Kleine beetjes lossen veel af

Je zou ondanks alles bijna vergeten dat ik ook nog schulden heb. Het rare is dat ik de schulden de laatste weken een beetje los heb gelaten. Ik los af, elke maand gaat het saldo naar beneden en ooit komt er een einde aan. Ik zou meer kunnen gaan doen door naar ruimte in mijn budget te gaan zoeken maar ik word niet heel erg blij van budgetteren. Ik zie het meer als een noodzakelijk kwaad om overzicht te blijven houden. Dus om druk naar ruimte te gaan zoeken in mijn budget, lijkt me nu niet zo'n goed plan. Het zou alleen maar meer stress geven. Kortom niet doen dus.

Toch probeer ik wel extra af te lossen. Een aantal weken heb ik een aantal boeken en dvd op bol.com gezet. Sindsdien heb ik voor ongeveer €65 verkocht. Gisteren maakte ik de grote klapper door alle seizoenen van The Soprano's te verkopen voor€75. Ook daar gaan bemiddelings- en verzendkosten vanaf maar dan houd ik nog een leuk bedrag over. Alle verkoopopbrengsten stort ik direct door naar mijn creditcard. En zo slinkt heel langzaam dat saldo. 

Ook heb ik een aantal dingen op Marktplaats te koop gezet [klik hier]. Geen idee wat ik fout doe maar het loopt voor geen meter. Ik heb alleen de dvd-box van The Bridge verkocht en that is it. Ik krijg wel biedingen binnen maar als ik dan akkoord ga dan haakt ik de verkoper af. Volgens mij is dat een beetje de teneur van Marktplaats: lukraak bieden en als het erop aankomt geen thuis geven. Sinds gisteren probeer ik ook musicalkaartjes te verkopen die mijn moeder via een lotterij heeft gewonnen. Beiden hebben wij een bloedhekel aan musicals dus ik mocht de kaartje verkopen en de opbrengst houden. Je zult het niet geloven maar drie potentiele kopers hebben het al laten af weten. Ongelofelijk, vind ik dat. En ik vraag nog niet eens de prijs van één kaartje in de reguliere verkoop.

Maar toch ik heb inmiddels al wel zo'n kleine €70 afgelost dankzij mijn verkopen. En dat is best leuk. Dus nu wil ik meevallers gaan gebruiken voor extra aflossingen. Het zijn misschien geen grote bedragen maar het brengt me toch weer ietsje dichter bij een schuldenvrij bestaan. 

Medisch rondje

Deze week begon met een medisch rondje. Maandag belde ik voor de bloeduitslag. Mijn vitamine D waarden waren te laag. Volgende week moet iik terug naar de huisarts en dan zal ik waarschijnlijk wel preparaten voorgeschreven krijgen. Het verklaart deels ook waarom ik iedere keer zo moe ben. Dus hopelijk voel ik me binnenkort iets fitter.

Dinsdag mocht ik naar de maag-lever-darm arts. Ik was zo nerveus dat ik de afdeling pas na 3x vragen kon vinden. Eenmaal aangekomen, kon ik snel naar binnen en mijn verhaal doen. De arts luisterde het aan, vond dat de huisarts me te lang heeft laten doormodderen en wil nu via een endoscopisch onderzoek naar mijn maag en slokdarm kijken. Alleen dat betekent dus een slangetje door mijn keel. De gedachte alleen en ik word spontaan al niet goed. Je mag me helemaal lek prikken en ik ben voor de rest ook niet flauw uitgevallen maar de gedachte dat er iets door mijn keel moet, daar krijg ik het spontaan benauwd van. De arts zag die angst gelukkig meteen in mijn ogen en ik krijg dus straks een roesje. Ook daar ben ik geen fan van maar ik denk dat anders het onderzoek onuitvoerbaar bij mij is. Dus eind november mag ik hiervoor terugkomen. Manlief heeft het vage vermoeden dat ze niks vinden en dat mijn klachten stressgerelateerd zijn. De arts vermoedt dat er iets functioneel niet helemaal juist werkt. We zullen zien wie gelijk heeft.  

