Soap #zoveel over reintegratie en ooh jee twee hooggevoelige personen in één huis

Soms vraag je wel eens af of mensen wel horen wat je zegt of dat ze maar half luisteren en meteen hun eigen plan trekken. Gisteren ontving ik een bericht van mijn manager waarin hij kort de conclusies van ons gesprek op papier wilde bevestigen. De eerste zinnen bevestigden inderdaad wat er was besprokken maar hij eindigde de email met de zin dat ik in eerste instantie zou reintegreren op mijn huidige afdeling en dat vervolgens zou onderzocht worden of er elders mogelijkheden waren op andere afdelingen. Uhm dat was dus niet wat we hadden besproken. Hij had in de email ook de HR manager gekopieerd die betrokken zal worden bij het vinden van een passende, rustige werkplek. 

Ik heb eerst een hele diepe zucht genomen. Daarna heb ik de neiging moeten onderdrukken om een email terug te sturen want die email zou dan weinig constructief zijn geweest en alleen maar genoegdoening zijn geweest voor mijn irritatie. Dus ik liet het even liggen terwijl ik intussen bedacht hoe ik deze situatie nu weer zou tackelen. Uiteindelijk heb ik besloten om de email door te sturen naar de bedrijfsarts met een korte toelichting en de vraag wat nu?. Vanochtend ontving ik direct een email van hem terug waarin stond dat zijn advies duidelijk was, dus geen reintegratie op mijn huidige werkplek. Ook adviseerde hij om dit verder met HR te bespreken. Aangezien ik geen zin heb dat zich dit voorsleept, heb ik HR meteen gebeld. Ze was niet op kantoor maar vanmiddag was ze wel beschikbaar. Dus straks zal ik haar bellen, de situatie uitleggen en mocht ze dan nog vragen hebben dan verwijs ik haar naar de bedrijfsarts. Voor eventuele voorstellen voor een andere werkplek mag ze mij dan weer bellen.
Pff wat een toestand weer. Vanochtend bedacht ik me ineens dat reintegreren verdomd hard werken is. 

Gelukkig zijn er naast het vermoeiende en soms frustrerende reintegratietraject volop andere (leuke) dingen in mijn leven die mij ook bezig houden. Zo heb ik voor het eerst een paar psychologische zelfhulp of inzichtboeken gelezen. Ik werd aangeraden door mijn psycholoog om mij eens meer te verdiepen in hooggevoeligheid. Dus eerst ben ik eens gaan zoeken op internet maar daar blijft de informatie toch vrij beperkt. Ik wilde meer weten. Dus kocht ik twee boeken als investering in mijzelf. Het was alsof ik een handleiding over mezelf las. Het was zo herkenbaar en tegelijkertijd voelde het ook alsof er heel veel puzzelstukjes op zijn plaats vielen. Toen ik dit vertelde aan mijn psychologe, glimlachte ze en zei dat het goed was dat ik dit zelf heb ontdekt in plaats van dat zij het mij op een presenteerbladje had gegeven. Zelfonderzoek kan niet kwaad. Rare is dat sinds ik dit dus weet, dat ik hooggevoelig ben, ik een soort bevestiging voor mezelf heb dat ik gewoon ben wie ik ben en dat daar niks mis mee is. Dat ik een mooi mens ben die de wereld alleen anders beleeft volgens sommigen dan. Het helpt dus om het te weten, al moet ik nog leren om er goed mee om te gaan. 

