De zin en onzin van toeslagen

Dochterlief gaat vanaf 1 september drie dagen per week naar de buitenschoolse opvang.  De keuze voor de buitenschoolse opvang was relatief makkelijk gemaakt. Vlak bij de school zit een boerderij die omgebouwd is tot kinder- en buitenschoolse opvang maar waar de agrarische functie ook deels is behouden. De kinderen kunnen meehelpen met het verzorgen van de dieren maar ook meehelpen met de moestuin. Daarnaast wordt er vooral heel veel buiten gespeeld daar waar het weer het toelaat. Precies de dingen die dochterlief graag doet. Binnen hebben ze een enorme grote knutselhoek rond de voormalige hooiberg gebouwd. Ook knutselen vindt ze leuk dus ze kan zich daar straks helemaal uitleven. Qua locatie en opvang zit het dus wel goed. Qua kosten valt het mij zwaar tegen.

Ik betaal voor één dag per maand €161.40. Dat bedrag omvat dan 24 uur opvang plus de vakantiedagen zijn daar dan ook in meegenomen. Dus mocht zij in een schoolvakantie de hele dag naar de opvang gaan, dan komen er geen extra kosten bij. In principe betaal je dus elke maand een beetje extra voor de extra uren op een vakantiedag. Dochterlief gaat straks 3 dagen per week. Dat is dus al €484,20 per maand aan opvang. Dat zijn heel veel centjes voor opvanguren die we niet eens allemaal gaan gebruiken.

Vandaag ben ik eens gaan kijken hoeveel we zouden terugkrijgen. Toen ik alles had uitgerekend dan zou ik uitkomen op €103,32 per maand. Dat betekent dat ik nog altijd €380.88 zelf moet betalen. Dat is wederom heel erg veel geld. De berekeningen zijn gebaseerd op de het gunstigste scenario. Manlief is nu nog thuis maar wil binnenkort weer aan de slag al dan niet werkende voor zichzelf of in loondienst. Als hij gaat werken dan hebben we gezamenlijk zo’n hoog inkomen dat we niet meer in aanmerking komen voor subsidie. Ook nu loont het niet om de kinderopvangtoeslag aan te vragen. Omdat onze inkomens voor de belasting zijn samengevoegd, krijgt manlief een soort “aanrechttoeslag”. Deze toeslag is per maand uiteindelijk €10 meer dan ik aan kinderopvangtoeslag zou kunnen krijgen. Zelfs als ons gezamenlijk inkomen dit jaar niet boven de grens uit zou komen waarop we de opvang zelf zouden moeten betalen, dan moeten we over de maanden dat manlief inkomsten heeft de “aanrechttoeslag” wel terug betalen. De kinderopvangtoeslag zal dan minimaal of nihil zijn. Mocht hij dit jaar helemaal geen inkomsten hebben, dan hebben we geen recht op kinderopvangtoeslag. Kortom na wat rekenwerk kwam ik tot de conclusie dat het de moeite niet waard is om de kinderopvangtoeslag aan te vragen. Hooguit krijgen we volgende jaar misschien iets meer terug van de belasting. Dat zou dan een leuke verrassing zijn.

De kosten voor de buitenschoolse opvang zullen wel consequenties hebben voor de aflossing van de schulden. Ik wil binnenkort onze maandelijkse vaste lasten weer eens goed in kaart brengen waarbij ik de kosten van de opvang dan meeneem. Datgene wat er dan onderaan de streep overblijft, dat kan dan nog worden gebruikt als extra aflossing. Het zal niet een heel groot bedrag meer zijn. Dat wat we nu gebruikte als extra aflossing zal helemaal naar de opvang gaan en dan zal er ook nog hier en daar wat moeten worden bijgeschaafd aan andere maandelijkse variabele lasten.

We hadden ervoor kunnen kiezen om haar niet naar de opvang te laten gaan. Alleen dan heeft manlief niet de flexibiliteit om meteen inzetbaar te zijn als er een leuke klus op baan voorbij komt. Kortom waar ligt je prioriteit? Manlief wil na 4 jaar thuis en medische circus met zijn ogen weer heel graag aan de slag. Het is voor hem ook beter dat hij weer gaat werken want het frustreert hem om de hele dag thuis te zijn ondanks dat hij graag bij dochterlief is en de tijd met haar koestert. Als manlief weer zou werken, komt er ook weer meer geld binnen. Op termijn geeft dat ook weer meer ruimte in ons budget en kunnen we hopelijk snel van onze schulden afkomen. Alleen op kort termijn, zolang manlief nog geen werk heeft, dan zullen we zuinig aan moeten doen.

