Familieperikelen

Schoonfamile. Over schoonfamilies valt veel te zeggen. Sommigen hebben een goede band met hun schoonfamilie maar vaker hoor je de familiedrama's. Ik denk dat over schoonfamilies vele boeken kunnen worden geschreven en met al die verhalen zelfs de grootste bibliotheek niet voldoende zou zijn om al deze boeken een plaatsje te geven. Mening psychiater zal er een goede boterham aan verdienen terwijl hij alle verhalen aanhoort van zijn patiënten op de sofa. 

Ik heb geen innige band met mijn schoonfamilie. Ik denk dat ik het hiermee nog mild uitdruk. Ik word te min gevonden om een plaatsje in de familie in te nemen. Ik ben beneden hun stand. Hierover heb ik al eens eerder een blogje geschreven. Ik vond dat in het begin erg. Ik had vroeger namelijk altijd het romantische beeld voor ogen dat mijn familie en de schoonfamilie met zijn allen gemoedelijk aan de kersttafel zouden zitten en dat het een gezellige boel zou zijn. Dat beeld is inmiddels helemaal bijgesteld. Het beste aan mijn schoonfamilie is namelijk dat ze in het buitenland wonen en dan ook nog eens op zo'n afstand dat je niet even een weekend naar elkaar toe kunt gaan. Het andere postieve is dat mijn schoonmoeder goed kan koken. Daar valt dan ook alles mee te zeggen.

Na de geboorte van dochterlief dacht ik even dat er een kentering in de relatie tussen hen en mij was. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat sindsdien de relatie met mijn schoonouders ook beter is. Het is nu veranderd in elkaar "gedogen". Het woord accepteren durf ik niet te gebruiken.

In september ben ik zelfs met mijn schoonouders uit eten geweest terwijl ik daar alleen op zakenreis was. Het was een bijzondere ervaring en ik ben blij dat ik het heb gedaan. Het is alleen jammer dat we moeilijk met elkaar kunnen communiceren want ik spreek maar heel beperkt hun taal ook al begrijp ik dan weer wel veel van wat er wordt gezegd. Wellicht dat de taabarriere ook het struikelblok is om de relatie te verbeteren. Ik heb twee pogingen gedaan om de taal te leren maar iedere keer haakte ik af na 1 of 2 jaar. Op een of andere manier ligt de taal mij niet terwijl ik wel een taalknobbel heb. Misschien komt het wel door de ervaringen die ik met mijn schoonfamilie heb waardoor ik de taal onbewust niet wil leren. De andere reden is dat mijn man tweetalig is en ook vloeiend is in het Engels. Kortom het zal nooit iets worden met die taal.

Nu is er ook nog een schoonzus. Van gedogen is tussen ons helemaal geen sprake. We liggen elkaar niet en ik denk ook niet dat het ooit wat tussen ons zal worden. Ook heeft zij mij op een zodanige manier gekwetst met haar woorden dat ik dit moeilijk kan vergeten, laat staan vergeven. Nu kan ik het nog wel opbrengen  om op de sporadische momenten dat we met elkaar te maken hebben aardig te zijn. Zij doet echter geen enkele moeite.

Toch leek er een beetje hoop te komen in een verbetering van deze relatie toen zij in september beviel van haar dochtertje. Voor het eerst hadden we een leuk gesprek aan de telefoon. Kinderen bindt op een of andere manier toch. Om haar te helpen, heb ik zelfs een doos met kleertjes van mijn dochter naar haar toegestuurd samen met twee kadootjes. Dit waren de mooiere kleertjes van mijn dochter. Alleen nadat ik de doos had verstuurd hoorde ik maar niks. Uiteindelijk heeft mijn man gebeld en toen bleek de doos al lang aangekomen te zijn. Met moeite kwam er een dankjewel uit. Ik vond het zo ondankbaar. Wij bellen wel altijd om te bedanken als we iets van haar ontvangen.