Gisteren (woensdag) had ik ook mijn eerste gesprek bij de psycholoog. Dat was een hele stap voor mij om te maken want ik heb een soort antipathie tegen psychologen. Toch realiseerde ik me dat als ik deze stap niet zou nemen dat ik waarschijnlijk in het zelfde rondje zou blijven draaien en herstel nog langer gaat duren dan ik zou willen. Dus daar zat ik dan. We hebben een uur gepraat, of beter ik heb gepraat en zij vroeg af en toe iets. En dat ging soms best al diep. Toch had ik een goed gevoel bij haar. Ze komt heel rustig over en ze luisterde ook echt (ok krijgt ze dan ook wel voor betaald, maar toch). Ze beaamde dat ik een burn-out heb. Zij noemde het alleen licht depressief gecombineerd met angstaanvallen. Dat klonk best heftig maar ik zal het er toch mee moeten doen. Elke twee weken heb ik een gesprek met haar en ik krijg een aantal ontspanningsoefeningen. Ook gaf ze aan dat ik de komende 6 weken niets met werk te maken mag hebben. Ze wilde dat, indien gewenst, ook uitleggen aan de arbo-arts.

Eenmaal thuis heb ik mijn werk meteen laten weten dat ik voorlopig niet terug kom op werk. Mijn manager mailde kort terug met dank je voor de update en het telefoonnummer van de arbo-arts waar ik om had gevraagd. Daarna heeft hij, denk ik, de collega's laten weten dat ik voorlopig niet meer terug kom want ik kreeg niet snel daarna een mailtje van een collega die me sterkte wenste. Van de rest heb ik niets gehoord maar dat verwachtte ik ook eigenlijk niet. Dus nu zit ik dus officieel thuis. En wat voelt dat onwezenlijk. Geloof dat ik er nog steeds niet helemaal aan wil. 

Mijn moeder reageerde ook heel lief. Ze drukte me meerdere keren op mijn hart dat ik nu eens echt aan mezelf moet denken. Ook bevestigde ze dat ze het niet zo heel vreemd vond dat ik nu thuis zit. Goh andere mensen zien blijkbaar meer dan jezelf wil zien. Maandag stuurde ze een prachtige bos bloemen om me op te vrolijken. Heel lief.

Het enige wat nu rest is de arbo-arts bellen. Daar zie ik enorm tegen op. Toch staat het vandaag wel op mijn lijstje om te doen. Ik kan het maar gedaan hebben want anders blijft het zo zeuren op de achtergrond. Ik ben blij dat de psycholoog er tussen wil gaan zitten. Ik voel me daardoor ook weer gesteund. 

Ach ja en zo gaan de dingen dus hier. Ik ben blij dat ik vandaag even niks hoef. Ik heb overigens het gevoel dat ik het heel druk heb maar als het van een afstandje bekijkt, doe ik heel weinig. De rust moet ik dus nog vinden want ik heb nog steeds het idee dat ik heel veel moet. 

Daar zit je dan thuis.......

Tja en daar zit je dan met je goede fatsoen thuis met de opdracht oM vooral aan jezelf te denken. Ik kan je vertellen dat is best moeilijk dat aan je zelf denken. Ik voel me namelijk een beetje verloren. Werk gaf toch structuur aan de dag en nu ligt ineens de dag helemaal open. Toch heb ik het in mijn ogen enorm druk gehad en werd ik meerdere malen weer eens keihard met mijn neus op de feiten gedrukt dat het helemaal niet goed gaat. Wat wil namelijk nou: ik voel me thuis heel wat. Thuis gaat het naar omstandigheden redelijk zolang niemand iets van me vraagt en alles mee zit. Loopt het niet helemaal goed dan kan ik nogal kortaf zijn. En dat is weer niet eerlijk naar mijn twee lieve huisgenoten.

