MoestuinMaandag

Of het ligt aan het mooie weer of dat het inmiddels al een tijdje aan het groeien en bloeien is, ik weet het niet maar ineens gebeurt er van alles in de tuin. We hebben zelfs deze week de eerste slablaadjes uit de tuin gegeten met zelfgekweekte peterselie en ok gekochte munt. 

Dankzij haar weet ik nu ook hoe je tomaten moet dieven om een betere oogst te krijgen. Toen ik vrijdagmiddag eenmaal thuis was, ben ik dan ook naar mijn  plantjes gerend om dat dus te doen. Vanmiddag heb ik de tomatenplanten in de voortuin gedaan. Terwijl ik met mijn neus tussen de tomatenplanten zat, zag ik dat er de eerste knopjes in de plantjes komen. Ik kon ze wel zoenen zo blij was ik. Je hebt uiteindelijk toch een moestuin om iets te kunnen oogsten straks. 

De erwten groeien de laatste paar weken ook als een gek. Leek het in eerste instantie niet veel te willen doen, sinds de witte bloemetjes eraan zitten lijken ze per dag wel iets groter te worden. De sperziebonen daarentegen lijken er niet heel veel zin in te hebben. Heel erg veel zijn ze niet gegroeid sinds ik ze begin mei in de tuin heb gezet.

De courgette liet deze week ook haar bloemen zien. Nu hopen dat er ook iets van bestuiving heeft plaatsgevonden zodat we straks heerlijke courgettes uit eigen tuin kunnen eten. 

Helaas is de peterselie dankzij de felle zon in de vensterbank helemaal weg. Ik heb het vanmiddag moeten weggooien. Ik heb nog een zakje liggen dus misschien waag ik nog een poging.

Deze week heb ik nog wel bieslook en sla gezaaid. Benieuwd wat daar uit komt. Bij de bieslook zag ik al een paar groene puntjes tevoorschijn komen. 

De erwten. Daarnaast een hoekje van "ik hoop dat ze het nog redden
want in de vensterbank deed het niet veel".
In het redhoekje staan wat kruiden, wortels en sla. 

De knopen in de tomatenplant. Ik heb trostomaatjes en normale
tomaten dus benieuwd wat dit gaat worden. 

Ook de framboos heeft er zin in. Ze is ook spontaan zichzelf gaan vermenigvuldigen.
Elders in de tuin vond ik twee mini-frambozenstruikjes. 

De courgettebloemen!

En nog meer courgettebloemen!

Beetje vage foto maar ook de braam staat in bloei.

Voor meer moestuintjes, zie Helena's blog. 

Een weekend in bed

Vrijdagmiddag mocht ik dus een bultje laten weghalen bij de huisarts. Binnen 10 minuten stond ik weer enigszins opgelucht op straat. Het was reuze meegevallen. Het was alleen vervelend dat ik een drukverband op mijn neus had want ik was (ben) snotverkouden. Dat snuit dan toch minder lekker. Eenmaal thuis ben ik nog snel de tomaten gaan "dieven". En joepie in een tomaat komen al knopjes dus hopelijk straks ook heerlijke tomaten.

Tegen de avond ging ik me steeds beroerder voelen. Langzaam voelde ik alle energie uit mijn lijf verdwijnen. Ik heb dochterlief nog in bed gelegd omdat ze zo graag wilde dat ik dat deed. Daarna  ben ik ingestort. Bibberend ben ik mijn bed ingedoken met barstende hoofdpijn. Tja en toen bleek ik dus ook nog koorts te hebben. Gisteren heb ik de hele dag in bed gelegen met nog steeds die hoofdpijn. In de middag heb ik 3 uur liggen slapen. Vandaag werd ik ook pas weer wakker na 10 uur slaap. Ook vanmiddag heb ik weer proberen te slapen maar mijn buurjongetje was druk kwebbelend met zijn moeder in de tuin bezig waardoor hij mij wakker hield. Ik crash vanavond wel weer eerder in bed. Ik voel me ietsje fitter maar na een was in de wasmachine doen, dacht ik al dat ik een halve marathon had gelopen. Dochterlief is inmiddels ook ziek aan het worden dus zij ligt nu heerlijk eventjes te slapen.

