Onverwachte extra uitgave

Een tijdje geleden kreeg ik van een collega een paar prachtige sportschoenen. Ze waren helemaal perfect want met klittenband zodat dochterlief ze zelf aan kon trekken. Het was ook een goed merk namelijk N.ike. Kortom ik was er superblij mee dat we deze kosten konden besparen en dat dochterlief een paar stevige sportschoenen had. Dat dacht ik dus.... totdat ik maandag op school kwam met desbetreffende schoenen.

Ik maakte als eerste de fout om dochterlief de schoenen al thuis aan te laten te trekken. Dat mocht volgens de juf dus niet want nu waren ze vies en dus niet meer geschikt voor de gymzaal. Mijn tegenargument was dat het slechts voor één dag was en dat ik ze desnoods wel schoon wilde maken. De juf zou erover nadenken of de schoenen dan alsnog konden. 
Nu moet ik zeggen dat de informatie ook nogal tegenstrijdig was over kleuters en gymkleding. In het een stond met kleding aan naar school brengen en in de ander stond schoenen moeten op school blijven. Ik dacht dus goed te doen door dochterlief klaar voor de gym aan te leveren maar maakte daar dus een beginnersfout. De schoenen hadden bij de juf ingeleverd moeten worden en blijven daar dan ook vervolgens. 

Juf kwam een dag later op de schoenen terug en ze bleken niet te voldoen. De schoenen hadden zwarte zolen en die zouden eventueel strepen achter kunnen laten. Kortom er moesten van die linnen gymschoentjes komen. Ik baalde want de sportschoenen die ze nu heeft zijn een stuk steviger. Ze moesten echter vervangen worden dus dochterlief en ik gingen vanmiddag op jacht naar schoenen. Er was geen gymschoen meer in haar maat te vinden. De verkoopster gaf aan dat ik er ook wel een beetje laat mee was. Tja ik had natuurlijk niet verwacht dat ik aan het begin van het schooljaar nog op jacht moest naar gymschoenen als je een pracht paar in huis hebt. Ik had het nog kunnen proberen in de omliggende dorpen maar ik schatte zo in dat de schoentjes daar ook waren uitverkocht. Bovendien was het ook niet logisch om als een kip zonder kop alle winkels af te rennen en daardoor een vermogen aan benzine te verbranden. Kortom ik ben op zoek gegaan op het internet. We hebben nu online een paar schoentjes gekocht bij V.an H.aren. Ze hadden ze zelfs nog in roze, de favoriete kleur van dochterlief. Nu maar hopen dat ze op tijd worden geleverd zodat ze de schoenen maandag meteen aan kan. 

Het was dus wel een tegenvaller. De maand september is financieel al een krappe maand dus ik zat hier niet op te wachten. De schoenen waren dan wel niet schrikbarend duur maar toch. Ik hoop dat het voor de rest van de maand hierbij blijft want dan redden we het wel. 

Even wennen

De dag dat dochterlief met school begon, betekende ook dat wij aan een nieuw ritme moeten wennen. Het brengen en halen zorgt voor een vast ritme op de dag. De eerste twee weken werkte ik halve dagen hierdoor kon ik dochterlief zelf halen en brengen. Sommige mensen kijken er raar tegen aan dat ik twee weken halve dagen werk. Ik vind het zelf belangrijk om een beetje feeling bij de school te krijgen maar ook om er voor dochterlief te zijn. Het is nogal een verandering van altijd thuis zijn en dan ineens hele dagen alleen op school te zijn. Vooralsnog lijkt het prima te gaan. Dochterlief lijkt het prima naar haar zin te hebben. Vanochtend stuurde ze mij zelf weg met de woorden "je mag wel naar werk hoor mama"  om vervolgens meteen met haar neus in een boek te duiken. Blijkbaar vult ze haar dagen met tekenen en spelen. Ik heb inmiddels al drie prachtige tekeningen van haar thuis hangen en een plakwerkje. Dus ze leeft zich heerlijk uit met knutselen. Ook lijkt het erop dat ze een vriendinnetje en een vriendje heeft want ik hoor elke dag de zelfde namen. 