Over twee weken moet ik weer daar naar toe voor zakenreis. Mijn man stelde voor dat ik zijn ouders bij zijn zus zou ontmoeten zodat ik een kadootje aan de baby zou kunnen geven maar ook dat zij zou kunnen helpen om de taalbarriere een beetje te overbruggen. Het antwoord van mijn schoonzus kwam hierop neer dat we de 25e dan maar moesten bellen en dan zou ze kijken wat ze kon doen. We moesten vooral niet op de 24e of de 26e bellen. Nee alleen de 25e kon dat. Toen ik dat hoorde, heb ik tegen mijn man gezegd dat ik dus niet meer naar haar toe ga. Ik heb er genoeg van. Het is graag of niet. In dat geval dus niet. Ik ga dus in de paar vrije uurtjes die ik heb het centrum  in winkelen en een beetje de toerist spelen. Later op de avond wil ik dan zijn ouders wel ontmoeten om iets te drinken. 

Een vriend van ons heeft inmiddels ook gehoord dat ik er over twee weken ben. Hij stelde heel enthousiast voor dat hij en zijn vrouw graag met mij iets wilden gaan drinken of eten. Hoe anders kan het toch zijn. 

Toch knaagt het aan mij. Ik zoek niet de goedkeuring van mijn schoonfamilie. Ik vind dat ze mij moeten accepteren voor wie ik ben. Ik vind het alleen jammer dat het zo anders is gelopen.

Goedkoop maar gezond eten

Door alle sneeuwval kon ik vandaag niet op werk komen. Gisteren had ik al voorzichtig tegen mijn collega's gezegd dat als alle voorspellingen zouden uitkomen, ik waarschijnlijk een dagje thuis zou blijven. Toen ik vanochtend wakker werd, keek ik uit het raam en de straat was bedolven onder een mooie, witte sneeuwdeken. Het heeft toch iets heel rustgevends en idyllisch zolang je niet op pad moet. Na me snel aan te hebben gekleed, ging ik naar beneden om naar het nieuws op tv te kijken. Ooh wat was ik ontzettend blij dat ik de flexibiliteit heb om thuis te kunnen werken. Ondertussen had ik ook van een aantal collega's een mailtje gehad waarbij mij werd aangeraden om vooral lekker thuis te blijven want het was op de wegen geen doorkomen aan.  Dus ik heb vanochtend de laptop opgestart en ik heb een paar uur zitten werken aan een beleidsstuk. Ik verbaas me er iedere keer weer over hoe productief ik ben als ik thuis werk. Ik doe in een paar uurtjes meer dan ik op kantoor op een hele dag doe. Ik zou best standaard een dag thuis willen werken. Het scheelt reistijd, ik ben productiever en ik kan ook genieten van de dingen die thuis. Zo heb ik vanmiddag heerlijk een broodje met dochterlief  zitten eten en heb ik haar vanochtend uit bed gehaald en samen ontbeten.

Ook heb ik vanmiddag boodschappen gedaan. Er was niet veel meer in huis. Althans er was nog net genoeg om vanavond te eten maar er was verder niets meer in huis voor de lunch. Het was heerlijk rustig in de winkel dus ik vloog met mijn karretjes langs de rekken en ik stond dus vrij snel bij de kassa. Al wachtend kan ik het dan niet laten om te kijken naar de inhoud van de andere karretjes. Iedere keer verbaas ik me weer over de inhoud daarvan. Het is namelijk heel vaak snacks, snoep, frisdrank en kant en klaar zakjes. Als ik dan kijk naar eten waar echt voedingswaarde inzit en waar je een gezonde maaltijd van kan bereiden dan is dat vaak beperkt tot een paar producten. Vaak kun je er niet meer dan 1-2 dagen van eten. Van de snacks en frisdrank kun je wel een week vooruit. In mijn geval kan ik daar dan wel een paar maanden mee vooruit want ik haal dat niet uit in huis zelfs niet voor visite. De visite krijgt eigengemaakte hapjes voorgeschoteld. Meestal vinden ze dat nog leuker ook.

Wat is dat toch met mensen dat ze steeds vaker op gemak terug vallen als het op eten aankomt? Wat is het toch waarom mensen niet meer tijd willen investeren in het bereiden van een gezonde, goede maaltijd? Ik krijg vaak te horen dat ze daar helemaal geen tijd voor hebben. Hoe kun je daar geen tijd voor hebben als je vervolgens wel uren achter de computer of tv kunt zitten? Het is dus maar waar je je prioriteit legt. Overigens hoeft een gezonde maaltijd niet veel tijd te kosten. Een roerbakmaaltijd met verse groente of een pasta van eigengemaakte saus heb je binnen een kwartier tot een half uur op tafel. Een oer-Hollandse pot van aardappels, groente en vlees kost ook echt niet veel bereidtijd. Alleen willen de meeste mensen niet de moeite nemen om de groente of vlees zelf te snijden, of om die gehaktbal zelf te rollen en kiezen ze voor de voorgesneden groente en de voorgekruide gehaktbal of schnitzel. Weten mensen dat voorgesneden groenten in een chloorbadje worden gewassen zodat ze er mooi uit blijven zien in de winkel? Ruik maar eens als je een keer zo'n zakje openmaakt, het ruikt een beetje vreemd. Weten mensen dat al die kruiden in de gehaktbal vol met allerlei toevoegingsmiddelen zitten?

