Hoe nu verder?

Het was best confronterend voor mezelf om op papier (en blog) toe te geven dat het eigenlijk niet goed met mij gaat en dat alles te veel is. Het was ook hartverwarmend om alle reacties te lezen. Alleen hoe nu verder?

Ik heb er lang over na gedacht of ik me ziek moest melden. Ik heb besloten dat nog niet te doen maar als ik ook maar enigszins het gevoel krijg dat het nog slechter gaat dan stap ik naar de huisarts. Sinds een half jaar werkt daar een huisarts in opleiding waar ik mij erg prettig bij voel. Met haar kan ik over mijn gevoelens wel praten, iets wat me niet heel makkelijk af gaat.

Op werk ga ik meer mijn eigen plan trekken voor zover ik dat al niet deed. Dus niet meer mee gaan lunchen maar in de pauze naar buiten voor een korte wandeling of een boodschapje. Ook ga ik mij proberen meer af te sluiten voor de soms negatieve sfeer. Ik laat me daar makkelijk in mee zuigen ondanks dat ik bepaalde dingen zelf niet eens zo ervaar. Ook wil ik proberen om iets vaker op het hoofdkantoor te gaan werken. Het is daar stil, ik word minder snel afgeleid en de mensen zijn vriendelijk op een zakelijke manier. Dat werkt prima voor mij.

Thuis. Thuis is waar ik tot rust kom en waar ik weer energie op doe. Manlief zei dit weekend dat hij mij zo bedrukt bijna depressief vond aan doen. Hij wil zo graag dat ik weer wat vrolijker ben. Hij helpt daar waar hij kan door mij extra tijd voor mezelf te gunnen en door meer zorgtaken op zich te nemen. Zo gaat hij met dochterlief naar judo en op zaterdagmiddag gaat hij met haar op pad zodat ik of kan slapen of iets voor mezelf kan doen.

Dit weekend heb ik mezelf ook streng toe gesproken. Ik kan in de negatieve gevoelens blijven hangen maar daar doe ik uiteindelijk mijzelf het meeste kwaad mee. Op zaterdagochtend heb ik samen met dochterlief lekker geknutseld, getekend en over van alles en niks met haar geklets. Dochterlief geniet als ik samen met haar dit soort dingen doe. Ze verzint dan ook allerlei nieuwe spelletjes. Het valt me dan op hoe creatief ze dan eigenlijk is. Tja en daar word ik dan weer heel blij en trots van. Op zaterdagmiddag ben ik de keuken in gegaan. Van snijden, kneden en hakken word ik nu eenmaal blij. Dus ik heb een Texaanse appeltaart gemaakt: taart met twee verschillende soorten deeg, gebakken appels in een karamelsaus. Vervolgens heb ik pastitsio gemaakt: een Griekse pastaschotel wat ook wel een beetje op lasagne lijkt. Dochterlief zat aan de keukentafel zingend te kleien en soms kwam ze even “helpen” met kneden, roeren of proeven. Het klinkt bijna idyllisch maar zo voelde het wel even. Aan het einde van de dag voelde ik me op een rare manier opgelucht. Heel even leek het of dat zware gevoel weg viel.

De volgende dag, zondag, had ik weer een knutsel- en speelochtendje met dochterlief. Aan het einde van de ochtend belde ik mijn moeder. Ze heeft altijd hele verhalen. Ze is de hele dag alleen dus blij dat ze even kan praten. Dus dat laat ik daar altijd maar doen. Ze vroeg hoe het op werk was. Ik vertelde dat ik het gevoel had dat ik daar niet op mijn plaats zat en niet wist hoe lang ik dit nog vol hield. Ze wuifde het weg onder het mom van dat overal wel iets is en dat het misschien maar beter was om te blijven zitten waar ik nu zat want je wist maar nooit in de huidige banenmarkt. Haar reactie ging zo mijn gevoel voorbij. Het voelde alsof iemand me keiharde dreun gaf en zei dat ik niet zo moest zeuren. Licht deprimerend legde ik dus ook de telefoon op. Ik wilde alleen de dag die zo gezellig begon hierdoor niet laten verpesten. Samen met dochterlief zijn we de tuin in gedoken om deze winterklaar te maken. De klimop die alle kant aan het op woekeren was, is weer terug gebracht naar normale proportie. De tuin ziet er nu best netjes uit. Er staat nog een moestuinbak met een paar paprikaplanten waar een paar mini-paprika’s aan hangen. Tegen beter weten in hoop ik dat deze nog groter worden. Daarna ben ik nog met dochterlief naar de speeltuin om de hoek gegaan. Ze wilde zo graag met een vriendinnetje spelen. Haar vriendinnetje had alleen geen zin om buiten te spelen. Licht teleurgesteld wilde dochterlief toen naar huis. Deze week toch maar een speelafspraak maken met een vriendje of vriendinnetje. Eenmaal thuis wil ik nog tapenade maken van paprika’s uit de tuin. Alleen toen zag ik dus dat de puree 5 uur moest drogen in de oven. Daar had ik dus geen zin in want ik wilde op tijd naar bed. Een leuk klusje voor een andere keer dus.

