Foutje, bedankt!

Gisteren logde ik in om op mijn account van creditcard 1 om te zien hoeveel aan saldo er nog openstond. Ik heb vorige week een groot bedrag gestort en dat was netjes verwerkt. Ook zag ik dat het hotel al de kaart had belast met de hotelkamer. Morgen ga ik namelijk voor twee dagen op zakenreis. Tot mijn verbazing zag ik dat er nog een ander bedrag als betaling stond. Verbaasd keek ik naar mijn schermpje. Dat bedrag had daar helemaal niet moeten staan. Dat bedrag had ten gunste moeten komen van creditcard 2. Ik had namelijk vorige week een automatische, periodieke betaling gemaakt binnen internetbankieren ten gunste van deze kaart. Blijkbaar had ik dus de verkeerde rekening opgegeven nl die van creditcard 1. Dit heeft wel tot resultaat dat als ik de kosten van de hotelrekening ervan aftrek dat er nog maar een klein bedrag openstaat. Dit betekent dus dat als mijn werkgever mijn declaratie snel uitbetaald, ik eind deze maand mijn creditcard 1 volledig heb afgelost. JOEPIE!!!!

Het is dan zelfs zo dat ik eind deze maand al mijn eerste extra bedrag kan gaan storten om creditcard 2 versneld af te lossen. Mijn “foutje” had dus deze keer geen negatieve gevolgen. Wel heb ik gisteren de fout snel hersteld door de periodieke betaling te annuleren. Na terugkomst van mijn reis zet ik de nieuwe periodiek betaling in internetbankieren zodat er automatisch een vast bedrag naar creditcard 2 ter aflossing gaat.

Vandaag heb ik ook mijn groente en fruittas voor deze week afgebeld. Er ligt nog genoeg in de ijskast dus waarom dan een tas afnemen. Manlief is niet zo’n groente-eter dus ik hoef niet te verwachten dat hij die twee dagen dat ik er ben eens lekker groente voor zichzelf zal klaarmaken. Dochterlief zal wel heel gemakkelijk erwtjes krijgen want dat vindt ze nu eenmaal het lekkerste en hij heeft geen zin in toestanden aan tafel als ik er niet ben.

Tja en dan morgen weer in het vliegtuig. Wederom stap ik met gemengde gevoelens het vliegtuig in. Ik blijf het toch een beetje eng vinden om te vliegen. Eenmaal daar heb ik woensdagmiddag en –avond voor mezelf. Dus ik wil de stad in om de geuren op te snuiven maar ook om een beetje te winkelen en iets te eten. Vrijdagavond ben ik dan weer terug. Ik zeg altijd maar dat ik er toch van moeten genieten ondanks dat ik geen fan ben van zakenreizen. Twee dagen lang ben ik toch van alle gemakken en luxe voorzien. Dat is ook wel weer fijn.

Opruimvirus & restyling-kriebels

 Ik heb de laatste paar weken last van een opruimvirus. Ik wil het huis “declutteren”. De laatste paar jaar hebben zich er in kastje en laatjes toch dingen opgestapeld of vergeten in een donker hoekje. Dit weekend ben ik de kast ingedoken waar ik mijn mappen van de administratie opberg. Ongelofelijk hoe lang ik bepaalde dingen bewaar. Gemiddeld moet je documenten 5 tot 7 jaar bewaren. Daarna kun je ze vernietigen. Met deze regel ben ik door de mappen heen gegaan. Ik heb inmiddels 5 mappen leeg kunnen maken. De rest van de mappen zijn het betere uitzoekwerk. Zo heb ik bijvoorbeeld 4 mappen voor de hypotheek. Ik denk dat ik dat terug kan brengen naar één map want er zitten ook veel onnodige brieven tussen. Zo heb ik nog een paar mappen die ik wil doorlopen waarvan ik weet dat er veel onnodig papierwerk in zit. Deze klus staat voor binnenkort gepland. Twee uurtjes op zolder leverde mij echter drie dozen vol met oud papier op. Binnenkort moet ik deze maar eens wegbrengen naar de papierbak.