Het weekend is dus anders gelopen dan wij hadden gehoopt. Ik heb ook erg weinig van het mooie weer meegekregen. Morgen blijf ik nog thuis. Ik heb de neiging ook veel te snel terug naar werk te gaan waardoor ik nog weken doormodder. Dus laten we eens verstandig zijn en goed uitzieken. Over iets meer dan twee weken gaan we ook op vakantie en dan is het fijn als we weer allemaal fit zijn. 

Ga nu maar weer crashen op de bank met een hele grote beker thee.

Gelddingetjes en andere zaken.

Elke week zet ik mijzelf als doel om een aantal klusjes weg te werken. Om het overzicht van alle klussen te bewaren schrijf ik ze op een in een notitieboekje. Het geeft mij een enorm goed gevoel om een vinkje te zetten als een klus gedaan is en om na een tijdje te zien hoeveel er al weggestreept is en dus gedaan is. Het motiveert mij om de andere klussen ook aan te pakken.

Soms laat ik echter bepaalde klusjes veels te lang liggen gewoonweg omdat ik er geen zin in heb. Met dat uitstelgedrag bereik ik er alleen maar mee dat ik er steeds meer tegenop ga zien om die klus toch te doen. Het ging deze keer om de administratie. Ik open dan misschien wel netjes alle enveloppen, controleer of alles klopt of lees door of ik iets moet doen maar daarna wordt het netjes op een stapeltje gelegd in een kastje om er vervolgens niets meer mee te doen. Op zich heb ik mijn administratie goed op orde want ik werk met een overzichtelijk systeem. Ik heb mappen voor de verzekering, contracten, belasting en andere belangrijke zaken. De bankoverzichten heb ik ook netjes in een mapje per rekening zitten. Op het oog ziet het er dus prima uit en ik kan alles goed terugvinden. Alleen je moet het wel bijhouden. Nu lagen alle correspondentie en overzichten er al sinds januari. Maandagavond ben ik aan de klus begonnen. Die avond werkte ik alle bankafschriften weg. Dinsdagavond heb ik alle correspondentie weggewerkt. Het ziet er nu weer netjes uit. Het is nu een kwestie van bijhouden zodat het niet weer zo lang blijft liggen.

Dat het wegwerken ook nut heeft, blijkt uit het feit dat het contract van de naschoolse opvang tegen kwam. Het bleek dat ik volgens het contract 4 dagen in plaats van 3 dagen had afgenomen. Dat was dus niet de bedoeling. Gelukkig zat ik nog binnen het termijn van 2 maanden voor de ingangsdatum dus ik zou zonder financiële consequenties die vierde dag moeten kunnen opzeggen. Vandaag heb ik gebeld. Het was geen probleem. De extra dag werd meteen uit het systeem gehaald en we nemen nu nog 3 dagen af. Zo nog even een email sturen ter bevestiging zodat we het ook op papier hebben vastgelegd en straks niet in september onaangenaam verrast worden met toch nog die extra dag. Dat zou namelijk een krater in ons maandbudget slaan die we momenteel niet kunnen gebruiken.

Omdat ik toch dingen aan het afhandelen was, heb ik ook meteen een declaratie ingediend bij mijn werkgever. De laatst drie weken ben ik 3x op pad geweest met de trein en dat bedrag was inmiddels ook opgelopen tot zo’n €80. Nu maar hopen dat ze het snel afhandelen want tegenwoordig worden alle declaraties tot op de laatste cent nageplozen en krijg je meestal nog een aantal vragen over het hoe en waarom. Ik hoop dat ik deze keer volledig ben geweest in het toelichten van de kosten.

Mijn marktplaatsverkoop loopt helaas ook geen storm. Ik heb de eerste week 4 dingen verkocht waarvan gelukkig wel meteen de duurste. Dus met de verkoop heb ik €100 verdiend. Dat kwam erg goed uit want het is een dure maand waardoor we goed moeten opletten met wat we uitgeven willen we de maand redelijk doorkomen. Misschien dat ik nog een paar andere dingen te koop ga zetten dit weekend.