Wa heb ik nu eigelijk gedaan deze week? Ik heb dochterlief naar school gebracht en opgehaald. Ik heb namelijk bedacht dat dit nog een beetje structuur aan de dag brengt. Dochterlief vindt het tot nu toe erg leuk dat ik op het schoolplein sta. De moeder van haar beste vriendinnetje kwam naar mij toe verbaasd om mij daar te zien. Ik heb het haar wel verteld. Ze werkt zelf ook full-time, soort van zelfde schuitje met dat verschil dat zij haar werk superleuk vindt. Ik mag haar graag en we hebben een bepaalde klik vanaf dag één dat onze kinderen samen naar school gaan. Ze bod spontaan aan dat als ik wilde (of even rust nodig had) dat dochterlief altijd bij haar thuis kon komen spelen. Dat is dan wel weer heel lief. 

Daarnaast heb ik een boek gelezen. Ik bedacht me dinsdag toen ik op de bank zat, dat ik wel een stuk wilde lezen. Dus pakte ik het boek  De Supermarktleugen en las ik binnen anderhalve dag het boek uit. De ideale combi voor mij want lezen en voedsel. Wil je meer weten over hoe wij voor de gek worden gehouden door winkels en levensmiddelenproducenten dan is dit echt een aanrader. Het is heel toegankelijk geschreven en opent tegelijk je ogen voor hoe ver de gek wij consumenten worden gehouden door allerlei labs en multinationals onder het mom het mag niet te veel geld kosten en moet lang houdbaar zijn. Ik kwam tot de conclusie dat veel eten geen echt eten is als je  niet meer zelf kookt. Heel nieuw was het allemaal niet maar toch heb ik weer wat geleerd over iets wat ik oprecht interessant vind.

Woensdag had dochterlief vrij. En toen kwam ik mezelf weer hard tegen. De koekjes bakken waren erg vermoeiend. Deels omdat ik niet helemaal mijn eigen gang kon gaan omdat dochterlief heel graag alles zelluf wil doen. En laat schoonmaken nu niet bovenaan mijn lijstje van prioriteiten staan. Dus de koekjes zaten in de oven en ik was bekaf.

Donderdag bedacht ik dat het wel leuk zou zijn om samen met manlief boodschappen te gaan doen bij de groothandel. Het ging goed tot na de visafdeling, daarna zakte ik helemaal weg. Manlief schrok er zo van dat hij mij verplichtte om in het restaurant te gaan zitten en iets te drinken. Heel langzaam trok ik weer bij en konden we naar huis. Iets anders wilde ik ook absoluut niet.

Nu zou je denken, je weet inmiddels dat je niet te veel kan doen. Alleen vandaag moest dochterlief naar logopedie. Dat kan ik niet uitbesteden aan manlief want anders zou het een grote Babbelonische spraakverwarring daar worden. Ik moet dus mee omdat ik Nederlands als moedertaal heb en hij het met een zwaar accent spreekt en dat bevordert de uitspraak dus niet bij dochterlief. Daarna had ik bedacht dat we nog wel heel snel schoenen konden gaan kopen. Dochterlief loopt op een paar stoffen gympies die bij een plensbui doorweekt zijn. Deze week heb ik haar dus een paar sportschoenen aan gedaan maar deze bleken te klein te zijn. Om haar nu met natte voeten of kromme teentjes te laten lopen, is ook zo iets. Dus gingen we naar de plaatselijke schoenenwinkel. Ze heeft nu een paar prachtige zwarte enkellaarsjes. De trip naar de schoenenwinkel was te veel want eenmaal in de auto ben ik in huilen uitgebarsten.

Eigenlijk kan ik alleen maar concluderen dat ik mezelf ontzettend voorbij loop. Ik wil te veel en mijn energieboog is erg kort. Gelukkig laad ik thuis wel weer redelijk goed op. En dat is dus een troost op een rare manier. Het heeft me doen besluiten om hulp in te schakelen want ik denk niet dat ik er zelf uit ga komen. Het was een hele stap om dat toe te geven want ik doe graag dingen zelf. Alleen ik kan dit niet zelf. Dus vandaag heb ik een psycholoog gebeld. Manlief had haar telefoonnummer van zijn fysiotherapeut gekregen nadat hij een aantal keren met hem over mij had gesproken. Vanmiddag heb ik een afspraak gemaakt en volgende week woensdag kan ik meteen terecht. Ik vind het heel eng want ik ben niet zo'n prater. 

