Tweedehands verkoop gedoe

Een tijdje geleden kwam het initiatief krijgdekleertjes onder mijn aandacht. Ik heb er zelfs enthousiast een blogje aan gewijd. Ik vind het nog steeds een heel goed idee maar niet voor mij. Voordat de site live ging, heb ik er vier pakketen opgezet. Toen het aanbod eenmaal voldoende was, ging de site voor het ruilen open. Ik heb gekeken of er iets voor mij bij zat maar het gros van de kleding, zeg maar 90%, is tot maat 98 en daarna loopt het aanbod sterk naar beneden. Dat wat wel wordt aangeboden, vind ik niet leuk. Dat klinkt heel verwend maar het is niet mijn smaak. Ik koop dan liever voor een heel zacht prijsje iets via Marktplaats, in een tweedehands kledingwinkel of op een tweedehands kledingbeurs. Dat kost dan wel geld maar ik wil dat mijn kind er wel een beetje leuk uit ziet. Maar ik wilde krijgdekleertjes wel een kans geven (en nog) dus liet ik mijn pakketen er in eerste instantie op staan. Na een weekje kreeg ik een mailtje dat iemand geïnteresseerd was in een pakket. Ik heb vrijwel direct een mailtje gestuurd zodat ik dit netje kon afhandelen. Het heeft een week geduurd voordat ik een antwoord kreeg en daarna weer een week voordat het geld werd overgemaakt. De mailtjes waren niet eens erg vriendelijk maar heel erg zakelijk en ongeïnteresseerd. Via Marktplaats krijg ik leukere reacties en daar moet men er gewoon voor betalen. Het liefste had ik het pakket niet meer toegestuurd maar gehouden. Alleen ik vond dat eenmaal iets opgestart dan moet je het ook netje afhandelen. Het heeft er wel toe geleid dat ik de andere pakketen er afgehaald heb. Het voelt voor mij niet goed om iets weg te geven aan iemand die ik niet ken. Misschien had dat wel anders uitgepakt als zij anders had gereageerd. Nu heb ik er een nare bijsmaak aan overgehouden. Ik heb dus besloten om voorlopig niet meer mee te doen met krijgdekleertjes.

Een van de pakketen heeft inmiddels een heel mooie bestemming gekregen. Ze is naar de zus van een vriendin gegaan die in de Ukraine woont. Zij heeft het niet heel erg breed dus ze was mijn ontzettend dankbaar voor de hele doos aan mini-kleertjes. Ze stuurde me heel enthousiast een foto op van haar dochtertje in een van de t-shirtjes die ze van mij had gekregen. Hoe anders kan een mens reageren.

Dit weekend ben ik door de stapel te kleine kleertjes van dochterlief gelopen. Ik heb ze op maat gesorteerd. De kleertjes met vlekjes of gatjes gaan weg. Al ken ik waarschijnlijk iemand die daar ook nog een goede bestemming voor weet. De overige kleertjes geef ik of weg aan weer de zus van of aan mijn schoonzusje. Ik ben namelijk sinds een paar maanden de trotse tante van een nichtje. Ik wil dus de kleertjes over deze twee kindjes gaan verdelen. Een aantal kleertjes probeer ik nog te verkopen. Al moet ik zeggen dat ik de verkoop van kinderkleding via Marktplaats, kledingbeurzen of –winkels erg moeizaam vindt gaan. De opbrengsten zijn welkom want die komen ten goede van mijn spaarrekening voor het geval dat er iets vervangen moet worden. Alleen het kost zo veel moeite dat ik er eigenlijk veel liever iemand blij mee maak die ik ken.

Ik concentreer me dan nu alleen nog maar op het verkopen van boeken via b.ol en andere artikelen via Marktplaats. Het is namelijk mijn voornemen om de boekenkast eens flink op te ruimen. De kast staat vol met boeken die ik nooit meer een tweede keer zal lezen. In december ben ik er mee begonnen en de verkoop van boeken loopt redelijk goed.