Morgen is ook de jaarlijkse rommelmarkt in een dorp verderop. Ik ga daar elk jaar naar toe. Het is de eerste rommelmarkt in de reeks rommelmarkten die er de komende vier maanden nog gaan komen. Deze rommelmarkt is heel simpel van opzet en heeft iets kneuterigs. Het is bedoeld voor de financiering van een goed doel ondersteund door de lokale kerk. Volgens mij ziet het dorp het meer als een goede gelegenheid om elkaar allemaal te ontmoeten en lekker bij te kletsen. Elk jaar kom ik er wel wat leuks tegen. Zo heb ik daar ooit een antieke kinderstoel voor dochterlief voor nog geen €5 gekocht. Ze heeft in die stoel haar eerste hapjes gegeten. Tegenwoordig koop ik er vaak speelgoed voor haar. Schoonzus heeft gevraagd of ik voor haar wil kijken voor houten speelgoed voor haar dochtertje. Ze is helemaal weg van vooral het vintage speelgoed. Dus ik ga morgen met een duidelijk doel. Voor mezelf koop ik steeds minder. Eigenlijk heb ik alles al, de kasten staan vol genoeg en ik heb nog een hele stapel boeken liggen. Kortom ik heb niets nodig. Nu maar hopen dat ik dat morgen ook nog weet als ik iets leuks zie staan.

Maar eerst vanmiddag naar de huisarts. Hij gaat een vergroeiing, ook wel bultje, op de neus wegsnijden. Het gaat onder lokale verdoving, het zal allemaal wel meevallen maar ik kijk er wel enorm tegen op. Pff en daarna mag het weekend weer gaan beginnen.

De zin en onzin van toeslagen

Dochterlief gaat vanaf 1 september drie dagen per week naar de buitenschoolse opvang.  De keuze voor de buitenschoolse opvang was relatief makkelijk gemaakt. Vlak bij de school zit een boerderij die omgebouwd is tot kinder- en buitenschoolse opvang maar waar de agrarische functie ook deels is behouden. De kinderen kunnen meehelpen met het verzorgen van de dieren maar ook meehelpen met de moestuin. Daarnaast wordt er vooral heel veel buiten gespeeld daar waar het weer het toelaat. Precies de dingen die dochterlief graag doet. Binnen hebben ze een enorme grote knutselhoek rond de voormalige hooiberg gebouwd. Ook knutselen vindt ze leuk dus ze kan zich daar straks helemaal uitleven. Qua locatie en opvang zit het dus wel goed. Qua kosten valt het mij zwaar tegen.

Ik betaal voor één dag per maand €161.40. Dat bedrag omvat dan 24 uur opvang plus de vakantiedagen zijn daar dan ook in meegenomen. Dus mocht zij in een schoolvakantie de hele dag naar de opvang gaan, dan komen er geen extra kosten bij. In principe betaal je dus elke maand een beetje extra voor de extra uren op een vakantiedag. Dochterlief gaat straks 3 dagen per week. Dat is dus al €484,20 per maand aan opvang. Dat zijn heel veel centjes voor opvanguren die we niet eens allemaal gaan gebruiken.

Vandaag ben ik eens gaan kijken hoeveel we zouden terugkrijgen. Toen ik alles had uitgerekend dan zou ik uitkomen op €103,32 per maand. Dat betekent dat ik nog altijd €380.88 zelf moet betalen. Dat is wederom heel erg veel geld. De berekeningen zijn gebaseerd op de het gunstigste scenario. Manlief is nu nog thuis maar wil binnenkort weer aan de slag al dan niet werkende voor zichzelf of in loondienst. Als hij gaat werken dan hebben we gezamenlijk zo’n hoog inkomen dat we niet meer in aanmerking komen voor subsidie. Ook nu loont het niet om de kinderopvangtoeslag aan te vragen. Omdat onze inkomens voor de belasting zijn samengevoegd, krijgt manlief een soort “aanrechttoeslag”. Deze toeslag is per maand uiteindelijk €10 meer dan ik aan kinderopvangtoeslag zou kunnen krijgen. Zelfs als ons gezamenlijk inkomen dit jaar niet boven de grens uit zou komen waarop we de opvang zelf zouden moeten betalen, dan moeten we over de maanden dat manlief inkomsten heeft de “aanrechttoeslag” wel terug betalen. De kinderopvangtoeslag zal dan minimaal of nihil zijn. Mocht hij dit jaar helemaal geen inkomsten hebben, dan hebben we geen recht op kinderopvangtoeslag. Kortom na wat rekenwerk kwam ik tot de conclusie dat het de moeite niet waard is om de kinderopvangtoeslag aan te vragen. Hooguit krijgen we volgende jaar misschien iets meer terug van de belasting. Dat zou dan een leuke verrassing zijn.