Die realisatie zorgde er ook voor dat ik ineens bepaalde dingen van dochterlief door andere ogen bekeek. Onlangs vroeg de juf of ze met mij kon praten na school. Ze wilde graag dat ik bepaalde oefenining met dochterlief deed omdat zowel zij als de hulpjuf het haar maar niet bij konden brengen. Het spelletje bestond uit drie-letter woordjes waarbij de letters in de juiste volgorde moesten worden gelegd door goed naar de klanken te luisteren. Nu heeft dochterlief een fonologische stoornis dus is dit misschien iets moeilijker voor haar. Toch heeft ze de laatste 6 maanden zo'n grote vooruitgang getoond dat ze bij logopedie niet meer de individuele klanken oefenen maar zich nu concentreren op de klanken in een zinstructuur of verhaaltje. Daar wil ze nog wel eens de klanken verkeerd uitspreken in haar enthousiasme om een boodschap over te brengen. Dus ik dacht eerst dat het misschien hieraan lag. Totdat ik eenmaal thuis met haar ging oefenen. Ze legde alle woorden in één keer helemaal goed. Ook kon ze de klank van de letters goed zeggen. Althans zolang ze er zin in heeft. Is de zin weg dan gaat ze een beetje lopen ginnegapen en expres dingen verkeerd zeggen. Ik was dus blij verrast dat ze het zo goed deed. 

Nu blijkt dat dochterlief het ook moelijk vindt om zich goed te concentreren. Ze houdt alles goed in de gaten in de klas. Ze lijkt meer bezorgd te zijn of haar vriendjes hun werkjes goed doen. Dus de juf had haar een keer in een rustig hoekje gezet. En tada Madam doet zonder problemen en bijna geheel feilloos het werkje. Ze is dus makkelijk afgeleid. En laat ik dat nu ook hebben. Als kind toonde ik precies het zelfde gedrag. Het werd afgedaan als dromerig. Alleen zo voelde ik het niet. Ik wilde even alleen zijn met mijn gedachten. Manlief heeft aan dochterlief gevraagd waarom ze het soms moeilijk vindt in de klas om een werkje te doen. Dochterlief dacht even na en toen kwam het hoge woord eruit het is zo druk in de klas en er is zo veel lawaai. Mijn hart brak toen ik dat hoorde want ik kan me er alles bij voorstellen want 26 kinderen is ook veel. Het kan dan onmogelijk stil zijn. Ze is iemand die rust heel fijn vindt. Zo vindt ze het heerlijk om alleen te spelen of met mij. Haar vriendjes vindt ze ook leuk maar ze vindt het vreselijk als ze aan haar lievelingsdingen komen. Ze snapt dat ze moet delen maar niet datgene wat zij koestert. Ze kan ontzettend overstuur raken als ze er dan hardhandig mee om gaan. We hebben dus afgesproken dat ze die dingen weglegt als er een kindje bij haar thuis komt spelen. Met de rest mogen de kinderen dan wel spelen. 

Zo zijn er nog wel meer dingen die opvallend zijn. Ze is enorm bezorgd over mijn gezondheid. Ze vraagt dan ook regelmatig of ik niet moe ben of dat (toen ik deze nog had) wel mijn medicijnen in nam. Dingen waar zij zich helemaal niet met haar 5 jaar oud mee bezig zou moeten houden.
Ook maakt ze zich bezorgd of haar buurjongetje. Het huis van de buren staat namelijk te koop. Dus zij vroeg zich af waar zijn nieuwe kamer dan zou zijn  want zijn huidige kamer is toch ook mooi. Ik ben met haar gaan zitten en heb uitgelegd dat hij het vast leuk vindt om samen met zijn ouders zijn nieuwe kamer heel mooi te maken. Toen wilde ze weten wie er dan naast ons komt wonen. Wederom uitgelegd dat ik dat ook niet weet maar misschien dat er wel een ander kindje komt wonen waar zij dan misschien mee kan spelen. Toen was het goed, voor nu althans.

Hoe dan ook, de lieve schat heeft een groot inlevingsvermogen. Ik zie dat ze dat soms moeilijk vindt. Ze begrijpt niet dat als haar vriendjes verdrietig zijn dat ze soms liever alleen willen zijn. Ze staat er dan soms hulpeloos bij net of ze hun verdriet wil wegnemen. Ze leeft zo mee met alles en iedereen. Het is lief en hartverscheurend tegelijk. Nu moet je niet denken dat ze de hele tijd zo is. Ze heeft ook een andere kant. Ze is heel speels en geniet ontzettend van alle (nieuwe) dingen om haar heen. Ze is fysiek erg sterk en lekker eigenwijs. Dus ze is dus ook weer een typische 5 jarige. Toch denk ik dat ze net als ik ook hooggevoelig is. Ik wil haar zo graag daarin goed begeleiden zodat ze uitgroeit tot een krachtige, mooie sensitieve vrouw. Tegelijk weet ik dat ze het ook moeilijk zal krijgen net als ik soms. Kortom we zijn misschien in veel opzichten heel erg gelijk. 