De bedoeling is dat de zolder ooit een overzichtelijke opgeruimde ruimte wordt waar meerdere functies bij elkaar komen, zoiets als op de foto's. Zo wil ik een gedeelte inrichten als logeerkamer, een ander deel als studeerkamer en een hoekje voor de was. De spullen zijn voorhanden. Het is meer een kwestie dus van opruimen.

Heel langzaam zie ik dat er meer ruimte in het huis gaat ontstaan. De kleding in de ladekast in de slaapkamer is bijna leeg en heeft een nieuwe plek gevonden in de klerenkast of een andere, ruimere ladekast. Volgend weekend verwacht ik dat de ladekast in de slaapkamer uit elkaar kan halen. De ladekast gaat dan mee met het grof vuil want die kan geen tweede leven meer aan. Het hout is ook niet goed genoeg meer om te gebruiken voor planken.

Tijdens het opruimen in de kledingkamer (mini-kamertje waar klerenkast staat) kwam ik ook een paar mooi ingelijste affiches tegen waarvan er nu al een paar in de slaapkamer hangen. Deze wil ik volgende week tegen de muur in de slaapkamer hangen, samen met de anderen. Het wordt een soort collage muur van allerlei ingelijste affiches. Je ziet dat wel eens in tijdschriften zo’n hele muur. Ik vind dat altijd prachtig. De mogelijkheid lag binnen handbereik maar ik was er alleen nog niet opgekomen.

Een metamorfose in huis hoeft dus niet veel te kosten. Vaak kan het weghalen van een meubelstuk of het net ergens anders plaatsen in een kamer er heel anders uitlaten zien. Ook een likje verf kan een kamer al opfrissen.

Inspiratie doe ik vooral op bij Pinterest. Ik heb daar een tijdje geleden mijn eigen account aangemaakt en ik ben druk aan het pinnen geweest. Vaak ben ik verbaasd hoe inventief mensen zijn met dingen. Ik kan oprecht heel blij worden van al die mooie plaatjes. Heerlijk vind ik het om er door heen te klikken.

Toch vraag ik me af of dit opruimvirus te maken heeft met het consuminderen. Ik lees op meerdere sites dat mede-bloggers aan het opruimen zijn of waren. Zou het zijn dat ik minder waarde hecht aan dingen waardoor ik makkelijker dingen weg kan doen?

Geef tweedehands een kans & Uitslag Give Away

Geef tweedehands een kansje.

Onlangs kondigde ik aan dat ik zou laten zien dat tweedehands ook gewoon goede spullen kunnen zijn. Het eerste wat ik wil laten zien, is een mijn allereerste aankoop op Marktplaats. Wat vond ik dat ontzettend spannend. Marktplaats was toendertijd nog in opkomst. Via mijn collega had ik er vrij positieve verhalen over gehoord dus ik wilde dat wel eens uitproberen. Ik had een dressoir nodig waar ik de tv op kon zetten. De tv stond toen nog op een gammel tafeltje. Daarnaast wilde ik ook antiek servies dat ik van verschillende oudtante's had geërfd kwijt. Dat servies stond nu opgeslagen deels in dozen en deels in een servieskast. Na een paar dagen kwam ik dit op het spoor. Ik had geen idee wat voor bod ik moest doen. Ik geloof dat ik uiteindelijk na veel wikken en wegen rond EUR40 heb geboden. Een paar dagen later kreeg ik te horen dat de verkoper akkoord ging. Mijn man en ik konden een busje lenen dus we zijn richting Zeist gegaan om het op te halen. 

Eenmaal aangekomen kwamen me bij een prachtig huis aan waar we vriendelijk met koffie werden onthaald door een vrouw. Het dressoir bleek uit de erfenis van een tante te komen. Ze hadden alles laten taxeren en het dressoir was exact waard wat ik had geboden. Na de koffie hebben we de kast in het busje geladen. Er waren vier mensen voor nodig om het erin te krijgen want het was loeizwaar. Op zich is dat ook niet zo raar want het is massief hout. Met veel moeite hebben we het bij aankomst thuis op zijn plek kunnen zetten. Ik ging ontzettend door mijn rug. Het staat nu al een aantal jaren op zijn vaste plekje. Het dressoir heeft een zee van ruimte en ik ben er erg blij mee. Het was dus een goede, eerste kennismaking met Marktplaats.