De kosten voor de buitenschoolse opvang zullen wel consequenties hebben voor de aflossing van de schulden. Ik wil binnenkort onze maandelijkse vaste lasten weer eens goed in kaart brengen waarbij ik de kosten van de opvang dan meeneem. Datgene wat er dan onderaan de streep overblijft, dat kan dan nog worden gebruikt als extra aflossing. Het zal niet een heel groot bedrag meer zijn. Dat wat we nu gebruikte als extra aflossing zal helemaal naar de opvang gaan en dan zal er ook nog hier en daar wat moeten worden bijgeschaafd aan andere maandelijkse variabele lasten.

We hadden ervoor kunnen kiezen om haar niet naar de opvang te laten gaan. Alleen dan heeft manlief niet de flexibiliteit om meteen inzetbaar te zijn als er een leuke klus op baan voorbij komt. Kortom waar ligt je prioriteit? Manlief wil na 4 jaar thuis en medische circus met zijn ogen weer heel graag aan de slag. Het is voor hem ook beter dat hij weer gaat werken want het frustreert hem om de hele dag thuis te zijn ondanks dat hij graag bij dochterlief is en de tijd met haar koestert. Als manlief weer zou werken, komt er ook weer meer geld binnen. Op termijn geeft dat ook weer meer ruimte in ons budget en kunnen we hopelijk snel van onze schulden afkomen. Alleen op kort termijn, zolang manlief nog geen werk heeft, dan zullen we zuinig aan moeten doen.

Ondertussen denkt manlief wel mee. Hij denkt dat we wellicht maandelijks nog wel wat winst kunnen maken op de autoverzekering. We rijden een stuk minder met de auto dan we hadden aangegeven toen we de verzekering afsloten. Misschien als we dit laten aanpassen, dan kunnen we wat geld besparen.

Ook kent hij via kennissen een oudere dame die hun kinderen opvangt na school. Dat is niet bij haar thuis maar het zou bij ons thuis zijn. Ze zou dan ook alleen gastouder voor onze dochter zijn. We willen eens bij haar navragen hoeveel dat zou kosten voor 3 dagen per week. Het zou meer flexibiliteit geven. Bovendien zou dochterlief dan na school naar huis kunnen. Deze dame zou haar ook naar sportles kunnen brengen.

En toch hé: ondanks dat we een leuke opvang voor haar hebben gevonden, er op termijn hopelijk meer ruimte in de financiën komt waardoor ik misschien minder kan gaan werken, knaagt het aan me. Ik zou haar het liefste zelf elke dag van school ophalen. Het is alleen niet anders dus moeten we van de situatie maar het beste maken. Maar toch ik vind het moeilijk. Ik zou er zo graag voor mijn kleine meisje willen zijn na school.

Opvoeden

Opvoeden. Het is misschien de belangrijkste taak en verantwoordelijkheid die je als mens en ouder in je leven krijgt. Het is uiteindelijk de bedoeling dat je kind een verantwoordelijk mens met goede waarden en normen wordt die zich in de maatschappij staande kan houden. Hiervoor krijgen wij als ouder ongeveer 18 jaar de tijd en dan moet kindlief als meerderjarige de verantwoordelijkheid (volgens de wetboeken dan) zelf overnemen.

