Veranderingen en het baksteengevoel

Aanstaande maandag gaat dochterlief voor het eerst naar school. Haar eerste schooldag: het lijkt nog als de dag van gisteren dat ze een baby was. Dochterlief heeft er erg veel zin in. De afgelopen weken zijn we een aantal keren wezen kijken. Althans we keken dan door het raam het klaslokaal in waar alle tafeltjes en stoeltjes vanwege de zomervakantie in een hoek stonden opgestapeld. Gisteren reden we voor de laatste keer langs voordat ze maandag dus daadwerkelijk naar binnen kan. Tot haar grote plezier hadden de juffen een olifant op het raam geplakt of getekend. Ze vond dat toch wel heel bijzonder dat haar klas een olifant had. Vanuit een ander lokaal kwam een juf naar ons toe voor een praatje. Ze vroeg aan dochterlief of ze zin had om naar school te gaan. Dit werd met een volmondig Jaaaaaaaaaaaaaaaaah! beantwoord. Dochterlief denkt dat ze de hele dag met andere kindjes mag spelen en dat is wat ze het liefste doet. En ach dat is uiteindelijk in de kleuterklassen ook wel een beetje zo.

 

Ondertussen heb ik het er steeds moeilijker mee. De kleine kiezel in mijn maag is inmiddels al uitgegroeid tot een baksteen en tegen de tijd dat het maandag is dan zal het wel een betonblok zijn. Elke dag zeg ik tegen mezelf dat ik me niet moet aanstellen. Dochterlief heeft er enorm veel zin, ze is er ook echt aan toe om naar school te gaan en ze zal het er echt wel leuk gaan hebben. Waar komt dat dat gevoel vandaan? Deels omdat ik haar een beetje moet loslaten en deels omdat ik geen idee heb wat ze die uren op school doet. Elke avond heb ik wel kleine gesprekjes met haar over wat we hebben gedaan en wat we gaan doen maar het gesprek komt het niet verder dan ik ben bij de speeltuin geweest of ik heb tekeningen gemaakt. Meer dan dat kun je ook niet van een kleuter verwachten. Daarom verwacht ik ook niet dat ik veel wijzer van haar zal worden wat ze nu de hele dag op school doet. Dat vind ik dus best moeilijk.

 

Om toch betrokken te zijn bij de school, wil ik wel iets gaan doen: ouderraad, klassemoeder of soms mee op een uitje. Het lijkt me leuk voor dochterlief als ik me inzet voor haar school en zelf vind ik het ook fijn. Wat het uiteindelijk gaat worden, dat zie ik nog wel en hangt ook af aan de behoefte van de school.

 

Maar terug naar het baksteen-gevoel. Van nature vind ik loslaten best moeilijk en heb ik sowieso moeite met afscheid nemen. Ik heb het moeilijk gehad toen ik na mijn zwangerschapsverlof weer ging werken. Ik vond het vreselijk om na hele dagen tutten met mijn kindje weer terug te moeten naar kantoor. Mijn hersenen waren nog helemaal geprogrammeerd op flesjes, slaapjes, badje en verschonen. Het heeft een paar weken geduurd voordat ik op werk weer mijn draai kon vinden.

In mindere mate heb ik dat ook als er een leuke collega weg gaat of als ik naar een andere kamer of pand moet verhuizen. Laat ik het dan al helemaal niet hebben over vriendinnen of kennissen die vroeger voor een stage naar het buitenland gingen. Ik moest dan altijd even wennen aan de nieuwe situatie. Toen we 12 jaar geleden verhuisde, was ik nog een jaar lang bijna elk weekend in Den Haag te vinden totdat ik er achter kwam dat Haarlem ook heel leuk is. Veranderingen vind ik soms moeilijk en vaak moet ik wennen aan de nieuwe situatie. En dat moet ik nu dus ook, muts die ik soms ben

 

Uiteraard laat ik niks merken aan dochterlief. We hebben het er soms over maar het lijkt voor haar geen big deal te zijn dat ze straks naar school gaat. Maandag gaan manlief en ik haar samen weg brengen. Ze wordt om 09.00 uur verwacht. De andere kindjes zijn er dan al een half uurtje. De nieuwe kindjes worden dus door hen verwelkomt. Daarna krijg ik nog een half uurtje voorlichting van een ouder van de ouderraad over het reilen en zeilen op school. Het zal best een emotionele dag worden voor ons en dan vooral voor mij. Ik kijk nu al uit naar het moment dat ik haar maandag voor het eerst ophaal. Ik ben benieuwd of ze hele verhalen heeft of huppelend aan mijn hand meteen naar huis wil om lekker daar verder te spelen. Maandag 19 augustus het wordt een spannende dag voor ons allemaal en weer een nieuw tijdperk in ons leven. Ik ben benieuwd.