In eerste instantie lijkt het misschien veel werk om alles zelf te maken. Je kunt echter ook zelf gesneden groente in zakjes vriezen. Je hebt dan een voorraadje liggen en je kunt dan precies pakken wat je nodig hebt.
Je kunt door zelf groente voor te snijden ook zelf bepalen wat je in je pastasaus of je roerbakschotel doet. Misschien vind je die paprika of die kool in die zakjes wel helemaal niet lekker maar heb je veel liever prei, wortel of paksoi. Zelf maken en dus zelf kiezen: het opent zo veel mogelijkheden tot variatie en je kunt het helemaal naar jouw smaak zetten.
Ook vlees zelf kruiden is niet moeilijk. Leg een goede basisvoorraad aan kruiden aan die jij lekker vindt en ga daar mee experimenteren in de keuken. Wedden dat je na verloop van tijd de lekkerste zelfgemaakte gehaktbal op tafel zet. En dan laat ik de zelfgemaakte taart en koekjes maar even buiten beschouwing. Als je ergens wilt beginnen, zou ik het doen bij de dagelijkse maaltijd.

Zo denk ik dus vaak als ik de inhoud van de verschillende winkelkarretjes aanschouw. Op werk heb ik hierover wel eens discussies. Ze vinden dat ik ver ga in het zelf maken. Sommigen noemen mij zelfs alternatief hierin. Ik vind mezelf niet extreem. Ik koop ook echt wel eens snacks of snoep. Alleen koop ik het niet in van die grote hoeveelheden. Mijn dochter krijgt ook wel eens een zakje chips en ik geniet daar net zo van mee. Alleen voor haar is dat echt een tractactie. Ze krijgt het hooguit een paar keer in het jaar.

Of het duurder is? Nee ik denk dat ik goedkoper uit ben. Ik plan mijn maaltijden een week vooruit naar aanleiding van de groentetas en dat wat ik nog in huis heb en vervolgens vul ik dat aan. Alleen ik winkel wel met een boodschappenlijstje. Ik winkel hierdoor gerichter en ben minder snel geneigd om impulsaankopen te doen.

Gezond eten hoeft echt niet duurder te zijn. Probeer het eens een maandje en kijk hoe je je voelt. Wellicht dat je dan toch meer geneigd om een lekkere maaltijd helemaal zelf te maken.

Weekend ditjes & datjes

Dit weekend was een weekend waar ik eindelijk een goede balans heb kunnen vinden tussen spelen met dochterlief, het huishouden maar ook tijd voor mezelf. Waarom het dit weekend dan wel lukt en het andere weekend niet? Ik heb geen idee. Laat ik het houden op de strakblauwe lucht en het zonnetje ondanks de vrieskou buiten. Het zonnetje heeft altijd goede invloed op mijn humeur maar ik krijg ook zin om dingen te doen. Met zon kan ik bergen werk verzetten en dan nog energie te over hebben. Bij slecht en donker weer moet ik vaak me er echt toe aanzetten om dingen te doen. Het liefste wil ik dan de hele dag cocoonen totdat de eerste straal zon weer door de wolken breekt. De lente en de zomer zijn dan ook mijn favoriete seizoenen. De winter en herfst hebben ook best hun charme maar ik zou ook makkelijk zonder ze kunnen.