Toen ik zwanger was van dochterlief hebben wij nooit echt het samen gehad hoe wij over opvoeding dachten. We waren er vooral op gefocust dat dochterlief goed groeide en zij alle baby-dingetje zou krijgen die ze nodig had. Wel waren we het over eens dat dochterlief de eerste tijd in haar wiegje op onze kamer zou komen slapen. Dat vonden we alle twee een prettig en veilig idee. Toen dochterlief eenmaal geboren was, voelde ik mij in eerste instantie vooral een hopeloze moeder. Daar lag dan dat zo gewenste spartelende baby’tje maar we hadden geen idee hoe we haar soms konden troosten als ze huilde. We gingen dan het hele riedeltjes van vieze luier, honger, te warm of koud of simpelweg moe af om er dan achter te komen dat het dat allemaal niet was en elkaar soms wanhopig aan te kijken van dat we het ook niet meer wisten. Langzaam maar zeker groeiden het vertrouwen als beginnende ouders toen we zagen dat dochterlief goed op bepaalde dingen reageerde. Wij hadden als stelregel vooral niet te veel naar andere ouders luisteren maar kijken wat zij als baby aan geeft. Wij hielden ons deels aan de “good old” die R’s (rust, regelmaat en reinheid) maar hadden geen strak schema. We volgden meer ons gevoel. Als dochterlief graag een uurtje langer wilde slapen dan gingen wij haar niet wakker maken omdat ze volgens het boekje moest drinken. Dochterlief was over het algemeen een hele tevreden baby. Voor zover viel het opvoeden dus best wel mee.

Toen ze eenmaal ouder werd, merkten we dat er in het dametje toch een erg sterk willetje zit. Ze kan een enorme keel opzetten als ze haar zin niet krijgt en het woord drama queen lijkt door haar te zijn uitgevonden. Dus dan is het wel handig om haar hier en daar wat bij te sturen. Ook daarin zijn we zoekende geweest. Ga je een kind straffen door het op beroemde naughty chair te zetten of ga je de dialoog met haar aan? Daar heb ik veel over gelezen. Ik ben namelijk het type dat in geval van stress nogal eens haar stem wil verheffen. Hoe effectief dat soms ook is, ik wil niet dat mijn kind leert dat ze op die manier een conflict vakkundig de nek omdraait. Ook daarin hebben we inmiddels een redelijke manier voor gevonden om mee om te gaan. We halen haar (of soms onszelf) uit de situatie en proberen haar dan duidelijk te maken dat haar gedrag niet gewenst is.  Zo ben ik er achter gekomen dat het bij haar ook vaak een stuk frustratie is omdat ze of iets nog niet helemaal goed begrijpt, dat ze hele andere verwachtingen had,  dat ze iets eng vindt of dat ze simpelweg te moe is. Soms werkt negeren ook omdat het van haar kant dan meer het uittesten is van iets waarvan ze al heel goed weet dat ze iets niet mag. Tja en hoe vreselijk ik het woord alleen al niet vindt, heel soms is een time out heel effectief. Ik hoef het woord maar tegen dochterlief te zeggen en ze kijkt me met verschrikte ogen aan. En dat is dus ook net wat ik er tegen heb. De time-out voegt zo ontzettend weinig toe. Het lijkt meer een afschrikmiddel wat een kind angst inboezemt. Ik probeer dus zo veel mogelijk uit te leggen waarom we bepaalde dingen wel of niet doen.

Daarnaast geven we dochter een duidelijk herkenbaar patroon. Ze weet hoe de dag (deels) verloopt. Ze houdt van het vaste bed ritueel maar ook van die paar uurtjes die wij samen hebben als ik uit werk kom. Het verloopt via een vrij voorspelbaar proces van even spelen, samen koken, eten en dan nog even tv kijken. Dat geldt ook voor de dagen dat ik thuis ben. We beginnen met ontbijt, doen wat boodschappen en daarna doen we wat in huis. Vervolgens gaan we daarna samen een spelletje doen of bij mooi weer gaan we naar buiten. Als de dag iets anders loopt of we gaan op pad dan vertellen we dochterlief dat. We proberen het voor zover mogelijk leuk te maken dus ze gaat altijd huppelend mee.  De clue voor haar zit in dat ze weet wat er gaat komen. Die voorspelbaarheid en regelmaat klinkt bijna saai maar zij vindt het heerlijk. Ze doet het ook goed want het is bijna altijd een vrolijk huppelend, springend en volop kwebbelend meisje.

Ik denk dat wij uiteindelijk op een bijna automatische wijze onze manier van opvoeden hebben gevonden die bij ons past. In de loop der jaren zullen we dat vast wel hier en daar moeten bijstellen. Zoals het nu gaat trekken we grotendeels één lijn. Als ouders verschillen we wel. Manlief is erg beschermend. Omdat ik vroeger een overbeschermende moeder had en dat soms als verstikkend ervoer (ondanks haar goede bedoelingen) ben ik wat makkelijker. Bij mij gebeuren dus dan ook altijd alle huis-tuin-en-keuken ongelukjes.