Uitslag Give Away 

En dan nu de uitslag van de give-away. Dochterlief heeft de lotjes mogen trekken. Het was dus een hele uitdaging om het goed op de foto te krijgen want zij zag het als een leuk spelletje en wilde vooral heel hard weg rennen met het gewonnen lotje. De gewonnen lotjes zijn echter gered. Dus hier is de uitslag. De winnaars wordt gevraagd om een email te sturen naar geldofjeleven@gmail.com met hun adresgegevens. Ik zal het dan zo snel mogelijk toesturen.

Trekking voor Jan en Noortje boekje

Trekking voor Flow agenda

Winnaars:

Boekje Jan en Noortje:    Cisca

Flow Agenda:                 Ilse

Postcode Agenda:          Ellen (zij was de enige dus hiervoor geen lootjes)

My new best friend: Dexter

De laatste twee weken breng ik de avond door met mijn nieuwe vriend: Dexter. En nee mijn man en ik zijn nog steeds gelukkig met elkaar dus er is geen nieuwe liefde in mijn leven. Het gaat hierbij om Dexter de Robin Hood onder de seriemoordenaars die overuren draait in mijn dvd-speler.

Een tijdje geleden vertelde een vriendin helemaal lyrisch over een nieuwe serie die zij op dvd had ontdekt. Het verhaal is wat onwaarschijnlijk. Het gaat om een forensisch onderzoeker werkzaam bij politie die gespecialiseerd is in bloedonderzoek. Gaandeweg de eerste aflevering kom je er achter dat hij als 3-jarige door een politieagent is geadopteerd nadat hij op een crime-scene is gevonden. Als kind ontdekte hij dat hij een aandrang tot moorden heeft. Zijn pleegvader probeert dit in goede banen te leiden waardoor hij alleen mensen vermoord die slechte ofwel criminele dingen op hun geweten hebben. Naast deze aandrang tot moorden voelt Dexter dat hij ook buiten de samenleving staat omdat niemand dit zal begrijpen. Hij moet zichzelf forceren om normaal over te komen en een op het oog normaal leven te leiden. Ondanks alles komt hij sympathiek over en hoop je dat hij niet gepakt zal worden. Gaandeweg de serie ontdek je ook meer van zijn achtergrond. Kortom een serie naar mijn hart want ik houd wel een beetje van surrealistische series waar een broeiende spanning op de achtergrond is. Ik ben grote fan van Twin Peaks en Lost.

Toch heeft deze serie iets extra’s voor mij. Tijdens mijn studie rechten ontwikkelde een bizarre interesse voor alles wat met seriemoordenaars te maken had. Ik wilde begrijpen waarom iemand tot die daden komt. Ik heb vele boeken verslonden van biografieën tot aan psychologische analyses van het brein van een seriemoordenaar. Op een bepaald moment kon ik zelfs exact vertellen wat de “specialiteit” van bepaalde seriemoordenaars was, hoeveel slachtoffers hij had gemaakt en of hij wel of niet veroordeeld was. Begrijp me niet verkeerd, ik zou nooit maar dan ook nooit contact zoeken met zo’n iemand. Blijkbaar hebben seriemoordenaars namelijk wel een aanhang en werpen sommige vrouwen zich als een groupie op zo’n (vaak) man. Ook in die vrouwen heb ik mij verdiept. Ik vind het namelijk wel heel bijzonder dat je op toch een vrij verknipt persoon valt. Vaak zijn het toch vrouwen met een laag zelfvertrouwen of die denken dat ze hen nog kunnen “redden”. Vraag me af hoe je dat wilt doen, want de meesten zitten in een dodencel.

Op een gegeven moment werd mijn tijdelijke interesse mij te veel. De verhalen die ik had gelezen kwamen tot leven en achtervolgde mij in mijn dromen. Ik denk dat ik te veel gruwelijke details had gelezen waardoor ik het onbewust niet meer kon verwerken. Ik heb dat wel vaker dat dingen die mij dwars zitten in mijn dromen opdagen. Dat is meestal een veeg teken aan de wand dat ik er iets mee moet doen. Ik ben dus vrij abrupt gestopt met me nog verder te verdiepen in dit onderwerp. Ik kon het namelijk niet meer aan.