Vanochtend ging weer vroeg de wekker. Ik voelde me na het weekend enigszins uitgerust. Vanochtend stond het helaas helemaal vast op de snelweg. Langzaam (bijna kruipend) ben ik naar mijn werk gereden. Alleen de tranen stonden in mijn ogen. Ik kwam veel te laat op werk aan. So be it!

Deze week neem ik in ieder geval een paar dagen vrij. Donderdag wil ik naar een bijeenkomst over voeding. Volgende week maandag heeft dochterlief een studiedag. Dan ben ik ook nog vrij. Ik heb dan afgesproken om bij mijn vriendin op kraamvisite te gaan. Voor de rest heb ik geen plannen. Gewoon bijkomen en maar zien waar het schip strandt.

 

P.S: Vrijdagmiddag ging de deurbel. Postbode met pakje. Ik had niks besteld dus was enigszins verbaasd maar het was echt voor mij. In het pakje zat iets ingepakt in een mooi zilver papiertje. Ik haalde het papiertje er af en wat zat erin: het allernieuwste boek van Jamie Olivier, vers van de pers, nog niet in de winkel. Als bedankje van de uitgever om mee te denken over het boek. Ik was zo blij…. en de recepten zijn ook super lekker.

Opgebrand? Overspannen? Aanstellerij?

Al een tijdje zit ik niet lekker in mijn vel. Laten we eerlijk zijn dat is nog een understatement van hoe ik me daadwerkelijk voel. Eigenlijk is alles en iedereen mij te veel. Het enige moment wanneer ik enigszin tot rust kom, is als ik alleen ben en omgegeven ben door stilte of als dochterlief rond mij heen huppelt met haar vrolijke gebabbel. De andere momenten schiet van alles door mijn hoofd en word ik vaak overvallen door een overweldigend gevoel van paniek van hoe moet ik dit allemaal doen.

Gisteren zat ik in een bespreking die ik moest voorzitten en ik heb me er letterlijk doorheen moeten slepen. Ik heb steeds tegen mezelf moet zeggen dat ik er met mijn hoofd bij moet blijven. Het liefste wilde ik gillend weg rennen, naar mijn auto en een heel stuk gaan rijden. Even niets of niemand aan mijn hoofd behalve dan een stuk asfalt dat aan mij voorbij schiet. Aan het einde van de middag wilde mijn manager met mijn spreken. Ik had een emailtje rond gestuurd wanneer ik een collega de vraag stelde hoe hij in hemelsnaam akkoord had kunnen geven aan een livegang van een website als er nog van alles mankeerde. Het was niet chique dat ik daar andere mensen in de kopie had gelaten. Er schoot van alles door me heen: van de mug en de olifant, tot aan het boeit me helemaal niks en ach hebben we weer iets om aan het einde van het jaar in het functioneringsgesprek tegen me te houden. Ik heb het aangehoord en nadien ben ik weer verder gegaan met mijn werk. Toch trek ik de kritiek mijn aan. Vroeger kon ik dit veel makkelijker van mij laten afglijden. Nu blijft dit nog dagen door mijn hoofd spoken. En zo gaat dat met veel dingen. Ik blijf er over door tobben totdat ik tot de conclusie kom dat ik er niet veel aan kan veranderen. 

Ook heb ik moeite om aan dingen te beginnen. Het lijken torenhoge bergen die moeilijk te overwinnen zijn. Ik heb mij geprobeerd om mezelf doelen te stellen voor een dag. Ik zet deze dan op papier maar als ik dat dan zo zie sta, dan vliegt het me naar mijn keel. Weer komt dat paniekgevoel dan om de hoek kijken. Ook al heb ik aan het einde van de dag zo goed als alles van mijn lijstje gedaan, dan nog zie ik alleen maar wat ik dus niet heb gedaan en wat ik nog moet doen.

