onderzocht worden door een interne begeleidster. Mocht dit iets opleveren dan zal in samenspraak met ons verdere stappen worden genomen om DL te helpen. En weet je wat nu stom is: natuurlijk zullen wij alles doen om DL verder te helpen maar ik had het zo fijn gevonden als ze zich zonder noemenswaardige problemen had kunnen ontwikkelen in plaats van al deze toeters en bellen? Tegelijkertijd voel ik me dus ook enorm schuldig dat ik zo denk want ik ben zo ontzettend en blij met mijn eigengereide meisje die uiteraard ook gewoon zichzelf moet kunnen zijn. 

Om dan nog even bij DL te blijven. Het loopt ook niet helemaal soepel met vriendjes en vriendinnetjes. Vorig jaar had ze een aantal vriendinnen in haar klas waar ze ook thuis mee speelde en zij weer bij hen. Aan het einde van het schooljaar werden de meisjes van groep 2 over twee groepen 3 verdeeld. DL ging met een van haar beste vriendinnetjes mee naar een klas en de andere twee meisjes verdwenen naar een andere groep 3. Haar beste vriendinnetje is een jaar jonger en bleef dus achter. Wat had ik achteraf toch graag gehad dat ze met die twee andere meisjes mee was gegaan naar de andere groep. Bij aanvang van het nieuwe schooljaar zocht DL namelijk haar enige vriendinnetje stelselmatig op. Alleen speelde er ineens ook een ander meisje mee. DL zat ook met haar in groep 2 maar vriendinnen zullen het nooit worden. Tussen DL en dat andere meisje is een enorme competitie uitgebroken om de gunsten van dat andere meisje. Meisjes kunnen gemeen tegen elkaar zijn dus regelmatig hoor ik dat er weer iets is gebeurd. Nu is DL niet heilig dus ik geloof dat ook zij regelmatig niet even leuk, lief en aardig is. Een paar maanden geleden noemde ze dat meisje dus peop. Heel onhandige woordkeuze want het andere meisje is donker. Ik heb hier eerder over geblogd maar het werd mij goed aangerekend door oma. Kinderen zijn iets vergevingsgezinder dus de drie-eenheid bleef met elkaar spelen ondanks verwoede pogingen aan onze kant om DL te stimuleren ook met andere kinderen te spelen. Wat is nu namelijk het probleem? De drie dames kunnen niet met en niet zonder elkaar spelen waardoor de heleboel regelmatig (vaak zelfs) escaleert. De juf heeft inmiddels met de dametjes afgesproken dat ze alleen nog maar met elkaar mogen spelen als ze het leuk houden. Zo niet, dan moeten ze alle drie met iemand anders of alleen gaan spelen.Vorige week liep het weer uit de hand. Een van de meisjes had een pluche aapje dat aan de jas van DL hangt in de zandbak verstopt. Nu is dat aapje heilig voor DL. Dat beest gaat overal mee naar toe. Ze heeft het met Sinterklaas op school gehad en juf heeft toen uitgelegd dat je het aan je jas kan hangen. DL heeft slim bedacht dat ze dus zo altijd een knuffel bij zich heeft. Eenmaal thuis haalt ze het van haar jas en dan neemt ze het 's avonds mee naar bed. Kortom je begrijpt de heilige status van het aapje dus daar mag niemand aankomen. Een van de dametjes maakte de kapitale fout dus om dat wel te doen en laat dat nu net het andere meisje zijn. DL onthoudt zulke dingen en wacht als een kat op rooftocht haar beurt af. Deze week zag ze haar kans en zei ze tegen het meisje dat ze iets niet mocht omdat ze bruin is. De juf vertelde me het na school. De stoom kwam nog net niet uit mijn oren. Ik geloof dat DL inmiddels heel goed weet dat dit not done is. DL maakte om het goed te maken een klein zakje snoep met haar mooiste stickers dus zo probeerde ze te laten zien dat het haar echt speet. Ik hoop dat ze het ook nooit meer doet want intussen weet ik dat oma niet zo vergevensgezind is en ons dit aanrekent. Inmiddels overweeg ik om te vragen of DL volgend jaar naar de andere klas kan worden overgeplaatst. School houdt namelijk vanaf groep 3 dezelfde samenstelling aan tot en met groep 8. Ik denk dat het beter zou zijn als DL in een groep komt waar ze geen voorkeuren voor bepaalde kinderen heeft. Misschien kan ze zo wel gezonde vriendschappen opbouwen. Dit lijkt namelijk op een soort snelkookpan waar de gemoederen te vaak oplopen. Ze komt te vaak verdrietig thuis omdat ze niet leuk mee kon spelen, wordt buitengesloten of soms zelfs alleen speelt. Deze drie-eenheid staat haar in de weg om andere vriendschappen te sluiten. Jammer want zo zijn er minimaal 2-3 andere meisjes die DL leuk vinden maar DL wijst ze af. Op een gegeven moment geven die meisje het ook op. Ach ja en dan is  het heel jammer dat zo'n incident zich voordoet als ML er niet is want je bespreekt zo iets ook niet uitgebreid aan de telefoon.