 

Ooh en dan heb ik het er maar niet over dat dochterlief straks ook nog 2 daagjes naar de naschoolse opvang gaat. Vandaag heb ik afspraken gemaakt voor de wendagen. De leidster klonk wel heel heel vlot en leuk dus ook dat zal vast wel goed komen.

Heel Holland Bakt Thuis

In één van mijn vorige blogs kondigde ik enthousiast aan dat ik overwoog om mij aan te melden bij Heel Holland Bakt. Ik kan volgens vriend en vijand best aardig bakken dus ik werd erg enthousiast toen ik het programma zag met mede-bakfanaten. Soms krabde ik wel eens achter mijn oor als ik de opdracht zag omdat ik dan zoiets zelf nog nooit had gemaakt en ik dus vol bewondering zat te kijken hoe de kandidaten bijvoorbeeld zelf bladerdeeg maakt. Ik ben niet zo iemand die graag met haar hoofd op tv komt, laat staan de publiciteit zoekt maar het leek mij heel leuk om mijn bakgrenzen te verleggen en mij te meten aan anderen.

  

Vorige week heb ik dus het aanmeldingsformulier gedownload. Naarmate ik het formulier las, zakte de moed mij steeds verder in de schoenen. Om te beginnen heb ik niet echt een signatuurbaksel. Er zijn wel taarten die in de herhaling gaan omdat wij ze lekker vinden maar om ze nu een signatuurbaksel te noemen dat gaat mij iets te ver. Vaak komen de baksels uit een of ander kookboek of van een kookblog. Soms combineer ik een paar recepteren waardoor ik mijn “eigen” creatie krijg omdat dit dan makkelijker te maken is of ik simpelweg die ingrediënten wel makkelijk of goedkoop kan krijgen. Regel één is namelijk dat ik geen kapitalen aan een taart kwijt wil zijn. Mijn baksels zijn over het algemeen simpel in smaak en zonder al te veel tierelantijntjes. Regel twee is dat ik een beetje bak na de seizoenen. In de zomer gebruik ik meer vers fruit en frisse smaken terwijl als het weer wat kouder wordt de hartigere smaken aan bod komen zoals chocola, kruiden of caramel.

Dus na de teleurstellende conclusie dat ik geen signatuurbaksel heb, las ik verder. De baksel worden op het formulier in categorieën verdeeld en per categorie moet je aangeven hoe vaak je iets bakt en wat het moeilijkste is wat je ooit hebt gebakken. In de categorie koekjes, brood en vlaaien kan ik al beginnen met een heel groot kruis te zetten want ik bak dit nooit of zelden. Na een aantal misbaksels heb ik me meer toegelegd op (hartige) taarten, toetjes, cake en gebakjes. Daarnaast zijn er bepaalde baksels die ik nog nooit heb gemaakt maar waarvan ik vind dat iedere respectabele hobby-bakker/ patissier dat toch minimaal moet kunnen. Zo heb ik nog nooit soesjes of bladerdeeg zelf gemaakt. Schuimpjes of meringue heb ik slechts 1x geprobeerd en dat mislukte een beetje heel erg. Ik weet nu wel waarom maar op het moment zelf heb je er erg weinig aan. Bij brood bakken kom ik niet verder dan mijn kaneel-pompoenbroodjes die goed lukken. Alle andere broden zijn erg compact en je zou daar een goed geslaagde poging mee kunnen doen als je er iemand een gat mee in zijn hoofd wil slaan. Ik heb al visioenen dat ik voor het programma croissantjes moet maken. Het angstzweet breekt me al uit bij de gedachte. Vlaaien maken zie ik dan wel weer zitten. Dus rijstevlaai of een aardbeienvlaai staan dit jaar nog op de nominatie om een keer gemaakt te worden. Kortom of ik leg voor mezelf de bak-lat heel erg hoog of ik moet even in de veiligheid van mijn eigen keuken doorbakken en experimenteren voordat ik mijn bakkunsten met heel Nederland wil delen.

Langzaam maar zeker ben ik daar wel een beginnetje mee aan het maken. Bijna elk weekend bak ik namelijk wel wat. Ik leg nu de lat iedere keer een beetje hoger voor mezelf. Dit weekend heb ik voor een hartige taart deeg in een pan gemaakt. Het was eigenlijk heel simpel en het resultaat was verbluffend lekker.  Binnenkort wil ik zelfs soesje maken. Ik wil dan alleen geen slagroom erin doen maar een crème. Ook heb ik ergens een recept gevonden voor zuurdesembrood. Dat gaan we dus ook een keer proberen. 

Deelname aan het programma zie ik dus voorlopig niet gebeuren. Ik maak er thuis zelf maar een Heel Holland Bakt van met als kritisch panel manlief en dochterlief.