Volgende week wordt een bepalende week. Deze week heb ik me ziek gemeld met vage klachten als koorts. Ik klonk blijkbaar vrij slecht door de telefoon want een collega schrok van mij. Maandag neem ik contact op mijn manager en vertel ik hem dat het langer gaat duren voordat ik weer terug keer op werk. Ik twijfel nog om maandag ook meteen de arbo-arts te bellen. Misschien moet ik eerst het gesprek van woensdag afwachten. Dinsdag heb ik ook een afspraak bij de maag-lever-darm arts. Ik ga wel want gisteren had ik toch weer last van de maag maar ik denk dat mijn klachten meer stress-gerelateerd zijn dan iets anders. Vrijdag mag ik nog naar de mondhygieniste en in de middag is dochterlief weer aan de beurt met logopedie. Volgende week is dus best een drukke week weer. En daar kijk ik best tegen op. 

En ik maak me een beetje zorgen om dochterlief. De hele week wil ze alleen maar hangen op de bank en slapen. Ze zegt iedere keer dat ze zo moe is. Het liefste zou ze de hele dag tegen me aan willen hangen. Ze voelt dus dat er iets met mij is en ik heb het vage idee dat ze mij een beetje na doet. En dat vind ik dus hartverscheurend. 

Huisarts en diagnose

Daar zat ik dan gisterenmiddag in de wachtkamer. De hele ochtend had ik in bed gelegen. Ik heb twee zakdoeken vol gehuild. Het leek net alsof er ineens alles uit kwam, nou ja alles een beetje dan. 's Ochtends was ik ook al in huilen uitgebarsten toen de assistente me eerst een dag later wilde komen. Ik kon nog net uitbrengen dat dit dus echt niet kon want het ging niet meer. Of ze daar nu erg van onder de indruk was weet ik niet maar ik mocht nog de zelfde dag komen.

In de wachtkamer moest ik best lang wachten. Er zat een heel lief bejaard stel dat verlegen zat om een babbeltje. Ik kreeg dus hun hele (medische) geschiedenis te horen. Het was eigenlijk allemaal te veel maar blijkbaar werd mijn zwijgen opgevat als een luisterend en begripvol oor. Ik was enigszins opgelucht dat ze weg gingen. Al vond ik het ook weer hartverwarmend hoe ze afscheid van me namen. Ik wilde ze bijna spontaan knuffelen (alleen dat is een beetje raar als ik dat echt zou doen). In de wachtkamer stond muziek op. Wie ooit heeft bedacht dat een patient daarop zit te wachten moeten ze spontaan opsluiten. Ik vond het namelijk erg vervelend. Ik denk dat het te veel prikkels waren. 

Eenmaal binnen, barstte ik in huilen uit voordat ik kon zeggen wat er aan de hand was. Terwijl ik doorsnotterde, zocht de huisarts een tissue. Toen ik weer een beetje bijgekomen was, heb ik mijn verhaal gedaan. Hij denkt dat ik tegen een burn-out aan zit en dat ik nu vooral eerst aan mezelf moet denken. Dus ik moet verplicht leuke dingen doen. Over twee weken moet ik weer terug komen om te kijken hoe het dan gaat. Wel wil hij dat ik ondertussen afspraken ga maken met de bedrijfsarts. Ook vond hij dat ik met iemand moet gaan praten om herhaling te voorkomen. Alleen ik ben niet zo'n prater en licht allergisch voor alles wat maar enigszins therapeutisch of psychologisch is. De duizeligheid en het gevoel dat ik zo kon flauwvallen was waarschijnlijk hyperventitalitie. En ik maar denken dat je dan altijd een piepende ademhaling moest hebben. Zelf noem ik het maar een paniekaanval.