De eerste week heb ik het wel moeilijk gehad. De vraag van juf of ze een weglopertje was, hielp daar ook niet echt aan mee. Ik heb de halve nacht wakker gelegen en ik heb de meest vreselijke scenario's voorbij zien gaan in mijn hoofd. Achteraf denk ik dat dochterlief de eerste dag onwennig was en nadat ze was gevallen toch wel even heel erg haar papa en mama miste. Gaandeweg kreeg ik een beter gevoel bij alles, Dat kwam deels door dochterlief die om school bleef vragen. Uit het beetje feedback die ik krijg van de juf, blijkt ook dat ze het goed doet maar dat ze nog wel duidelijk moet wennen. So far so good dus. Over twee weken mag ik ook mee met haar eerste schoolreisje. Juf vertelde me vandaag dat ze het fijn zou vinden als ik mee kon gaan nadat ik zelf als begeleider had aangeboden. Dat is dus weer een slapeloze nacht minder en een drukke dag op de desbetreffende dag zelf als ik op vijf kinderen moet letten. Vermoeiend maar wel ontzettend leuk. 

Vandaag brak weer een nieuw hoofdstuk in haar leventje aan. Ze ging namelijk wennen bij de opvang. Ik mocht vandaag mee om met haar mee te lopen van school naar de opvang en om er het eerste uur bij te zijn. Het duurt wel eventjes voor alle kinderen verzameld zijn en de begeleiders met de kinderen naar de opvang kunnen lopen. Het plein was al vrij leeg toen we eindelijk vertrokken. Dochterlief stond met grote vragende ogen naar mij te kijken en vond het allemaal wel lang duren. Toen we eenmaal gingen lopen mocht ze in een grote kar met nog vijf andere kindjes. Dat was natuurlijk spannend. Eenmaal aangekomen, is het grappig om te zien dat ze het voorbeeld volgt van de andere kinderen. Ze deed dus netjes de schoentjes uit. Alleen liet ze wel bij de deur staan, terwijl deze meegenomen moesten worden. Dochterlief wilde meteen doorrennen naar de glijbaan maar dat was niet helemaal de bedoeling. Eerst moest er nog wat fruit worden gegeten en iets worden gedronken. Dat duurde al met al ook weer een kleine drie kwartier. Terwijl de kinderen aan het eten en drinken, werd er ondertussen een verhaaltje voorgelezen. Nu is dochterlief een enorme woelwater die moeite heeft om op haar plaats te blijven zitten dus ze sprong regelmatig van haar plekje af. Het hielp natuurlijk ook niet mee dat ik daar ook nog eens zat. Wel at ze ineens een stukje appel wat ze normaliter nooit eet. Dus blijkbaar helpt het dat ze andere kinderen het ziet eten ;-). Toen alle bekers en bordjes waren opgeruimd, kon het spelen pas echt beginnen. Tja en toen gingen wij met zijn tweetjes al naar huis. Al met al vond de leidster dat het best goed ging voor een eerste keer. Dochterlief denkt er heel anders over want ze gaf aan dat ze donderdag niet mee wil naar de opvang maar dat ik haar moet ophalen. Tranen met tuiten huilde ze toen ik vertelde dat iemand van de opvang haar donderdag zou ophalen en dat ik haar dan einde van de middag zou ophalen. Ik verwacht donderdag dus wel problemen. Hopelijk draait ze bij als ze daar ziet dat ze ook lekker kan spelen. Manlief en ik staan donderdag dus op stand-by mocht het echt niet goed gaan. 

Tja en dan het ritme thuis. Alles moet iets worden vervroegd om dochterlief op tijd te kunnen laten eten en naar bed te brengen. Dat vind ik best moeilijk. Voorheen ging ik eerst nog een half uurtje lekker met haar tutten of iets leuks doen voordat het avondprogramma werd afgedraaid. Dat gaf ons alle twee veel rust. Eigenlijk wil ik dat moment samen niet verliezen want het is zo waardevol. We moeten dus op zoek naar een nieuwe balans.

Grappige aan alles, is dat ik vroeger er niet bij stil stond wat voor een geregel maar ook verandering dit in je leven is. Ik hoorde wel de verhalen van andere ouders maar realiseerde me de impact er niet van. Eenmaal geconfronteerd met het schoolritme, realiseer ik me die impact veel beter en realiseer ik me dus ook dat we weer moeten zoeken naar een nieuw ritme dat voor ons alle drie werkt. Met dat nieuwe ritme komt dan ook weer een nieuwe balans. Ach en zo blijven we ons aanpassen in het leven. 