Ik ben altijd erg geïnteresseerd in de reden waarom iemand tot bepaalde daden komt. Ik vind het vooral interessant om te zien dat sommige mensen overstappen naar de onderwereld of de meer duistere kant van de maatschappij terwijl anderen die misschien onder de zelfde omstandigheden zijn opgegroeid of dezelfde genen dragen er nog niet over peinzen. Hier is ook veel onderzoek naar gedaan, vooral onder tweelingen en broers en zussen waarvan er minimaal eentje op het criminele pad is gekomen. Ik heb het hierover wel eens gehad met collega’s en vrienden. Velen begrijpen die interesse van mij niet. Ze redeneren heel simplistisch van iemand doet wat fout en moet voor de consequenties opdraaien en dan maakt het niet wat daar dan de reden voor is. Daar ben ik het ook wel mee eens maar toch ben ik benieuwd naar het waarom. Ooit ben ik in de trein aangesproken door een man die tegenover mij zat en zag wat ik las. Hij begreep niet waarom ik mij daar als jonge vrouw in wilde verdiepen. Ik heb me er maar uitgekletst door te zeggen dat het puur beroepsmatige interesse was. Hij keek me fronsend aan. Ik heb slechts één vriendin die mijn interesse deelt. Zij zou dolgraag criminologe of rechercheur zijn geworden. Ze werkt nu als juriste bij een bank. Iets heel anders dus.

Maar goed ik breng de komende weken door met Dexter totdat ik mijn interesse in de serie verlies. Tot nu toe zijn er genoeg prikkels om te blijven kijken.

Overigens koop ik mijn dvd’s vaak tweedehands om ze vervolgens nadat ik ze heb gekeken weer te verkopen. Als ik eenmaal een serie heb gezien dan hoeft het voor mij geen tweede keer meer. Zo kijk ik toch op een voordelige manier naar series of films.

Een pijnplek in mijn leven

Het lijkt wel of de laatste paar maanden er een soort goed virus rondgaat in consuminder blogland, namelijk het zwangerschapsvirus. Het brengt bij mij veel herinneringen naar boven aan mijn zwangerschappen.

Zwangerschappen en ik zijn op een of andere manier geen goede combinatie. Althans mijn zwangerschappen waren allemaal problematisch. Ik ben in totaal 5 keer zwanger geweest. De vierde zwangerschap heeft geresulteerd in mijn prachtige dochter. De andere zwangerschappen eindigden allemaal in een miskraam. Vooral de eerste en de laatste miskraam hebben er ontzettend in gehaakt. De eerste keer omdat ik het totaal niet verwachtte en er dus ook geen rekening mee hield. De laatste zwangerschap omdat ik zo graag nog een zwangerschap wilde meemaken, ik wist dat dit mijn laatste kans zou zijn en ik een tweeling heb verloren. Ik had altijd graag meer dan één kindje willen hebben maar helaas heeft het lot anders beslist. Artsen hebben mij afgeraden om nog aan een eventuele zwangerschap te beginnen. Daarnaast vind ik het nu ook te risicovol gezien mijn leeftijd. Ik laat dan het emotionele aspect buiten beschouwing want ik wil niet nog een keer het verdriet van een miskraam meemaken. Was ik overigens jonger geweest dan had ik nog wel een keer geprobeerd ondanks alles.

Door mijn (miskraam)verleden kon ik moeilijk genieten van de zwangerschap van mijn lieve kleine meisje. Bij alles wat ik voelde, rende ik naar het toilet om daar vervolgens er achter te komen dat er niets aan de hand was. Dat was ook de reden waarom ik al in een heel vroeg stadium een echo kreeg. Met zeven weken mocht ik al een echo ondergaan. Ik ging helemaal verdwaasd en verdoofd naar huis toen ik te horen kreeg dat het vruchtje goed was. Bij de andere zwangerschappen was het namelijk altijd mis gegaan rond 7 weken.