Naast de boekenopruiming, ruim ik ook langzaam mijn huis op. Er zijn nog veel dingen die al jaren ergens stof liggen te verzamelen maar waar ik verder niks meer mee doe. Is het verkoopbaar, dan bied ik het aan. De hoofdprijs hoef ik er niet voor. Ik ben al blij als ik weer een paar centjes erbij heb en een ander voor een leuk prijsje blij kan maken.

Een nieuw jaar

Ten eerste een heel gelukkig, mooi en gezond nieuw jaar. Dat 2013 je mag geven wat je wenst en hoopt.

Hoe erg ik ook elk jaar naar de feestdagen uitkijk, elk jaar slaak ik weer een zucht van verlichting als deze dagen voorbij zij en het leven weer terug naar normaal gaat. Nadat het nieuwe jaar knallend (niet door mij) wordt ingeluid, begint bij mij het weer te kriebelen. Ik heb dan genoeg van de kerstboom en ik wil weer een opgeruimd huis. Ik wil het liefste zo simpel mogelijk eten. Op nieuwjaarsdag zaten wij dus achter de aardappels met bloemkool en een stukje vlees. Het zal wel een reactie zijn op alle weldaad van de afgelopen dagen.

Budget-technisch is het ook niet helemaal goed gegaan. Ik ben ruim mijn budget overgegaan.  Een klein rondje rond de rekeningen en de schulden laat zien dat er op de rekeningen net voldoende saldo staat om tot mijn volgende salaris rond te komen. De riem moet de komende 2-3 weken dus strak worden aangetrokken. Gelukkig kan in interen op een overvolle voorraadkast en diepvries. We redden het met een beetje fantasie op kookgebied wel qua eten. Helaas heb ik deze maand nog geen extra aflossing gedaan. Er was de contributie voor de ANWB en nog een andere rekening die roet in het eten gooide. Ik wil nu wachten tot 7 januari om te kijken wat er nog op de lopende rekening staat en dit wil ik dan gebruiken als extra aflossing. 

Het bundelen van de leningen heb ik ook nog niet gedaan. Eerlijk gezegd twijfel ik nog steeds. Ik ben met de persoonlijke lening nu eindelijk onder de €10.000. Het saldo staat nu op iets meer dan €9.600. Dat maakt me op een of andere manier heel erg blij. Het is net of ik een magische grens ben overschreden, ook al weet ik best dat als ik alles bij elkaar optel dat ik wel weer over de €10.000 heen ga. Om dat nu heel bewust weer te verhogen naar €14.000 of €15.000 doet iets met me. Het staat me op een of andere manier enorm tegen ondanks dat ik weet dat ik hierdoor minder rente zal betalen door het te bundelen. Verstandelijk begrijp ik het allemaal wel maar emotioneel heb ik er moeite mee. Misschien dat ik het even moet laten rusten en over een paar weken er weer eens over na moet denken. Als ik een nieuw overzicht van mijn financiën heb gemaakt voor 2013, zie ik de dingen waarschijnlijk weer anders.

Ondertussen ben ik aan het genieten van mijn laatste vakantiedagen. Volgende week maandag mag ik weer aan het werk. Die vrije dagen heb ik achteraf hard nodig want wat ben ik ontzettend moe geweest de laatste 10 dagen. Ik kom nu pas heel langzaam bij van alles. Het lijkt wel of alle vermoeidheid van de afgelopen tijd er aan het uit komen. is. Het was/ is zelfs zo erg dat ik soms ontzettend misselijk ben. Zelfs koffie verdraag ik niet. (nee ik ben niet zwanger). Die vermoeidheid heeft wel een kleine schaduw op de dagen geworpen want er waren dagen bij dat ik niet vooruit te branden was en dat ik 's middags ook een dutje deed. 

Ondanks dat heb ik ook leuke dagen gehad. Ik geniet van de vrije tijd die ik heb, de extra tijd die ik met mijn dochter al spelend kan doorbrengen en de tijd die ik heb om lekker in huis te tutten. Ik geniet van de dagen die voorbij kabbelen zonder dat je verplichtingen hebt. Heerlijk vind ik dat gevoel van vrijheid.