Moestuin-Moe

Ik ben een beetje moestuin-moe. Dat zal deels komen omdat het meeste wat geoogst kon worden geoogst is en de grootste spanning van 'gaat het bloeien' er ook af is. De tomaten vallen ook tegen. Langzaam worden ze één voor één rood. De eerste keer toen ik mijn eigen-gekweekte tomaat in de mond stopte, verwachtte ik een explosie van een heerlijke zoete, frisse en zonovergoten smaak. Het viel dus flink tegen dat de tomaat een beetje melig smaakte. Helaas was het niet alleen deze tomaat, ook de andere tomaten waren zo teleurstellend. Ik zit dus nu met heel veel tomaten in de tuin die voor gewone consumptie niet te (vr)eten zijn. Ik verzamel ze nu tot ik ongeveer een kilo heb en dan maak ik er saus van. Hopelijk smaakt dat wat beter of verhullen de kruiden en de knoflook de melige smaak. De tomaten waren dus een flinke tegenvaller. Het zal wel aan het soort hebben gelegen. Mocht ik ze volgend jaar weer willen kweken, dan ga ik op zoek naar een ander soort. 

Voor de rest, plukt dochterlief incidenteel nog wel eens een sperzieboon. Die bewaar ik dan ook totdat ik net genoeg heb om voor haar een lekkere maaltijd te maken. De doperwten zijn inmiddels volledig verdwenen. Het werden zielige verschrompelde uitgegroeide plantjes dus die heb ik weggehaald. In plaats daarvan staan nog een aantal kruiden en ligt er nu vooral heel veel donkere aarde.

De courgettes doen wel heel goed hun best. Ik heb inmiddels drie bol-courgettes geoogst. Die smaakten gelukkig wel erg lekker. In principe hadden we meer courgettes kunnen oogsten maar op een bepaald moment rotten ze weg. Overweeg nog om iets met de courgette-bloemen te maken. Naar horen zeggen, smaken deze heel subtiel naar courgette. 

Ik kom ook om in de munt. Ik denk dat ik deze ga drogen zodat we de rest van de winter hiervan kunnen genieten. De chilipeper die ik naar buiten had verhuisd als een laatste poging om te redden van de ondergang in de vensterbank, doet het ook weer prima. Die ziet er ook heel gezellig uit met die kleine witte bloemetjes. En de pepertjes smaken uiteindelijk ook erg lekker.

Ook denk ik langzaam na over wat ik volgend jaar met de moestuin ga doen. Ik ga het wel kleiner aanpakken. Ik beperk het dus tot de achtertuin. In de voortuin wil ik dan vaste planten neerzetten. Wat... dat zien we wel volgend jaar. Al vind ik die pluim of bolhortensia wel heel erg mooi. Dus misschien dat ik die wel volgend jaar ga planten. Ik word namelijk altijd zo blij van die bloemen. 

Voor de rest denk ik dat het weer boontjes en erwtjes worden. Aangevuld met spinazie, wortelen en salade. Volgend jaar dus wel gewoon weer een moestuin maar dan alleen wat kleiner. 

Maar langzaam loopt de moestuin naar het einde. Over een maand of zo zal ik de planten wel aan het weghalen en opruimen zijn. De tuin zal er dan ineens erg kaal uitzien. Wat doen jullie met de tuin dan? Gaan jullie door met winterharde groente? 

Keuzes, keuzes, keuzes

De maand september wordt een dure maand. Ik verwacht dat ik de ouderbijdrage van school nog deze maand moet betalen. Daarnaast betaal ik maandelijks ook een bedrag voor het overblijven tussen de middag op school. Allemaal kosten die we in het verleden niet hadden en die er nu wel bijkomen. Ook gaat dochterlief vanaf 1 september 2 dagen per week naar de opvang. Ook dit komt er bij. Stapel daar boven de tegenvaller van een rekening van de ziektekostenverzekering omdat de kosten onder het eigen risico vallen en de motorrijtuigenbelasting. Alle rekeningen worden netjes betaald. Daarnaast worden de aflossingen ook netjes betaald. Toch verwacht ik dat deze maand ons boodschappenbudget iets lager zal uitvallen. 