Eenmaal thuis voelde ik me in eerste instantie opgelucht. Alleen in de loop van de middag en avond realiseerde ik me wat het inhoudt. Het betekent voorlopig niet werken.  Vannacht werd ik dan ook wakker en ik heb tot in de ochtend liggen malen over mijn to-do-lijst op werk maar ook over het effect op mijn eindbeoordeling dit jaar. Je zou kunnen zeggen dat ik een topprestatie heb geleverd gezien de omstandigheden maar ik heb zo'n flauw vermoeden dat mijn werkgever dat anders ziet.  Ook had ik het weer benauwd en kwam dat licht paniekerige gevoel weer op zetten. Zolang ik niet aan werk denk, is dat er zo goed als niet maar doe ik het wel dan krijg ik het letterlijk heel benauwd. En dat is een heel eng gevoel. Ook voel ik me schuldig. Schuldig dat ik mijn collega's met werk op zadel. Schuldig dat ik nooit iets heb laten merken maar stug door bleef werken. Ook maak ik me druk hoe er op werk zal worden gereageerd als ze horen waarom ik thuis ben.

Ik weet heel even niet hoe ik nu verder moet. Vandaag heb ik bloed laten prikken dus vrijdag hoor ik of dat goed is. Dat geeft dan weer duidelijkheid of er iets mis is met mijn bloedwaarden. Volgende week dinsdag moet ik naar de maagarts. Daar twijfel ik ook steeds meer aan of ik daar naar toe moet want ik denk steeds meer dat mijn maag stress gerelateerd is. Hierna wil ik eigenlijk pas de bedrijfarts bellen. Ik wil deze week gewoon even niks, even geen artsen meer, even niks uitleggen maar gewoon er voor mezelf zijn.

Fijne bijkomstigheid is dat ik nu wel meer tijd met dochterlief kan doorbrengen. Gisterenavond heb ik haar verteld dat mama een tijdje thuis is. Haar koppie begon te stralen en ze vroeg of ik dan voor altijd bij haar thuis zou blijven. Voorlopig wel even in ieder geval. Iemand is daar dus wel heel blij mee ;-). Gisterenavond gaf ik haar ook de keuze wat ze wilde vanmiddag samen met mij wilde gaan doen: Halloween koekjes bakken of naar de "bloemen"-speeltuin (speeltuin van het tuincentrum). Ze wilde daar even over nadenken maar vanochtend besloot ze dat ze lekker thuis wilde blijven en koekjes wilde bakken. De schat. Ik ben stiekem blij want ik zag het niet zo zitten om naar de speeltuin te gaan. 

Ach ja en zo probeer ik dus rust te vinden.... al weet ik niet zo heel goed waar ik moet beginnen. 

Bijkomen(?)... en knutselen

Eindelijk had ik dan een extra lang weekend. Nu heb ik al standaard vrijdag vrij maar nu had ik er ook nog eens maandag bij. Dochterlief had namelijk een studiedag zo precies na de herfstvakantie. Het leek mij wel een leuke afsluiter van de vakantie voor haar dat ik dan thuis zou zijn om dan samen iets leuks te doen.

We hebben ook een leuk weekend gehad. We hebben vooral heel erg veel zitten knutselen. Als je mij vroeger ooit had verteld, dat ik dit ooit nog zou doen dan had ik je heel hard uitgelachen. Ik haatte knutselen en dan haatte met grote hoofdletters. Tekenen en handarbeid, ik was altijd blij als de klas voorbij was en ik weer gewoon kon doen waarvoor ik op school zat namelijk leren. Toen ik dus met de middelbare school klaar was, zwoor ik dan ook om nooit meer een figuurzaag aan te raken. Daar denk ik inmiddels wel anders over. In de tussentijd heb ik best al wat geklusd. En klussen is toch ook een soort knutselen maar dan voor volwassenen ;-).
Dochterlief echter vindt alles leuk waar lijm, schaar, plak, glitters en kleuren bij komt kijken. Elke dag is ze wel ergens mee bezig. Het leukste vindt ze het als ik dan mee doet. Dus daar zit ik dan tegenwoordig. Volgens mij word ik gestrafd voor mijn "ik wil niet knutselen" gedrag. Dus dit weekend heb ik drie kleurplaten mogen inkleuren, vier Halloween mandjes mogen maken en nog een hele stapel tekeningen mogen maken. Dochterlief vindt het super gezellig en wil niets liever doen zolang ik maar naast haar zit. Ach en heel stiekem is het ook best gezellig zo.