Dit weekend heb ik ook weer een poging gedaan om het huis enigszins op te ruimen. Op een of andere manieren verzamelen zich door de maanden en jaren heen er zich allerlei dingen in laden en kasten. Het gaat dan vooral om dingen die wij al jaren niet meer gebruiken en soms niet eens meer het bestaan van af weten. Zondagmiddag heb ik eens de kledingkast uitgemest. Achter de stapels sokken en hemdjes lag dus een hele stapel die te klein was of met gaten. Geen idee waarom ik die heb bewaard maar inmiddels zijn de uit de kast verdwenen en weggegooid. Iemand anders kon ik hier echt niet meer blij mee maken gezien de staat. Daarna heb ik ook nog een ladekast met truien, t-shirts en ondergoed uitgespit. Ook hier is het een en ander weggedaan. Vooral in de la ondergoed is een stukje leger want ik heb alle strings weggedaan. Ik vind ze niet lekker zitten (doet me denken aan tandenflos maar dan tussen de billen) maar ik vind het ook vreemd om deze aan iemand anders te geven. Dus ze worden nu een veredelde poetsdoek om daarna ergens op de vuilnishoop te eindigen. Door mijn opruimwoede presteerde ik het wel om ruimte te creëren in de kast. Deze is nu weer opgevuld met kleding uit de ladekast. De ladekast is namelijk niet veel meer. Door de tijd heen zijn de greepjes al afgebroken en de kast zelf is ook flink beschadigd. Dus ik wil de ladekast weghalen, het hout gebruiken voor planken in de schuur of trapkast en dan op de plek van de kast mijn opgeknapt bureautje zetten. Nou ja opgeknapt. Het bureautje is op een zomerse middag geschuurd en nu moet het nog in de verf.

Volgend project is de zolder. Dat wordt nog een uitdaging want manlief is nog al een verzamelaar. Hij koestert elk blaadje, bonnetje en foldertje. Je zou denken dat je tussen de stapels papieren niets meer terug kunt vinden maar hij weet feilloos alles te vinden tussen de troep. Althans in mijn ogen is het troep voor hem zijn het kostbare herinneringen. Ooit heb ik opgeruimd terwijl hij twee weken weg was. Ik had alles georganiseerd in nette mapjes en stapeltjes. Dat doe ik dus nooit meer want ik heb maanden lang nog moeten uitleggen waar alles lag. De zolder ziet hij ook deels als zijn territorium. Ik word er gedoogd voor de administratie en de was maar voor de rest heeft hij liever niet dat ik daar kom. Toch droom ik van een net opgeruimde zolder waarbij de troep dan georganiseerd in een kast of plank komt. Wie weet is die droom ooit haalbaar.

Ook was het dit weekend ons jubileum. We kennen elkaar inmiddels al 23 jaar. Ik was 19 jaar toen ik hem leerde kennen (nu weten jullie ook meteen hoe oud ik ben). Tot een paar jaar terug gingen we altijd uit eten of soms zelfs een weekendje weg. Deze keer hebben we het ook gevierd maar op een consuminder-manier. Ik heb lekker staan koken en daar hebben we heerlijk vervolgens van gegeten. En het was eigenlijk prima zo.

Nu begint weer het normale ritme van de werkweek. Ik heb begrepen dat er vanavond en vannacht een dik pak sneeuw naar beneden valt. Als ik ergens een hekel aan heb dan is het om in de sneeuw te rijden. Als het net heeft geregend dan lijkt het wel of Nederland helemaal ontregeld is. Gelukkig heb ik de mogelijkheid om thuis te werken dus ik denk dat ik dit morgen maar ga doen.

Hoe was jullie weekend?

Inspiratie en een tweede leven voor oude dingen

Elke dinsdagavond ga ik er eens goed voor zitten. De dinsdagavond is namelijk mijn tv-avondje bij History TV.  Behalve dat in beide programma's oude dingen worden gevonden, is er verder weinig historisch aan. Dat geldt overigens voor bijna alle programma's op dit kanaal. Dat kan echter mijn pret niet drukken want ik zit iedere keer te genieten van "mijn" programma's.

Ik ga dus dinsdagavonden lang onderuit op de bank met een grote pot thee om mee te genieten met Storage Wars en American Pickers. Storage Wars gaat over een aantal opkopers die spullen opkopen van opslagruimtes waarvan de huurders een huurachterstand hebben. Het programma volgt een aantal opkopers die ieder hun eigen personage en karakter in de show neerzetten maar die wel in de realiteit een tweedehands winkel hebben (ook wel thrift store). In de opslagruimtes worden vaak de meest vreemde items aangetroffen die vervolgens worden getaxeerd door een kenner. Vooral die taxaties vind ik erg interessant. Er zitten namelijk wel eens dingen tussen die ik waarschijnlijk gewoon bij het grof vuil had gezet en die dan toch erg veel waard zijn.