Vorige week ben ik met dochterlief naar Schiphol geweest. Het blijft leuk voor haar om naar de vliegtuigen te kijken vooral als we dan ook nog eens een klein stukje met de trein naar het vliegveld gaan. De speeltuin in een van de restaurants daar blijft leuk om in te spelen. Kortom zijn had een superdag. Deze week wil ik nog iets speciaals met haar gaan doen als een soort afsluiting van de vakantie. Dat wordt of zwemmen of weer naar de speeltuin. 

Vanaf volgende week begint weer het normale dagelijkse leven. Ik ga dan ook weer met frisse moed verder met aflossen... hopelijk kom ik heel dicht tegen de eindstreep aan het einde van dit jaar. 

Tot 2013!

Het is even stil op mijn blog. Het is tijd om te genieten van mijn vrije dagen en bij te komen van alle drukte. 

Volgend jaar ben ik er weer met mijn blogjes. Nu is het even tijd voor mijzelf en mijn gezinnetje.

Ik wens iedereen een heel mooi uiteinde. Tot 2013!

De lessen van 2012 naar 2013

Vorig jaar had ik een aantal doelen gedefinieerd. Deze doelen waren grofweg in drie categorieën te verdelen namelijk:

1.      Controle over financiën met het vooruitzicht om einde 2013 volledig schuldenvrij door het leven te gaan.

2.      Het opknappen/ opfrissen van het huis met een kleine investering waardoor de verkoopwaarde van het huis stijgt.

3.      Het creëren van een gezonde en duurzame levensstijl.

Vervolgens had ik onder elke categorie aangegeven hoe ik het hoofddoel wilde bereiken. Zo aan het einde van 2012 is het een mooi moment om eens terug te kijken in hoeverre ik deze doelen heb bereikt.

Doel 1: In februari/ maart van dit jaar is het roer drastisch omgegaan. Ik kon niet meer langer tegen de druk van de schuld die op onze schouders rust. Er moesten serieus stappen worden ondernomen want anders zou het een gebed zonder einde worden. De situatie toen was dat het ene gat met het andere werd gevuld. Het eerste wat ik heb aangepakt was de roodstand op één van de betaalrekeningen. Op een of andere manier was dit een groot struikelblok. Er waren momenten dat ik niet over mijn geld kon beschikken omdat er een blokkade op zat omdat ik niet had voldaan aan de voorwaarde om 1x in de drie maanden een positief te staan. Binnen vier maanden heb ik €2500 afgelost. Als ik naar de andere schulden kijk dan zijn deze ook gedaald. Daarnaast heb ik op mijn persoonlijke lening totaal dit jaar €2823,92 afgelost. Ik wil niet stilstaan hoeveel rente ik hierop moeten betalen want met een percentage van 7,2% is dat veel geld. Naast deze twee leningen heb ik nog steeds de twee creditkaarten uitstaan. In maart heb ik het aflossingsbedrag verhoogd naar een vast bedrag van €150 in plaats van het absolute minimum te betalen. De andere creditcard heb ik op het minimumbedrag laten staan omdat ik daar vanaf augustus maandelijks een vast bedrag naar toe stort van €250. De doelstelling was om één creditcard af te lossen dit jaar maar dit is helaas niet gelukt. Waarschijnlijk haal ik dit doel in maart of april van volgend jaar. Deze week doe ik de laatste betaling voor de aflossing van mijn studiebeurs en dan is deze tot op de laatste eurocent terugbetaald. Het enige punt dat nog open staat is het bundelen van de leningen. Dat wil ik nog dit jaar doen.

Al met al heb ik, denk ik toch rond de €8000 afgelost. Helaas staat de schuldteller nog altijd rond de €15.000. Toen ik begon met bloggen eind augustus stond deze nog bijna op €18.000. Ik denk dat ik niet ontevreden mag zijn over het tot nu behaalde resultaat. Had het beter gekund? Ik denk het wel. De reden waarom het niet beter kon ligt deels in doel 2 maar ook in de kleinere, vaak niet noodzakelijke, uitgaven. Doelstelling is om dit volgend jaar beter aan te gaan pakken.