Rondje op werk en huisarts

Het was me het dagje wel vandaag. Vanochtend nadat ik dochterlief al glibberend naar school had gebracht, ging ik meteen door naar mijn werk. Ik had daar namelijk een serie aan afspraken staan. Met lood in mijn schoenen stapte ik weer het pand in. Daarnaast was er ook een vechtlust van ik zal eens goed voor mezelf opkomen. 

De eerste afspraak begon bij IT. Ik moest mijn mobiele telefoon van werk laten vervangen. Helemaal begrijpen waarom doe ik het niet maar het was iets met ander model telefoon en de server van de oude telefoon wordt uit de lucht gehaald. Hoe dan ook dat ding moest vervangen worden. Dus ik liep na een kwartiertje bij IT naar buiten met een super moderne telefoon vol met mogelijkheden. Mogelijkheden die ik inmiddels lekker aan het ontdekken ben. Ik heb ineens toegang tot allerlei apps en social media. Voor een digibeet op social media gebied gaat er ineens een wereld van mogelijkheden open. Inschatting is dat ik dit even leuk vind. Want wauw ik kan op mijn telefoon nu op Pinterest en zo maar na een tijdje vind ik dat snel veel te veel prikkels en informatie. Dus leuk voor zolang het duurt. 

Na IT ging ik door naar de bedrijfsarts. Ik legde hem in het kort uit wat voor een impact de gebeurtenissen van vorige week op mijn lijf hadden gehad. Hij keek wat zorgelijk. Het was duidelijk dat hij dit niet had verwacht. Hij concludeerde dat de stressklachten werkgerelateerd zijn en dat het daarom niet wenselijk is om nu al te reintegreren. Als ik weer ga reintegreren vond hij het ook niet wenselijk dat ik dit op mijn oude werkplek deed. Hij stelde dus voor dat mijn manager samen met HR naar een passende andere werkplek zou gaan kijken die aansluit op mijn werkervaring en vakgebied. Het was alsof er een zware last van mijn schouders viel. Ik hoef dus (voorlopig) niet terug naar mijn oude werkplek en collega's. Wel hebben we een belafspraak voor over twee weken. 

Tussen de bedrijfsarts en mijn manager had ik nog een klein half uurtje. Ik trakteerde me op een lekkere bekker thee. Intussen wachtte ik ook op een collegaatje van een andere afdeling om even bij te praten. Ze was oprecht heel blij om mij te zien. Ze hoorde mijn verhaal een beetje aan. Bezorgd vroeg ze of ik nu al moest reintegreren want het leek haar dat ik daar nog niet aan toe was. Ze reageerde net als ik enigszins opgelucht toen ze hoorde dat ik nog wat tijd kreeg om aan te sterken en dat ik daarna waarschijnlijk elders kan reintegreren.  Het voelde goed om haar even te spreken maar ook om te zien dat iemand van werk ook zo mee kon leven. We namen afscheid met de belofte dat ik binnenkort een keer met dochterlief haar nieuwe huis kom bekijken. 

