Financiële opvoeding: jong geleerd, oud gedaan

Gisteren lag er op de tafel €0,60. Niet veel later kwam dochterlief met de twee muntjes aangelopen en ze vroeg of ze deze mocht hebben om in haar portemonneetje te doen. Ze kon daarmee dan koekjes kopen als we de volgende keer naar de winkel zouden gaan. Ik vond het een mooi moment om haar hoe jong dan ook een heel klein beetje besef van geld mee te geven. Ik vertelde haar dus dat ze voor de koekjes nog moest sparen maar dat ze wel bellenblaas ermee kon kopen. Dat vond ze wel interessant. Het portemonneetje werd zorgvuldig opgeborgen met de mededeling dat ze het mee zou nemen als we boodschappen gingen doen. Zij zou dan bellenblaas kopen en ik mocht de koekjes kopen. Of ik kon haar nog meer centjes geven en dan zou ze zelf de koekjes kunnen kopen (slimpie!).

Het hele voorval zette mij wel aan het denken. Wanneer begin je met het geven van zakgeld aan kleine kinderen? Wanneer begin je kinderen bewust te maken hoe je op een verstandige wijze met geld om moet gaan? Nibud geeft op haar site (linkje) hier richtlijnen en advies over. Je kunt zelfs een boek bestellen en een test doen om vast te stellen hoe het met je opvoedkundige vaardigheden gaat wanneer het om financiële opvoeding gaat. Volgens het Nibud is dochterlief nog te jong. Toch denk ik dat het goed is om die kleine momenten zoals gisteren te gebruiken om haar spelenderwijs bewust te maken van wat geld is.

Ik ben namelijk opgevoed met de gedachte dat je geldzaken niet bespreekt met kinderen en ook niet in het samenzijn van kinderen. Dat zijn zaken voor volwassenen. Daar zat een bepaalde beschermende gedachte achter die ik ook deels begrijp. Je wilt een kind een zorgeloze tijd geven waarbij je ze niet wilt belasten met je geldzorgen. Echter ik denk dat een kind moet begrijpen dat je niet zo maar alles kunt kopen en dat voor bepaalde dingen gespaard moet worden. Ik denk dat je een kind best op een bepaalde leeftijd kunt uitleggen waarom papa en mama bepaalde dingen niet kunnen doen of willen doen, dat dit niet binnen hun financiële draagkracht valt of omdat zij daarvoor niet kiezen maar dat je in plaats daarvan wel weer andere leuke dingen kunt doen die niet veel geld hoeven te kosten en ook leuk zijn. Zolang je de boodschap aanpast aan de leeftijd en vermogen om bepaalde dingen te begrijpen, denk ik dat je op vroege leeftijd al best over geld met een kind kan praten.

Als ik terugkijk op mijn eigen financiële opvoeding, zie ik dat daar weinig tijd aan is besteed. Ik trok mijn eigen conclusies. Zo vond ik toen een jaar of 9 was, het afschrijvingsboekje van mijn moeder. Ik zag daar de soms hoge bedragen en in mijn beleving was dat zo ontzettend veel geld dat ik mij zorgen maakte of we nog wel genoeg geld hadden voor eten. Ik wilde toen geld uit mijn spaarpotje halen om mijn moeder te helpen. Ik begreep toen nog niet dat die rekeningen al waren betaald en dat het salaris van mijn moeder toereikend was om die rekeningen te betalen. Ook wist ik niet dat mijn moeder een goed overzicht had van haar bankzaken en budgetteerde. Toen ik een jaar of 15 was, hertrouwde mijn moeder. Haar man bracht schulden met zich mee die zij samen in rap tempo wilden aflossen. Ook dat wist ik niet. Ik zag alleen maar dat er op veel dingen werd bezuinigd. Uiteindelijk heb ik zelf uit flarden van gesprekken en een paar opmerkingen een conclusie kunnen trekken. Het zelfde geldt voor zakgeld. Ik kreeg zakgeld maar er waren geen duidelijke regels waar dit aan besteed moest worden. Ik potte dus alles maar op en uiteindelijk had ik een leuk bedrag op mijn spaarrekening. Hiervan heb ik met een beetje hulp van mijn moeder mijn rijbewijs gehaald.