Ondertussen denkt manlief wel mee. Hij denkt dat we wellicht maandelijks nog wel wat winst kunnen maken op de autoverzekering. We rijden een stuk minder met de auto dan we hadden aangegeven toen we de verzekering afsloten. Misschien als we dit laten aanpassen, dan kunnen we wat geld besparen.

Ook kent hij via kennissen een oudere dame die hun kinderen opvangt na school. Dat is niet bij haar thuis maar het zou bij ons thuis zijn. Ze zou dan ook alleen gastouder voor onze dochter zijn. We willen eens bij haar navragen hoeveel dat zou kosten voor 3 dagen per week. Het zou meer flexibiliteit geven. Bovendien zou dochterlief dan na school naar huis kunnen. Deze dame zou haar ook naar sportles kunnen brengen.

En toch hé: ondanks dat we een leuke opvang voor haar hebben gevonden, er op termijn hopelijk meer ruimte in de financiën komt waardoor ik misschien minder kan gaan werken, knaagt het aan me. Ik zou haar het liefste zelf elke dag van school ophalen. Het is alleen niet anders dus moeten we van de situatie maar het beste maken. Maar toch ik vind het moeilijk. Ik zou er zo graag voor mijn kleine meisje willen zijn na school.

Opvoeden

Opvoeden. Het is misschien de belangrijkste taak en verantwoordelijkheid die je als mens en ouder in je leven krijgt. Het is uiteindelijk de bedoeling dat je kind een verantwoordelijk mens met goede waarden en normen wordt die zich in de maatschappij staande kan houden. Hiervoor krijgen wij als ouder ongeveer 18 jaar de tijd en dan moet kindlief als meerderjarige de verantwoordelijkheid (volgens de wetboeken dan) zelf overnemen.

Toen ik zwanger was van dochterlief hebben wij nooit echt het samen gehad hoe wij over opvoeding dachten. We waren er vooral op gefocust dat dochterlief goed groeide en zij alle baby-dingetje zou krijgen die ze nodig had. Wel waren we het over eens dat dochterlief de eerste tijd in haar wiegje op onze kamer zou komen slapen. Dat vonden we alle twee een prettig en veilig idee. Toen dochterlief eenmaal geboren was, voelde ik mij in eerste instantie vooral een hopeloze moeder. Daar lag dan dat zo gewenste spartelende baby’tje maar we hadden geen idee hoe we haar soms konden troosten als ze huilde. We gingen dan het hele riedeltjes van vieze luier, honger, te warm of koud of simpelweg moe af om er dan achter te komen dat het dat allemaal niet was en elkaar soms wanhopig aan te kijken van dat we het ook niet meer wisten. Langzaam maar zeker groeiden het vertrouwen als beginnende ouders toen we zagen dat dochterlief goed op bepaalde dingen reageerde. Wij hadden als stelregel vooral niet te veel naar andere ouders luisteren maar kijken wat zij als baby aan geeft. Wij hielden ons deels aan de “good old” die R’s (rust, regelmaat en reinheid) maar hadden geen strak schema. We volgden meer ons gevoel. Als dochterlief graag een uurtje langer wilde slapen dan gingen wij haar niet wakker maken omdat ze volgens het boekje moest drinken. Dochterlief was over het algemeen een hele tevreden baby. Voor zover viel het opvoeden dus best wel mee.

Toen ze eenmaal ouder werd, merkten we dat er in het dametje toch een erg sterk willetje zit. Ze kan een enorme keel opzetten als ze haar zin niet krijgt en het woord drama queen lijkt door haar te zijn uitgevonden. Dus dan is het wel handig om haar hier en daar wat bij te sturen. Ook daarin zijn we zoekende geweest. Ga je een kind straffen door het op beroemde naughty chair te zetten of ga je de dialoog met haar aan? Daar heb ik veel over gelezen. Ik ben namelijk het type dat in geval van stress nogal eens haar stem wil verheffen. Hoe effectief dat soms ook is, ik wil niet dat mijn kind leert dat ze op die manier een conflict vakkundig de nek omdraait. Ook daarin hebben we inmiddels een redelijke manier voor gevonden om mee om te gaan. We halen haar (of soms onszelf) uit de situatie en proberen haar dan duidelijk te maken dat haar gedrag niet gewenst is.  Zo ben ik er achter gekomen dat het bij haar ook vaak een stuk frustratie is omdat ze of iets nog niet helemaal goed begrijpt, dat ze hele andere verwachtingen had,  dat ze iets eng vindt of dat ze simpelweg te moe is. Soms werkt negeren ook omdat het van haar kant dan meer het uittesten is van iets waarvan ze al heel goed weet dat ze iets niet mag. Tja en hoe vreselijk ik het woord alleen al niet vindt, heel soms is een time out heel effectief. Ik hoef het woord maar tegen dochterlief te zeggen en ze kijkt me met verschrikte ogen aan. En dat is dus ook net wat ik er tegen heb. De time-out voegt zo ontzettend weinig toe. Het lijkt meer een afschrikmiddel wat een kind angst inboezemt. Ik probeer dus zo veel mogelijk uit te leggen waarom we bepaalde dingen wel of niet doen.