Doel 2: Inmiddels wonen wij al weer 10 jaar in ons huis. Toen we het huis kochten was het een nieuwbouwhuis dus alles was nieuw en fris. De eerste jaren hadden we dus weinig onderhoud. Langzaam maar zeker begin nu het “verval” in huis in te treden. Dit jaar hebben we in juni de buitenboel moeten laten schilderen. Als we dat niet hadden gedaan, dan hadden we misschien volgend jaar problemen gehad met het houtwerk buiten. De verfschilfers hingen er namelijk al af. Dus wind en weer hadden al een aardig tijdje vrij spel. Samen met de buren hebben we een schilder ingehuurd die het voor een schappelijk prijs de boel wilde opschuren en verven. Het ziet er weer netjes uit en de komende 5 jaar kunnen we er weer tegen. Uiteraard hadden we het zelf kunnen doen waardoor we geld hadden uitgespaard maar nu ziet het er strak en netjes uit. Bovendien durf ik niet op die hoogte op een steiger te balanceren. Totaal waren we €1.000 kwijt.

Daarnaast heb ik de kamer van dochterlief opgeknapt. Van een babykamer is ze naar een meisjeskamer gegaan. In mei werd afscheid genomen van het ledikantje en ging ze naar een bed. Het bed heb ik gekocht op Marktplaats. De matras hebben we nieuw gekocht. Daar kwam nog een dekbed, kussen en overtrekken bij. De muren hebben we deels lichtroze geverfd en één muur is behangen. Het geheel is gefinancieerd uit mijn bonus. Ik was in totaal €550 kwijt. Ik weet dat deze klus niet absoluut noodzakelijk was. Ze had best in de babykamer in een groter bed kunnen blijven liggen. Alleen dit is iets wat ik voor mezelf heb gedaan. Het maakte me ontzettend blij dat ik dit voor haar kon doen. Het resultaat is prachtig. Elke dag kijk ik er nog vol trots naar. Dat is ook wel wat waard. Voorlopig kan ze hier mee uit de voeten. De kamer is vrij neutraal dus ik denk dat de volgende make-over weer aan de orde is als ze een jaar of 10 is. Dan mag ze uiteraard zelf meebeslissen wat voor kleur en/ of behangetje ze in haar kamer wil hebben.

Eigenlijk moeten we volgend jaar de gang en de slaapkamer verven. Het ziet er niet netjes meer uit. Je ziet beschadigingen op de muur omdat we daar met iets tegenaan gestoten zijn. Ook het houtwerk binnen zou aangepakt moeten worden. Mijn handen jeuken om het aan te pakken maar aan de andere kant kan het ook nog wel even zo blijven. Kortom ik weet niet of ik deze categorie blijf handhaven in 2013. Wellicht dat ik deze vervang door verder te gaan met opruimen. Daar waar de dingen nog verkoopbaar zijn, probeer ik ze te verkopen of breng ik het naar de Kringloop en anders dan gaat het naar de stort.

Het laatste doel 3 is het doel die ik misschien wel het beste heb nageleefd. Ik probeer zo veel mogelijk biologisch en naar de seizoenen te eten. Mijn poging tot een moestuin is helaas jammerlijk mislukt want de slakken namen deze volledig over en hebben hun buikjes eraan volgegeten. Volgend jaar wil ik weer een nieuwe poging wagen. Misschien dat ik dan wel meer met potten ga werken zodat de hongerige slakken er niet zo gemakkelijk bij kunnen. Waar ik in de zomer wel druk mee ben geweest, is het inmaken en wecken van fruit en groente. Ik heb nog twee planken vol met allerlei lekkere jam, ingemaakt zuur, salsa en paprika- en tomatenpuree staan. Ik kan hier tot ver in de lente wel mee aan toe. Daarna begint weer volop het seizoen van zomergroente en -fruit en kan ik weer beginnen met inmaken. Tomatensaus staat hierbij hoog op het lijstje want de vijf potten die ik had gemaakt waren veel te snel op.