Soms vraag ik me wel eens af. Hoeveel ouders hebben een duidelijke visie over opvoeden? Hoeveel ouders hebben vooraf met elkaar gezeten en gesproken over hoe hun kinderen zouden opvoeden? Hoeveel ouders doen het puur instinctief? Hoeveel ouders passen toe wat hun ouders weer deden? Als je het mij vraagt, doen de meesten het puur op gevoel met hier en daar soms wat wijsheid van anderen. En meestal komt het zo goed met onze kinderen.

Van alles en nog wat

Na alle drukte van de afgelopen dagen was het hoog tijd voor een rustig weekend. Zaterdag hebben we dan ook niet veel meer gedaan dan naar de boerderij gaan voor de wekelijkse zuivel en samen met dochterlief allerlei spelletjes spelen. Ook had ik dit weekend eindelijk tijd om weer eens uitgebreid te koken. Er werd dus zelf chocoladeijs gemaakt. Na veel zoeken en uitproberen heb ik eindelijk een recept dat we allemaal lekker vinden. Ik gebruik de basis voor een variëteit aan smaken. Dat zijn dan wel vooral de hartige smaakjes zoals chocola en koffie. Voor de fruitsmaken zweer ik bij yoghurtijs. Er staat dus nu meer dan een liter ijs in de diepvries. Vervolgens heb ik aspergesoep gemaakt. Uit Roermond hadden we asperges meegenomen. Ik had keuze uit een aantal prijsklasse. Ik heb de kromme asperges meegenomen want dat scheelde al zo snel een paar euro. Met de asperge zelf is niks mis maar in de winkels willen ze alleen de rechte varianten. Van de schillen en de houten eindjes had ik heerlijk bouillon staan. Daarvan heb ik een pannetje soep gemaakt en voor de rest drie bakjes bouillon ingevroren zodat we straks als het seizoen over is ook van de asperges kunnen genieten. Vroeger goot ik het nat van de asperges weg. Nu kan ik me wel voor de kop slaan dat ik dat heb gedaan wat het is heerlijke bouillon vooral als je schillen een nachtje laat trekken. Als je er dan ook nog een roux van 60 gram boter en 60 gram meel maakt en dit daarna mengt met koffiemelk of room (ik heb room gedaan) en dit vervolgens mengt met 750 deciliter aspergebouillon waar een groente-bouillonblokje aan toe is gevoegd dan heb je een heerlijk licht gebonden soepje. Wij hadden nog een paar asperges over dus die heb ik in stukjes gesneden en door de soep gemengd. We vonden het heerlijk dus ik ben blij dat we nog drie bakjes hebben staan.

Vanochtend zijn we naar het verjaardagsfeestje geweest in de indoorspeeltuin. Dochterlief schoot weg en die heb ik niet meer gezien totdat ik een hele harde gil hoorde gevolgd door huilen. Ondanks alle herrie hoorde ik meteen dat het van haar kwam en er dus iets met haar aan de hand was. Rennend ging ik naar haar toe in de hoop dat het mee viel. Ze lag op de grond en een aantal kinderen en ouders stonden heel verschrikt om haar heen te kijken. Een ouder meisje vertelde me wat er was gebeurd. Dochterlief was van een glijbaan afgegaan die in eerste instantie een paar meter loodrecht naar beneden gaat en daarna pas in iets wat op een glijbaan lijkt af gegaan. Ze heeft waarschijnlijk gedacht wat die oudere meisjes kunnen, kan ik ook. Ze is heel hard op haar hoofdje en haar armpje terecht gekomen. Ze was dus even ontroostbaar. Na een tijdje wilde ze wel weer spelen. Ze wilde alleen wel in de warme ruimte haar vestje aan als bescherming. De "enge" glijbaan heeft ze verder links laten liggen. Ze beperkte het tot een paar veiligere glijbanen en het springkussen. Ook heeft ze op de op de gangnam style meegedaan aan een stoelendans. Van de ranja en de slagroomtaart wilde ze niks weten. Dochterlief vindt dat allemaal veel te zoet en duwde het weg. De frietjes aan het einde van het feestje gingen er ook maar mondjesmaat in. Toen we weggingen kreeg ze nog een snoepzakje. Ik wierp er één blik op en wist toen al dat ze het nooit op zou eten. Ze houdt niet zo van snoep. Alleen een spekkie wil ze heel af en toe nog wel eens eten. Thuis heeft ze er voorzichtig aan geroken en wat geproefd om vervolgens te vertellen dat ze het niet lekker vond. Ter zelfbescherming gooi ik het snoep maar weg. Ik eet het dan toch weer op terwijl ik het zelf ook helemaal niet zo lekker vind. 