Ik wil mijn schulden niet wijten aan mijn financiële opvoeding. De schulden werden immers gemaakt toen ik al oud en wijs genoeg was om de macht van geld te begrijpen. Ik denk dat het echter wel goed was geweest als mij meer was uitgelegd en ik meer betrokken zou zijn geweest. Ik wil het dus anders doen bij mijn dochter. Ik wil haar een goede financiële opvoeding geven zodat zij dadelijk bewuster en zorgvuldiger met haar geld om gaat dan ik heb gedaan. Dus mochten jullie tips hebben dan hoor ik het graag. Want ik denk dat hier wel geldt: jong geleerd is oud gedaan!

Een lekker dagje

Gisterenochtend stapten dochterlief en ik al vroeg de auto in. We gingen een rondje Bollenstreek/ Aalsmeer doen omdat er of wat weggebracht of opgehaald moest worden. We reden samen over landweggetjes en kwamen op plekken waar we nog nooit waren geweest. Het blijkt dat we een prachtig natuurgebied met groot meer in de buurt hebben. Bij mooi weer lijkt het mij erg leuk om daar een keer naar toe te gaan op de fiets. Heerlijk bij het water lopen, met je voeten in het water bengelen, steentjes in het water gooien en ergens een kleedje uitslaan om te picknicken: ik zie ons dat al helemaal doen op een warme lente- of zomerdag.

Ook brachten we drie grote vuilniszakken met spullen weg naar de Kringloop. Ik kon de drang weerstaan om naar binnen te lopen. Want hoewel de spulletjes er relatief goedkoop is, echt nodig heb ik het niet. Het ontrommelen werkt aanstekelijk. Eenmaal thuis zag ik al meteen weer een paar spulletjes die weg konden. Die spullen staan nu in een doos en als ik weer in de buurt ben van de Kringloop dan neem ik ze weer mee.  

Na een kort bezoekje reden we door naar het tuincentrum. Daar heet dochterlief zich staan vergapen aan de konijnen. Ik wacht nog op de dag dat ze zegt dat ze ook een konijn wil. Vooralsnog zijn de konijnen dieren die op de kinderboerderij en tuincentra wonen en dat houden we ook zo, hoe schattig die pluizige beestjes er misschien ook uitzien. In het tuincentrum werden zakken bemeste tuinaarde en potgrond gekocht en twee bakjes viooltjes. Ook heb ik cacaoschillen gekocht. Ik wil die straks in de moestuin tussen de plantjes strooien. Hopelijk blijven zo de slakken weg want vorig jaar hebben ze alles opgevreten wat een beetje groen was. Dus mocht iemand een gouden, wel duurzame, tip hebben om ze uit de tuin te houden dan houd ik me zwaar aanbevolen. Verder dan ze met de hand uit de tuin halen, kwam ik niet maar dan lijken ze zich allemaal massaal te verstoppen om als ik weer weg ben massaal tevoorschijn te komen.

Eenmaal thuis met de zakken aarde, zijn dochterlief en ik de keuken ingedoken om een begin te maken aan de moestuin. Het was de bedoeling om dat buiten te doen in het zonnetje maar het waaide zo hard dat we maar naar binnen zijn gegaan. Een grote vuilniszak werd over het aanrecht gelegd, de zakjes met zaadjes werden tevoorschijn gehaald en samen hebben we staan kliederen. Als kweekbakjes gebruik ik altijd de bakjes waarin de plantjes worden geleverd. Hele grote potten vul ik onderin met papier om ze verder met potgrond te vullen. Het scheelt zo snel al de helft aan potgrond.