Ook de zwangerschap van mijn dochter was niet zonder complicaties. Op 19 weken kreeg ik een lichte bloeding. Ik dacht dat ik helemaal gek werd toen ik bloed zag. De verloskundige kwam meteen en gelukkig hoorde ik toen een hartslagje. Het gebeurde in het weekend en de maandag erna had ik weer een afspraak bij haar. Ik ben die dag thuisgebleven. Mijn leven bestond die twee dagen tot aan de afspraak alleen maar uit “gaat alles goed met de baby”. De opluchting was groot toen ik binnen een kort tijdbestek weer het hartslagje hoorde. Een week later kreeg ik een 20 weken echo. Ooh wat waren wij blij toen we hoorden dat het een meisje werd. Heel langzaam durfde ik weer te gaan hopen.

Een paar weken later klaagde ik over vermoeidheid. De energiegolf die de meeste zwangeren hebben, heb ik nooit gehad. Ik was standaard moe en kwam amper de werkdag door. Meestal lag ik ’s avonds om 20.00 uur al op de bank te slapen. Zelfs halve dagen bod geen oplossing. Kortom er moest bloed worden geprikt. Dat toonde dat ik zwangerschapsdiabetes had. Binnen een paar dagen moest ik een rondgang doen langs de gynaecoloog en de diëtiste. Op mijn vraag aan de gynaecoloog wat eventuele gevolgen voor de baby waren, werd gezegd: “tja er is een klein percentage dat dood geboren wordt”. Weg was de rust. Nu focuste ik me op elk schopje en op iedere afspraak waar ik weer even de baby op de echo kon zien. Ik hield me strak aan mijn dieet want ik wilde een zo’n stabiel mogelijke suikerwaarde. Zo strak zelfs dat ik wel dikker werd maar geen kilo meer aankwam.

Uiteindelijk kreeg ik de laatste twee maanden een schat van een gynaecoloog die nog maar een jaar voor zijn pensioen zat. Hij was de ontspannenheid zelve en gaf me weer een beetje het vertrouwen terug. Hij voorspelde ook dat mijn dochter eerder geboren zou worden en dus niet gehaald zou hoeven worden. Ze was namelijk al op 36 weken ver ingedaald. Uiteindelijk is ze geboren na een zwangerschap van 37 weken en 1 dag na een (achteraf gezien) hele fijne bevalling. Ik heb de eerste paar dagen na mijn zwangerschap in ongeloof doorgebracht omdat ik het bijna niet kon geloven dat dat kleine hoopje mens van mij was. Ik kon bijna niet omgaan met alle liefde die ik voorhaar voelde. Het was voor mij en mijn man een overweldigend gevoel.

Zwanger zijn, vind ik ondanks alles de meest bijzondere ervaring in mijn leven. Ik kan ook oprecht blij zijn als ik hoor dat iemand zwanger is en ik leef aan de zijlijn erg mee omdat ik weet hoe speciaal het is.  

Mijn dochter is echt mijn wonder. Elke dag geniet ik van haar. Soms als ze aan het spelen is, kijk ik naar haar en dan voel ik me zo trots. Ik ben zo blij dat ik ondanks alle teleurstellingen door heb gezet want ze is alles voor mij.

Give Away: Twee agenda's en kinderboekje

Ik wilde dit al eerder doen maar iedere keer vergeet ik dan weer de foto's te uploaden. Maar de foto's zijn op de computer gezet dus ik kan nu eindelijk mijn give-away doen.

Ik heb twee agenda's die ik dubbel heb. De eerste agenda is van de Postcode Loterij en zit vol met kortingsbonnen. Er zitten ook kortingsbonnen voor gratis uitjes zoals een boottocht onder begeleiding van een gids door een natuurgebied met een fluisterboot. Het lijkt mij erg leuk om te doen alleen durf ik dat nog niet met dochterlief. Ik zie haar zo uit het bootje klimmen als ze er genoeg van heeft. Dan is zo'n tocht nog een hele lange zit met een dwarse peuter.