Daarnaast geven we dochter een duidelijk herkenbaar patroon. Ze weet hoe de dag (deels) verloopt. Ze houdt van het vaste bed ritueel maar ook van die paar uurtjes die wij samen hebben als ik uit werk kom. Het verloopt via een vrij voorspelbaar proces van even spelen, samen koken, eten en dan nog even tv kijken. Dat geldt ook voor de dagen dat ik thuis ben. We beginnen met ontbijt, doen wat boodschappen en daarna doen we wat in huis. Vervolgens gaan we daarna samen een spelletje doen of bij mooi weer gaan we naar buiten. Als de dag iets anders loopt of we gaan op pad dan vertellen we dochterlief dat. We proberen het voor zover mogelijk leuk te maken dus ze gaat altijd huppelend mee.  De clue voor haar zit in dat ze weet wat er gaat komen. Die voorspelbaarheid en regelmaat klinkt bijna saai maar zij vindt het heerlijk. Ze doet het ook goed want het is bijna altijd een vrolijk huppelend, springend en volop kwebbelend meisje.

Ik denk dat wij uiteindelijk op een bijna automatische wijze onze manier van opvoeden hebben gevonden die bij ons past. In de loop der jaren zullen we dat vast wel hier en daar moeten bijstellen. Zoals het nu gaat trekken we grotendeels één lijn. Als ouders verschillen we wel. Manlief is erg beschermend. Omdat ik vroeger een overbeschermende moeder had en dat soms als verstikkend ervoer (ondanks haar goede bedoelingen) ben ik wat makkelijker. Bij mij gebeuren dus dan ook altijd alle huis-tuin-en-keuken ongelukjes.

Soms vraag ik me wel eens af. Hoeveel ouders hebben een duidelijke visie over opvoeden? Hoeveel ouders hebben vooraf met elkaar gezeten en gesproken over hoe hun kinderen zouden opvoeden? Hoeveel ouders doen het puur instinctief? Hoeveel ouders passen toe wat hun ouders weer deden? Als je het mij vraagt, doen de meesten het puur op gevoel met hier en daar soms wat wijsheid van anderen. En meestal komt het zo goed met onze kinderen.

Van alles en nog wat

Na alle drukte van de afgelopen dagen was het hoog tijd voor een rustig weekend. Zaterdag hebben we dan ook niet veel meer gedaan dan naar de boerderij gaan voor de wekelijkse zuivel en samen met dochterlief allerlei spelletjes spelen. Ook had ik dit weekend eindelijk tijd om weer eens uitgebreid te koken. Er werd dus zelf chocoladeijs gemaakt. Na veel zoeken en uitproberen heb ik eindelijk een recept dat we allemaal lekker vinden. Ik gebruik de basis voor een variëteit aan smaken. Dat zijn dan wel vooral de hartige smaakjes zoals chocola en koffie. Voor de fruitsmaken zweer ik bij yoghurtijs. Er staat dus nu meer dan een liter ijs in de diepvries. Vervolgens heb ik aspergesoep gemaakt. Uit Roermond hadden we asperges meegenomen. Ik had keuze uit een aantal prijsklasse. Ik heb de kromme asperges meegenomen want dat scheelde al zo snel een paar euro. Met de asperge zelf is niks mis maar in de winkels willen ze alleen de rechte varianten. Van de schillen en de houten eindjes had ik heerlijk bouillon staan. Daarvan heb ik een pannetje soep gemaakt en voor de rest drie bakjes bouillon ingevroren zodat we straks als het seizoen over is ook van de asperges kunnen genieten. Vroeger goot ik het nat van de asperges weg. Nu kan ik me wel voor de kop slaan dat ik dat heb gedaan wat het is heerlijke bouillon vooral als je schillen een nachtje laat trekken. Als je er dan ook nog een roux van 60 gram boter en 60 gram meel maakt en dit daarna mengt met koffiemelk of room (ik heb room gedaan) en dit vervolgens mengt met 750 deciliter aspergebouillon waar een groente-bouillonblokje aan toe is gevoegd dan heb je een heerlijk licht gebonden soepje. Wij hadden nog een paar asperges over dus die heb ik in stukjes gesneden en door de soep gemengd. We vonden het heerlijk dus ik ben blij dat we nog drie bakjes hebben staan.