Er staan nu dus bakjes met tomaten, courgette, erwten, sperzieboontje, sla en kruiden achter het raam. Het is nu wachten dat ze ontkiemen. En dat vind ik toch iedere keer weer spannend want hele groene vingers heb ik niet dus het is meer een kwestie van we zien wel en op goed geluk. We hebben de viooltjes ook nog in bakken gezet en die staan nu gezellig bij de voordeur.

Terwijl we zo binnen bezig waren in het zonnetje die op het raam stond, werd ik helemaal vrolijk. De zon heeft toch een magisch effect op mij.

Ik baal, jij baalt, zij, baalt, wij balen.

Als het niet buiten kan, dan maar
de bloesem hier

Ik baal even van alles.

Ik baal dat het nog steeds koud is.

Ik baal dat het er naar uit ziet dat het mooie en warme lenteweer nog op zich laat wachten.

Ik baal dat ik niet lekker in de tuin met dochterlief kan rommelen en mijn moestuintje kan aanleggen.

Ik baal dat we niet lekker er een hele dag erop uit kunnen zonder verkleumd thuis te komen.

Ik baal dat ik nog steeds in mijn dikke wollen truien moet lopen.

Ik baal dat de verwarming nog steeds aan moet.

Ik baal dat winterkost nog steeds aantrekkelijker eten is dan een luchtige salade.

Kortom:

Ik wil zon en warmte.

Ik wil luchtige blouses, rokjes en jurkjes.

Ik wil de deuren naar de tuin openzetten.

Ik wil de tuin in en een poging doen om een moestuin aan te leggen.

Ik wil lange fietstochten maken met dochterlief langs de bollenvelden en boerderijen.

Ik wil naar het strand gaan en daarna ergens een ijsje eten.

Ik wil ontluikende bloemen zien, lammetjes die in de wei dartelen en knoppen in de bomen.  

Op een picknickkleed met een paar
lekkere hapjes naar de ondergaande
zon kijken.

Dus morgen gaan we maar beginnen met de kweekbakjes te vullen met zaadjes. Op die manier halen we de lente een beetje naar binnen en hebben we deze zomer een prachtige oogst van zelfgekweekte groente en fruit.

Ik ga morgen twee zakken met spullen naar de Kringloop brengen. Ik ga dan ook proberen om met niets de Kringloop uit te lopen. We hebben niks nodig. Het is juist de bedoeling dat het huis leger wordt.

Ik ga mijn kapotte magnetron wegbrengen naar het metaalverwerkbedrijf in het dorp. Kijken of ik daar nog een euro of zo voor kan krijgen.

We gaan koekjes of een taart bakken. Niets heerlijker dan de geur van kaneel en appels in huis.

’s Avonds gaan we dan onder een dekentje op de bank zitten en naar een aflevering van The Soprano’s kijken.

En dan bedenk ik maar dat elke dag weer een stapje dichterbij een zonovergoten, warme dag is.

Wegdromen

Foto: Pinterest

Er zijn veel dingen die ik de afgelopen maanden heb opgegeven of opgezegd maar er is één ding wel gebleven. Dat is namelijk mijn abonnement op de Seasons. In het verleden heb ik daar ooit een abonnement opgenomen omdat ik de fotografie zo mooi vond maar ook omdat ik een heel mooi dekbed kreeg (geen goede reden maar dat vond ik toen wel). Het idee was om het abonnement een jaar aan te houden en daarna op te zeggen. Inmiddels zijn we jaren verder en nog steeds heb ik het blad. Vorig jaar heb ik nog een poging gedaan om op te zeggen maar vervolgens toch het weer verlengd nadat ik een mooi aanbod kreeg.

Foto: Pinterest

Op een of andere manier kan ik er geen afscheid van nemen. Ik geniet gewoon heel erg van de mooie foto’s bij de rapportages. Ik kan daar bij wegdromen. Ook staan er vaak leuke adresjes in voor wellicht een vakantie in de toekomst. Het is vaak net een bed & breakfast of een vakantiehuisje die niet in de categorie van standaard passen.