Na Storage Wars komt American Pickers. In dat programma gaan twee mannen met een antiek winkel door hele land op pad om nieuwe dingen voor de winkel te vinden. Ze worden hierbij ondersteund door Danielle die vanuit de winkel de meest fantastische adressen met spullen weet te traceren. Het gaat hier niet om oude meubels maar om oude uithangborden, kermisattracties, auto's,, speelgoed en fietsen. Deze spullen staan vaak bij de meest excentrieke mensen waarvan alleen het verhaal achter hen al interessant is. Vaak krijg ik helemaal de kriebels om mee te gaan op een "pick". Ik wil dan ook in oude schuren tussen de stof en de spinnenwebben die ene schat in alle rommel vinden. 

Wat vind ik nu eigenlijk zo leuk aan die programma's? Het is toch iedere keer weer een verrassing wat er wordt gevonden. Vooral het verhaal achter de spulletjes vind ik leuk om me vervolgens vaak te verbazen over de waarde ervan. Het is ook mooi om te zien dat oude spullen ook waardevol kunnen zijn. Zelf weet ik daar alles van. Er is maar weinig in mijn huis wat nieuw is. 

Het programma brengt ook goede kriebels in mij naar boven. Ik vind het heerlijk om oude spulletjes op te knappen. Ik kan soms uren zoeken op Marktplaats op de termen "opknappertjes" of "opknappen". Je komt daar soms erg leuke dingen tegen die je vaak voor een heel klein prijsje kan opknappen. Vorig jaar heb ik zo heel goedkoop een antiek bureautje op de koop kunnen tikken. Het geeft mij voldoening en ontspanning om deze vervolgens te schuren en in de verf te zetten. Het is iets unieks en iets naar mijn smaak.  Ik kan heel trots op het eindresultaat zijn. Het ontbreekt me helaas vaak aan tijd om dit vaker te doen. 

Ook Pinterest is een bron van inspiratie. Uren kan ik kijken naar alle foto's die daar worden geplaatst en al doorklikkend kom ik op de meest inspirerende en creatieve sites vaak ook met hele beschrijvingen hoe je iets doet. Enthousiast repin ik deze ideetjes dan om hopelijk daar in de toekomst iets mee te doen. Helaas ook hier ontbreekt me vaak aan tijd om iets met deze ideeën te doen. Wel blijven sommigen dingen toch in mijn achterhoofd zitten want ik zie nu in een mooi leeg blik tal van mogelijkheden. Afgelopen zomer heb ik een paar olijfolie blikken en honing blikken gebruikt om groente in te kweken. Nu staan er nog steeds een paar blikken in de vensterbank met rode pepers. Ik vind ze decoratiever dan een gewone pot. 

Ook kijk ik meer om me heen op straat. Van hele simpele dingen kun je hele mooie dingen maken. Denk alleen maar aan schelpen, kiezeltjes, aangespoeld hout op het strand maar ook houten palets. En heel soms vind je op straat ook dingen die mensen afdanken die jij dan zelf nog goed kunt gebruiken. Zo heb ik ooit twee rieten wasmanden op de kop getikt terwijl ik met dochterlief aan het wandelen was. De wasmanden eindigden in de wandelwagen en dochterlief moest al waggelend (ze kon net lopen) naar huis. Met de wasmanden was niks mis. Ik gebruik ze inmiddels al twee jaar. Mijn laatste vondst was een oud porseleinen melkkannetje. Er ontbrak een klein stukje boven. Ik vind dat dan wel weer charmant. Er staan bij mij nu regelmatig bloemen in. 

Kortom ik gun oude dingen een nieuw leven. Vaak omdat oude dingen met een  eigen verhaal komen maar ook omdat ze uniek zijn. Ik wil af en toe een paar dingen gaan plaatsen op mijn blog van mijn vondsten om te laten zien hoe divers maar ook uniek het kan zijn. Dus binnenkort kun je hier neuzen tussen mijn spulletjes. 