Vanochtend zijn we naar het verjaardagsfeestje geweest in de indoorspeeltuin. Dochterlief schoot weg en die heb ik niet meer gezien totdat ik een hele harde gil hoorde gevolgd door huilen. Ondanks alle herrie hoorde ik meteen dat het van haar kwam en er dus iets met haar aan de hand was. Rennend ging ik naar haar toe in de hoop dat het mee viel. Ze lag op de grond en een aantal kinderen en ouders stonden heel verschrikt om haar heen te kijken. Een ouder meisje vertelde me wat er was gebeurd. Dochterlief was van een glijbaan afgegaan die in eerste instantie een paar meter loodrecht naar beneden gaat en daarna pas in iets wat op een glijbaan lijkt af gegaan. Ze heeft waarschijnlijk gedacht wat die oudere meisjes kunnen, kan ik ook. Ze is heel hard op haar hoofdje en haar armpje terecht gekomen. Ze was dus even ontroostbaar. Na een tijdje wilde ze wel weer spelen. Ze wilde alleen wel in de warme ruimte haar vestje aan als bescherming. De "enge" glijbaan heeft ze verder links laten liggen. Ze beperkte het tot een paar veiligere glijbanen en het springkussen. Ook heeft ze op de op de gangnam style meegedaan aan een stoelendans. Van de ranja en de slagroomtaart wilde ze niks weten. Dochterlief vindt dat allemaal veel te zoet en duwde het weg. De frietjes aan het einde van het feestje gingen er ook maar mondjesmaat in. Toen we weggingen kreeg ze nog een snoepzakje. Ik wierp er één blik op en wist toen al dat ze het nooit op zou eten. Ze houdt niet zo van snoep. Alleen een spekkie wil ze heel af en toe nog wel eens eten. Thuis heeft ze er voorzichtig aan geroken en wat geproefd om vervolgens te vertellen dat ze het niet lekker vond. Ter zelfbescherming gooi ik het snoep maar weg. Ik eet het dan toch weer op terwijl ik het zelf ook helemaal niet zo lekker vind. 

Eenmaal thuis wilde ze wel fietsen en naar haar vriendjes in de speeltuin. Ze had geluk want haar vriendinnetje en buurjongetje waren er dus haar dag kon niet meer stuk. Alleen op een gegeven moment werd het haar allemaal te veel. Twee speeltuinen op een dag was te veel van het goede. Om 17.00 uur gaf ze aan dat ze moe was en naar bed wilde. Ik heb nog snel iets voor haar gekookt maar ze was te moe om te eten. Uiteindelijk lag ze er om 18.00 uur in. Ik vraag aan haar elke dag wat ze het leukste vond. Haar antwoord: de speeltuin om de hoek met haar twee vriendjes. De indoor speeltuin vond ze niet zo veel aan vertelde ze er nog achteraan. Het hoeft dus allemaal niet zo gecompliceerd. Ze is dus het liefste in haar vertrouwde speeltuintje. 

Omdat dochterlief zo vroeg in bed lag, aten manlief en ik sinds maanden weer eens alleen. Dat was raar. Misschien wel goed om dat wat vaker te doen maar het was toch raar zonder dochterlief aan de tafel erbij. Ik miste haar gezellige gebabbel. Sinds maanden heb ik ineens ook weer een hele avond. Het rare is dat ik bijna niet meer weet wat ik met zo veel tijd ineens moet omdat ik het simpelweg niet meer gewend ben. 

MoestuinMaandag

Deze week merkte ik dat bepaalde plantjes ineens een groeispurtje maakten. Het zal wel door een paar redelijk mooie dagen komen. Zoals het eruit ziet gaan we deze week mooi weer hebben dus ik ben benieuwd hoe alles erbij staat volgende week ;-).

Heeft iemand trouwens een tip hoe je op een kindvriendelijke en biologische verantwoorde manier mieren uit de tuin krijgt. Het lijk wel of het er elk jaar meer worden. Mijn tegels vinden het wat minder want die verzakken hierdoor.

De erwten beginnen ineens te begrijpen wat ze moeten doen. Ze groeien
als een tierelier en er komen steeds meer van die gezellige witte bloemetjes. 



