De juiste balans vinden

Vroeg las ik vaak over moeders die zich in een spagaat wrongen om een goede balans te vinden tussen werk, thuis en een sociaal leven. Ik kon me daar niet heel erg veel bij voorstellen. Je nam toch gewoon je kind mee als je een afspraak had met een vriendin. Ik zelf vond dat vroeger nooit echt een probleem als een vriendin dat deed. Het was zelfs zo dat ik het leuk vond als de ukkepuk mee kwam. Ik stond er toen niet bij stil dat ik het dan wel heel erg schattig vond om een paar uurtjes rond die dreumes of peuter te zijn maar dat moeder het misschien wel fijn vond om even een paar uurtjes alleen te zijn met een vriendin zodat ze eens lekker kon kletsen zonder continue haar kind in de gaten te moeten houden. Ook dacht ik dat een huishouden wel met een kind erbij te runnen zou zijn. Je doet dat toch gewoon terwijl je kindje aan het spelen is of aan het slapen.

Toen eenmaal dochterlief geboren was, kwam ik daar op terug. Het eerste jaar had ik weinig tot geen behoefte om in mijn vrije tijd wat af te spreken. Ik vond het heerlijk om met haar te tuttelen. Manlief heeft mij toentertijd zelfs een paar keer op pad gestuurd met de mededeling “ga maar wat leuks voor jezelf doen, ik blijf wel thuis met dochterlief". Ook thuis verliep alles vlotjes want dochterlief sliep toen nog best veel dus ik kon tijdens haar slaapjes makkelijk het huis aan kant maken.

Langzaam maar zeker kwam daar een kentering in toen dochterlief minder ging slapen. Ik propte alles wat ik moest doen in haar middagslaapje en liep dus als een gek door het huis al stoffend, dweilend en strijkend. Als dochterlief dan eenmaal wakker was wilde ik er wel volledig voor haar zijn. Kortom er bleef weinig tijd nog voor mezelf over. Tijd die ik wel nodig heb om energie op te kunnen doen en even tot rust te komen. Dit tempo heb ik zo’n 3,5 jaar volgehouden totdat ik eind dit jaar er achter kwam dat dit voor mij niet werkte.

Ik liep tegen het feit aan dat ik amper nog een moment voor mezelf had of heb. Op het sporadische moment dat ik dus wel een uurtje voor mezelf nam, voelde ik me vaak herboren en was ik ook een leuker mens want ik voel me een stuk minder gejaagd en energieker.

Ik probeer sinds kort huishoudelijke dingen te doen met dochterlief om me heen. Wat blijkt. Ze vindt het heel erg leuk om “mee te helpen” met bepaalde klusjes. Het is ontzettend schattig om te zien hoe zij op haar teentjes staat om de was van het rek af te halen of om haar de sokken te zien ophangen. Ook vindt ze het erg leuk om in de keuken mee te helpen of om een paar dingetjes af te wassen. Het is erg gezellig want ze kwebbelt er tussen de bedrijven vrolijk op los. De dingen duren misschien wel langer en het gaat niet helemaal zoals ik het zou willen maar die tijd samen is kostbaar. Het is vooral kostbaar omdat ik zie hoeveel het voor haar betekent om mama te kunnen helpen. Haar kleine koppie straalt dan helemaal vol trots als ze iets zelluf doet. Langzaam probeer ik zo kleine veranderingen door te voeren waardoor de balans iets beter gaat worden.

Toch vind en blijf ik het moeilijk vinden om tijd voor mezelf te vinden. Het is het eeuwige gevoel van dat ik iets moet doen omdat er nog zo veel klussen in het huis liggen te wachten. Manlief lijkt daar helemaal geen last van te hebben. Hij neemt die tijd wel als hij denkt dat hij die nodig vindt.

Het is één van mijn doelstellingen dit jaar om liever voor mezelf te zijn. Kortom dat ik de tijd ga vinden om toch een keer dat bureautje te schuren, die stoel opnieuw te bekleden of languit (in het zonnetje) dat boek te lezen. Ik hoop dat het gaat lukken.