Tja en toen kwam dus het moment waar ik enorm tegenop keek. Ik moest de kamer vol met collega's instappen omdat mijn manager daar dus ook zit en we daar hadden afgesproken. Ik nam een hele diepe zucht voordat ik naar binnen stapte en met verstand op nul ben ik de kamer binnen gestapt. Mijn manager kwam meteen naar mij toe en maaide zodien al het gras voor de voeten van mijn collega's weg om ook maar iets aan mij te vragen. Voordat ik het wist, zat ik dus in de vergaderkamer. Hij voelde zich duidelijk een beetje ongemakkelijk dus ben ik het gesprek maar begonnen door over mijn bezoek aan de bedrijfarts te beginnen en wat daarvan dus de consequenties zijn. Hij ondersteunde het dat geen goed idee was om te reintegreren op mijn huidige werkplaats. Hij had daar in het tussenliggende half uurtje al met HR over gebeld en ze aan het werk gezet. Hij vroeg nog naar mijn voorkeuren en beloofde deze door te geven. Het ziet er naar uit dat een andere werkplek geen probleem zal zijn. Er is momenteel een soort uitwisselingsinitiatief tussen de bedrijfsonderdelen waarbij je op projectbasis een paar weken tot maanden daar gaat werken. Ook zijn er een aantal openstaande vacatures. Daarnaast zijn ze aan het kijken of mensen niet permanent bij een ander bedrijfsonderdeel kunnen werken. Het animo onder mijn collega's is voor de uitwisseling laag. Hij was dus blij verrast dat ik daar wel voor in was ook als ik nu niet ziek thuis had gezeten. Dus ik heb goede hoop.... nu ook maar hopen dat die werkelijkheid wordt.

Daarna kreeg ik de papieren van het functioneringsgesprek. En mijn mond viel open: deze was gewoon goed. Hij lichtte nog kort toe dat ik mijn werk goed had gedaan en ik dus daarvoor ook in april via een bonus zal worden beloond. Mijn hart maakte een klein huppeltje. 

Tja en daarmee was tevens dus ook alles tussen hem en mij gezegd. Iets meer dan een half uur later stond ik weer in de kamer met alle collega's. Ik had alleen de assistente nog nodig om iets voor mij te doen. Zij stelde meteen voor om iets te gaan drinken. Dus weer had niemand de kans om iets te vragen. Wel zag ik ze met een half oog nieuwsgierig naar mij kijken. Helemaal kwalijk kan je ze dat niet nemen. Sommigen glimlachten bemoedigend naar mij. Met anderen heb ik oogcontact vermeden. De assistente vroeg ook bezorgd hoe het met mij ging en verzekerde dat ik alle tijd voor herstel moest nemen. Lief bedoeld natuurlijk. Toen we afscheid namen, zei ze ineens: je moet weten dat we je heel graag weer terug zien komen hoor.  Het verraste en ontroerde me tegelijkertijd. Enigszins verbaasd liep ik dus weg en ging ik naar huis.

Vanmiddag had ik ook nog een afspraak bij de huisarts. Dus daar zat ik weer voor de zoveelste keer in korte tijd voor hem. Weer deed ik mijn verhaal en weer bevestigde een arts dat het pure stress was. Het is ook echt mijn maag en niet mijn hart (ook fijn om te weten). Hij deed nog een paar andere onderzoeken maar die waren allemaal goed. Dus ik kreeg een receptje voor maagzuurremmers mee om de twee weken te overbruggen die ik nog moet wachten totdat ik de specialist zie. 

Eenmaal thuis was ik blij dat ik eindelijk met een grote beker thee en een klein stukje chocola op de bank kon ploffen. Vanavond waren het ook geen culinaire hoogstandjes in de keuken maar gewoon een restantje uit de diepvries. De film die ik voor vanavond had gepland, laat ik ook nog even liggen want ik ben bekaf na vandaag. Bekaf, opgelucht en ook enigszins verwonderd hoe alles boven verwachting liep en dus mee viel. En dat is toch een klein opstekertje dat me goed doet. 

Als ik acht jaar ben, dan.......

Als ik acht ben dan ga ik naar Disney. Ik ben dan zo groot dat ik overal in kan. Ik ga dan ook Elsa, Anna, Rapunzel, Assepoester en Minny Mouse een handje geven. Maar niet stoute Hans want die moet naar de gevangenis. De piraten durf ik wel want je hebt meisjes-piraten en die zijn lief. In mijn klas zijn wel al kindjes naar Disney geweest maar ik ga als ik 8 jaar ben.