Vooral het kijkje in andere huizen vind ik erg leuk. Als ik dan de begeleidende tekst erbij lees, verbaas ik mij altijd weer wat voor ontzettende mazzel de bewoners hebben bij het vinden van die supervondst op een of ander rommelmarktje op het Franse platteland of bij de Kringloop. Op een of andere manier heb ik die mazzel nooit. Ook verbaas ik me altijd hoe alles zo perfect bij elkaar past. Zelfs die supervondst op de rommelmarkt lijkt feilloos in het interieur te passen. Ook is er nergens een stofje of rommel te ontdekken. Alles lijkt perfect, bijna eng perfect. Natuurlijk weet ik ook wel dat dit voor de foto’s wordt gedaan en dat de bewoners waarschijnlijk nadat de fotografen weg zijn nog een week nodig hebben om alles weer op zijn plaats te zetten want alles is in een andere kamer ver voor het oog van de lezers opgeborgen.

Foto: Pinterest

Toch vraag ik mij wel eens af waarom ik nu zo gehecht ben aan dat blad. Ik heb ook verschillende boards bij Pinterest waar ik net zulke mooie foto’s kan vinden. Is het de geur van versgeprinte inkt op een glossy bladzijde? Is het de verzameling van foto’s en artikels waarvoor ik geen moeite hoef te doen om ze bij elkaar te zoeken? Of is het de illusie dat ooit ook mijn huis er zo mooi uit kan zien of dat ik wellicht ooit een keer op vakantie ga in één van die mooie vakantieadresjes? En zou ik dat wel willen zo’n strak gestileerd huis? Ik ben eigenlijk wel blij met mijn allegaartje aan meubelen. Dat past bij mij.

Maar dit weekend krijg ik weer een stapel oude tijdschriften van mijn moeder. En dan is het toch leuk om daar doorheen te bladeren en even weg te dromen.

Dingen lopen soms op een rolletje.....

Soms krijg ik enorm de kriebels en dan moet en zal er iets opgeruimd moeten worden. Zondag was er al een lade opgeruimd waarbij de helft direct bij het oud papier kon. Gisteren was de voorraadkast en de trapkast aan de beurt. Vooral de trapkast is een plek waar in de loop der jaren zich van alles verzameld.

Gewoon een mooi plaatje.

 Gisterenmiddag schoot ik dus eerst de voorraadkast (of beter apothekerskast) in. Deze kast staat vol met etenswaren. Het was een beetje een rommeltje geworden waardoor ik niet meer helemaal zicht had op wat ik nu wel en niet in huis had. Bovendien vind ik het ook zonde om dingen over datum te laten gaan en weg te moeten gooien. Plankje voor plankje werd leeggehaald. De spullen werden op datum gecontroleerd. Daar waar ik dingen dubbel had, heb ik ze weggezet om ze in de trapkast te zetten. In de trapkast heb ik een paar plankjes waar ik voorraden aanhouden zoals mijn eigengemaakte potjes jam maar ook dingen zoals appelsap, pasta, olijfolie etc. Ik kwam er achter dat ik dus bepaalde dingen dubbel had maar volledig over het hoofd had gezien omdat ze “ondergesneeuwd” waren onder andere artikelen. Voorlopig hoef ik geen meel en suiker meer te kopen. Ook dingen zoals zonnebloempitten, lijnzaad en sesamzaadjes heb ik in potjes gedaan. Op een of andere manier verkopen ze die in zakjes dat zodra je ze open doet, het hele zakje openscheurt met als gevolg of de keukenvloer zit onder of de kast. In de potjes zitten ze nu “veilig” en het staat ook best gezellig.

Eenmaal de apothekerskast opgeruimd ben ik de trapkast ingedoken. Jemig wat lag daar een troep. Uiteindelijk heb ik nu een vuilniszak vol spullen voor de Kringloop, andere spullen konden rechtstreeks de kliko in en dan waren er nog dingen die ergens heel anders thuishoorden en die nu weer op hun plek liggen. Eenmaal klaar was de trapkast een stuk leger en overzichtelijker.

En nog een mooi plaatje.