Hier dus de bloemetjes die ooit hele mooie erwtjes en peultjes mogen worden.
Je maakt daar dochterlief heeeel blij mee want erwten vindt zij het lekkerste wat er is
Dat heeft ze dus duidelijk niet van haar moeder die erwten namelijk vreselijk vindt.
Deze erwten zijn dus speciaal voor haar. 

De tomaten worden nu ook stevige plantjes. Er zijn er vorige week wel een aantal gesneuveld of
beter verdronken in hun pot.  Nu nog wat meer zon en dan hoop ik op mooie gele bloemetjes. Zo niet dan gaan ze in de leer bij haar.

De sla heeft nu ook zijn eigen pot en heeft het daar erg naar zijn zin. Er staat nog niet genoeg voor een salade.
Dus nog heel even wachten. Dat doen we ook op de slazaadjes die op een wel heel erg schaduwrijk plekje heb gezaaid.
We twijfelen steeds meer of het sla of onkruid is wat daar staat. 

De eerste aardbei is inmiddels ook gespot. 

De basilicum rechts groeit ook. De linkse heeft de moed opgegeven. 

De rest van de zelfgekweekte kruiden. Deze heb ik vorige week  voor het eerst gebruikt.
De peterselie is zo veel lekkerder dan die van de winkel. 

Tja en hier weet ik dus geen raad meer mee. De courgette/ pompoen zit vol knoppen. Alleen de groene
bladeren verdwijnen langzaam. Dat geldt overigens ook voor een aantal van deze plantjes. Ik denk
dat de helft "spontaan" is verdwenen: weggerot of opgegeten. 

Een meer en minder succesvol uitje

Gisterenochtend werden wij enigszins shaky wakker. De avond ervoor bivakkeerde er namelijk in onze straat een klein legertje aan politieagenten. Manlief die die avond van de sportschool kwam, moest voordat hij naar binnen kon aan de politie vertellen hoeveel mensen er zich in het huis bevonden en werd dringend geadviseerd om niet meer het huis uit te komen. Dat klonk ernstig en tegelijkertijd ook angstaanjagend. Hij kreeg nog wel te horen dat ze op zoek waren naar twee vuurgevaargelijke mannen. Dat voelt al helemaal niet prettig. Langzaam maar zeker zagen we de politiemacht steeds groter worden in de straat. Elk uitweg of gangetje werd geblokkeerd en bewaakt. Ineens hoorden we drie knallen. Achteraf bleken dat drie schoten zijn. Niet veel later hoorden we ook de ambulance. Het voorval heeft de nationale pers gehaald.  We lazen toen pas dat een man tijdelijk in zijn eigen huis onder schot is gehouden terwijl de twee daders zich in zijn huiskamer verborgen hielden voor de politie. Eén van de dader is neergeschoten door de politie door het glas van de voordeur. De twee daders hadden net een lokale snackbar beroofd. Dit alles gebeurde binnen een straal van 500 meter van mijn huis.

De dag erna ging ik tanken. Ik had het met de medewerkster van het benzinestation er kort over. “Ons” dorp was recentelijk al vaker het slachtoffer van een aantal berovingen en ramkraken. Ik heb het dan nog niet over de stijging van inbraken in auto’s en huizen. In de auto van mijn buurman is tot twee keer ingebroken binnen drie maanden. Nadien heeft hij de auto zo laten aanpassen dat het moelijker wordt om de apparatuur eruit te halen. Mijn buurman had de daders op camera. Je kunt daarop duidelijk hun gezichten zien. De politie mocht de beelden helaas niet gebruiken.

Ongeveer 10 jaar geleden woonde ik in Den Haag. Ook daar heb ik het een en ander meegemaakt op het gebied van criminaliteit en geweld. Ik was het, buiten het forenzen om, op een bepaald moment zo zat dat ik alleen nog maar wilde verhuizen. Dat heb ik dus ook gedaan. Ik heb van heel dichtbij een crime of passion meegemaakt waar uiteindelijk twee mensen zijn overleden. Dat gebeurde twee portieken verder van waar ik woonde. Ook daar stond toen de hele straat vol politie. In de tram waar ik zat is iedereen ooit bedreigd met een mes door een groep ventjes in de leeftijd van 12 en 15 jaar oud. Er is moordaanslag geweest op een meisje omdat zij de eer van de familie had geschaad. Zij heeft het gelukkig wel overleefd. Op het treinstation is een mede-forens zonder reden in elkaar geslagen omdat zijn blik de dader niet aanstond. De man heeft corrigerende chirurgie aan zijn neus moeten ondergaan. Dan heb ik het nog niet over de klappen die ik heb zien vallen in de tram omdat de trambestuurder ergens niet wilde stoppen. In Den Haag woonde ik een Vogelaarwijk met al zijn bekende problematiek. Toch heb ik daar ook leuke dingen meegemaakt zoals het bijwonen van een Hindoestaanse bruiloft van het buurmeisje maar niet heel onbelangrijk er was een onderlinge samenhorigheid in het portiek. Iedereen ging zijn eigen weg maar als er iets was dan hielpen we elkaar. Dat laatste kan ik niet altijd zeggen van de vinexwijk waar ik nu woon, ook al woon ik daar wel met heel veel plezier.