Eenmaal thuis wilde ze wel fietsen en naar haar vriendjes in de speeltuin. Ze had geluk want haar vriendinnetje en buurjongetje waren er dus haar dag kon niet meer stuk. Alleen op een gegeven moment werd het haar allemaal te veel. Twee speeltuinen op een dag was te veel van het goede. Om 17.00 uur gaf ze aan dat ze moe was en naar bed wilde. Ik heb nog snel iets voor haar gekookt maar ze was te moe om te eten. Uiteindelijk lag ze er om 18.00 uur in. Ik vraag aan haar elke dag wat ze het leukste vond. Haar antwoord: de speeltuin om de hoek met haar twee vriendjes. De indoor speeltuin vond ze niet zo veel aan vertelde ze er nog achteraan. Het hoeft dus allemaal niet zo gecompliceerd. Ze is dus het liefste in haar vertrouwde speeltuintje. 

Omdat dochterlief zo vroeg in bed lag, aten manlief en ik sinds maanden weer eens alleen. Dat was raar. Misschien wel goed om dat wat vaker te doen maar het was toch raar zonder dochterlief aan de tafel erbij. Ik miste haar gezellige gebabbel. Sinds maanden heb ik ineens ook weer een hele avond. Het rare is dat ik bijna niet meer weet wat ik met zo veel tijd ineens moet omdat ik het simpelweg niet meer gewend ben. 

MoestuinMaandag

Deze week merkte ik dat bepaalde plantjes ineens een groeispurtje maakten. Het zal wel door een paar redelijk mooie dagen komen. Zoals het eruit ziet gaan we deze week mooi weer hebben dus ik ben benieuwd hoe alles erbij staat volgende week ;-).

Heeft iemand trouwens een tip hoe je op een kindvriendelijke en biologische verantwoorde manier mieren uit de tuin krijgt. Het lijk wel of het er elk jaar meer worden. Mijn tegels vinden het wat minder want die verzakken hierdoor.

De erwten beginnen ineens te begrijpen wat ze moeten doen. Ze groeien
als een tierelier en er komen steeds meer van die gezellige witte bloemetjes. 



Hier dus de bloemetjes die ooit hele mooie erwtjes en peultjes mogen worden.
Je maakt daar dochterlief heeeel blij mee want erwten vindt zij het lekkerste wat er is
Dat heeft ze dus duidelijk niet van haar moeder die erwten namelijk vreselijk vindt.
Deze erwten zijn dus speciaal voor haar. 

De tomaten worden nu ook stevige plantjes. Er zijn er vorige week wel een aantal gesneuveld of
beter verdronken in hun pot.  Nu nog wat meer zon en dan hoop ik op mooie gele bloemetjes. Zo niet dan gaan ze in de leer bij haar.

De sla heeft nu ook zijn eigen pot en heeft het daar erg naar zijn zin. Er staat nog niet genoeg voor een salade.
Dus nog heel even wachten. Dat doen we ook op de slazaadjes die op een wel heel erg schaduwrijk plekje heb gezaaid.
We twijfelen steeds meer of het sla of onkruid is wat daar staat. 

De eerste aardbei is inmiddels ook gespot. 

De basilicum rechts groeit ook. De linkse heeft de moed opgegeven. 

De rest van de zelfgekweekte kruiden. Deze heb ik vorige week  voor het eerst gebruikt.
De peterselie is zo veel lekkerder dan die van de winkel. 

Tja en hier weet ik dus geen raad meer mee. De courgette/ pompoen zit vol knoppen. Alleen de groene
bladeren verdwijnen langzaam. Dat geldt overigens ook voor een aantal van deze plantjes. Ik denk
dat de helft "spontaan" is verdwenen: weggerot of opgegeten.