Bovenstaande is inmiddels het dagelijkse mantra van dochterlief geworden. Dit alles nadat ze op tv een advertentie voor EuroDisney voorbij zag komen met al haar helden. Daar wilde zij ook naar toe. Dochterlief kan nogal dwingend zijn als ze eenmaal iets wil. Ik kon mij eruit praten door uit te leggen dat als ze 8 jaar is overal in kan en dan ook heel laat op kan blijven. Dat laatste houdt geen stand want als ze wil, dan kan ze al heel goed lang opblijven maar ze vond het wel logisch klinken. 

Dochterlief wil dus dolgraag naar Disney. Ongelijk kun je haar niet geven want Disney staat voor haar gelijk als de hemel. Hoe cool is het om tussen al die prinsessen te lopen in je flouriscerende, nylon prinsessejurk? Tussen kastelen en paleizen te lopen en je ene held na de andere held in levende lijve te ontmoeten? Voor haar is er niets mooier op deze wereld dan dat. Alleen het kost nogal wat zo'n lang weekend in Parijs. Als ik iedereen mag geloven, ben je zo een paar honderd euro kwijt. Dat geld kan ik nu heel erg goed gebruiken om af te lossen maar ook om het jaarlijkse vakantiebezoek aan de Griekse familie te financieren. Dus hoe leuk Disney ook is, nu komt het financieel even niet uit. En ineens was het daar: een lampje. Laten we het erop houden dat het de magische krachten waren van Lampje in Donald Duck. Wat zou nou een mooier familiecadeau zou om met zijn drietjes naar Disney te gaan als alle schulden zijn afgelost? 

Dochterlief wordt over twee jaar, 5 maanden en acht dagen 8 jaar. Dat geeft mij dus voldoende tijd om mijn schulden af te lossen en genoeg te sparen voor een onvergetelijke tijd bij Disney. Nu alleen manlief nog ervan overtuigen dat een paar dagen tussen al dat Disney geweld ook echt leuk kan zijn. Disney en amusementparken zijn voor hem het equivalent van de hel. Toch moet dat vast lukken met behulp van de (dwingende) charmes van dochterlief. 

Ik heb nu een doel. Ok die had ik al maar dankzij haar heb ik nu een heel leuk doel om naar toe te werken. Nu maar hopen dat er dan nog EuroDisney is want anders wordt het DisneyLand in Florida. Ook leuk maar een stuk duurder en ook onrealistischer. Dus EuroDisney here we come......

Mijn maag speelt de baas.

Bah, bah, bah en nog eens bah. Denk je van je maagproblemen af te zijn na een kuurtje voor een schimmelinfectie in de slokdarm en wat gebeurt er: ik heb woensdag- en zaterdagavond/ nacht van de pijn in bed liggen kreperen. Zo'n heftige pijn heb ik nog nooit gehad. Het geniepige is dat het heel subtiel begint met een soort spierpijnachtig gevoel tussen de schouderbladen en de bovenrug om vervolgens heel langzaam door te zetten naar de maag. Als het eenmaal bij de maag is dan lig ik of helemaal opgerold als een hoopje ellende op bed of strek ik mij uit in alle richtingen om een enigszins comfortabele houding te vinden om de pijn maar uit te liggen. Geen paracetamol of een huis-tuin-keuken maagremmer die daar tegen bestand is. Woensdag verdween het na zo'n kleine 5 uur en gisteren (zaterdag) dus verdween het nadat ik had overgegeven maar toen waren we dus ook 7 uur verder. Vandaag doe ik dus rustig aan en morgen bel ik het ziekenhuis maar om te kijken of ik tot mijn afspraak met de specialist over twee weken iets kan doen zoals maar weer eens aan de medicijnen.

Ergens in mijn achterhoofd sluimert de gedachte dat dit wel eens een reactie kunnen zijn op alle toestanden begin deze week met werk. Iets om dinsdag zeker te bespreken met de bedrijfsarts. Zucht maar wat baal ik want ik had zo gehoopt dat ik mijn maagklachten de baas was.