Ik weet niet zo goed hoe ik verder moet. Ik weet ook niet zo goed hoe ik nog een goede balans moet vinden. Er ligt zo veel op mij te wachten en ik wil zo veel maar ik heb zo weinig tijd en/ of energie om eraan te beginnen. Ik wil op zoek naar een andere baan. Alleen solliciteren kost tijd. Ik wil mijn werk goed doen. Ik voel me alleen ondergewaardeerd en niet op mijn plek daar. Dat werkt weer verlammend. Ik wil vooral een leuke moeder zijn voor mijn dochter. Alleen ontbreekt me vaak aan energie om leuke dingen met haar te doen. Hierdoor voel ik me weer schuldig. Ik wil iets doen met mijn bak- en kookpassie maar weer komt tijd- en energietekort om de hoe kijken. Ik wil een net huis, althans voor het oog. Ik wil een keer lekker bijkletsen met mijn vriendin en haar net geboren baby zien. Alleen als ik dan op de klok kijk dan is het vaak laat en dan durf ik niet meer te bellen. Ik wil zo veel maar ik kan me er niet toe aan zetten. Ik ben vooral moe, lusteloos en kan zo in huilen uitbarsten.

Ziek melden? ik zie al de misprijzende blikken van sommige collega's hoofdschuddend dat ik (weer) ziek ben. Ik voel me ook weer te verantwoordelijk om het werk het werk maar te laten zijn. Alleen het lijkt wel een hele negatieve spiraal waar ik in dreig te komen. Hoe doorbreek ik het? Ik weet het niet meer? Ik ben vooral heel erg moe. 

Het is laagjes-weer

Dochterlief houdt van jurkjes. Sinds ze oud genoeg was om duidelijk te maken dat broeken echt geen optie meer waren, konden de broeken eigenlijk net zo goed in de ban. Met veel moeite kan ik haar soms toch ervan overtuigen dat een broek onder bepaalde omstandigheden echt beter is. Ze doet de broek dan ook aan maar zodra ze thuis rent ze zo snel mogelijk naar boven om toch weer een jurk aan te trekken. Werk je niet mee dan trekt ze desnoods een jurk uit de wasmand of trekt ze een verkleedjurk aan. Stel je namelijk voor dat je ook maar een minuut langer dan absoluut noodzakelijk een jurk aan trekt… dat doe je dus echt niet.

De laatste paar dagen was het niet echt warm maar ook niet heel erg koud. Alleen het was wel een beetje koud om slechts in een halflange legging onder je jurk buiten te spelen op het schoolplein. Dochterlief vertelde dan ook ’s middags dat ze het erg koud had. Ik kon haar niet ongelijk geven want ik stond die zelfde ochtend ook te bibberen op een tochtig perron terwijl ik op de trein stond te wachten. Dus ik voelde me enigszins schuldig dat ik het arme kind geen warmere kleren had aangetrokken. Het was ook meteen het moment om haar kledingkast in te duiken en alle zonnige zomerjurkjes op te bergen. Samen borgen we de zomerkleertjes op. De jurkjes die nu nog net konden maar aan de kleine kant waren, hebben we meteen in een zak gestopt. Of zoals dochter zegt die zijn voor een ander kindje. Na een half uurtje hadden we de switch van zomer- naar winterkleding gemaakt. Er hangen nog twee jurkjes en een rokje die voor halverwege het seizoen zijn. Daar redt ze het wel mee totdat ook deze echt te koud worden. Dit weekend doen we onze kast.

En wat schept mijn verbazing? De komende tijd is het best mild weer. Ik vind het altijd moeilijk als we zo tussen de seizoenen hangen. Wat doe je dan aan? Te warm nog voor maillots maar ’s ochtends ook weer te koud voor een halflange legging. Het wordt dus het betere laagjes weer. Rare is dat ik als zonliefhebber nu wel zoiets heb van laat het koude, gure weer maar komen onder het mom van dan hebben we dat ook maar weer gehad. En ach ergens heeft dat ook wel weer wat knus die lange donkere dagen.