Omdat ik toch lekker bezig was, heb ik ook maar meteen een lampje opgehangen die al weken lag te wachten. Alleen ik heb zo’n hekel om dan al het gereedschap bij elkaar te zoeken om één stom gatje in de muur te boren. Uiteindelijk ben ik nu blij dat ik het heb gedaan want de speelhoek van dochterlief is een stuk lichter en ik kan weer een klusje van mijn lijstje afschrijven.

Daarna ook maar meteen de klantenservice gebeld van een internetwinkel waar ik schoentjes voor dochterlief had besteld. De schoenen waren veels te groot en moesten worden omgeruild. Aangezien ik deze tegen hoge korting had besteld en die korting nu niet meer van kracht was, wilde ik wel zeker weten dat als ik zou omruilen, ik ze wel tegen de kortingprijs kon inruilen. Dat kon gelukkig dus we zijn meteen naar het winkelcentrum gelopen om het pakket op de post te doen. Weg is weg en anders blijft het weer liggen.

Het is lekker als je in zo’n flow zit waar alle dingen je gemakkelijk af gaan. Ik zat dus ’s avonds heel tevreden op de bank. Ook vandaag lijkt het zo’n dag te worden. Alles kan ik netjes afhandelen of uitzetten. Het zit allemaal mee. Want ja, ja ik heb een high-profile project gehad van mijn manager. Misschien wordt het toch nog ooit wat met mij ;-)!

Dit weekend wordt ook een rustig weekend. Geen Pasen voor ons omdat we Grieks Orthodox Pasen vieren begin mei. Dat is een enorm feest dus om het nu twee keer te vieren, vind ik te veel van het goede. En het is eigenlijk stiekum ook best lekker om alle Paasgekte volledig aan je voorbij te laten gaan. We gaan dit weekend wel lekker uitwaaien aan de Waddenzee. We gaan twee dagen naar mijn moeder toe. Ondanks dat het niet warm wordt, hoop ik wel dat er een zonnetje is zodat we niet helemaal wegwaaien en klappertandend van het Friese landschap gaan genieten. En wat ik erg fijn vind, is dat we even eruit zijn. Even iets anders…

Hebben jullie ook wel eens dat alles moeiteloos lijkt te gaan?

Een lesje in bescheidenheid

Toen het roer omging om nu eens echt de schouders onder het aflossen van de schulden te betalen, hebben wij veel dingen onder de loep genomen. Doel was om geld vrij te maken zodat er versneld afgelost kon worden. In eerste instantie leek dit een onmogelijke taak. Vaak haalden we niet eens het einde van de maand en werd er uit nood een beroep gedaan op de creditcard door hiermee geld op te nemen. Vaak namen we dan niet eens het hoogstnoodzakelijke bedrag op maar namen we een bedrag op waarmee we het meer dan ruimschoots konden redden. Dat was dus een van de eerste dingen die wij hebben aangepakt. Er werden geen geldopname meer gedaan met creditcards.

Vervolgens ben ik naar de andere dingen gaan kijken. Ik kwam er snel achter dan wij een luxe leventje leefden waar er maar een beetje op werd los geleefd zonder dat we met een blik op de toekomst keken. Wij leefden echt van dag naar dag en wilden vooral heel erg genieten van het leven. Waar bestonden dan die uitgaven aan (en echt ik ga dit met schaamrood op de kaken nu schrijven).

§         Elke 6 weken bestelden wij een 12 tot 15 tal flessen wijn. Vaak werd daar dan nog kaas en olijfolie bij besteld. Rekening liep al snel op tot gemiddeld €200 per keer.

§         We gingen 3-4 keer per jaar een weekend weg. Dat was dan naar een 5-sterren hotel. Kosten werden vaak geboekt op de creditcard. In het weekend zelf jaagden we er al snel zo’n kleine €500 door en soms nog wel meer.

§         Elk jaar gingen we minimaal één tot twee keer per jaar op vakantie in een appartement of huisje. De uitgaven waren niet gebudgetteerd maar we kochten gewoon waar we zin in hadden.