Van kneuterig naar commercieel

Ik heb een zwak voor kleine bedrijfjes waarvan de ondernemer niet erg commercieel is. Op een of andere manier gun ik die persoon mijn centjes meer. In mijn directe omgeving heb je een aantal boeren die naast hun boerenbedrijf nog een centje proberen bij te verdienen met hun producten. Buiten het feit dat de producten goedkoper zijn dan in de winkel smaakt het ook vele malen lekkerder of staan de bloemen gemiddeld een stuk langer in de vaas. Kortom ik doe er graag een deel van mijn boodschappen.

 

Toen ik zwanger was, werd er rond de zes maanden geconstateerd dat ik aan zwangerschapsdiabetes leed. Ik volgde een strikt dieet want ik wilde koste wat koste zien te voorkomen dat ik insuline moest gaan spuiten. Het beeld van een spuit zetten vond ik geen leuk vooruitzicht. Ik vond het in het begin al moeilijk om een minuscuul prikje in mijn vinger te zetten om mijn bloedwaarden te meten, laat staan dus spuiten. Als je je aan strikt dieet moet houden, vallen er veel dingen weg. Ook fruit mocht maar met mate en moest worden afgewogen. Het was het enige beetje zoete wat ik mezelf toeliet (diabetes heeft overigens niets met suiker te maken maar eerder met koolhydraten die worden omgezet in suikers). Het hoogtepunt van de dag was dus mijn schaaltje fruit. Nu had ik het geluk dat het aardbeienseizoen net was begonnen en dat er in de buurt een boerderij zat die ze vers van de grond de aardbeien verkocht. Ik werd een hele trouwe klant. Ik vond het leuk om naar de boerderij te gaan. Het had iets kneuterigs. De aardbeien werden in een schuur op een geïmproviseerde toonbank van tafels en kratjes verkocht en in een andere hoek stonden wat bloemen. Meer dan dat was het niet. Waren de aardbeien op, dan gingen ze het voor je plukken en liep de boer mee naar de auto om ze erin te zetten. Kortom het was allemaal simpel.

 

Het jaar daarop ging ik met dochterlief weer naar de boerderij om aardbeien te kopen. Er waren toen al de eerste tekenen dat ze er inmiddels achter waren gekomen dat ze goed geld konden verdienen door het wat commerciëler aan te pakken. De toonbank was nu een echte toonbank. Naast aardbeien was de keuze in fruit groter geworden en werden ook de "mislukte" groente verkocht. Een hele kromme komkommer smaakt immers ook prima. Inmiddels waren de paar emmers met bloemen ook verruild voor een echte bloemen- en plantenhoek. Toch had het nog steeds iets kneuterigs. Dus reed ik na werk graag langs om wat fruit te kopen. Het seizoen liep weer ten einde dus de boerderij stopte weer met directe verkoop aan voorbijgangers.

 

Het jaar daarop verheugde ik me weer op de heerlijke zoete aardbeien. Ik schrok dus toen ik na een jaar weer het erf opdraaide. Buiten stond een overdekt terras, er werden ijsjes verkocht en de zelfpluk was een echt toeristische attractie geworden. Ook de prijzen waren significant omhoog gegaan. De glans was er een beetje voor mij af. Ik week uit naar een andere boer die al jaren het zelfde concept heeft bloemen en aardbeien of kersen. Verder geen opsmuk. Hij is de man er ook niet naar, denk ik, om dat verder uit te breiden. Hij verwijst je nog liever door naar een andere boer voor andere producten. Dus hij blijft zijn leest: aardbeien en bloemen en verder niks.

 

Dit weekend reed ik weer langs de boerderij waar ik voor het eerst kwam toen ik zwanger was. Samen met dochterlief reed ik het terrein op. Het woord erf kun je niet meer gebruiken. Delen van het erf waren opgeofferd om auto’s te laten parkeren. Ik denk dat ik nog conservatief ben als ik inschat dat er zo’n kleine 50 auto’s stonden. Zoonlief van de boer dirigeerde me naar een parkeervlak. Eenmaal uitgestapt, zag ik dat het weer flik uitgebreid was en dat het nu echt een (toeristische) trekpleister is geworden. Naast het overdekte terras, hebben ze in de tuin ook zithoekjes gemaakt. In de tuin is een klein kinderboerderijtje. Buiten de ijsje om kun je nu ook wat drinken. De zelfpluk is een hit want ik zag iedereen met bakjes richting pluk gaan. Dochterlief en ik hebben een ijsje gegeten en zijn weer snel weg gegaan. De aardbeien hebben we bij mijn no-nonsense boer gehaald.