Het is ook gelukt om niets nieuws aan kleding voor mijzelf te kopen. Een blik op de kledingkast is voldoende reden om te weten dat daar niks nieuws meer bij hoeft. Ik doe het dus met wat ik al in de kast heb hangen. Ik dacht dat ik dit zou missen maar ik denk dat ik in de toekomst eerder tweedehands zal gaan kopen dan iets nieuws. Of ik moet goed kunnen slagen voor een heel schappelijk prijsje in de winkel. Dochterlief zit in de groei dus voor haar is wel kleding en schoenen gekocht. Ik denk dat 70% van haar kleding tweedehands is. De andere 30% is nieuw en wordt vaak door familie gegeven.

Het enige waar ik niet tevreden over ben, is dat ik het gevoel heb ik mezelf voorbij loop. Vaak gaan mijn vrije uurtjes op aan administratie, dingen die geregeld moeten worden of aan het huishouden. Op een of andere manier moet ik dit beter regelen. Het antwoord heb ik er niet op. Het gaat mij niet om een superschoon huis want dat streef ik al jaren niet meer na. Mijn huis ziet er op het oog netjes uit maar je moet niet te goed gaan kijken want dan zie je van alles.

Wat wil ik dan wel? Ik wil graag meer tijd voor mijn dochter. Gewoon ongestoord van elkaar genieten zonder ondertussen te denken “ik moet nog dit of dat doen”. Ook zou ik wat meer tijd voor mezelf willen hebben om eens heerlijk gedachteloos in bad te dobberen, me te verliezen in een boek of simpelweg me eens te vervelen. Ik vind het ook heerlijk om meubeltjes op te knappen. Ik heb een oud bureautje en stoel staan. Mijn handen jeuken om ze aan te pakken maar ik kom er niet aan toe.  Ook zou ik graag een headboard voor achter mijn bed willen maken. Dit kun je relatief goedkoop zelf doen maar wederom geen tijd. Dit zijn echter wel de dingen die mij energie geven en die mij blij maken. Het enige wat mij wel lukt, is koken. Daar haal ik veel voldoening en ontspanning uit. Toch zou ik meer tijd voor ontspanning moeten zien te vinden. Ik moet liever voor mezelf zijn, dan zou ik ook meer energie hebben. Wellicht dat de “verplichte” klusjes dan niet zo zwaar zouden wegen.

Terugkijkend kan ik concluderen dat de fundering in 2012 is gelegd. In 2013 moeten we verder op de ingeslagen weg. 2012 was vooral heel erg leerzaam en soms confronterend. Het is kwestie om de lessen van dit jaar mee te nemen naar het nieuwe jaar en daar waar noodzakelijk verbeteringen aanbrengen. Laat 2013 maar komen!

Santa Claus is Coming

Ik begin langzaam maar zeker de Kerstkriebels te krijgen. Nog twee dagen werken en dan kan ik genieten van twee weken even geen verplichtingen. Ik kijk al reikhalzend uit naar de momenten dat ik onderuit op de bank kan gaan zitten met een goed boek. Aan de stapel boeken zal het niet liggen. Een tijdje geleden ben ik door mijn boekenkast gelopen en daar stonden nog best een aantal boeken waar ik nooit aan begonnen ben. Ik heb ze op een stapeltje gelegd en nu liggen ze naar me te lonken om te worden gelezen. Een vriend heeft mij vorige week ook nog een boek gegeven die hij uit had. Hij hoefde hem niet meer terug. Een collega heeft me nog een boek geleend. Kortom de vakantie is te kort om alle boeken te kunnen lezen. Het is echter wel een fijn idee dat er zo veel boeken nog op mij liggen te wachten.