Alternatieven op vakantie en kinderopvang

Ik hoor steeds meer om mij heen dat mensen de broekriem moeten aantrekken. Dit geluid hoor ik ook van mensen die 3x modaal hebben te besteden. Velen van hen hebben kinderen. Sommigen gaan nog naar de kinderopvang waarvoor zij voor het kind met de meeste opvanguren de kosten volledig zelf dragen. Pas bij het tweede en soms het derde kind krijgen zij weer een deel terug. Ik schrok enorm van de bedragen die betaald moeten worden. Ik heb bedragen van €1200 tot €1500 per maand gehoord. Het gaat dan wel om kinderen die 4-5 dagen per week naar de opvang gaan. Ik zou dat bedrag zelf nooit kunnen missen. Ook hoor ik steeds vaker dat mensen naar alternatieve vormen van opvang gaan kijken. Dit gebeurt vooral als de kinderen naar de basisschool gaan.

Blijkbaar groeit de belangstelling voor opvang waar kinderen bezig kunnen zijn met culturele of sportieve activiteiten wel. Het neemt een bepaalde zorg bij de ouders weg en kinderen kunnen zich na school ontspannen en lekker uitleven op het sportveld of in de dans- of muziekschool.

Ik heb zelf vaak gepleit voor alternatieve opvang door een netwerk van ouders op te bouwen die kinderen hebben die naar de zelfde basisschool gaan. Als ouders 1x per week naast hun eigen kind nog één of twee andere kinderen op zouden vangen thuis dan zou dit kosteloos geregeld kunnen worden. Als je dan ook nog kinderen opvangt die elkaars vriendjes zijn dan lijkt mij dat alleen maar een win-win situatie. Ik zou dit best samen met andere ouders willen doen. Desnoods maak je een soort convenant waarin je bepaalde afspraken maakt. Toch als ik dit opbreng, hoor ik vaak dat men daar niet aan moet denken. Ze hebben geen zin in deze verplichting. Jammer want waarom zouden we elkaar niet kunnen helpen?

Ook hoorde ik vanochtend op de radio dat dit jaar minder mensen op vakantie zullen gaan. Volgens onderzoek van NIPO blijkt dat 73% van de Nederlanders plannen heeft om op vakantie te gaan. Vorig jaar was dit nog 78%. Ik vind het percentage eigenlijk nog best hoog. Het betekent dat 1 op de 4 Nederlanders niet op vakantie gaat. De rest dus wel of heeft in ieder geval het plan om weg te gaan. Een vakantie hoeft natuurlijk niet duur te zijn. Ook met beperkte middelen kun je een ontzettend leuke vakantie hebben. Maar toch, dat is wel geld die je niet kunt besteden aan noodzakelijke dingen. Ik zie een vakantie namelijk niet als een noodzaak maar meer als een extraatje. Ik hoor vaak dat mensen een vakantie nodig hebben als ontspanning. Persoonlijk vind ik vakantie alles behalve ontspannend. Dat ligt deels aan mij. Ik moet namelijk zo nodig een schoon huis hebben en de kleren moeten ook allemaal gewassen en gestreken in de kast hangen voor zover ze niet mee gaan. De uren in de auto naar de bestemming toe vind ik in het begin nog wel leuk maar na 6-7 uur in de auto te hebben gezeten, krijg ik er langzaam genoeg van. Eenmaal op locatie, wil ik ook dat het daar netjes is, moeten er boodschappen worden gedaan en moet er van alles bekeken worden. De uitstapjes zijn leuk en vaak interessant maar voor mij is het hoogtepunt van de vakantie toch altijd het eten. Ik kan echt genieten van de marktjes met lokale producten. Prachtig vind ik al die kleuren en die verschillende smaken. Nog leuker is het om het dan ook uit te proberen.

Voor mij is het voorlopig nog toekomstmuziek. Ik behoor tot de groep van thuisblijvers. Ik vind het namelijk onacceptabel om toch op vakantie te gaan terwijl je een schuld open hebt staan. Alle prioriteit moet naar het afbetalen gaan. Het geld van een vakantie wordt dus besteed aan aflossen. Is eenmaal alles afgelost, dan gaan wij ook weer voorzichtig aan vakantie denken. In de tussentijd hoop ik maar op een stralende zomer waardoor ik de zon kan opzoeken op het Nederlandse strand. Ook ga ik dan wat vaker naar mijn moeder die in Friesland in een dorpje direct aan de Waddenzee woont. Dochterlief vindt het heerlijk om aan het wad op zoek te gaan naar schelpjes en om achter de schapen aan te rennen. Dat is voor mij het alternatief op een vakantie.