§         Elk half jaar voor het aanvang van een nieuw seizoen mocht ik nieuwe kleren voor mezelf bestellen. Vaak bestelde ik gedurende het seizoen ook kleding omdat ik dan ineens vond dat ik dit zogenaamd heel hard nodig had.

Voor dochterlief werd bijna elke maand wel kleding gekocht want naar mijn mening had ze ineens iets nodig of het was tweedehands zo goedkoop.

§         Zodra er een nieuw boek van mijn favoriete schrijver uitkwam dan bestelde ik het boek. Of nog erger, ik stond vaak op de lijst zodat ik van de de eerste was die het ontving zodra het was gepubliceerd.

§         Ging er iets kapot, dan moest dit meteen worden vervangen. Desnoods werd dit weer op de creditcard bijgeschreven.

§         Dochterlief heeft alle theatershows die er voor peuters en dreumesen zijn wel gezien. De eerste keer wilde ze al na een half uur weg waarna ik het veel moeite nog een kwartier heb kunnen uitstellen. Zo ging dat met de meeste shows. Ze vond het moeilijk om haar aandacht bij de hele show te houden. Positieve uitzondering hierop was Dikkie Dick.

§         Dochterlief en ik hebben twee jaar op muziek op schoot gezeten. Het eerste jaar begreep ze er niets van.

§         De wekelijkse boodschappen deed ik zonder lijstje. Ik kocht wat ik op dat moment in de winkel kon bedenken wat we nodig hadden. Vaak kwamen we hierdoor een aantal keren per week in de winkel omdat er dan weer iets ontbrak.

§         Als we zin hadden om iets te eten dan deden we dat ondanks de volle voorraadkast, diepvries en ijskast.

§         Werden we voor iets uitgenodigd dan gingen we en maakten we ons niet al te druk wat de kosten waren of hoe dat verrekend werd.

§         In huis werd er vrolijk op rond gestookt want ik had het nogal snel koud.

Als ik deze lijst bekijk, dan leefden wij er maar een beetje op los. We deden uitgaven zonder erbij na te denken en zonder na te denken over de toekomst. Het was dus relatief snel duidelijk waar wij op konden bezuinigingen waardoor er meer geld vrij kwam voor een heel groot en prominent probleem SCHULDEN. Wat deden wij:

§         Ik ging met een boodschappenlijstje winkelen die afgestemd was op het weekmenu. Het weekmenu werd samengesteld aan de hand van de inhoud van de wekelijkse biologische tas en de voorraadkast. De biologische tas deed toen ook pas zijn intrede in huis.

§         Ik koop geen nieuwe of tweedehands kleding voor mezelf meer. De laatste anderhalf jaar heb ik misschien nog twee keer iets gekocht maar dat kostte niet meer dan €35 samen. Ik doe het met wat er in de kast hangt en er hangt meer dan genoeg. Ook heb ik laatst nog kleding van mijn moeder gehad.

§         Boeken koop ik niet meer. Ik moet eerst maar eens de hele stapel weglezen die er nog ligt.

§         Voor dochterlief koop ik ook beduidend minder. Ik kijk nu naar wat ze nodig heeft en dat koop ik bijna allemaal tweedehands of zwaar afgeprijsd.

§         We gaan niet meer weekendjes weg. Weekendjes weg bestaan nu uit een weekend naar mijn moeder in Friesland waar we dan op de dijk uitwaaien terwijl we over de Waddenzee uitkijken.

§         We gaan niet op vakantie. Althans dit jaar ga ik met dochterlief op familiebezoek in Griekenland. Zie voor de redenen mijn eerdere blogje hierover.

§         We gaan niet meer met dochterlief naar shows. Vaak is het te commercieel, vond ze het niet eens heel erg leuk en zijn de kaartjes gewoon te duur. We gaan nu naar dingen die in de buurt worden georganiseerd die vaak nog gratis zijn ook.

§         Dochterlief gaat niet meer naar Muziek op Schoot of peuterdans. We dansen bijna elke dag samen door de huiskamer op (peuter)muziek en spelen met de muziekinstrumenten die zij in huis heeft.