 

Op zich begrijp ik best dat ze een stuk commerciëler zijn geworden. Ze hebben ook gezien dat er een markt voor was en ze zijn er slim in gesprongen. Boeren hebben het al niet makkelijk dus waarom niet op deze manier extra inkomen generen. Dat ik dit dan wat minder leuk vind, dat is dan jammer voor mij. Er zijn nog genoeg boeren die het houden bij een simpel kraampje aan de straat of in de schuur waar ik nog terecht kan. Ik blijf deze boeren trouw opzoeken. De producten zijn (h)eerlijk, dochterlief mag rondkijken op de boerderij en ik gun ze mijn geld meer dan de supermarktketens. Alleen hoop ik toch heel stiekem dat ze klein en uniek in hun soort blijven…….

Mag je nog wel leuke dingen doen met schulden?

Tja en dan heb je schulden dus dat betekent dat er ergens iets niet goed is gegaan al dan niet door eigen toedoen. Ook wij hebben schulden waarop we nu iets minder dan 2 jaar hard aan het aflossen zijn. Moet je echter als je schulden hebt je alles ontzeggen?

 

Er zijn mensen die vinden dat je alles op alles moet zetten om een schuld in versneld tempo af te lossen. Dat betekent dat je je levensstijl dus heel drastisch omver moet gooien. Gedeeltelijk ben ik het daar wel mee eens. Je kunt wel lopen zeggen dat je graag schuldenvrij door het leven wilt maar zonder dingen ervoor op te offeren gaat dat niet lukken. Het houdt in dat je in eerste instantie dus je inkomsten en uitgaven in kaart brengt. Ook zet je de totaalschuld op papier inclusief rentepercentage. Dat is confronterend. Ik schrok me de eerste keer rot toen ik de totaalschuld op papier zag staan. Dat was niet eens het volledig beeld want de schuld bestond toen al een tijd dus er was al op afgelost. Het was voor mij een wake-up call dat er serieus iets gedaan moest worden. In eerste instantie hield ik elke maand de aflossingen bij

in een excel sheet. Ik werd er doodongelukkig van om te zien dat ondanks dat ik elke maand een  flink bedrag afloste er een significant bedrag aan rente werd betaald waardoor het totaalbedrag maar heel langzaam naar beneden leek te kruipen. Op een bepaald moment kreeg ik van een lieve blog-lezer een excel-sheet toegestuurd waarin ik kon zien wat een extra aflossing met de totaalschuld deed en hoe maanden/ jaren ik dan nog aan het aflossen was voordat ik schuldenvrij was. Het excel-sheet berekende ook de rente die je nog moest betalen. Ik heb een tijdje met excel zitten spelen en zag dus wat een extra aflossing met de totaalschuld kon doen. Dat motiveerde mij heel erg. Ik vind nu elke cent extra aan rente betaald zonde van mijn geld. Als ik alle rente die ik betaald heb zou optellen dan zou ik er daar dan denk ik heel luxe van op vakantie hebben kunnen gaan. Zonde want ik spendeer geld liever op een leuke manier waar we als gezin allemaal wat aan hebben. Nu gooi dus geld aan rente weg waarvan wij hele andere dingen hadden kunnen doen. Dus ik heb de ruimte die nog in mijn begroting zat genomen om extra af te lossen.  Daarnaast gingen we besparen doordat we dingen gingen minderen waardoor er weer geld vrij kwam die direct naar de schulden kon.

 

Toch doen we ook leuke dingen samen. Leuke dingen hoeven niet perse geld te kosten. Als je er je een beetje in verdiept, dan merk je dat er legio mogelijkheden zijn in de buurt die gratis zijn maar waar je wel veel plezier aan kan beleven. Een wandeling in het bos of op het strand kost namelijk niets. Ook worden er regelmatig open dagen georganiseerd waardoor je soms gratis naar een museum kunt of je bij een bedrijf of boerderij binnen kunt kijken waar normaliter de deuren gesloten blijven. Dochterlief vermaakt zich nog altijd het beste in de speeltuin om de hoek. Soms gaan we naar een andere speeltuin voor de variatie maar die om de hoek wint het altijd. Uitjes die dus allemaal niks kosten maar waar we wel veel lol aan beleven.

 

Geven we dan helemaal niets meer uit aan uitjes? Jawel. Nadat we in eerste instantie heel strak in het aflossen zaten en elke euro 10x werd omgedraaid voordat hij werd uitgegeven, merkte ik dat het aflossen steeds moeilijker werd. Natuurlijk vond ik het fijn dat de schulden minder werden maar ik miste ontzettend de kleinere dingen die het leven voor mij net iets aangenamer maken. Om maar een paar dingen op te noemen die wij leuk vinden om te doen maar die wel geld kosten. Zo vinden wij het leuk om na een strandwandeling een ijsje te eten of iets te drinken. Bij slecht weer kan dochterlief leuk in een binnenspeeltuin van het tuincentrum spelen maar dan moet je wel iets drinken. Ook had ik onlangs een kortingskaart voor Artis waardoor we met zijn tweetjes voor nog niet de prijs van één kaartje naar binnen konden. Ik ben ook gek op pioenrozen. Deze rozen zijn er maar een beperkte tijd van het jaar. Ik kan oprecht genieten van die prachtige bloemen in een vaas in huis. Kortom het zijn niet de duurste dingen in het leven maar soms wel net de dingen die je weer dat zetje kunnen geven om met vernieuwde kracht door te kunnen gaan.