Ik had namelijk een persoonlijke tegenvaller. Mijn ogen zijn de laatste tijd zo achteruit gegaan dat ik een nieuwe leesbril nodig heb. Voor de rest zijn mijn ogen nog prima. Al is de verwachting dat ik over afzienbare tijd ook een gewone bril nodig heb. Tja we worden oud ;-). Ik heb de bril vorige week laten opmeten. Alleen mijn verzekering dekt de bril niet volledig dus deze bril zal ik deels zelf moeten betalen. Nu zou je kunnen zeggen "ach dan doe je het gewoon nog even met je oude bril". Helaas red ik het daar niet meer mee. Na een dag intensief werken, heb ik last van brandende ogen en dwarrelen de lettertjes voor mijn ogen. Kortom de bril is heel hard nodig voor werk maar ook voor thuis. Ik ben nog een beetje aan het dubben hoe ik deze bril ga betalen. Ik zou het kunnen doen van mijn mini-buffer of ik kan het ten koste van een extra aflossing laten gaan. En laat ik dat laatste nou doodzonde vinden. Dus ik denk dat het buffertje er maar aan moet geloven en dan is daar de bodem echt wel heel erg van in zicht. 

Ik had deze maand naar mijn moeder willen gaan voor een lang weekend weg. Alleen zit dat er echt niet in. Naar mijn moeder kost een volle tank benzine. Dat is al snel zo'n kleine €80. Nu komt moederlief begin oktober naar mij toe dus hebben we besloten om niet een weekend naar haar toe te gaan. Helaas betekent dat ook dat we deze maand dan met een minder fraai kapsel lopen omdat mijn moeder nu niet onze haren kan knippen. De pony van dochterlief doe ik zelf wel en ach dan steek in mijn lange haren gewoon op of ik doe het in een staart. Manlief ziet er ook een stuk sexier eruit met wat langer haar. Dus dan wachten we maar een maand. Ik ga aan de kapper in ieder geval geen geld uitgeven als moederlief dat jaren als beroep heeft gedaan.

Manlief kwam tot dus tot de conclusie nadat hij alle kosten in zijn hoofd op een rijtje had gezet, dat het een magere maand zou worden. Ik kan hem er alleen maar gelijk in geven. We zullen wat creatiever moeten zijn door te besparen waar mogelijk.

Ter compensatie gaan we dit weekend wel naar het strand. We nemen de schepjes, emmer en vlieger mee en dan gaan we heerlijk uitwaaien en van het zonnetje genieten. Ook willen we bbq-en. Veel verder dan wat kip drumsticks, zelfgemaakte hamburgers gevuld met feta en een gepofte aardappel komen we niet. Dat is echter wel meer dan genoeg van drie personen en het smaakt ook nog eens heerlijk. Aan het weer zal het niet liggen en aan ons ook niet om er een leuk weekend van te maken.

Fijn weekend allemaal! 

Ooh nee gatver

Vandaag belde mijn moeder op. Ze belde alleen op een heel verkeerd moment want ik had net twee kinderen die heel druk bezig waren om het huis op zijn kop te zetten en het vooral niet eens konden worden wie met wat mocht spelen. Toen de rust was teruggekeerd en dochterlief gewassen en wel in bed lag belde ik dus terug.

Mijn moeder begon heel cryptisch in de trant dat ze niets voor haar verjaardag wilde want dat dit het mooiste cadeau kon zijn wat ze kon krijgen. Ik voelde al dat er iets aan kwam wat ik waarschijnlijk helemaal niet zag zitten. En ja hoor. In jubelstemming vertelde mijn moeder dat ze geselecteerd is voor Miljoenenjacht. Dat is dus dat vreselijk spel op tv waar koffertjes geopend moeten worden en waar iemand dan met (veel) geld naar huis kan gaan. Ook worden er aan het publiek cadeau's gegeven. Blijkbaar had de Postcode-loterij mijn moeder geselecteerd op basis van haar verjaardag uit een groep mensen die haar verjaardag delen. Ze moet voor een bepaalde datum laten weten of ze zou komen. Zo ja dan wordt ze samen met een introducee de hele middag bezig gehouden zodat ze de show voor tv kunnen maken. Het begint met een lunch en daarna moet ze naar de studio komen.