Maar goed ik dwaal af. Na het voorval van woensdagavond waren wij toch wel enigszins blij dat we op donderdag een uitstapje hadden gepland. We zouden naar het Outletcentrum in Roermond gaan om daar een dagje te winkelen. Manlief vindt het daar altijd gezellig, dochterlief heeft de beschikking over een speeltuin en draaimolen en ach ik vind het ook wel leuk om een keer te winkelen. Winkelen is namelijk iets wat ik nog maar zelden doe. Als ik dan al winkel dan geef ik ook zelden nog geld uit omdat ik simpelweg niet veel meer nodig heb. Deze keer hadden we echter een missie. We moesten twee cadeautjes hebben voor de Griekse familie en zowel manlief als ik hadden een paar schoenen nodig. Alleen toen we Roermond inreden, merkten we al dat het abnormaal druk was. Bij het outletcentrum konden we met heel veel geluk parkeren doordat iemand voor onze neus wegreed en en passant ons ook nog zijn parkeerkaartje gaf. Eenmaal bij de winkels kwamen we er achter dat het nationale feestdag in Duitsland was. Dus veel Duitsers maakten er een gezellig dagje winkelen van. Het had dus veel weg van het Nederlandse fenomeen waar veel mensen allemaal en masse naar de meubelboulevard gaan op 2^e Kerstdag of Pinksteren. Laten wij dat nu met ons drietjes vreselijk vinden. Alleen we hadden een aardig stuk gereden dus dan draai je ook niet om. Dus het was verstand op nul. We zijn goed geslaagd voor weinig geld. Alleen dochterlief was rond 18.00 uur helemaal doorgedraaid van het staren naar alle benen en soms onder de voet te worden gelopen. Ze begon te huilen en wilde alleen nog maar gedragen worden. Het was dus hoog tijd om weer naar huis te gaan. Eenmaal in de auto dachten wij dat ze wel in slaap zou vallen maar ze begon alleen nog maar harder te huilen en te klagen over buikpijn. In eerste instantie dachten we dat het wel voorbij zou gaan maar het werden steeds grotere uithalen. Dus ik ben achterin bij haar gaan zitten. Haar buikje was keihard en het arme kind verkrampte van de pijn in haar stoeltje. Het enige wat ze nog wilde was mijn warme hand die over haar buikje wreef. In de buurt van Amsterdam heb ik haar uit haar autostoel gehaald. Ik kon het niet meer aanzien hoe zij vastgebonden zat in het stoeltje terwijl ze tegen haar buikkrampjes vocht. Toen ze eenmaal in mijn armen lag, ontspande haar hele lijfje. (en nu niet allemaal zeggen hoe gevaarlijk het is om een kind uit de autostoel te halen terwijl je rijdt). Thuisgekomen knapte ze zienderogen op en toen wilde ze nog wel even tv kijken. Ahum we vragen ons nu toch af hoe serieus die buikpijn was of dat het meer oververmoeidheid en overprikkeling is geweest. Het dametje ging meteen naar bed en viel binnen een paar seconde als een blok in slaap. Ze vertelde alleen nog wel dat ze blij was dat ze morgen weer lekker kon spelen en dat ik wel naar mijn werk mocht. Tja daar kan je het dan mee doen.  Al met al was de dag anders gelopen dan we hadden gehoopt. Succesvol omdat we hebben kunnen kopen waar we naar op zoek waren en minder succesvol vanwege de drukte en de uitwerking hiervan op dochterlief. Ik denk dat we dit weekend maar eens rustig aan gaan doen.

Kinderfeestjes

Gisterenavond was ik het ineens zat. Het is toch van de zotte dat iemand mij voorschrijft hoeveel ik aan het cadeautje voor een verjaardagsfeestje moet uitgeven. Ik vind €10 simpelweg te veel geld. Tot nu toe heb ik nooit meer €5 aan een cadeautje uitgegeven voor een verjaardag van een kind. Ik heb ook niet het idee dat dochterlief op haar verjaardag ooit cadeautjes heeft gehad die meer dan €5 kostten.