Reintegratieplan: tweede ronde, tweede kans

Vanochtend was daar dan het verlossende telefoontje van de bedrijfsarts. Verlossend want ik  maakte me gisteren wel druk na een terechte opmerking van Marga dat ik wel mee moest werken aan een reintegratieplan. Vooral toen ik ook nog eens wat informatie ging opzoeken op internet, realiseerde ik me ook dat zowel ik als werk rijkelijk laat zijn met het opstellen hiervan. Wat me nog het meeste zorgen baarde waren de eventuele consequenties. Dus ongerust belde ik gisteren de bedrijfsarts op. Hij was niet aanwezig maar de secretaresse plande meteen een gesprek voor mij in.

Dus zat ik gisterenavond weer achter mijn computer om dit gesprek voor te bereiden en om mijn gedachten te ordenen. Het helpt als ik terug kan vallen op een stukje papier al dan niet met steekwoorden of volledig uitgeschreven. Nadat het op papier stond, voelde ik me iets rustiger worden. Desondanks heb ik wel een onrustige nacht gehad.

Het gesprek met de bedrijfsarts was verhelderend. Hij verweet mij niks, vond dat ik juist een pro-actieve houding in mijn herstel nam en gooide het op een misverstand. Hij stelde voor dat ik volgende week het gesprek met mijn manager heb, direct nadat ik hem heb gezien. Dat geeft mij dus tijd om het voor te bereiden. Hij bood ook aan om mijn reintegratieplan samen door te nemen voordat ik het met mijn manager bespreek. Ik heb meteen naar mijn manager gemaild. Nu is het afwachten of hij kan. So far, mijn cover your ass excercitie. Ooit word ik hier nog eens heel erg goed in. 

Daar zakt je broek vanaf

Vorige week donderdag kreeg ik een smsje van mijn manager. Hij wilde mij graag volgende week spreken. Bovendien moest mijn mobiele telefoon worden vervangen voor een andere want aan het einde van deze week zou mijn huidige niet meer functioneren. Ik had al een keer aangegeven dat ik mijn functioneringgesprek wilde "afhandelen" (heeft met bonus (if any) te maken en daarvoor moet je dat gesprek voor een bepaalde tijd in het systeem met scores en zo hebben staan... en ja ik wil die bonus dus alleen om extra af te lossen voor de rest zal het me een rotzorg zijn) dus we zouden dit dan mooi kunnen combineren. Het was tevens een mooi afgekaderd onderwerp waardoor ik het gesprek met enige terughoudend en schroom wel durfde aan te gaan. Vorige week heb ik het gesprek dus in detail zitten voorbereiden. Ik voelde me hierdoor krachtig genoeg om me staande te houden in het gesprek. Dacht ik.... want ik was niet voorbereid op wat er zou komen.

Vanmiddag ging ik met dochterlief naar de IKEA om een paar dingetjes te kopen. Zo ziet de luxaflex er in de keuken niet meer uit. Laat de luxaflex nu bij IKEA vandaan komen dus ik hoopte dat ze dit modelletje nog hadden. Nu was dochterlief het hele weekend al niet lekker maar vanmiddag leek het beter te gaan op een paar waterige oogjes na. Alleen ergens midden in de IKEA stortte ze helemaal in. Heel zachtjes met een zielig piepend stemmetje gaf ze aan dat ze naar huis wilde omdat ze oorpijn had. Het hele koppie vertrok van de pijn. Dus hup dochterlief werd in een winkelwagentje gezet en ik reed als een idioot door alle gangen. Ik rekende nog twee dingetjes af om vervolgens naar de auto te snellen. Ze zat nog niet in haar stoeltje of ze begon met grote uithalen te snikken. Dat rijdt niet fijn naar huis, kan ik je zeggen. Ondertussen zat ik mezelf te vervloeken dat ik niet nog een dagje rustig aan met haar had gedaan. Ook zat ik me op te vreten om het smsje dat ik had gelezen bij de kassa toen ik mijn mobiele telefoon wilde pakken om manlief te bellen. Het smsje was van mijn manager.