Je voelt het al aankomen. Ik moet mee. Laat ik nu een bloedhekel hebben aan tv-spelletjes en op een of andere manier zit Linda de Mol ook in mijn allergiezone. Nu weet mijn moeder mij prima te bespelen dus het kwam erop neer dat ze vond dat ik dit voor haar moest doen en ze concludeerde dat ik ook heel erg blij zou zijn als ik daar met een vette prijs naar buiten zou lopen. De kans dat ik zonder prijs naar buiten loop lijkt mij ook heel reëel.

De emotionele druk (of chantage) werd flink opgevoerd. Eigenlijk kan ik niet weigeren. Ik baal want ik heb 1. geen zin om me te lenen voor zo'n show en waarschijnlijk als klapvee te worden gebruikt en 2. een hele vrije middag met mijn dochter te missen. Nu overleef ik een middag zonder dochter best maar ik ben liever gezellig bij haar dan dat ik ergens in tv-studio moet hangen.

Ik hoop heel stiekem dat er een enorme adder onder het gras zit en dat mijn moeder eerst loten moet bij bestellen voordat ze naar de studio mag komen. Alleen ze heeft de brief voorgelezen en het klonk wel heel definitief. Zucht ik heb hier zo geen zin in.

Mijn lieve, dappere kleine meisje

Daar ging je dan vanochtend. Het was je allereerste schooldag. We waren saampjes al vaak langs school gereden en zondagmiddag wilde je toch nog even gaan kijken. Vanochtend was je ook al vroeg wakker. Ik denk dat je het stiekem toch wel heel spannend vond ondanks dat je zei dat je wel naar school wilde. Toen we ons hadden aangekleed, hebben we samen ontbeten. Je wilde heel graag je prinsessenbroodtrommel en -beker meenemen. Eenmaal alles ingepakt, konden we met zijn drietjes naar school.

Samen liepen we naar binnen. Je haalde opgelucht adem toen je bij binnenkomst meteen de wc zag want daar maakte je wel een beetje druk om. Bij de kapstok was een haakje met jouw naam en een mooi plaatje van een nijlpaard. Ook stonden er bakjes waar je je drinken en eten in kon doen. Je zou ook meteen overblijven. Stoer liep je het klaslokaal in. Je wilde meteen het huisje met de poppenhoek en het keukentje in maar de juf wilde graag je stoel laten zien. Ook daarop stond je naam en was weer het plaatje met nijlpaard. Je ging zitten en begon meteen te praten met het jongetje dat naast je zat. Ondertussen maakte mama een mooie foto van je zodat je daar jaren later nog naar kan kijken en dan weet zo zag mijn eerste schooldag eruit. Toen papa en mama weg gingen, zei je "ik zal je missen". Mama moest toen wel even heel erg slikken want ze miste je al voordat ze zelfs de klas uitliep. 

Je zat nog niet en toen moest je al meteen naar de gymzaal. Je was licht verbolgen toen je mooie armbandjes af moesten want die heb je al om sinds je geboren bent. Gelukkig deed de juf ze daarna wel weer om. Na de gym mocht je wat drinken maar je begreep niet dat je mooie prinsessenbroodtrommel pas voor de lunch was. Je was dus even in de war. Ook vond je het moeilijk dat je soms dingen moest delen en dat een kindje zo maar op jouw mooie stoel ging zitten. Tijdens het spelen viel je ook nog eens op je lip waardoor je met een licht opgezette en geschaafde lip de dag door moest. Je vond het ook een beetje moeilijk op het speelplein. Je wist niet of je nu moest spelen of wat anders.  De juf heeft je maar extra in de gaten gehouden want ze was bang dat je misschien naar huis zou lopen (niet door hoor). Wel mocht je in de middag van de juf verven en dat vond je heel erg leuk. 

Om 15.00 kwamen we je weer ophalen. Je zag ons toen je jas ging halen. Opgelucht zwaaide je naar ons. Toen je naar buiten mocht, struikelde je bijna over je voetjes omdat je snel naar ons toe wilde. Je vertelde dat je het leuk vond. Mama wilde van de juf nog weten hoe het was gegaan. De juf merkte wel dat je nog nooit op een opvang had gezeten. Je vindt delen nog een beetje moeilijk. Iets vertelt mij dat je dat binnenkort vast nog wel gaat leren.