 

Ik heb dus nog eens een keer goed naar de inkomsten en uitgaven gekeken om te bepalen of daar nog wat ruimte zit. Hieruit bleek dat als we ergens anders op in leverden dat we best een keer ergens een ijsje konden eten of een terrasje konden nemen. We betalen dit dan van het geld dat over is van het boodschappenbudget. Soms koop ik ook een bosje bloemen. Bij de A.H. hebben ze vaak bloemen met korting maar ook de boeren in de buurt verkopen redelijk goedkoop bloemen. Bij de boer zijn ze dan ook nog eens van zo’n goede kwaliteit dat ik er meteen twee weken van kan genieten. Soms plukken dochterlief en ik een veldboeket van bloemen die we in de natuur zien staan. Deze bloemen kosten dan weer niks, de andere bloemen gaan ook van het boodschappenbudget. De binnenspeeltuin in het tuincentrum doen we soms ook. De koffie die mij man of ik daar drinken wordt ook van het boodschappenbudget betaald. Het uitje Artis heb ik gedaan van het geld dat nog over was van het vakantiebudget. Nu moet je niet denken dat we elke week ergens op een terras zitten of ijsjes aan het eten zijn. We doen dit soms afhankelijk of er de financiële ruimte voor is en dan moeten we er ook nog maar net zin in hebben. Toch geven die kleinere dingen mij een beetje lucht en de motivatie om door te gaan.  

 

Zo zijn er nog meer dingen waardoor ik sneller had kunnen aflossen. Zo werk ik maar 4 dagen in de week omdat ik een dag per week ouderschapsverlof heb. Het verlof gaat ten koste van mijn salaris. Ik had elke maand dus meer kunnen verdienen en ik had daardoor sneller van mijn schulden kunnen af zijn. Alleen is de tijd met mijn dochter mij veel meer waard. De tijd met mijn dochter krijg ik nooit meer terug terwijl de schulden wel worden afgelost alleen dan ietsje minder snel. In november loopt mijn ouderschapsverlof af. Dochter gaat dan naar school dus ik zou die 4 uur extra op mijn huidige vrije dag hebben kunnen werken. Ik zou dan haar in de middag nog altijd van school kunnen halen en ondertussen ook meer gaan verdienen. Alleen ik doe het niet. Gisteren heb ik met mijn manager besproken om mijn contract na het ouderschapsverlof zo om te zetten dat ik die dag thuis kan behouden. Hij ging akkoord. Nu nog Personeelszaken want die sluiten in principe geen 36 uur contracten meer af. Hopelijk lukt de omzetting mij. Die ene dag met dochterlief is heilig. Als ze straks in de ochtend op school zit, vind ik het fijn om eindelijk een paar uurtjes helemaal voor mezelf te hebben.  Kortom daar kan geen geld tegenop. En die schulden die lossen we, ondanks de keuzes die we maken, nog steeds af in het zelfde tempo als toen ik het roer omgooide en versneld ging aflossen. De crux zit alleen daar in dat ik de ruimte heb gevonden om met minder toch meer te kunnen doen.

Teleurstellingen en verschillen

Gisteren kwamen mijn buren weer thuis van vakantie. Ik was bezig in de keuken en ik zag hun auto het parkeervak indraaien. Ik merkte bij mij meteen een omslag. Ik voelde me gejaagd en onrustig worden. Ik hoopte ook dat dochterlief het niet zou zijn. Dat heeft alles te maken met een aantal kleine voorvallen de afgelopen weken. Het zijn niet een hele schrikbarende dingen maar het zijn wel dingen die mij bezighouden en waar ik last van heb.

 

Het gaat bijna allemaal om de kinderen en het spelen samen. Vorig jaar was hun zoontje die drie maanden jonger is helemaal weg van onze dochter. Alleen dochterlief zag hem niet staan. Ze wilde helemaal niet met hem spelen en dat liet ze ook duidelijk merken. Achteraf gezien had ik het daar bij moeten laten. Je kunt een kind niet dwingen om met een ander kind te spelen. Wellicht dat het op termijn zonder druk van buitenaf vanzelf wel goed was gekomen. Ik vond het echter zielig voor dat kereltje dus ik moedigde dochterlief aan om wel met hem te spelen door iedere keer heel enthousiast te reageren als ik hem zag. Zij zag er op een gegeven moment de lol van in dus op een bepaald moment speelden ze wel eens samen. Alleen sinds deze zomer zijn de rollen omgedraaid. Zodra ze hem maar ziet of hoort dan wil ze naar hem toe wat natuurlijk niet altijd kan. Hij is een jochie dat meer op zichzelf is en mijn dochter is net een jonge hond die overal enthousiast op afspringt. Het zijn in veel opzichten dus elkaars tegenpolen. Je merkt dat in hun spel maar ook in hun gedrag.