Ook baalde ik dat ik het verkeerde autootje had gekocht. In eerste instantie wilde ik het bewaren voor de verjaardag van buurjongetje in oktober. Alleen heeft dat ventje al zo veel autootjes dat hij waarschijnlijk veel blijer is met een puzzel of een kleurboek. Dus vanmiddag ga ik het terugbrengen. Van dat geld koop ik dan iets van een puzzel of wat dan ook dat maar wel iets dat binnen mijn budget valt onder het mom ik bepaal zelf wel hoeveel geld ik aan wat besteed.

Toch heb ik mij wel heel even schuldig gevoeld over bovenstaande. Dochterlief wordt zondag gefêteerd op een paar uur spelen in een speelparadijs. Waarschijnlijk krijgt ze daar allerlei dingetjes te eten en het zou me ook niet verbazen als ze bij het weggaan nog een kleine traktatie in de vorm van een cadeautje meekrijgt. Dat kost natuurlijk wel een aardige smak geld. Alleen kiezen de ouders hier zelf voor. Ze hadden het ook heel simpel kunnen houden door thuis iets te organiseren. Mijn ervaring leert dat je een 3 of 4 jarige eigenlijk veel meer plezier doet met lekker (buiten) spelen en hun eigen gangetje te laten gaan. Wat is dat toch de laatste paar jaar met ouders dat kinderfeestjes steeds grootser en gekker moeten worden? Vinden de kinderen zelf dat nu echt leuk of zijn het de ouders die dit belangrijk vinden naar de buitenwacht? Ik heb feestjes voorbij zien komen waar springkussens werden gehuurd, waar een clown werd ingehuurd voor een korte act thuis of waar bedrijfjes gespecialiseerd in kinderfeestjes een feest in een bepaald thema bij jou thuis of op locatie organiseerde. Dan heb ik het nog niet eens over feestjes in pretparken.

Manlief en ik hadden gisteren het hierover. Gelukkig zijn we het roerend met elkaar eens dat we de feestjes van dochterlief simpel houden. Dochterlief is in de zomer jarig dus met een beetje geluk kunnen we de tuindeuren opengooien en dan kan ze op haar feestje lekker buiten spelen. De zandbak en een emmer water staan garant voor uren speelplezier. Er staat dan nog wat zelfgemaakte taart en biologische (appel)sap klaar. Daar is dan alles mee gezegd. ’s Avonds krijgt dochterlief dan nog een ijsje. Meer dan dat heeft zij niet nodig om het gelukkigste meisje van de wereld te zijn. Meer dan dat is ook vaak te overweldigend. Er komen ook niet veel kindjes. Verder dan haar buurjongetje en een meisje van de speeltuin komen we niet. Volgend jaar kijken we of we van haar feestje iets meer willen maken. Ze wordt dan 5 jaar oud dus ik kan me voorstellen dat ze dan wat vriendjes en vriendinnetjes van school wil uitnodigen. Ook dan willen we het eenvoudig houden: gewoon lekker spelen met misschien een paar spelletjes. Als ze wat ouder wordt dan kunnen we dat uitbreiden met muffins bakken of een speurtocht in het bos of de wijk. Onlangs hoorde ik toen ik in de rij bij de kassa stond te wachten dat een paar meiden van een jaar of 13 zelf gingen koken om dit vervolgens bij het bekijken van een dvdtje op te eten. Dat klonk heel gezellig. Ik denk dat kinderen dat ook vaker leuker vinden dan de volgeplande, straks geprogrammeerde feestjes. Een kind is uiteindelijk wel een kind en kinderen houden vooral van spelen en zelf ontdekken.

Geld vliegt eruit

Daar zat ik dan gisterenavond om een uur of 21.00 achter de computer om volle goede moed Marktplaats vol te zetten met spulletjes die wij niet meer nodig hebben. Op een of andere manier valt dat altijd tegen. Alles bij elkaar met foto’s maken, foto’s uploaden, leuk tekstje bij de advertentie maken was ik bijna 3 uur bezig. Rond 23.30 strompelde ik naar beneden met een paar vierkante ogen van de vermoeidheid en het staren naar het computerscherm. In die drie uur heb ik waarschijnlijk al wel meteen een jurkje verkocht en via b.ol meldde zich ineens ook nog een koper voor een boek. Dus boek heb ik ook nog ingepakt zodat ik die vanmiddag naar de post kan brengen. Om 00.30 rolde ik eindelijk mijn bed. Dat is voor mij veel te laat want ik heb minimaal 8 uur slaap nodig. Dat wordt dus nog leuk vandaag. Waarschijnlijk lig ik vanavond uitgeteld op de bank of nog beter heel vroeg in bed. Nu maar hopen dat al dit werk een leuke opbrengst oplevert want het geld vliegt eruit de laatste paar dagen.