En dan dinsdag. Wat valt daar over te zeggen dan dat het intens verdrietig is en schokkend wat er in Brussel is gebeurd? Op een of andere manier doet dit mij ook meer dan Parijs, Londen of Madrid. Niet dat ik daar ook niet over ontsteld was, maar Brussel komt heel erg dichtbij. Ik heb daar namelijk 1,5 jaar gewoond. Ik ben een jaar lang bij de halte Maalbeek uitgestapt om naar school te gaan. Ik heb daar ML leren kennen. We zijn voor het eerst samen vanaf Zaventem op vakantie geweest. Ik had daar bijna gewerkt vorig jaar. Ik ken elke plek die op tv is geweest. Brussel heeft een speciale plek in mijn hart, deels omdat ik daar ook mijn hart heb verloren aan ML. Dus het doet me enorm veel. Er zit een enorme onrust in mij die ik maar geen halt kan toeroepen. Als ik me al zo voel, hoe moet het dan voor direct betrokkenen zijn? Ook kwam dinsdag de dreiging ineens ook erg dichtbij. Ik werk namelijk in Hoofddorp op steenworpafstand van het station maar ook van het geevacuurde kantoorpand. We schrokken allemaal op van werk van de loeiende sirenes. Het leek alsof er iets verschrikkelijks was gebeurd want zo veel sirenes bij elkaar heb ik nog nooit gehoord. Collega's kwamen er via social media al snel achter wat er aan de hand was. Niet veel later volgde de evacuatie van het kantoorpand in de buurt van mijn werk. We zagen de mensen de straat op lopen en vroegen ons af wat het voor ons zou betekenen. Moeten we ook weg? Is er iets ergs aan de hand? Gelukkig liep dit allemaal goed af. Maar voor hoe lang? Of mag je die vraag niet stellen? De hele dag was het verder onrustig op werk. Ik ben eerder weg gegaan, heb DL van de opvang gehaald en haar een extra knuffel gegeven. 

Je kunt je nu afvragen: goh als je hier al allemaal moeite mee hebt, dat is niet heel sterk. Ter verdediging: ik ben erg sensitief. Datgene wat voor iemand anders een incident is, is voor mij iets wat ik blijf overdenken en wat in mijn hoofd blijft doormalen. Beelden van tv komen bij mij enorm hard binnen. Dat is ook de reden waarom ik grotendeels het nieuws vermijd. Ik voel ze ontzettend machteloos en reddeloos dat ik er niets tot weinig aan kan doen. Uit zelfbescherming kijk ik dus liever niet. Doe ik het wel dan komt het met een enorme intensiteit binnen. Deels kan ik het nog wel behappen als ik niet te moe ben, goed in mijn vel zit, erover kan praten en er niet te veel andere dingen tegelijk gebeuren. Deze week was voor mij te veel. Ik raak dan overprikkeld. Het enige wat dan helpt, is rust. Ok en ML in de buurt want ondanks dat wij ook onze ups en downs hebben, bleek deze week maar weer dat hij wel mijn rots en mijn baken is. Nog een uurtje en dan is hij thuis.......

Financieel advies: hoeveel ben ik waard?