 

De laatste tijd gaf het ventje aan als dochterlief vroeg of hij kwam spelen dat hij liever wilde knutselen dan buiten spelen. Als ik dan vroeg of hij dat de hele dag ging doen dan was het antwoord daarop ja. Zijn moeder bevestigde ook dat hij inderdaad uren aan een tafel kan knippen en plakken. Dochterlief vindt knutselen ook leuk maar langer dan een uur heb ik haar dat nog nooit zien doen. Zij is het liefste de hele dag buiten aan het fietsen, springen, klimmen en rommelen met zand, blaadjes en aarde. Ik ben daar zelf erg blij om want ik zie haar ook het liefste actief buiten zijn. We zitten al vaak genoeg buiten met regenachtig of koud weer dus als het weer het even toelaat dan zoeken we de frisse lucht op.

 

Ook speelt buurjongetje graag op de tablet van zijn ouders. Hij weet al precies hoe zo’n ding werkt. Dochterlief komt niet verder dan kijken naar de foto’s op de digitale camera en de Blackberry. We werden er dus onlangs fijntjes op gewezen dat we dochter op technologisch gebied een achterstand bezorgde. Het wordt verwaarlozing viel nog net niet maar dat proefde ik wel in de woorden die op licht beschuldigende toon werden uitgesproken. Nu moet iedereen zelf weten hoe ze hun kinderen opvoeden. Als jij dus vindt dat je kind met een tablet of computer mag of moet spelen dan moet je vooral aanmoedigen en doen. Wij vinden dat niet nodig voor een kind van 4 jaar oud. We hebben zelfs dat soort dingen (op een computer na) niet in huis. Op termijn zal ze echt wel dingen op de computer gaan doen maar vooralsnog speelt ze veel liever. Wij vinden dat ook het beste voor onze dochter. Kortom het viel bij nogal rauw op mijn dak dat we hierop werden aangesproken. Het is ook niet de eerste keer dat we op onze vingers worden getikt door de buren. Zo vond buurvrouw dat manlief en ik langs elkaar heen leefde toen ik voor een paar dagen voor werk weg moest en hij daarna ook een paar dagen weg was. Soms lopen de dingen nu eenmaal zo. Dat heeft niks met langs elkaar heen leven te maken in mijn opinie. Ik kan ook dergelijke opmerkingen maken over hun leven maar ik zie daar het nut niet van in. Het steekt me echter wel als mensen hierover iets menen te kunnen zeggen.

 

Daar komt dan nog bij dat als buurjongetje wel vraagt of dochterlief komt spelen, hij al een aantal keren de deur in haar gezicht dicht gooit en zegt dat hij iets anders  gaat doen. Wij zitten dan met een teleurgesteld en huilend kind. Dat buurjongetje geen zin heeft om te spelen, respecteer ik. Niet ieder kind is het zelfde. Dat hij een keer de deur dicht gooit, snap ik ook want het is en blijft per slot van rekening een kind. Alleen dit heeft hij nu al tientallen keren gedaan. Ik zou mijn kind daarop aanspreken want ik vind dat onacceptabel. Niemand gaat met mijn kind namelijk zo om en omgekeerd gedraagt mij kind zich ook niet zo. Ik wil dus niet dat dochterlief het normaal gaat vinden dat iemand een deur in haar gezicht dicht smijt.

 

Het is overigens niet zo dat ze elke dag met elkaar spelen. Als ze 1-2x in de maand met elkaar spelen dan is het al veel. Het hoeft voor mij ook niet vaker. Ik vind het alleen wel fijn dat als ze samen spelen dat het op een leuke manier gebeurt. Daar komt dan ook deels dat gevoel vandaan. Het was namelijk de laatste twee weken zo fijn om te weten dat dochterlief niet eerdere keer vraagt of ze met hem kon spelen omdat ze wist dat ze weg waren. Ook vond ik het fijn om even niet gedwongen met buurvrouw een gesprek aan te hoeven gaan. Hoe aardig ik mijn buren ook vind, we zijn in vele opzichten heel anders. Het is dat we kinderen in de zelfde leeftijd hebben maar anders dan was het contact niet meer geweest dan af en toe een kort fatsoen gesprekje.