Zaterdag zijn we namelijk weer naar de groothandel geweest. We vinden daar het vlees en de vis een stuk lekkerder. Bovendien besparen we ook uit door er groot in te slaan. Eenmaal thuis gaat alles de diepvries en dan kunnen we weer een maand vooruit. Zo doen we het ook met de pasta want dochterlief is een grootverbruiker. Stiekem verdenk ik haar ervan dat ze in een ver verleden Italiaanse was. Deze keer was ook het wasmiddel in de aanbieding. Het komende jaar kunnen we weer wassen.

Inmiddels ben ik ook voorzichtig om me heen aan het kijken wat voor cadeautjes ik mee zal nemen voor de Griekse familie als we daar over vier weken naar toe gaan. Het zijn luxepaardjes dus ik twijfel altijd enorm wat ik moet kopen en of ze dat wel waarderen. Manlief kwam met de suggestie om een paar mooie strandlakens te kopen voor de schoonouders. Ze vonden mijn lakens een aantal jaren geleden prachtig dus dat is, denk ik, wel een schot in de roos. Voor schoonzus is het iets makkelijker. Zij wil vooral dingetjes voor haar dochter. Dus ik neem kleertjes mee: tweedehands van dochterlief en daarbij nog een nieuw jurkje. Ook wilde ze graag rubberen laarsjes. Dus binnenkort staat er ook een bezoekje aan het tuincentrum gepland. Alles bij elkaar kost dit toch ook weer aardig wat geld.

Dan hebben we nog de zolder. Er staat wel een bed maar een bed zonder matras is toch niet zo prettig slapen. Dus vorige week zijn we op matrassenjacht geweest. Ik schrok me rot van de prijzen want die lagen vele malen hoger dan ik had gebudgetteerd. Uiteindelijk kwamen we bij een winkel waar we een meedenkende (of commercieel slimme) verkoper vonden die vertelde dat hij volgende week een bepaalde matras in de aanbieding had. Die matras viel precies binnen ons budget dus we hebben het maar meteen besteld. Na zo’n vijf beddenwinkels hadden we het namelijk wel een beetje gezien en waren we ondertussen er wel van overtuigd dat we geen betere deal konden vinden.

Als afsluiter hebben we zondag ook nog een kinderverjaardag. Dochterlief heeft haar eerste feestje met alle toeters en bellen van een speelparadijs. Gisteren vroeg ik wat de jarige op de verlanglijst had staan. Het goedkoopste cadeau was iets minder dan €10. Ik geef eigenlijk nooit meer dan €5 uit voor een verjaardag. Dit is dus bijna 2x boven budget. Ik durfde alleen geen nee te zeggen. Gisteren meteen gekeken in de speelgoedwinkel en daar dacht ik het juiste autootje gevonden te hebben. Dit autootje was ook zwaar afgeprijsd dus zo ging ik maar €2 boven budget. Je raadt het al ik heb net dat autootje gekocht dat hij al heeft. Ik ben nu aan het dubben of ik het zal terug brengen of zal houden voor een verjaardag in oktober.

Gisteren heb ik ook meteen het verjaardagscadeau van oma gekocht voor dochterlief. Mijn moeder had het geld overgemaakt. De step waar dochterlief nu al weken verlekkerd naar staat te kijken, was bij mij in de buurt uitverkocht maar gelukkig kon ik de step nog wel krijgen bij de speelgoedwinkel in de buurt van werk.

En zo lijkt het geld eruit te vliegen. Tot half juli blijkt het ook zo. Eerst komt nog de vakantie, dan de verjaardag van dochterlief en daarna moet manlief voor de halfjaarlijkse controle naar Duitsland. Voor alles is geld gereserveerd. Het is dus niet zo dat ik geen geld uitgeef wat ik niet heb maar toch het voelt vreemd om ineens veel geld uit te geven als je zo zuinig mogelijk probeert te leven. Op een of andere manier ben ik blij als het half juli want dan kunnen we weer terug naar de normale gang van zaken… dat motiveert weer om straks extra goed op de centjes te letten.