Tweedehands verkoop gedoe

Een tijdje geleden kwam het initiatief krijgdekleertjes onder mijn aandacht. Ik heb er zelfs enthousiast een blogje aan gewijd. Ik vind het nog steeds een heel goed idee maar niet voor mij. Voordat de site live ging, heb ik er vier pakketen opgezet. Toen het aanbod eenmaal voldoende was, ging de site voor het ruilen open. Ik heb gekeken of er iets voor mij bij zat maar het gros van de kleding, zeg maar 90%, is tot maat 98 en daarna loopt het aanbod sterk naar beneden. Dat wat wel wordt aangeboden, vind ik niet leuk. Dat klinkt heel verwend maar het is niet mijn smaak. Ik koop dan liever voor een heel zacht prijsje iets via Marktplaats, in een tweedehands kledingwinkel of op een tweedehands kledingbeurs. Dat kost dan wel geld maar ik wil dat mijn kind er wel een beetje leuk uit ziet. Maar ik wilde krijgdekleertjes wel een kans geven (en nog) dus liet ik mijn pakketen er in eerste instantie op staan. Na een weekje kreeg ik een mailtje dat iemand geïnteresseerd was in een pakket. Ik heb vrijwel direct een mailtje gestuurd zodat ik dit netje kon afhandelen. Het heeft een week geduurd voordat ik een antwoord kreeg en daarna weer een week voordat het geld werd overgemaakt. De mailtjes waren niet eens erg vriendelijk maar heel erg zakelijk en ongeïnteresseerd. Via Marktplaats krijg ik leukere reacties en daar moet men er gewoon voor betalen. Het liefste had ik het pakket niet meer toegestuurd maar gehouden. Alleen ik vond dat eenmaal iets opgestart dan moet je het ook netje afhandelen. Het heeft er wel toe geleid dat ik de andere pakketen er afgehaald heb. Het voelt voor mij niet goed om iets weg te geven aan iemand die ik niet ken. Misschien had dat wel anders uitgepakt als zij anders had gereageerd. Nu heb ik er een nare bijsmaak aan overgehouden. Ik heb dus besloten om voorlopig niet meer mee te doen met krijgdekleertjes.

Een van de pakketen heeft inmiddels een heel mooie bestemming gekregen. Ze is naar de zus van een vriendin gegaan die in de Ukraine woont. Zij heeft het niet heel erg breed dus ze was mijn ontzettend dankbaar voor de hele doos aan mini-kleertjes. Ze stuurde me heel enthousiast een foto op van haar dochtertje in een van de t-shirtjes die ze van mij had gekregen. Hoe anders kan een mens reageren.

Dit weekend ben ik door de stapel te kleine kleertjes van dochterlief gelopen. Ik heb ze op maat gesorteerd. De kleertjes met vlekjes of gatjes gaan weg. Al ken ik waarschijnlijk iemand die daar ook nog een goede bestemming voor weet. De overige kleertjes geef ik of weg aan weer de zus van of aan mijn schoonzusje. Ik ben namelijk sinds een paar maanden de trotse tante van een nichtje. Ik wil dus de kleertjes over deze twee kindjes gaan verdelen. Een aantal kleertjes probeer ik nog te verkopen. Al moet ik zeggen dat ik de verkoop van kinderkleding via Marktplaats, kledingbeurzen of –winkels erg moeizaam vindt gaan. De opbrengsten zijn welkom want die komen ten goede van mijn spaarrekening voor het geval dat er iets vervangen moet worden. Alleen het kost zo veel moeite dat ik er eigenlijk veel liever iemand blij mee maak die ik ken.

Ik concentreer me dan nu alleen nog maar op het verkopen van boeken via b.ol en andere artikelen via Marktplaats. Het is namelijk mijn voornemen om de boekenkast eens flink op te ruimen. De kast staat vol met boeken die ik nooit meer een tweede keer zal lezen. In december ben ik er mee begonnen en de verkoop van boeken loopt redelijk goed.

Naast de boekenopruiming, ruim ik ook langzaam mijn huis op. Er zijn nog veel dingen die al jaren ergens stof liggen te verzamelen maar waar ik verder niks meer mee doe. Is het verkoopbaar, dan bied ik het aan. De hoofdprijs hoef ik er niet voor. Ik ben al blij als ik weer een paar centjes erbij heb en een ander voor een leuk prijsje blij kan maken.

Een nieuw jaar

Ten eerste een heel gelukkig, mooi en gezond nieuw jaar. Dat 2013 je mag geven wat je wenst en hoopt.