Toen we naar huis gingen, vertelde je dat je morgen niet naar school wilde. Dat heb je herhaald totdat je om 19.30 in bed lag. ietsje later dan mama had gewild maar je buurjongetje wilde ook graag weten hoe je eerste dag op school was waardoor mama pas later kon koken. 

Morgen mag je weer naar school. Ik denk dat je het dan een beetje moeilijker hebt. Mama heeft gezegd dat je morgen aan een leuk kindje moet vragen hoe hij/ zij heet. Je wist nu niet meer de namen maar tja je hebt ook zo veel indrukken op gedaan vandaag.

En wat deed mama vandaag om de dag door te komen? In de ochtend hoorde ze op school van andere mama's hoe daar alles gaat. Ook heeft mama zich aangemeld voor de ouderraad zodat ze uitjes, sportdagen, Pasen en Kerst mee kan helpen organiseren. Zo doet mama straks meehelpen om jouw school. Ze heeft heel hard lopen poetsen en nog heel eventjes gelezen. En natuurlijk stond ze veel te vroeg bij school om jou weer op te halen. Want ooh wat was ik blij om jou weer te zien.

Ik heb trots op je lieve schat. Het was voor ons allemaal vandaag een hele spannende dag. 

Grommomentje en budgetlessen

Ondanks dat  ik elke maand me probeer te houden om mijn boodschappenbudget in weken op te delen, zie ik toch trends in mijn uitgavenpatroon die moeilijk te veranderen zijn. Zo geef ik aan het begin van het maand meer geld uit. Ik leg weer een voorraadje eten aan en ik gooi de auto vol met benzine. Ook wordt er geld uitgegeven aan dingen die moeten worden vervangen of die simpelweg op zijn maar die ik niet elke maand structureel moet kopen. Zo is nu bijvoorbeeld de lamp in de douche kapot. Er hangt momenteel een peertje maar met de hoge luchtvochtigheid is het beter dat er een lamp geschikt voor de natte ruimte komt. Zo moest dochterlief broodtrommeltjes en bekers hebben. Ze doet hier hopelijk meteen een paar jaar mee maar ze moesten wel eerst aangeschaft worden. In broodtrommelland kun je het zo gek maken als je wilt maar wij hebben de simpelere en goedkopere modelletjes gekocht onder het mom van een trommel moet vooral functioneel zijn. Desondanks is ze wel de super-gelukkige eigenares van een trommel met prinses.

Maar goed ik wijk af van het onderwerp. Elke maand is er wel weer iets wat vervangen of aangeschaft moet worden. Is het niet de vloeistof voor de lenzen van manlief dan is het wel een 5 liter blik olijfolie voor het koken en soms moeten er ook gewoon weer schoenen voor dochterlief komen. Het zijn dingen die ik bijna allemaal van het boodschappenbudget betaal (schoenen betaal ik van de kinderbijslag). Hierdoor valt het boodschappenbudget iedere maand structureel lager uit en zitten we halverwege de maand halsreikend uit te kijken naar de voorlopige teruggave. Van deze teruggave doe ik dan een extra aflossing, een keer boodschappen en tank ik wederom. Soms betaal ik er ook alvast een rekening van. De maand is dan weer rond en we zijn ook weer een maand “redelijk” goed doorgekomen. Wel kun je concluderen dat wat wij daadwerkelijk aan boodschappen uitgeven dus een stuk lager is dan ik elke maand budgetteer.

Je zou zeggen dat we wel uitkomen. Toch geeft het mij niet een goed gevoel want ik heb desondanks toch het gevoel dat ik nog niet volledig grip heb op mijn financiën. Misschien is dit wel de manier waarop wij het moeten doen en moet ik simpelweg accepteren dat er elke maand een hele krappe week tussen zit. Aan de andere kant zou ik de lasten over de maand liever wat gelijker willen verdelen zodat we wat meer ruimte hebben om eventuele kleine tegenvallers om noodgevalletjes ook halverwege de maand op te kunnen vangen. Dit wil momenteel namelijk nu niet zo heel goed lukken. Kortom iets waar ik aan moet werken.  Anderzijds ben ik dan ook wel weer blij dat we alles van de normale inkomsten kunnen betalen en niet zoals in het verleden vaak gebeurde geld pinde met behulp van de creditcard om een periode tot aan payday te overbruggen. Hoe dan ook we gaan dus wel slimmer met geld om, al valt er hier en daar nog wel wat te verbeteren.  