De Postcode Loterij agenda en de kerstzegels agenda.

De andere agenda kreeg je vorig jaar bij de kerstpostzegels. Zelf koop ik hooguit één velletje postzegels en dat is toereikend voor de kaarten die wij versturen. Alleen besloot de winkelier de agenda's al weg te geven bij één velletje. Mijn moeder kwam ook nog met deze agenda aanzetten dus ook deze heb ik twee keer.

Het laatste is een kinderboekje. Het is geschreven door Marianne Busser en Ron Schröder en heet "Stempelneuzen en een beetje ruzie!". Het boekje gaat over de avonturen van de tweeling Jan en Noortje die soms een beetje lief en soms een beetje stout zijn. Mijn dochter is helemaal weg van Jan en Noortje maar ze heeft het boekje dubbel. Dus ik zou er graag een ander kindje blij mee willen maken.

Lief boekje van Jan en Noortje.

Hoe werkt het? Zet onder dit berichtje een reactie en geef aan waarvoor je in aanmerking wil komen. Zondag 27 januari worden de cadeautjes onder de belangstellenden verloot.

Ogen die branden

Vandaag mochten dochterlief en ik naar de huisarts. Zij heeft als sinds haar 2e jaar last van obstipatie. Ik heb al 2 jaar last van brandende ogen. Voor beide "problemen" zijn we al eens naar de huisarts geweest. Dochterlief heeft inmiddels al een paar maanden zakjes met poeder die door haar drinken gaan. Sindsdien gaat het goed met haar. Op aanraden van de huisarts stoppen of verminderen we soms en dan gaat het steevast meteen mis. Het arme kind ligt dan dubbel van de pijn, haar eetlust vermindert en het is eigenlijk een zielig ziek vogeltje met buikkrampen totdat ze weer van alles is verlost. Stoppen is dus (nog) geen optie. Dus ze zal voorlopig nog een zakje poeder per dag door haar appelsap krijgen. Hopelijk komt er snel verandering in. Aan haar eetpatroon ligt het niet. Dochterlief drinkt goed en krijgt gevarieerde en vezelrijke maaltijden voorgeschoteld. Het zal wel erfelijk bepaald zijn want oma (mijn moeder) en mijn man hebben er ook last van.

Helaas zijn mijn ogen een ander verhaal. Mijn ogen begonnen ongeveer twee jaar geleden op te spellen. Aan het einde van een werkdag branden mijn ogen mijn hoofd uit. In het donker naar huis rijden, is ronduit vervelend met de tegenlichten van de auto's aan de andere kant van de weg. Overdag zet ik vaak mijn zonnebril op om reflectie te verminderen. Fel licht is dus ook lastig. Twee jaar geleden klopte ik dus bij de huisarts aan om over mijn klachten te praten. Ik kreeg druppeltjes nadat de diagnose was gesteld dat ik last had van droge ogen. Oorzaak kan de droge kantoorlucht zijn en veelvuldig gebruik van het beeldscherm. Ik liet mij ook een leesbril aanmeten. In het begin hielp dit allemaal prima en leek ik van mijn klachten verlost te zijn.

Helaas zijn de laatste paar maanden mijn klachten zo verergerd dat ik vaak vooral na een werkdag 's avonds amper uit mijn ogen kan kijken. Ik kan dan geen boek meer lezen of achter de computer zitten. Dat geeft dus een beperking aan mijn leven. Bepaalde dingen moet ik dus om mijn werkdagen heen gaan plannen.

Ik heb nu dus een verwijzing naar de oogarts op mijn zak. Ik heb meteen gebeld voor een afspraak en ik kan over twee weken al terecht. Ik hoop dat het meevalt. Mijn moeder heeft namelijk glaucoom. Haar klachten begonnen ook zo. Inmiddels is zij aan één oog blind. Dat wil ik dus echt niet maar ik  verwacht niet dat ik dat heb. Ik ben benieuwd wat de oogarts over twee weken te zeggen heeft.

Het lijkt wel of iedereen in de familie een abonnement op de oogarts heeft. Mijn moeder en man lopen al jaren bij de oogarts. Blijkbaar is het nu mijn beurt.