Hoe erg ik ook elk jaar naar de feestdagen uitkijk, elk jaar slaak ik weer een zucht van verlichting als deze dagen voorbij zij en het leven weer terug naar normaal gaat. Nadat het nieuwe jaar knallend (niet door mij) wordt ingeluid, begint bij mij het weer te kriebelen. Ik heb dan genoeg van de kerstboom en ik wil weer een opgeruimd huis. Ik wil het liefste zo simpel mogelijk eten. Op nieuwjaarsdag zaten wij dus achter de aardappels met bloemkool en een stukje vlees. Het zal wel een reactie zijn op alle weldaad van de afgelopen dagen.

Budget-technisch is het ook niet helemaal goed gegaan. Ik ben ruim mijn budget overgegaan.  Een klein rondje rond de rekeningen en de schulden laat zien dat er op de rekeningen net voldoende saldo staat om tot mijn volgende salaris rond te komen. De riem moet de komende 2-3 weken dus strak worden aangetrokken. Gelukkig kan in interen op een overvolle voorraadkast en diepvries. We redden het met een beetje fantasie op kookgebied wel qua eten. Helaas heb ik deze maand nog geen extra aflossing gedaan. Er was de contributie voor de ANWB en nog een andere rekening die roet in het eten gooide. Ik wil nu wachten tot 7 januari om te kijken wat er nog op de lopende rekening staat en dit wil ik dan gebruiken als extra aflossing. 

Het bundelen van de leningen heb ik ook nog niet gedaan. Eerlijk gezegd twijfel ik nog steeds. Ik ben met de persoonlijke lening nu eindelijk onder de €10.000. Het saldo staat nu op iets meer dan €9.600. Dat maakt me op een of andere manier heel erg blij. Het is net of ik een magische grens ben overschreden, ook al weet ik best dat als ik alles bij elkaar optel dat ik wel weer over de €10.000 heen ga. Om dat nu heel bewust weer te verhogen naar €14.000 of €15.000 doet iets met me. Het staat me op een of andere manier enorm tegen ondanks dat ik weet dat ik hierdoor minder rente zal betalen door het te bundelen. Verstandelijk begrijp ik het allemaal wel maar emotioneel heb ik er moeite mee. Misschien dat ik het even moet laten rusten en over een paar weken er weer eens over na moet denken. Als ik een nieuw overzicht van mijn financiën heb gemaakt voor 2013, zie ik de dingen waarschijnlijk weer anders.

Ondertussen ben ik aan het genieten van mijn laatste vakantiedagen. Volgende week maandag mag ik weer aan het werk. Die vrije dagen heb ik achteraf hard nodig want wat ben ik ontzettend moe geweest de laatste 10 dagen. Ik kom nu pas heel langzaam bij van alles. Het lijkt wel of alle vermoeidheid van de afgelopen tijd er aan het uit komen. is. Het was/ is zelfs zo erg dat ik soms ontzettend misselijk ben. Zelfs koffie verdraag ik niet. (nee ik ben niet zwanger). Die vermoeidheid heeft wel een kleine schaduw op de dagen geworpen want er waren dagen bij dat ik niet vooruit te branden was en dat ik 's middags ook een dutje deed. 

Ondanks dat heb ik ook leuke dagen gehad. Ik geniet van de vrije tijd die ik heb, de extra tijd die ik met mijn dochter al spelend kan doorbrengen en de tijd die ik heb om lekker in huis te tutten. Ik geniet van de dagen die voorbij kabbelen zonder dat je verplichtingen hebt. Heerlijk vind ik dat gevoel van vrijheid.

Vorige week ben ik met dochterlief naar Schiphol geweest. Het blijft leuk voor haar om naar de vliegtuigen te kijken vooral als we dan ook nog eens een klein stukje met de trein naar het vliegveld gaan. De speeltuin in een van de restaurants daar blijft leuk om in te spelen. Kortom zijn had een superdag. Deze week wil ik nog iets speciaals met haar gaan doen als een soort afsluiting van de vakantie. Dat wordt of zwemmen of weer naar de speeltuin. 

Vanaf volgende week begint weer het normale dagelijkse leven. Ik ga dan ook weer met frisse moed verder met aflossen... hopelijk kom ik heel dicht tegen de eindstreep aan het einde van dit jaar.