Update auto

Een auto met problemen is niet goed voor mijn humeur (en ook niet voor mijn portemonnee). Gisteren vreesde ik echt het ergste. Ik hield al heel voorzichtig rekening met de het idee dat de auto misschien de deur uit moest omdat een eventuele reparatie te duur zou zijn. Het zette mij ook tot nadenken want dat zou ook betekenen dat ik naar een alternatief moest zoeken om naar werk te gaan. Het zou dan een combinatie van bus of fiets en trein worden. Het zou bovendien ook een half uur aan mijn reistijd toevoegen. Een licht balend gevoel overviel mij maar ook een heel boos gevoel. Ik was boos dat ik geen potje heb om dit soort klappen op te vangen. De paniekstemming was dus weer goed aanwezig.

Vanochtend heb ik meteen de garage opgebeld. Zo goed en zo kwaad heb ik uitgelegd wat er aan de hand was en dat het niet mogelijk was om de auto naar de garage te brengen omdat hij het waarschijnlijk halverwege zou begeven. Gelukkig biedt de garage een gratis dienst aan dat ze aan huis komen kijken wat er aan de hand is. Op basis van mijn verhaal hadden ze al een vaag idee wat het was dus de monteur werd meteen met een onderdeel op pad gestuurd.

Toen de monteur eenmaal aangekomen was, is hij een klein stukje gaan rijden. Heel ver hoefde hij niet te gaan want hij wist onmiddellijk wat het probleem was. Het was de bobine die versleten en gebroken was. Blijkbaar heeft de bobine iets met de ontsteking te maken heeft. Ik geloof het meteen want ik heb echt 0,0% verstand van autotechniek. Het onderdeel werd vervangen met het verzoek om deze week met de auto naar de garage te gaan zodat goed kan worden gekeken of het hiermee af is.

De kosten vallen gelukkig dus mee. Althans het kost nog steeds rond €200 maar een nieuwe versnellingsbak was een stuk duurder geweest. Nu maar hopen dat ze woensdag nog iets vinden als de auto nog eens goed wordt bekeken. En dan maar hopen dat de auto voorlopig weer doet wat het moet doen.

Door dit akkefietje zijn we wel gaan denken hoe nu verder. Hopelijk gaat de auto voorlopig nog mee maar uiteindelijk zal deze wel vervangen moeten worden. Alleen daar is nu geen geld voor. Kortom de noodzaak tot aflossen is weer eens erg duidelijk geworden want ik verlang naar financiële vrijheid en de rust die een financiële reserve geeft.

Weer thuis & Op hoop van zegen morgen

Vrijdagavond kwam ik weer thuis na 3 dagen in het buitenland te hebben gezeten. Ik had weer een prachtige kamer met uitzicht over de stad en in de verte zag ik de Acropolis liggen. Vooral 's avonds is dat een betoverend gezicht als het helemaal verlicht is. Gelukkig had ik deze keer bij aankomst een aantal uurtjes voor mezelf. Ik ben dus de stad in gegaan. Ik heb me verbaasd over hoe duur nog alles was ondanks de uitverkoop. Ik begin te merken dat ik me steeds meer verbaas over de prijzen van dingen en dat ik het er vaak simpelweg niet voor over heb (buiten het feit of ik er wel het geld voor heb). Ik heb me wel laten verleiden tot de aankoop van een aardig stapeltje boeken voor dochterlief. De boeken zijn goed voor haar taalontwikkeling en bieden wat tegengewicht aan alle Nederlandse boeken. Ze kan deze nu met manlief lezen want de andere boeken was ze echt ontgroeid en zijn meer geschikt voor een dreumes. 
In de avond heb ik heerlijk zitten eten in een restaurantje aangeraden door een Griekse collega. Daarna ben ik weer langzaam teruggelopen naar het hotel. Eenmaal aangekomen kon ik bijna niet meer lopen. Ik had duidelijk niet mijn wandelschoenen aan en 5 uur rondslenteren hadden dus aardig hun tol geëist.

Donderdagochtend dronk ik koffie met mijn schoonouders. Bepakt en bezakt stonden ze te wachten met twee tassen vol met lekkers. Ik hoef de komende weken niet meer te bakken en ik heb genoeg honing en olijven tot aan de zomer. Ook kreeg ik een paar prachtige juwelen voor dochterlief. Al stuntelend met de taal heb ik zo goed als het kon ze voor alles bedankt. Ondertussen zat ik mijn hoofd me druk te maken hoe ik dit allemaal mee zou krijgen naar Nederland. Uiteindelijk is het met veel pas- en meetwerk  gelukt. Door een tas met "vloeibaar" eten in te checken en de handbagage tot de laatste millimeter te gebruiken kreeg ik toch alles mee. Gelukkig dat ze op het vliegveld daar wel wat gewend zijn want Grieken hebben vaak de neiging om eten mee te geven aan familie in buitenland. Een tas vol lekkernijen vinden ze daar dus heel normaal. 