Naast het lezen, kijk ik ook uit naar het koken van het kerstdiner. Waar veel mensen de tijd in de keuken beperken tot het hoogstnoodzakelijke, breng ik op 24 december een groot deel van de dag door in de keuken. Heerlijk vind ik dat om in de pannen te roeren en met de staafmixer druk in de weer te zijn. Dat is voor mij de ultieme vorm van ontspanning. Alles wordt zelfgemaakt tot het ijs bij het dessert aan toe. Na de Sinterklaas begin ik meestal te bedenken wat we gaan eten. Nu is dat bij ons elk jaar traditioneel gevulde kalkoen met cranberrycompote. Daarbij serveer ik dan aardappels uit de oven en een grote Griekse salade. Voor tussendoor maak ik altijd tiropita en spanakopita. Ik maak ze in kleine driehoekjes zodat het meer hartige hapjes zijn. Daarnaast koop ik ook altijd drie of vier verschillende kaasjes. 

Voor zover zijn er nooit veel verrassingen. Het enige waar het menu verschilt per jaar is de taart en het dessert. Op verzoek komt er dit jaar tiramisu met koffieijs als dessert en als lekkers bij koffie of thee maak ik chocolate cheesecake. Deze taart maak ik minimaal één keer per jaar. Binnen de familie staat deze taart op een vaste plaats in de top drie van taarten die elk jaar minimaal één keer op tafel moet komen. Het is heel machtig maar bij elke hap waan je je in de chocoladehemel. 

Op het eerste gezicht lijkt het alsof we misschien veel geld geven uitgeven aan de Kerst maar dat valt mee. De grootste kostenpost is de kalkoen maar daar eten we vervolgens vier tot vijf dagen van. Na de kerst verwerk ik de kalkoen namelijk in een hartige taart. Na een aantal dagen alleen kalkoen hebben wij dan weer genoeg kalkoen gegeten voor de rest van het jaar. 

De overige ingrediënten voor de kerstmaaltijd heb ik grotendeels in huis of betaal ik van het weekbudget voor de boodschappen of zit in de biologische groentetas. Wat scheelt is dat wij twee dagen het zelfde eten. Er hoeft dus niet voor twee compleet verschillende menu's te worden gekookt. Twee verschillende menu's brengt met de Kerst vaak hogere kosten met zich mee omdat de meeste mensen toch iets speciaals willen doen wat meestal ook duurder uitpakt. Kortom Kerst hoeft niet duurder te zijn dan normaal.

En om dan met een klassieker af te sluiten. Ik moet dit liedje elke dag zingen voor mijn dochter. Vooral het 'naughty and nice" doet het erg goed. 

Een overbrugbare wereld van verschil

Mijn man heeft andere opvattingen over onze schuld. Hij ziet het als iets dat makkelijk op te lossen want per slot van rekening gaat het slechts om een paar duizend euro. Hij kan dan soms ook niet begrijpen dat ik in zijn visie bijna krampachtig met geld omga. Onze grootste ruzies zijn altijd om geld. 

Eigenlijk valt zijn zienswijze hem niet te verwijten. Hij weet niet beter. Hij is immers opgegroeid in een gezin waar geld in overvloed is. Of zoals de Engelsen zo mooi zeggen an upperclass family. Zijn vader had een goedlopend constructiebedrijf gespecialiseerd in het aanleggen van wegen en boulevards. 

Als kind was niets te gek voor hem. De zomers bracht hij samen met zijn moeder, zusje en Engelse nanny door aan de Middellandse Zee. Er werd dan een huis gehuurd voor een tweetal maanden. In de weekenden voegde zijn vader zich bij het gezin. Toen hij ouder werd, ging hij vaak met zijn ouders op vakantie naar het buitenland. In de jaren zeventig was dat niet standaard. Daarnaast had hij het laatste van het laatste op speelgoed. Vaak werd dit speciaal voor hem meegenomen door familie uit de Verenigde Staten. Toen hij een universitaire opleiding wilde volgen, is hij in de Verenigde Staten gaan studeren. Het ging niet om een staatsuniversiteit maar een privé-universiteit. Gedurende zijn studie had hij de beschikking over een ruim budget waardoor hij samen met een vriend een eigen appartement kon veroorloven en ook de beschikking had over een auto. De zomers bracht hij al feestend door aan de Middellandse Zee. Kortom hij leefde een luxe leventje. 