Het smsje zei in het kort dat hij mij geen kopie van het functioneringsgesprek kon sturen omdat mijn email adres niet binnen een beveiligd netwerk zat en dit bedrijfsgevoelige informatie was (????????). Hij wilde dan ook het gesprek met mij ergens in februari hebben als ik weer terug op werk was. We konden dan meteen de doelstellingen voor 2015 vaststellen. Uhm sorry..... ik was witheet toen ik het las. Ten eerste is het voor mijn bedrijf geen enkel probleem om arbeidsovereenkomsten en salarisvoorstellen naar een "onbeveiligd" email adres te sturen. Zover dus dat zijn argument geen stand hield over gevoelige informatie en onbeveiligde netwerken. Ten tweede wie zegt dat ik al in februari ga integreren? Ten derde staat mijn hoofd alles behalve naar het vaststellen van doelstellingen voor 2015. Ik zou zeggen eerst integreren met mijn normale werkzaamheden en daarna eens kijken wat ik allemaal weer kan doen binnen mijn grenzen.

Eenmaal thuis en dochterlief op de bank onder een dekentje samen met een overbezorgde vader, heb ik mijn manager proberen te bellen. Uiteraard nadat ik eerst goed had nagedacht wat ik wilde zeggen. De secretaresse nam op. Mijn toon was zodanig dat er geen ruimte was voor een gezellig gesprek dus ze nam de boodschap aan dat ik wilde dat hij zou terug bellen. Toen ik weer beneden was, zei ik al tegen manlief dat ik niet verwachtte dat mijn manager zou bellen. Hij houdt namelijk niet van confrontaties en moeilijke gesprekken gaat hij uit de weg. Mijn voorgevoel werd bevestigd want hij belde niet terug. Begin van de avond heb ik hem daarom maar een sms gestuurd. Ik heb aangegeven dat ik hem heb proberen te bellen, ik in de veronderstelling was dat we morgen mijn functioneringsgesprek zouden hebben en dat ik een reintegratiegesprek momenteel niet opportuun acht en dat dit wordt ondersteund door mijn therapeute. Kortom ik kom morgen niet. Ook gaf ik aan dat ik volgende week na mijn bezoek aan de bedrijfsarts de telefoon zal omruilen en dat ik dan een kopie van mijn functioneringsgesprek zal ophalen om dit op een later tijdstip te bespreken. Niets meer gehoord of misschien beter nog niets gehoord vanwege het simpele feit dat hij niet weet hoe hij hier mee om moet gaan.

Hoe nu verder? Geen idee. Ik heb nog een email gestuurd naar mijn psychologe in de hoop dat zij een geniale ingeving heeft. Zelf was ik toch een beetje trots op hoe ik duidelijk mijn grenzen heb gesteld. Overigens wel grenzen met een bitter randje wnt dit is niet leuk. Inmiddels heb ik wel een ingeving die in mijn achterhoofd sluimert: als ik toch op mijn werk moet integreren, zou ik dat dan niet op een andere afdeling kunnen doen? Er zijn een paar andere bedrijfsonderdelen waar ze een zelfde afdeling hebben die zwaar onderbezet zijn. Misschien dat ik daar tijdelijk kan werken...... het is zo maar een ideetje maar mischien nog niet eens zo slecht. 