Donderdagmiddag tot aan vrijdagmiddag ben ik druk op kantoor geweest. De tijd vloog weer voorbij. Alleen wat was ik ontzettend moe. Ik slaap altijd erg slecht in hotels dus ook deze keer maakte ik korte nachten. Als je dan combineert met intensieve gesprekken dan ben je bekaf aan het einde van de rit. Wat was ik dan ook blij om  weekend er tussen te hebben voordat ik weer aan de slag moet op werk. Voorlopig hoef ik niet meer te reizen want het blijft een vermoeiende toestand.

Het weekend probeer ik dus rustig aan te doen. Volgende week wordt een drukke week.
Helaas kwam manlief er vandaag achter dat de auto keuren heeft. Hij kwam vanochtend niet verder dan 500 meter met de auto en is daarna omgedraaid omdat hij het idee had dat hij het elk moment kon begeven. De auto bewoog zich hortend en stotend voort bij het schakelen en het olielampje knipperde ook vervaarlijk. Morgenochtend moet ik meteen de garage bellen. Grote vraag is of de auto de 4 kilometer naar de garage überhaupt wel haalt. Nog grotere vraag is hoeveel dit gaat kosten. Vorig jaar heb ik nog EUR2200 betaald aan reparaties. De auto is inmiddels bijna 10 jaar oud dus we hebben besloten dat we daarna geen grote reparaties meer zouden uitvoeren. Het is dus te hopen dat het iets kleins is. Alleen mijn onderbuikgevoel zegt iets heel anders....

Morgen heb ik ook mijn functioneringsgesprek. Ik ga daar met een dubbel gevoel naar toe. Ik krijg namelijk dit jaar geen loonsverhoging dus hoe goed of slecht mijn beoordeling ook zou zijn, financieel heeft dat geen enkele invloed. Wellicht dat er in april nog een bonus komt, maar ook daar geloof ik niet zo meer in. Ik denk dat mijn werkgever dit jaar zelf de broekriem aantrekt. Alleen jammer dat ze dat dan weer niet doen voor top-management en de midden kader wordt aangepakt.

Naast het financiële aspect speelt ook de houding van mijn manager een rol. Ik weet niet wat ik kan verwachten. Het hele jaar door krijg je geen feedback. Bovendien vraag ik me serieus af of hij wel weet waar ik nu allemaal mee bezig ben het hele jaar door. Sporadisch krijgt hij hier en daar wat informatie in een teamoverleg maar daar houdt de informatievoorziening wel op. Al mijn collega's denken er net zo over. We halen maar onze schouders op, doen ons werk en vragen ons dan af wat onze manager ervan vindt want hij is niet te peilen. Kortom morgen wordt een interessante dag.

Foutje, bedankt!

Gisteren logde ik in om op mijn account van creditcard 1 om te zien hoeveel aan saldo er nog openstond. Ik heb vorige week een groot bedrag gestort en dat was netjes verwerkt. Ook zag ik dat het hotel al de kaart had belast met de hotelkamer. Morgen ga ik namelijk voor twee dagen op zakenreis. Tot mijn verbazing zag ik dat er nog een ander bedrag als betaling stond. Verbaasd keek ik naar mijn schermpje. Dat bedrag had daar helemaal niet moeten staan. Dat bedrag had ten gunste moeten komen van creditcard 2. Ik had namelijk vorige week een automatische, periodieke betaling gemaakt binnen internetbankieren ten gunste van deze kaart. Blijkbaar had ik dus de verkeerde rekening opgegeven nl die van creditcard 1. Dit heeft wel tot resultaat dat als ik de kosten van de hotelrekening ervan aftrek dat er nog maar een klein bedrag openstaat. Dit betekent dus dat als mijn werkgever mijn declaratie snel uitbetaald, ik eind deze maand mijn creditcard 1 volledig heb afgelost. JOEPIE!!!!