Ook heb ik ontzettend lang liggen slapen. Rond 22.00 uur kakte ik in en meestal lag ik dan een half uur later wel in bed om dan tot een uur of 09.00 te slapen. Waarschijnlijk had ik nog wel langer kunnen doorslapen maar ik  schrok meestal wakker van het geroep van dochterlief die het dan wel mooi vindt en nite kon wachten om aan nieuwe dag te beginnen. Gedurende de dag ging het dan wel behalve dan dat ik de hele dag het gevoel heb of mijn armen en benen ieder 100 kilo wegen. Als je dat niet mee rekent, was ik best fit (ahum). Ik dacht en hoopte dus dat ik na die vier dagen toch wel bijgekomen was. Nou minder is waar, ik ben nog steeds bekaf. Alsof moe zijn, nog niet genoeg was, schrok ik vandaag heel erg. Ik liep met dochterlief door het winkelcentrum nadat we naar de bibliotheek waren geweest. Van het ene op het andere moment, dacht ik dat ik zo tegen de grond zou gaan. Ik was ontzettend duizelig en had een licht gevoel in mijn hoofd. Dochterlief snapte er niks van dat ik niet meer naar winkeltjes wilde kijken. Meestal doen we dat namelijk even als we daar zijn. Met moeite kreeg ik haar mee naar buiten. De buitenlucht zorgde ervoor dat ik me iets beter voelde. We zijn naar huis gegaan en eenmaal thuis ben ik in huilen uitgebarst. Manlief schrok daar were van en wil nu dat ik naar de huisarts ga. Al is het maar voor een bloedtest. Volgens hem klaagik al maanden over allerlei kleine kwaaltjes. Wat het is? Het zou de hele situatie met werk kunnen zijn. Misschien ben ik gewoon moe of heb ik een of ander griepje onder mijn leden. Of komen al die vage klachten toch van mijn maag. Ik weet het niet. Twijfel nu nog of ik me ziek moet melden of toch maar moet gaan werken. 

Maar ondanks dus dat lamlendige gevoel hadden we wel een leuk weekend. We hebben geknutseld, gebakt en op skelters bij de lokale speeltuin gereden. Ik heb vooral erg genoten van mijn dagen vrij en de tijd met dochterlief. Het was dus een leuke afsluiter voor haar van haar vakantie. Morgen begint weer het normale leven.

Over solliciteren en zo

Gisteren kreeg ik eindelijk de bevestiging van wat ik al lang wist: men had besloten om niet verder te gaan met mij naar aanleiding van mijn sollicitatie naar de functie in Luxembourg. Nu wist ik al lang dat men druk was met het interviewen van andere sollicitanten. Ook wist ik dat ze met één kandidaat in een vergevorderd stadium waren. Dus ik had zelf al lang de conclusie getrokken dat het niks meer zou worden. Het zat me alleen erg dwars dat ik maar niks hoorde terwijl ze wisten dat ik via een collega wel regelmatig zou horen hoe het met de functie staat. Zij is namelijk deels verantwoordelijk en betrokken geweest bij de invulling hiervan. Logischerwijs vroegen mijn collega’s dus regelmatig aan haar hoe het er mee stond en zij gaf dan graag een update. Het zit me inmiddels minder dwars maar het bleef we wel verbazen dat er nog niet eens een gesprek is geweest. Normaliter krijgen interne kandidaten voorrang. Daar was dus deze keer niet echt sprake van, alles behalve eigenlijk. Ik heb wel sterk het vermoeden dat ik ben tegen gewerkt. Mijn collega ligt goed in Luxembourg dus ik denk dat ze haar mening over mij zwaar hebben laten wegen. Ik weet dat ze mij niet hoog heeft zitten. Ik mag haar ook niet. Ik vind haar een tutje, een zenuwpees en bemoeial. Zij vindt mij veel te gemakkelijk en los. Twee tegenovergestelden van elkaar dus. Het is daarom ook misschien maar goed dat wij niet nauwer moeten gaan samenwerken want ik denk dat dit alleen maar tot irritaties had geleid.