 

Alles in ogenschouw genomen, hebben wij inmiddels besloten dat we het spelen met buurjongetje gaan ontmoedigen want het spelen gaat niet leuk. Het is moeilijk want dochterlief heeft het vaak over haar hem en dat ze zo graag met hem wil spelen. Ze vindt het nog moeilijk om te begrijpen dat het niet altijd kan of dat iemand daar niet altijd zin in heeft. Dat is duidelijk iets dat zij moet leren. We proberen haar nu dus zo veel mogelijk af te leiden door actief andere kinderen op te zoeken of samen met haar iets te gaan doen. Waarschijnlijk zal dit ook sneller gaan als ze over anderhalve week naar school gaat. Ik hoop dat ze daar een paar leuke vriendjes of vriendinnetjes krijgt die soms bij haar komen spelen en omgekeerd waar zij ook kan spelen. Ik gun dat haar zo want ze wil zo graag met kinderen spelen. Ik gun haar ook zo wat ik vroeger had. Ik had altijd wel een paar kinderen in de buurt waar ik mee kon spelen. Misschien dat daar ook  een beetje teleurstelling bij mij om de hoek komt kijken. Je gunt het haar, je weet dat ze het zo graag wil maar het lukt nog niet zo goed door gebrek aan kinderen van haar leeftijd direct in de buurt.

 

Vandaag had ik het er kort over met een vriendin. Ze kwam wel met een goed punt. Zij denkt dat de buren niet weten hoe ze met een actieve kleuter als dochterlief moeten omgaan. Het zijn zelf net als buurjongetje ook hele rustige mensen. Dochterlief is een uitbundig en vrolijk meisje. Zo had ik er nog niet naar gekeken. Het zet dingen ook wel weer in perspectief.  

Stand van zaken schulden

Hoe zit het eigenlijk met mijn schulden? De laatste tijd blog ik nog weinig over mijn schulden. Het saldo kruipt langzaam naar beneden en daarmee is dan ook eigenlijk alles wel een beetje gezegd. Toch heb ik afgelopen wel een cruciale mijlpaal bereikt: ik zit namelijk nu onder de €10.000. De totaalschuld bedraagt nu nog €9379,66. Hiervan staat €1584.76 nog open op de creditcard en €7794,90 op een persoonlijke lening. Het wegvallen van één cijfer voor de komma dus nog maar 4 cijfertjes in plaats van 5 doet iets positiefs met mij. Ook al heb ik nog een lange weg van aflossen te gaan, het einde lijkt nu een beetje in zicht te komen. Hopelijk lukt het mij om aan het einde van dit jaar de creditcard volledig af te lossen. Alle extra aflossingen kunnen dan naar de persoonlijke lening. Heel misschien ben ik dan einde 2014 schuldenvrij. Er zou dan een enorme last van mijn schouders vallen.

Ook heb ik in juli een paar kleine financiële succesjes gehad. Ik had hotelkosten met de creditcard betaald. Manlief moest namelijk weer 3 dagen naar Duitsland ter controle voor zijn ogen. Het treinkaartje had ik in mei al uit de spaarpot betaald maar zijn hotel heb ik dus na thuiskomst meteen betaald door het bedrag te storten op de creditcardrekening. Hiervoor heb ik mijn spaar/ reservepotje voor aangesproken. Vroeger zou ik dat niet hebben gedaan. Ik zou dat dan  in termijnen hebben afgelost waardoor het op de grote hoop van schulden kwam. Nu is mij er alles aan gelegen op de totale schuld zo laag mogelijk te krijgen en vooral niet meer te laten groeien.

Helaas is de bodem van mijn spaarpotje en dus ook reserve wel in zicht. Er zit nog iets van €200 in. De komende maanden wil ik dat deze weer rond €500 komt zodat ik eventuele  tegenvallers kan opvangen. Bovendien moet manlief in december weer naar Duitsland en dat wil ik daar dan weer uit kunnen betalen. Er is wel een tegenvaller: manlief moet misschien een paar dagen naar Griekenland om een aantal administratieve zaken af te handelen. Dit kan onmogelijk vanuit Nederland. Als hij daar is dan kan hij ook meteen zijn paspoort verlengen want deze verloopt ook bijna. Zouden we dat bij de ambassade doen dan moeten we meer dan 9 maanden wachten. Waarschijnlijk zal zijn reis betaald worden van het restant dat in de spaarpot zit en gaat het ten koste van een extra aflossing. Dat is dan maar zo. We gebruiken nu in ieder geval wel geld dat voorhanden is en we doen het niet meer op de pof. Ik ben best trots op hoe wij nu anders tegen onze financiën aankijken. Onze schulden hebben ons dus degelijk iets geleerd waarvan één van de wijze lessen is: geen geld uitgeven dat je niet hebt.