Ik daarentegen kom uit een gewoon gezin. Nou ja tegenwoordig zou ik uit een vrij standaard gezin komen maar toendertijd was ik het enige kind in de klas met gescheiden ouders. Ik groeide op met mijn moeder. Mijn moeder heeft het na de scheiding heel zwaar gehad. Ze kwam in de bijstand terecht met een klein kind van nog geen twee jaar. Met veel doorzettingsvermogen heeft ze zich uit de bijstand gewerkt door het volgen van een opleiding als lerares. Dat was altijd haar droom geweest en dat wilde ze nu ook nastreven. Ze studeerde cum laude af en ze kreeg meteen een baan aangeboden. Langzaam maar zeker werden de oude meubeltjes vervangen voor nieuwe (antieke) meubels en kochten we regelmatig nieuwe kleren. Het hoogtepunt van de week was voor mij altijd zaterdag als we samen de stad in gingen en een taartje kochten. Dat is een herinnering die mij erg lief is. Vakanties bestonden uit een weekje bij een tante of een dagje naar het strand. We zijn twee keer verder weg geweest namelijk naar Spanje en Italië met de trein. Dat was heel speciaal en daar heeft mijn moeder een jaar voor moeten sparen. Toen ik ging studeren, moest ik mijn studie zelf betalen en daarnaast werken.  

De kinderjaren en jeugd van mijn man en mij verschillen in veel opzichten veel van elkaar. Toen ik hem leerde kennen, was ik zo naïef dat ik mij dat in eerste instantie niet realiseerde. Ik viel als een blok voor hem. Erger nog ik denk dat het in begin gewoon pure adoratie was. 

De eerste zomer samen gingen wij naar zijn ouders. Dat werd één groot drama en dat is nog zachtjes uitgedrukt. Nadat hij een beetje over mijn achtergrond werd verteld, werd mij met niet veel woorden verteld dat ik niet goed genoeg voor hun zoon was. Ik moest vooral niet denken dat ik nu over hun rug heen een makkelijk en luxe leventje kon leiden. Ik heb de vakantie grotendeels huilend doorgebracht. Ik kon me niet voorstellen dat mensen zoiets konden denken, laat staan zeggen. Door de jaren heen is er een soort van gedogen naar elkaar ontstaan. Langzamerhand hebben ze wel door dat het mij niet om het geld gaat maar om de liefde van hun zoon. Ik ben in ons huis de kostwinner en ik zorg in principe voor hun zoon. Bij de geboorte van onze dochter is een huis op haar naam gezet. Het huis is een bouwval  en het kost een paar ton om dat weer in een goede staat te krijgen. Hier staat dan in schril contrast de relatie met hun dochter. Aan haar man (hun schoonzoon) en haar hebben ze al veel geschonken. Met lede ogen ziet mijn man steeds meer dingen naar hun toe gaan. Dat doet hem ontzettend pijn. Nu gaat het mij niet om het geld want als het aan mij ligt, zou ik elke cent afslaan puur uit trots en terug geven. Het is dat mijn man daar anders over denkt. 

Voor hem is ons leven in materieel en financieel opzicht een verarming. Op emotioneel gebied is het een verrijking omdat hij door veel liefde wordt omringt. Toch heeft hij er af en toe moeite mee . Hij wil dan toch nog graag dat weekend in een 5 sterren hotel, lekker uit eten en winkelen. Hij wil een mooie vakantie in een luxe resort. Hij wil het liefste een nieuwe auto elk jaar. Hij wil elk jaar graag nieuwe schoenen en kleren. Alleen daar is het waar het de laatste jaren vaak mis is gegaan en waardoor we nu een schuld hebben. Hij heeft nog steeds moeite om dit te accepteren. Hij heeft moeite met het budgetteren en het weekbudget voor boodschappen. Soms zwicht ik ook nog wel eens onder de druk. Het gaat dan om iets eenvoudigs als een fles wijn waar we dan net niet meer geld voor hebben die week. Meestal heb ik daarna spijt met als gevolg ruzie. 