Het is dan zelfs zo dat ik eind deze maand al mijn eerste extra bedrag kan gaan storten om creditcard 2 versneld af te lossen. Mijn “foutje” had dus deze keer geen negatieve gevolgen. Wel heb ik gisteren de fout snel hersteld door de periodieke betaling te annuleren. Na terugkomst van mijn reis zet ik de nieuwe periodiek betaling in internetbankieren zodat er automatisch een vast bedrag naar creditcard 2 ter aflossing gaat.

Vandaag heb ik ook mijn groente en fruittas voor deze week afgebeld. Er ligt nog genoeg in de ijskast dus waarom dan een tas afnemen. Manlief is niet zo’n groente-eter dus ik hoef niet te verwachten dat hij die twee dagen dat ik er ben eens lekker groente voor zichzelf zal klaarmaken. Dochterlief zal wel heel gemakkelijk erwtjes krijgen want dat vindt ze nu eenmaal het lekkerste en hij heeft geen zin in toestanden aan tafel als ik er niet ben.

Tja en dan morgen weer in het vliegtuig. Wederom stap ik met gemengde gevoelens het vliegtuig in. Ik blijf het toch een beetje eng vinden om te vliegen. Eenmaal daar heb ik woensdagmiddag en –avond voor mezelf. Dus ik wil de stad in om de geuren op te snuiven maar ook om een beetje te winkelen en iets te eten. Vrijdagavond ben ik dan weer terug. Ik zeg altijd maar dat ik er toch van moeten genieten ondanks dat ik geen fan ben van zakenreizen. Twee dagen lang ben ik toch van alle gemakken en luxe voorzien. Dat is ook wel weer fijn.

Opruimvirus & restyling-kriebels

 Ik heb de laatste paar weken last van een opruimvirus. Ik wil het huis “declutteren”. De laatste paar jaar hebben zich er in kastje en laatjes toch dingen opgestapeld of vergeten in een donker hoekje. Dit weekend ben ik de kast ingedoken waar ik mijn mappen van de administratie opberg. Ongelofelijk hoe lang ik bepaalde dingen bewaar. Gemiddeld moet je documenten 5 tot 7 jaar bewaren. Daarna kun je ze vernietigen. Met deze regel ben ik door de mappen heen gegaan. Ik heb inmiddels 5 mappen leeg kunnen maken. De rest van de mappen zijn het betere uitzoekwerk. Zo heb ik bijvoorbeeld 4 mappen voor de hypotheek. Ik denk dat ik dat terug kan brengen naar één map want er zitten ook veel onnodige brieven tussen. Zo heb ik nog een paar mappen die ik wil doorlopen waarvan ik weet dat er veel onnodig papierwerk in zit. Deze klus staat voor binnenkort gepland. Twee uurtjes op zolder leverde mij echter drie dozen vol met oud papier op. Binnenkort moet ik deze maar eens wegbrengen naar de papierbak.

De bedoeling is dat de zolder ooit een overzichtelijke opgeruimde ruimte wordt waar meerdere functies bij elkaar komen, zoiets als op de foto's. Zo wil ik een gedeelte inrichten als logeerkamer, een ander deel als studeerkamer en een hoekje voor de was. De spullen zijn voorhanden. Het is meer een kwestie dus van opruimen.

Heel langzaam zie ik dat er meer ruimte in het huis gaat ontstaan. De kleding in de ladekast in de slaapkamer is bijna leeg en heeft een nieuwe plek gevonden in de klerenkast of een andere, ruimere ladekast. Volgend weekend verwacht ik dat de ladekast in de slaapkamer uit elkaar kan halen. De ladekast gaat dan mee met het grof vuil want die kan geen tweede leven meer aan. Het hout is ook niet goed genoeg meer om te gebruiken voor planken.

Tijdens het opruimen in de kledingkamer (mini-kamertje waar klerenkast staat) kwam ik ook een paar mooi ingelijste affiches tegen waarvan er nu al een paar in de slaapkamer hangen. Deze wil ik volgende week tegen de muur in de slaapkamer hangen, samen met de anderen. Het wordt een soort collage muur van allerlei ingelijste affiches. Je ziet dat wel eens in tijdschriften zo’n hele muur. Ik vind dat altijd prachtig. De mogelijkheid lag binnen handbereik maar ik was er alleen nog niet opgekomen.

Een metamorfose in huis hoeft dus niet veel te kosten. Vaak kan het weghalen van een meubelstuk of het net ergens anders plaatsen in een kamer er heel anders uitlaten zien. Ook een likje verf kan een kamer al opfrissen.