De schoonmaakster

De laatste paar dagen of beter gezegd weken heb ik het huishouden een beetje laten versloffen. Het hoogst noodzakelijk werd gedaan maar voor de rest genoten we vooral van het mooie weer en werd er veel in de tuin geleefd. Alleen op een gegeven moment ga ik me toch ergeren aan die plakkende vloeren, aan die beduimelde keukenkastjes en zo kan ik nog wel even doorgaan. Nu is schoonmaken niet mijn hobby dus ik moet het echt even goed op mijn heupen krijgen voordat ik ook echt de emmer en de schoonmaakdoekjes wil pakken. Dit weekend was het dus zover.

 

Zaterdag kregen alle ramen binnen een goede wasbeurt. De rest van het jaar moeten de ramen het daar dan weer mee doen. Wat dat betreft heeft de buitenkant het beter voor elkaar want die krijgen 1x in de maand een wasbeurt van de glazenwasser met een half vuil sopje. Ik geloof namelijk dat hij de hele straat met dat ene sopje doet dus heel schoon zal het water niet zijn als hij mijn ramen doet. Het is echter beter dan helemaal niks want anders zouden de ramen zo goed als nooit worden gedaan want vooral de bovenramen zijn alleen te bereiken op een hele hoge ladder. Dus vandaar dat hij de eer krijgt. Dat is dan ook meteen het enige wat is uitbesteed aan schoonmaakwerkzaamheden. Na de ramen kreeg de keuken een sopje. Zondag heb ik vervolgens de rest van de benedenverdieping gedaan en werden de vloeren geboend. Beneden zitten we er weer netjes uit. Alles blinkt en glanst voor zolang als het duurt.

 

Als ik dit zou vertellen aan mensen in mijn directe omgeving dan kijken ze mij raar aan. Je ziet ze dan denken Poetsen dat doe je toch niet zelf daarvoor heb je een schoonmaakster. Ook mijn schoonmoeder en schoonzus keken mij met grote verbazing aan dat wij alles zelf doen. Zij hebben iedere week iemand die het hele huis van boven tot ander poetst. Zelf houden ze het dan een beetje bij gedurende week. Ze vonden het echt zonde van mijn tijd dat ik dus zelf met de poetsdoek door het huis loop want die tijd had ik veel beter aan dochterlief kunnen besteden. Alleen dochterlief en wij doen dit samen. Ze vindt het leuk om te kunnen helpen. Dit weekend stond dochterlief ook mee te helpen met het ramen wassen. Niets leuker dan met water kliederen. Als we dan eenmaal klaar zijn, dan loopt ze heel trots door het huis te ruiken en dan roept ze dat het weer zo lekker ruikt. Kortom we brengen zo ook samen tijd door, misschien niet spelend maar op een andere manier.

 

Zou ik een schoonmaakster willen hebben? Ik denk het niet. Buiten het feit dat ik het veel geld vind kosten, vind ik het ook niet fijn om een “vreemde” door mijn huis te hebben lopen. De kraamverzorgster vond ik al een hele opgave. Ze deed overigens niet veel in huis behalve dan veel koffie drinken en met de baby tuttelen. Die paar dingen die ze wel deed, deed ze half zodat ik als ze eenmaal weg was samen met manlief liep op te ruimen. Zo liet ze bijvoorbeeld de emmer met (vies) water in de douchebak staan en lagen de stofwolken onder het bed. Kortom we waren blij dat ze weg was na de kraamtijd en het huis weer voor onszelf hadden. Overigens heb ik één dag wel een kraamverzorgster als vervangster gehad die een schat van mens was.

Daarnaast wil ik toch graag dat alles op mijn manier gebeurt. Ik zou dus als hij of zij eenmaal weg is, alles weer neerzetten zoals ik het graag zie en me waarschijnlijk rot ergeren dat het weer eens verkeerd staat. Eigen schuld natuurlijk als je een controlfreak in eigen huis bent. Ook zou ik graag willen dat er wordt schoongemaakt zoals ik het graag zie. Kortom ik bespaar me nu heel wat irritatie uit door het zelf te doen.

 

Buiten de irritatie en de vreemde in mijn huis om, hoor ik vaak ook verhalen dat het of niet goed wordt gedaan of dat de desbetreffende dame of heer alleen maar met bepaalde schoonmaakmiddelen wil schoonmaken. Zo ken ik dus mensen die een heel kastje met schoonmaakspullen hebben waarbij voor elke ruimte of materiaal wel weer iets anders in huis is. Ik heb drie dingen in huis: bleek, afwasmiddel en schuurmiddel. Met bleek krijg ik de meest hardnekkige vlekken weg en de rest doe ik met afwasmiddel. Ik moet er dus niet aan denken dat iemand mij gaat vertellen wat ik allemaal in huis moet halen voordat ze überhaupt ook maar willen beginnen met schoonmaken.

 

Ik zie het dus niet gebeuren dat er ooit iemand bij mij thuis komt schoonmaken. Zolang we het zelf kunnen doen, doen we het gewoon zelf. En ach dan ziet het er maar niet altijd even spik en span uit.