§         We kopen 1 of 2 keer per maand een lekkere fles wijn. Daar geven we dan misschien iets meer aan uit dan de gemiddelde wijn bij de supermarkt maar dat is dan voor ons een verwennerij.

§         De verwarming staat niet meer de hele dag aan. Het staat ook gemiddeld niet hoger dan 19 graden. In de ochtend gaat het aan om het huis te verwarmen. Het huis is goed geïsoleerd dus het houdt de warmte goed vast. Als ik ’s avonds ga koken dan gaat de verwarming helemaal een paar graadjes lager omdat het fornuis de boel goed opwarmt.

Door deze wijzigingen in te voeren, hebben wij vrij veel geld kunnen vrijmaken die nu zodra het salaris binnen is meteen wordt gebruikt voor de extra aflossingen. Dat is fijn maar toch vind ik het allerbelangrijkste dat we anders zijn gaan leven. We zijn nu veel eerder tevreden met kleine dingen. Het hoeft alleen niet meer over de top en luxe. Eigenlijk hebben we door de schulden een lesje in bescheidenheid geleerd. En zou ik nog meer kunnen besparen, misschien wel maar voor ons is het momenteel zo goed. Het is in balans zonder dat we helemaal onszelf kwijt raken. Wellicht dat we over een poosje nog een keer kijken naar ons (bestedings)bedrag en dat we nog dingen kunnen schrappen maar dat zullen geen grote klappers meer zijn.

In de toekomst willen we ook niet meer terugvallen in onze oude patroon. We willen sparen voor andere doelen in ons leven of het mogelijk maken om eerder met pensioen te gaan of minder te gaan werken. Hierdoor krijgen we tijd voor de dingen die ons oprecht interesseren.

Dromen over de toekomst

Degenen die mijn blogjes regelmatig lezen, kunnen tussen de regels wel doorlezen dat ik niet helemaal tevreden over mijn werksituatie. Ik zou het liefste een tijdje willen stoppen met werken om er voor mijn dochter te zijn maar ook om eens heel goed na te denken wat ik nu eigenlijk wil in mijn werkende leven. Want één ding weet ik wel: ik word spontaan depressief bij de gedachte dat ik dit werk nog tot aan mijn pensioen moet doen. Eerlijk gezegd denk ik ook niet dat ik dat vol zou houden. Ik word dan of een bitter, cynisch mens of ik blijf stug doorzwoegen met het risico dat ik volledig opgebrand raak. Beiden scenario’s lijken mij niet heel erg gezellig, niet voor mij maar ook niet voor mijn omgeving. Dus loop ik al een hele tijd met allerlei plannen in mijn hoofd. Als ik in gedachten die plannen verder uitwerk dan word ik echt oprecht blij. Het lijk dan of het ene idee na het andere idee zich aandient.

In het begin van mijn zoektocht “naar wat wil ik” keek ik nog andere bedrijfstakken waar ik mijn huidige functie zou kunnen blijven uitoefenen. Alleen als ik daar dan een minuutje langer over na bleef denken dan kon ik al meteen een hele waslijst aan dingen verzinnen waarop ik eventueel zou afknappen. Ik zou bijvoorbeeld als ethisch medewerker in een ziekenhuis kunnen gaan werken. Alleen dan word ik geconfronteerd met vraagstukken die over leven en dood gaan. Ik zou daar dus slapeloze nachten van hebben. Kortom dat viel al snel van het lijstje af. Toen kwam de voedsel- en farmaceutische industrie als optie voorbij. Behalve dat ik heel goed ben in het kaart brengen van risico’s, het adviseren daarin om risico’s te mitigeren weet ik nu al dat ik dus moeite zou hebben met hoe klinisch onderzoek wordt gedaan, hoe bepaalde medicijnen toch op de markt worden gebracht zonder dat alle risico’s goed in kaart zijn gebracht en dat de voedselgiganten veel te veel bewerkt eten in de schappen zetten met allerlei ongezonde toevoegingen. Kortom ook dat is niks voor mij. Op een of andere manier heb ik dan toch minder moeite met de harde kant van geld en financiële producten.