Opruimvirus, schoonmaken en extra aflossen

Zou het een virus zijn in blogland of is het de tijd van het jaar? Ook ik ben besmet met het virus van opruimen. Om te beginnen ergerde ik me rot aan de zakken met kleding en schoenen die al maanden op zolder stonden te wachten op een nieuwe bestemming. Op een ochtend heb ik de telefoon gepakt en de Voedselbank gebeld met de vraag of ze die zakken wilde hebben. Er werd enthousiast gereageerd dus een paar dagen later reed ik met een volle achterbak naar de Voedselbank. Enthousiast werd ik ontvangen door twee mannen die onmiddellijk begonnen te helpen met de kofferbak uitladen. Bezorgd werd gevraagd of ik het echt wel kon missen. De bezorgdheid verdween snel toen ze hoorden dat ik juist blij was dat de kleding en schoenen goed terecht zouden komen. Het gros gaat naar moeders die tijdelijk dakloos zijn en opvang hebben gevonden in een soort moeder/ kind huis. Ze worden daar begeleid om weer een zelfstandig leven met hun kind(eren) op te bouwen. Het voelde dus ontzettend goed dat mijn spulletjes daar meer dan welkom waren. Een klein deel ging naar een particulier goed doel in Afrika. Ik weet dus waar mijn kleding in de toekomst naar toe gaat. Inmiddels ligt er weer een mini-stapeltje klaar van kleding. Als de zak vol is dan zijn ze eersten die het weer krijgen. 

Daarna was de rest van het huis aan bod. Ik ergerde me al een tijd aan het opgestapelde serviesgoed in de keukenkastjes. Regelmatig stond ik mopperend voor de kast omdat ik eerst van alles eruit moest halen om bij de schaal te kunnen komen die ik nodig had of omdat het kastje niet goed dicht ging. Het nodigt ook manlief niet echt uit op eens een keer de wasmachine uit te ruimen want hij vindt het veels te veel gedoe om alles weer in de kast te zetten. Bovendien loopt hij het risico dat hij nog een snauw krijgt ook als er iets niet goed staat of kapot is. Niet menselijker dan ik en dus kan ook ik soms een enorme draak zijn. Een draak die manlief liever vermijdt. De keukenkastjes werden dus aan een inspectie onderworpen. Er staan weer twee dozen klaar voor de Kringloop. Daar zullen nog meer dozen bij komen want ik ben nog maar net begonnen en lang niet klaar. Toch ben ik al blij met dat kleine beetje wat ik al heb gedaan. Het ziet er al een stuk overzichtelijker uit. En ooh de kastjes kunnen weer dicht en ik kan weer makkelijker bij mijn spulletjes.

Misschien is het volgelopen huis ook de reden dat ik een (pest)hekel aan schoonmaken heb. Als ik ergens goed ben om te vermijden dan is het wel schoonmaken. Ik zal eerlijk zijn: ik maak pas schoon als ik het zelf echt niet meer vind kunnen. Uitzondering daarop zijn de keuken, toiletten en badkamer want die moeten schoon zijn. Ooit een vriendje gehad waarvan zijn badkamer zo vies was, dat ik vol walging en schock niet wist hoe snel ik daar weg moest komen. De rest van het huis was best netjes maar die vieze badkamer was de laatste (overigens niet enige) motivator om voor mij snel een einde aan de ontluikende relatie te maken. Dus als ik mijn huishoudelijke kwaliteiten kort zou moeten omschrijven dan "het is voor het oog schoon" datgene wat het beste de situatie hier beschrijft. Nou is het natuurlijk ook niet fijn om schoon te maken als je van alles opzij moet schuiven. Dus ook dat is een goede reden om het hier in huis wat leger te maken.

Naast de keuken staat speelgoed en mijn kledingkast ook nog hoog op de opruimlijst. Daarnaast wil ik een keer de zolder opduiken want ook daar staat netjes opgeruimd achter de schotten van alles. Ook dingen die goed verkoopbaar zijn. Met de opbrengst daarvan kan ik weer wat extra aflossen.

Of aflossen gesproken: dankzij veranderingen in allerlei toeslagen en bijdragen zag ik ineens dat ik een leuk bedrag extra per maand meer krijg. Joepie! Ik heb het meteen overgemaakt naar mijn creditcard. Dankzij deze actie staat één creditcard weer op nul en de andere creditcard wordt nu onder handen genomen. Hopelijk kan ik zo de financiele schade van de afgelopen tijd in halen want daar was een beetje de klad in gekomen. Inmiddels weer genoeg gemotiveerd dus met frisse zin en moed er weer tegen aan. Over twee jaar zou ik schuldenvrij moeten zijn. Het zou fijn zijn als ik die tijd kan verkorten.