 

Vorige week werd ik ineens ook benaderd door een headhunter in Londen met de vraag of ik interesse had in een functie in Londen. Sinds ik bij de Engelse toezichthouder ben geregistreerd, word ik regelmatig benaderd. Alleen ik heb geen enkele interesse in een baan in Londen of de UK. Leuk om een keer naar toe te gaan maar een ramp om te wonen, wat mij betreft. Ik mailde haar dan ook dat ik slechts op zoek ben naar een baan in Zwitserland. Tot mijn stomme verbazing kreeg ik nog de zelfde dag een antwoord terug dat ze daar ook iemand zochten voor een Amerikaanse bank. Of ik daar interesse in had? Dat had ik wel. Helaas is de baan tijdelijk on hold gezet maar het is de bedoeling dat wij binnenkort een gesprek hebben zodat zij actiever voor mij op zoek kan gaan. Op zich best prettig als iemand je helpt zoeken en mocht het tot een baan komen de salarisonderhandelingen doet want vooral in dat laatste ben ik heel erg slecht. Dus wie weet, wat daar nog uit komt rollen.

 

Vorige week ontmoette ik ook een voormalige collega van mij bij een seminar. We proberen al maanden een keer met elkaar te lunchen maar op een of andere manier komt daar iedere keer wat tussen. Hij grapte dus half dat we nu moesten opschieten want binnenkort zou hij ergens anders gaan werken en niet meer in Den Haag. Half grappend vroeg ik of zijn baan niet kon overnemen. Hij reageerde enthousiast en vertelde me wat meer over zijn functie. Het klonk heel leuk en interessant. Het is ook een kleiner bedrijf en dat spreekt me ook aan. Gisteren zag ik de functie staan. Ik heb meteen gesolliciteerd. Aan hem heb ik gevraagd om mij aan te bevelen, mochten ze hem naar mij vragen. Dat lijkt me namelijk niet heel onlogisch want we hebben lang samen gewerkt bij onze voormalige werkgever. Ik hoop zo dat ik er op gesprek mag komen.

 

Ook heb ik nog op twee functies gesolliciteerd in Zwitserland. Weer twee functies die mij erg leuk lijken. Ik heb er een enthousiaste begeleidende brief bij gedaan dus hopelijk lukt het mij daarmee om in ieder geval een gesprek te krijgen.

 

Daarnaast ben ik van plan om een headhunter in Amsterdam te bellen. Ik zie regelmatig leuke posities bij hen geadverteerd. Dus ik kan altijd een oriënterend gesprek met ze kunnen aangaan. Ik zou namelijk best graag terug willen naar Amsterdam. Het is net zo ver reizen (misschien ietsje dichterbij). Daarnaast zit ik weer bij veel oud-collega’s die elkaar regelmatig ontmoeten om dingen te bespreken of elkaar zien op ontbijt-seminars. Ik zou het fijn vinden om daar weer aan mee te kunnen doen. Nu zit ik er te ver vandaan.

 

Er loopt dus van alles met hopelijk op termijn een andere baan. Want ik kan wel blijven sippen dat ik het niet naar mijn zin heb op mijn werk maar als ik daar zelf niets aan doe dan zal het ook niet veranderen. Mijn kook- en bakpassie die blijft. Ook daar wil ik iets mee gaan doen. Ik heb al een idee maar dat moet ik alleen nog verder uitwerken. Kortom er zit weer voldoende beweging in alles…