Toch ziet hij ook wat voor spanning de druk van een schuld bij mij teweeg brengt. Op zijn manier probeert hij het voor mij makkelijker te maken. Hij is een expert geworden in het vinden van koopjes. Vaak spreekt hij mij ook aan op aankopen die niet echt noodzakelijk waren. Dat gaat dan om iets kleins dat ik dan voor onze dochter bij Action heb gekocht maar die eigenlijk niet echt nodig was. 

Het verschil in hoe wij naar financiële zaken zal altijd blijven ontstaan. Dat komt deels door onze opvoeding en achtergrond. Samen proberen we nu een manier te vinden om dit verschil te overbruggen. Het zal met vallen en opstaan zijn maar uiteindelijk hebben we wel de zelfde doelen voor ogen. Dat is wat ons samen sterk maakt ondanks onze verschillen. 

De nijpende noodzaak van een buffer.

De rust is weer in huis gekeerd na alle perikelen van de afgelopen week. Alleen toen kwam donderdag de tegenslag. Ergens rond lunchtijd viel ik  ineens dubbel van de krampen in mijn buik. In eerste instantie dacht ik nog "ach iets verkeerd gegeten" maar uiteindelijk denk ik dat het de spanning was die er nu uit komt. Ik ben in ieder geval naar huis gegaan en heb de rest van de middag in bed gelegen. Heel langzaam voelde ik me beter worden. Alleen blijft mijn buik wel gevoelig en ben ik erg moe.

Dochterlief lijkt ook uiting te geven aan alle spanningen. Was ze in eerste instantie heel erg lief, er is nu geen land met haar te bezeilen. Ik loop al dagen alleen maar nee te verkopen. Dat is voor niemand erg leuk maar vooral voor haar niet. 

Voor de rest verloopt het weekend rustig. De financiële middelen zijn ook te beperkt om iets te leuks te kunnen doen. Sinds donderdag moeten we het tot maandag met €20 doen. Dat redden we op zich best als we een beroepje doen op de voorraad. Dus het is een kwestie van creatief zijn in de keuken. Zo hebben we vrijdag pizza gegeten, gisteren nasi en vandaag tja...

Tja want mijn fornuis vertoont ineens kuren. Ik heb een Boretti fornuis met twee ovens. Het fornuis steek je aan met behulp van elektrische vonkontstekers. Als daar water op komt, dan kunnen de ontstekers spontaan gaan vonken. Tot nu toe kon dat altijd verholpen worden met het aanzetten van de ovens waarna het na een paar minuten stopte. Maar je voelt het al aankomen: vandaag kwam er water op het de ontstekers en nu blijft het vonken want he trucje werkt niet meer. Gek werd ik op een gegeven moment van het geluid. Dus ik heb de electriciteit er maar van afgehaald. Ik hoop dat over een paar uurtjes dat het probleem miracleus verdwenen is. Anders wordt dat een dure reparatie.

Ik ga aan alles merken dat de dingen om mij heen oud worden. Wij zijn ongeveer 10 jaar geleden in dit huis getrokken. Toen was alles nieuw of bijna nieuw. Alleen lijkt het dat de apparaten langzaam maar zeker één voor één de geest geven. De droger was niet zo'n ramp want het alternatief van de was aan het rek te drogen hangen werkt ook prima. Het strijkijzer heb ik dankzij de ruilpagina van Valhalla kunnen vervangen. De douchedeur proberen we weer in de voegen te hangen door het te plakken. 

Alleen mijn fornuis/ oven...... ooh ik hoop zo dat het ding zo weer doet wat het moet doen. Moet er niet aan denken dat het kapot is. De oven vervangen op kort termijn is een nachtmerrie-scenario dus laten we dan hopen dat het ding deze week gerepareerd kan worden. 

Mocht het niet werken vanavond dan redden we ons wel. Ik heb nog nasi en een beetje pasta in de ijskast staan. De magnetron kan dit wel opwarmen. Tja en dan moet de reparateur maar zo snel mogelijk langs komen. Dus ik duim nu maar heel erg hard dat ik een beetje geluk heb en dat het fornuis het zo weer doet. 

Zo zie je maar weer dat het heel belangrijk is om een buffer achter de hand te hebben.