Inspiratie doe ik vooral op bij Pinterest. Ik heb daar een tijdje geleden mijn eigen account aangemaakt en ik ben druk aan het pinnen geweest. Vaak ben ik verbaasd hoe inventief mensen zijn met dingen. Ik kan oprecht heel blij worden van al die mooie plaatjes. Heerlijk vind ik het om er door heen te klikken.

Toch vraag ik me af of dit opruimvirus te maken heeft met het consuminderen. Ik lees op meerdere sites dat mede-bloggers aan het opruimen zijn of waren. Zou het zijn dat ik minder waarde hecht aan dingen waardoor ik makkelijker dingen weg kan doen?

Geef tweedehands een kans & Uitslag Give Away

Geef tweedehands een kansje.

Onlangs kondigde ik aan dat ik zou laten zien dat tweedehands ook gewoon goede spullen kunnen zijn. Het eerste wat ik wil laten zien, is een mijn allereerste aankoop op Marktplaats. Wat vond ik dat ontzettend spannend. Marktplaats was toendertijd nog in opkomst. Via mijn collega had ik er vrij positieve verhalen over gehoord dus ik wilde dat wel eens uitproberen. Ik had een dressoir nodig waar ik de tv op kon zetten. De tv stond toen nog op een gammel tafeltje. Daarnaast wilde ik ook antiek servies dat ik van verschillende oudtante's had geërfd kwijt. Dat servies stond nu opgeslagen deels in dozen en deels in een servieskast. Na een paar dagen kwam ik dit op het spoor. Ik had geen idee wat voor bod ik moest doen. Ik geloof dat ik uiteindelijk na veel wikken en wegen rond EUR40 heb geboden. Een paar dagen later kreeg ik te horen dat de verkoper akkoord ging. Mijn man en ik konden een busje lenen dus we zijn richting Zeist gegaan om het op te halen. 

Eenmaal aangekomen kwamen me bij een prachtig huis aan waar we vriendelijk met koffie werden onthaald door een vrouw. Het dressoir bleek uit de erfenis van een tante te komen. Ze hadden alles laten taxeren en het dressoir was exact waard wat ik had geboden. Na de koffie hebben we de kast in het busje geladen. Er waren vier mensen voor nodig om het erin te krijgen want het was loeizwaar. Op zich is dat ook niet zo raar want het is massief hout. Met veel moeite hebben we het bij aankomst thuis op zijn plek kunnen zetten. Ik ging ontzettend door mijn rug. Het staat nu al een aantal jaren op zijn vaste plekje. Het dressoir heeft een zee van ruimte en ik ben er erg blij mee. Het was dus een goede, eerste kennismaking met Marktplaats.

Uitslag Give Away 

En dan nu de uitslag van de give-away. Dochterlief heeft de lotjes mogen trekken. Het was dus een hele uitdaging om het goed op de foto te krijgen want zij zag het als een leuk spelletje en wilde vooral heel hard weg rennen met het gewonnen lotje. De gewonnen lotjes zijn echter gered. Dus hier is de uitslag. De winnaars wordt gevraagd om een email te sturen naar geldofjeleven@gmail.com met hun adresgegevens. Ik zal het dan zo snel mogelijk toesturen.

Trekking voor Jan en Noortje boekje

Trekking voor Flow agenda

Winnaars:

Boekje Jan en Noortje:    Cisca

Flow Agenda:                 Ilse

Postcode Agenda:          Ellen (zij was de enige dus hiervoor geen lootjes)

My new best friend: Dexter

De laatste twee weken breng ik de avond door met mijn nieuwe vriend: Dexter. En nee mijn man en ik zijn nog steeds gelukkig met elkaar dus er is geen nieuwe liefde in mijn leven. Het gaat hierbij om Dexter de Robin Hood onder de seriemoordenaars die overuren draait in mijn dvd-speler.