Een tijdje geleden werd ik op werk benaderd of ik mee wilde doen met een pilot. De pilot bestond uit het invullen van een financieel plan waarna je vervolgens gratis advies zou krijgen over je financiële situatie waarbij een aantal scenario's zouden worden uitgewerkt.

Nu heb ik een soort haat-liefde relatie met geld. Ik praat namelijk niet graag over geld en al helemaal niet als ik een kijkje in mijn eigen financiën moet geven. Ik vind het niet prettig als mensen weten hoeveel ik verdien en dat ik schulden heb. Ik denk dat ik er ook zo over zou denken als ik geen schulden had en een mooi spaarsaldo of afgelost huis zou hebben. Ik heb vroeger geleerd over geld praat je niet met anderen, dat is privé. Dus ik moest even over een persoonlijke hobbel heen om dus volledig inzage te geven aan iemand die ik ook nog eens in de wandelgangen tegen zou komen. De voornaamste reden voor mij om toch mee te doen, was om te weten hoe ik er nu echt financieel voor sta en wat de impact op het financiële doen en laten zou zijn als ik mocht wegvallen (ofwel dood zou zijn en DL en ML achter laat). Ik maakte me vooral over dat laatste best druk als kostwinner. Dus ik dook een avond in mijn papieren en ik vulde het financiële plan in.

Een paar weken later belde de adviseur, tevens collega op. Hij wilde wat extra informatie. Daarnaast gaf hij meteen de tip om wat af te sluiten. Die tip heb ik meteen opgevolgd. Het opzoeken van de extra informatie had nog wel wat voeten in de aarde. Het betekende namelijk dat ik nog dieper de informatie moest induiken en dus ook nog meer de financiële confrontatie met mezelf moest aangaan. Dat laatste vind ik dus op een of andere manier eng. Geen idee waarom. Misschien  zou het de realisatie zijn dat ik het financieel niet goed voor elkaar heb een dus ML en DL met heel veel ellende zou achterlaten als er ooit iets met mij zou gebeuren. Ik hoopte namelijk dat als ik mijn schulden eenmaal heb afbetaald dat de "rijke" periode komt met de geruststelling van een financiële buffer maar ook de mogelijkheid om voor dochter extra te kunnen sparen. De teleurstelling zou dus groot zijn als ik zou horen dat ik financieel nog meer onder wat zou staan.

Schoorvoetend ging ik dus vorige week het gesprek in. Wat blijkt? Ik heb het best goed voor elkaar. Ik heb een mooi pensioen voor later en de woonlasten zijn laag als ik deze straks met mijn kapitaalverzekering voor meer dan 60% heb afgelost. Ik heb alleen een arbeidsongeschiktheidsverzekering die niets toevoegt op het moment dat ik een vast contract krijg. Mijn werkgever dekt dit risico namelijk grotendeels af door 80% van mijn laatste inkomen te garanderen bij volledige arbeidsongeschiktheid. Dus als dat contract er hopelijk deze zomer komt, kan ik zo'n EUR500 per jaar besparen. Deels ga ik dat geld gebruiken om een overlijdensrisicoverzekering af te sluiten. Mocht er dan toch wat gebeuren met mij, dan keert deze verzekering genoeg uit dat mijn gezinnetje zonder financiële zorgen door kan gaan. Die gemoedsrust is mij veel waard....... al hoop ik natuurlijk dat het nooit zo ver komt.

En zo verliet ik dus het gesprek met een goed gevoel. Ik heb het dus onder de huidige omstandigheden veel beter voor elkaar dan ik had mogen dromen. En dat is heel fijn om te weten. 

Verhuisplannen

Afgelopen zomer bedachten wij ons dat we best graag wilden verhuizen. Het liefste zouden we helemaal ons boeltje oppakken en naar het buitenland verhuizen. Het laatste lijkt ons simpelweg niet te lukken. We moeten meteen een basis hebben in het buitenland. Kortom één van ons moet een baan krijgen en laat dat nou niet zo gemakkelijk te zijn. Dus hinken we hier op twee benen. Het ene been richt zich op een leven in Nederland en het andere been hoopt toch nog op een leven in Griekenland of Zwitserland.