Wat mij wel heeft geholpen is een coach. Vorig jaar werd er op het werk proef gedraaid met coaching en ik mocht als proefpersoon dienen. Nu zag ik dat in het begin niet zo zitten vooral omdat er soms erg ongemakkelijke stiltes vielen als we op een punt in het gesprek kwamen waar aan mij werd gevraagd hoe kun je dat oplossen of veranderen en hoe kun je dat zelf beïnvloeden. Op een of andere manier blokkeert er dan iets in mij. Ik wil dan namelijk daar zelf in alle rust over nadenken. Maar tijdens die gesprekken kwam ik er wel achter waar mijn passie ligt. Dat ligt duidelijk bij alles wat met eten te maken heeft en dan eerlijk en duurzaam eten, kortom eten zonder franjes. Mijn coach vond het fantastisch om te zien hoe ik opbloeide en straalde als ik daarover begon te praten. Haar advies was om daar iets mee te gaan doen. Dat hoeft in haar optiek niet eens professioneel te zijn maar het kan ook zijn door de sterren van de hemel te koken in mijn vrije tijd. Dat laatste probeer ik dus met meer en minder succes te doen. Alleen ik wil er heel graag meer mee doen.

Dus ik ga jullie nu even toetsen om te kijken hoe jullie er tegenover staan. Kortom zouden jullie daar naar toe gaan? Dus tada daar komt één van mijn ideeën:

Een lunchroom waar mogelijkheid is tot ontbijt, lunch en high-tea. Al het eten is biologisch, naar de seizoenen en uit de streek. Ook is er een mogelijkheid om vegetarisch, veganistisch of lactose-vrij te eten. Het moet een groene plek worden waar iedereen zich welkom voelt maar vooral ook een plek waar kinderen welkom zijn. Kortom voor kinderen is er voldoende te doen zodat de ouders een ontspannen moment voor zichzelf hebben en de kinderen de tijd van hun leven hebben. Ook is er een menukaart voor kinderen die eens verder gaat dan de obligate frietjes, spaghetti en pizza.

In de avonden zou ik dan informatieve avonden willen organiseren over alles wat met eten te maken heeft. Dus avonden over moestuinen, biologisch eten, diëten etc.

Ik heb ook nog andere ideeën van catering met Mediterraans eten (ofwel vooral Grieks), een lunchservice waar lekkere, biologische broodjes, sapjes en hartige taarten op kantoor wordt gebracht waarbij ook de mogelijkheid wordt geboden om zakenlunches volledig te verzorgen of een catering dienst waar biologische maaltijden aan kinderdagverblijven wordt aangeboden. Ook zijn er hele mooie Griekse producten die niet goed op de Nederlandse markt worden gezet. Ik zou wijn, kaas en andere producten kunnen importeren. Ik ken ook al iemand die mij dat zou kunnen leveren (ik ben uitgenodigd om op zijn wijngaard en boerderij een aantal weken mee te draaien). Alles is biologisch geproduceerd. Alleen zijn er al een flink aantal mensen actief in Nederland die Griekse producten op de markt brengen. Alleen wie kent ze en wie weet ze te vinden? Dus hoe gaaf zou het niet zijn om een soort Oil & Vinegar op te zetten met alleen mooie Griekse producten.

Kortom je ziet aan inspiratie ligt het niet. Alleen ligt het wel aan tijdsgebrek om dingen te onderzoeken, gebrek aan kennis hoe ik het goed aanpak, angst om financieel volledig het schip in te gaan en de wens om dit samen met iemand te doen zodat ik niet overal alleen voor sta. Ik denk erover om een aantal cursussen te doen die mij hopelijk op weg helpen om mijn ideeën concreter te maken. Dus wie weet, maak ik over een poosje toch een carrièreswitch. In de tussentijd worstel ik verder.