Tradities en mooie herinneringen

Tradities op een of andere manier sta je er nooit zo bij stil, althans ik niet. Toch heeft het wel wat. Als klein meisje ging ik elke zaterdag met mijn moeder de stad in. Voordat we dan naar huis gingen, kochten we nog een taartje bij de Kluijt. Zo heette de bakker namelijk met het lekkerste gebak in mijn beleving. Ik mocht altijd mee helpen kiezen. Ik hing dan half met mijn beentjes van de grond bungelend met mijn buik op de rand van koelkist waar de taartjes al in doosjes zaten. Daarna gingen we altijd naar huis waar we dan samen naar een oude film keken op België 1. Geen idee of de Belgen die films nog steeds op zaterdagmiddag uitzenden. Als klein meisje wilde ik dezelfde prachtige pijpekrullen van Shirley Temple, wilde ik kunnen dansen als Fred Astaire, Ginger Roger en Gene Kelly en zong ik vrolijk mee met alle liedjes. Nu heb ik een hekel aan musicals maar die jaren ’50 films zijn dan ook niet te evenaren.

Op zondag gingen we altijd naar mijn opa en oma. Mijn nichtje en ik kregen dan altijd een ijsje die we om de hoek bij de snackbar mochten kopen. Nu had ik een ondeugende opa. Hij vond het altijd leuk om iets te doen met ons waardoor hij enorm moesten lachen en mijn oma hem weer eens vermanend toe sprak. Zo maakte hij er elke week een wedstrijdje van wie de gulden mocht vasthouden. Als kleine meisjes was het voor ons namelijk een big deal wie die gulden mocht hebben. Dat betekende namelijk dat je ook mocht afrekenen. Dus had opa bedacht dat degene die het hardste kon gillen, dat mocht doen. Uiteraard deden mijn nichtje en ik erg ons best en mijn oma schudde iedere keer haar hoofd van  moet dat nou. Als we weer naar huis gingen, dan moesten mijn nichtje en ik altijd even bij opa en oma op schoot komen zitten. We hadden dan een onderonsje en daarna kregen we een gulden voor in de spaarpot.

In de zomer ging ik samen met mijn moeder, oom en tante naar Zandvoort. Ik heb op warme zomerdagen daar veel zandkastelen gebouwd en schelpjes gezocht. Wat ik nog het meest fantastische vond, was ome Floor. Ome Floor verkocht namelijk visjes op het strand. Aan het einde van de middag kreeg ik vaak een grote gebakken schol met aardappelsalade. In mijn gedachte is het nog steeds de lekkerste gebakken vis van de hele wereld. Ome Floor rijdt nog steeds met zijn wagen over het strand en je kunt er nog steeds een gebakken visje eten.

Toen ik ouder werd, ging ik met mijn tante op Tienertour. Mijn tante had altijd een grote tas mee met broodjes, koffie en drankjes. Eigenlijk zat er in die tas altijd wel iets voor elke situatie. We hadden samen de grootste lol waardoor het nooit in mij op kwam dat tienertouren misschien toch meer iets was om met je vriendinnen te doen. Samen zijn we naar alle uithoeken van Nederland gereisd, hebben we veel gezien en beleefd.

Onbewust hebben we ook een aantal tradities in ons gezinnetje. Zo eten we bijna elke zondagmiddag pannenkoeken. Soms doen we daar dan ook nog spek of appel doorheen. Met Kerst eten we altijd kalkoen en met Pasen eten we volgens goede Griekse traditie lamsvlees. Op de naamdag van dochterlief maken we er altijd een dagje uit van. Zo is dochterlief dus al naar een dierentuin, de Efteling en een binnen speeltuin geweest. Er zullen vast nog wel meer dingen zijn die een terugkerend ritueel zijn in ons gezinnetje.

Grappige is dat ik er toen ik jong was er nooit zo bij stil stond dat dingen iedere keer terug kwamen en dus een beetje een traditie werden. Nu kijk ik er met veel plezier op terug en zijn het hele mooie herinneringen die onlosmakelijk met mijn kinderjaren zijn verbonden. Ook al creëer ik thuis niet bewust gewoontes, toch hoop ik dat dochterlief net als ik ooit met veel plezier terug kijkt op dit soort dingen in haar kindertijd.

Hebben jullie bepaalde tradities of gewoontes?