Een tijdje geleden vertelde een vriendin helemaal lyrisch over een nieuwe serie die zij op dvd had ontdekt. Het verhaal is wat onwaarschijnlijk. Het gaat om een forensisch onderzoeker werkzaam bij politie die gespecialiseerd is in bloedonderzoek. Gaandeweg de eerste aflevering kom je er achter dat hij als 3-jarige door een politieagent is geadopteerd nadat hij op een crime-scene is gevonden. Als kind ontdekte hij dat hij een aandrang tot moorden heeft. Zijn pleegvader probeert dit in goede banen te leiden waardoor hij alleen mensen vermoord die slechte ofwel criminele dingen op hun geweten hebben. Naast deze aandrang tot moorden voelt Dexter dat hij ook buiten de samenleving staat omdat niemand dit zal begrijpen. Hij moet zichzelf forceren om normaal over te komen en een op het oog normaal leven te leiden. Ondanks alles komt hij sympathiek over en hoop je dat hij niet gepakt zal worden. Gaandeweg de serie ontdek je ook meer van zijn achtergrond. Kortom een serie naar mijn hart want ik houd wel een beetje van surrealistische series waar een broeiende spanning op de achtergrond is. Ik ben grote fan van Twin Peaks en Lost.

Toch heeft deze serie iets extra’s voor mij. Tijdens mijn studie rechten ontwikkelde een bizarre interesse voor alles wat met seriemoordenaars te maken had. Ik wilde begrijpen waarom iemand tot die daden komt. Ik heb vele boeken verslonden van biografieën tot aan psychologische analyses van het brein van een seriemoordenaar. Op een bepaald moment kon ik zelfs exact vertellen wat de “specialiteit” van bepaalde seriemoordenaars was, hoeveel slachtoffers hij had gemaakt en of hij wel of niet veroordeeld was. Begrijp me niet verkeerd, ik zou nooit maar dan ook nooit contact zoeken met zo’n iemand. Blijkbaar hebben seriemoordenaars namelijk wel een aanhang en werpen sommige vrouwen zich als een groupie op zo’n (vaak) man. Ook in die vrouwen heb ik mij verdiept. Ik vind het namelijk wel heel bijzonder dat je op toch een vrij verknipt persoon valt. Vaak zijn het toch vrouwen met een laag zelfvertrouwen of die denken dat ze hen nog kunnen “redden”. Vraag me af hoe je dat wilt doen, want de meesten zitten in een dodencel.

Op een gegeven moment werd mijn tijdelijke interesse mij te veel. De verhalen die ik had gelezen kwamen tot leven en achtervolgde mij in mijn dromen. Ik denk dat ik te veel gruwelijke details had gelezen waardoor ik het onbewust niet meer kon verwerken. Ik heb dat wel vaker dat dingen die mij dwars zitten in mijn dromen opdagen. Dat is meestal een veeg teken aan de wand dat ik er iets mee moet doen. Ik ben dus vrij abrupt gestopt met me nog verder te verdiepen in dit onderwerp. Ik kon het namelijk niet meer aan.

Ik ben altijd erg geïnteresseerd in de reden waarom iemand tot bepaalde daden komt. Ik vind het vooral interessant om te zien dat sommige mensen overstappen naar de onderwereld of de meer duistere kant van de maatschappij terwijl anderen die misschien onder de zelfde omstandigheden zijn opgegroeid of dezelfde genen dragen er nog niet over peinzen. Hier is ook veel onderzoek naar gedaan, vooral onder tweelingen en broers en zussen waarvan er minimaal eentje op het criminele pad is gekomen. Ik heb het hierover wel eens gehad met collega’s en vrienden. Velen begrijpen die interesse van mij niet. Ze redeneren heel simplistisch van iemand doet wat fout en moet voor de consequenties opdraaien en dan maakt het niet wat daar dan de reden voor is. Daar ben ik het ook wel mee eens maar toch ben ik benieuwd naar het waarom. Ooit ben ik in de trein aangesproken door een man die tegenover mij zat en zag wat ik las. Hij begreep niet waarom ik mij daar als jonge vrouw in wilde verdiepen. Ik heb me er maar uitgekletst door te zeggen dat het puur beroepsmatige interesse was. Hij keek me fronsend aan. Ik heb slechts één vriendin die mijn interesse deelt. Zij zou dolgraag criminologe of rechercheur zijn geworden. Ze werkt nu als juriste bij een bank. Iets heel anders dus.

Maar goed ik breng de komende weken door met Dexter totdat ik mijn interesse in de serie verlies. Tot nu toe zijn er genoeg prikkels om te blijven kijken.

Overigens koop ik mijn dvd’s vaak tweedehands om ze vervolgens nadat ik ze heb gekeken weer te verkopen. Als ik eenmaal een serie heb gezien dan hoeft het voor mij geen tweede keer meer. Zo kijk ik toch op een voordelige manier naar series of films.