Vorig jaar hebben we ook naar twee huizen gekeken. Van het eerste huis werd ik in eerste instantie heel enthousiast. Ik denk dat het de klassieke beginnersfout is, dat je alleen de mooie aspecten van het huis ziet en je ogen sluit voor wat er allemaal moet gebeuren. Mijn moeder gaf ons een soort van wake-up call door op alle nadelen te wijzen. Op dat moment baalde ik maar ze had achteraf toch wel gelijk. Dus haar "kritiek" sluimerde op de achtergrond iedere keer als ik naar de foto's keek. Na verloop van tijd werd het huis steeds meer een kostenpost in plaats van dat huis met die coole open haard, mooi uitzicht en mooie ramen. Niet veel later gingen we naar een ander huis kijken in een ecologisch opgezette wijk. Ik ben een enorme sucker als het op ecologisch aankomt dus ook hier ging ik enthousiast naar toe. Dat enthousiasme werd al snel getemperd. Het huis werd door de verkopende makelaar kaal opgeleverd waardoor de kosten de pan uit zouden reizen. Dus de ecologische droom verdampte snel.

Sindsdien beperk ik mij tot het kijken naar huizen op Funda. Heel soms rijd ik langs het huis en heel soms zoek ik een huis op als ik iets te koop zie sta. Ik onderneem alleen geen enkele actie. Ik ben dus een Funda gluurder. 

Deels heeft dit te maken dat ik niet zo goed weet wat ik nu eigenlijk wil. Wil ik in dit dorp blijven of wil ik naar een aangrenzend dorp verhuizen? In het aangrenzende dorp zou ik landelijker kunnen wonen. Het lijkt me heerlijk om vrij uitzicht over het water of de landerijen te hebben. Alleen dan wonen we meer een stuk minder centraal. Voor DL zou dit betekenen dat ze verder van haar vriendjes woont. Kan ik dat haar wel aan doen? Leuk die grote tuin en dat vrije uitzicht maar wil een kind niet gewoon lekker buiten met vriendjes in de buurt kunnen spelen? En niet onbelangrijk, wil ik dit ook echt? Wil ik hier wel in de omgeving blijven wonen? We komen tegenwoordig vaak in Haarlem vanwege de judo van DL. Ik zou daar (of net daarbuiten) best willen wonen. Op termijn zou dat ook leuker voor DL zijn. Er is daar meer voor haar te doen. Zou ik niet gewoon met verhuizen moeten wachten totdat zij naar de middelbare school gaat. Ze kan dan naar school in Haarlem of Heemstede. Scholen die een stuk beter aangeschreven staan, dan de scholen hier in de buurt. Dus hoe kun je verhuizen als je eigenlijk niet eens weet waar je precies wilt wonen?

Dan speelt er nog een laatste, niet onbelangrijk aspect: ik heb nog geen vast contract. Ik zou nu al een hypotheek kunnen afsluiten maar dat kan dan alleen bij mijn huidige werkgever. Een rondje rond de hypotheek-velden laat zien dat ik daar niet beter af bent. Bovendien ik wil niet aan mijn werkgever verbonden zijn qua hypotheek. Het voelt als een wurgcontract. Ik heb nu weer kunnen ervaren wat het inhoudt als je personeelsconditie komen te vervallen en wat de financiële impact daarvan is. Ik wil dit niet meer. Ik wil de financiële vrijheid om te kunnen bewegen en te veranderen van werkgever. Alleen door mijn nog bestaande schulden kan ik beperkt lenen. Dus is het niet beter om eerst schuldenvrij te zijn, te sparen en dan eens te gaan bedenken wat ik wil? Het voelt een stuk verstandiger aan. 

Het is ook niet zo dat ik weg moet hier. Het huis is ruim en biedt alles wat we nodig hebben. Ik betaal er alleen veels te veel voor en ik heb niets met mijn buren. Aan de andere kant heb ik ook geen last van de buren en dat is ook prettig. Misschien dat opruimen en een frisse, nieuwe verflaag ook al veel doet. Het frist er in ieder geval weer een beetje van op. Ook iets wat niet verkeerd zou zijn als we toch ooit zouden verhuizen. Kortom de verhuisplannen staan voorlopig in de ijskast en ondertussen gluur ik gewoon verder op Funda. Maar stiekem hoop ik dat we de verhuiswagen richting buitenland zou kunnen verhuizen.