Gisteren ontving ik ook weer de voorlopige aanslag. Ik had aan het begin van de maand in gedachten dat ik hiervan minimaal de helft aan een extra aflossing wilde besteden. Helaas kwam ik gisteren tot de conclusie dat dit niet gaat lukken. Ik mag blij zijn als we een klein bedrag over een paar dagen kunnen aflossen. Manlief moet namelijk voor een second opinion naar een ziekenhuis in Duitsland. Dit keer niet voor zijn ogen maar voor zijn huid die allerlei rare fratsen uithaalt. Helaas wil de dermatoloog hem hier niet zien, wuift alles weg en schrijft telefonisch wat voor. Inmiddels hebben we nu zo veel verschillende oorzaken gehoord dat we nu een derde onafhankelijke naar zijn huid willen laten kijken. Nu heeft manlief goede ervaring met een ziekenhuis net over de grens in Duitsland nadat hij daar weer werd doorverwezen naar een andere arts. Toegegeven sinds hij onder behandeling staat van een Duitse professor voor zijn oogproblemen, gaat het ook vele malen beter met hem. Dus nu hoopt hij op een vergelijkbare ervaring voor zijn ogen. Dat betekent alleen wel dat we volgende week woensdag met zijn drietjes met de auto daar naar toe gaan. Tja en dat kost geld aan benzine (en een milieusticker - grmbl). Ik zat manlief dus gisteren stiekum in mezelf te vervloeken omdat ik nu niet mijn extra aflossing kan doen. Naast dit tripje moesten er ook nog drie rekeningen worden betaald en moet ik ook nog boodschappen doen want de ijskast en voorraadkast zijn eng leeg. Dus nadat ik alles had betaald en voor boodschappen en de trip geld opzij had gezet, was het op. Ik hoop nu dus dat ik iets te veel geld heb gereserveerd voor de reis zodat we daar wat van overhouden. Dat geld gaat dan linea recta naar de extra aflossing.

Ook heb ik gisteren mijn extra aflossing op de creditcard moeten herzien. We gaan vanaf september  €100 minder extra aflossen. Dochterlief gaat namelijk naar de opvang vanaf september. Dus een deel van de extra aflossing gaat nu naar de opvang. Ook heb ik het tijdstip waarop de extra aflossing wordt gedaan verschoven naar het moment dat ik de voorlopige aanslag ontvang. Vroeger werd het afgeschreven op het moment dat mijn salaris binnen kwam. Dat gaat nu niet meer: opvang en extra aflossing kunnen niet op het zelfde moment worden afgeschreven want dan kom ik geld tekort om boodschappen te doen. Dus nu betaal ik de opvang aan het begin van de maand en de extra (gereduceerde aflossing) ergens halverwege de maand.

Toen ik dat allemaal klaar had gezet bij internetbankieren, ben ik gaan bereken of ik dan nog wel mijn creditcard dit jaar heb afbetaald. Conclusie was teleurstellend: NEE. Waarschijnlijk moet ik aan het einde van het jaar nog iets van €200 afbetalen. Ik baalde als een stekker want ik had gehoopt van die creditcard-aflossingen af te zijn aan het einde van dit jaar. Ik ga proberen om met kleine bezuinigingen en verkopen via Marktplaats die €200 toch ergens vandaan te schrappen. Het zou fijn zijn om 2014 nog maar met één schuld te beginnen en dan met als streven om 2014 schuldenvrij te eindigen (Goh en dat klinkt toch al weer een stuk beter en nog beter het is overzienbaar.)

Ondanks dat we minder extra gaan aflossen per maand is het einde dus wel in zicht. Ook had ik me nooit kunnen voorstellen toen ik het probleem serieus ging aanpakken dat ik nu al zover met aflossen ben en dat ik gaandeweg steeds meer ruimte in mijn budget zag waardoor we extra konden aflossen. Misschien dat als we financieel weer aan de nieuwe situatie vanaf september gewend zijn, dat ik weer ergens ruimte. We merken het wel.