We puzzelen weer aan het budget

Gisteren was ik een dagje thuis en bovendien had ik tot halverwege de middag het hele rijk voor mij alleen. Op mijn lijstje stond al een tijdje de wens om eens heel kritisch naar mijn financiën te kijken. Het was inmiddels al weer meer dan een jaar geleden dat ik alles op een rijtje had gezet en intussen was er het een en ander veranderd. Ook merkte ik nadat ik alle vaste en variabele lasten had betaald dat ik ruimte over hield. Ik durfde alleen die ruimte niet te reserveren voor iets uit angst voor een onverwachte rekening of een bepaalde last die ik over het hoofd had gezien. Het is namelijk verdomd lastig om je geld terug te halen als je een aflossing op een lening hebt gedaan. Helaas verdampte het geld ook weer als ik het op de rekening heb staan. Ik opereer namelijk een beetje vreemd. Als ik het geld niet meteen weg boek, dan word ik te losjes en dan geef ik het dus uit. Het werkt voor mij dus beter als ik weet dat ik nog maar een beperkt budget heb. Ik kan dan blijkbaar ineens wel binnen die grenzen leven en creatief worden met wat ik al in huis heb. Kortom ik moest grip krijgen op de ruimte die ik heb want ik kan die ruimte dan gebruiken voor aflossen.

Alleen hoe begin je met een goed overzicht zodat je ook daadwerkelijk geen enkele post vergeet? Er zijn 1001 voorbeelden beschikbaar om je financiën in kaart te brengen. Alleen voor mij moet het gemakkelijk en vooral overzichtelijk zijn. Dus ik “leende” het overzicht die Martine gebruikt op haar blog Min of Meer voor de portemonnee van.  Ik moet zeggen na een uurtje had ik een heel goed overzicht van alle kosten die ik heb. Ook over kosten die misschien periodiek voorkomen. Ik werd er zelfs een beetje enthousiast van en ik wil nu een soort jaarplanning maken zodat ik precies weet wanneer ik bepaalde variabele kosten kan verwachten zodat ik daar rekening mee kan houden. Nu komen ze toch iedere keer weer als een soort verrassing. En toen zag ik dus gisteren ineens dat ik aardig wat ruimte nog heb. Althans met die kanttekening dat ik geen goed overzicht heb van wat ik nu daadwerkelijk per maand uitgeef aan boodschappen en benzine. (dat is niet goed, ik weet het) Dus de bedoeling is om vanaf deze week bij te houden hoeveel ik hieraan besteed. Na een maand zou ik dan weten hoeveel ik hiervoor moet reserveren. Dat geldt dan vooral voor de benzinekosten want voor boodschappen stel ik mij wel een weekbudget. Alleen heb ik het idee dat ik soms toch de ruimte die ik heb voor boodschappen in zet. Kortom tijd om eens een maand lang elke uitgave op te schrijven en dan conclusies te trekken. Een andere sluippost is het bedrijfsrestaurant. Ondanks dat ik grotendeels mijn eigen lunch mee neem, koop ik wel wat te drinken en soms nog een soepje. Het bedrijfsrestaurant is simpelweg duur. Kortom als ik me beperk tot het bekertje melk, kan ik al snel zo’n €20-30 per maand besparen. Het was namelijk best ontluisterend om te zien hoeveel geld er naar die kantine toe gaat.

Toen bleef ik nog bij de post periodieke variabele kosten zweven. Nu betaal ik deze elke maand uit datgene wat er over blijft na betaling van vaste lasten. Ik compenseer dit dan weer door te bezuinigen op boodschappen als ik krap kom te zitten.  Als ik ruimte heb, waarom zou ik daar dan niet een bepaald bedrag voor reserveren. Het is vrij simpel om tot dat bedrag te komen door het variabele bedrag op jaarbasis door 12 te delen. Als ik dan de discipline houd om dat potje niet aan te raken dan zou ik dus een regelmatiger uitgavenpatroon krijgen.

De betere inzage in het budget is dus nog in volle gang. Op zich is het fijn om te weten dat er ruimte is en dat ik niet rood eindig onder de streep. Nu is het nog een puzzeltje hoe ik die ruimte goed ga aanwenden. Hiervoor is dus weer inzage nodig in hoe ik de ruimte nu besteed. Het zal voor mij vast verrassend werken ondanks dat ik wel ongeveer weet hoe het zit. Het is dus nog een maandje puzzelen om vervolgens een heel goed jaaroverzicht te hebben inclusief meer grip om mijn financiën.

Scharrelkoeien, Veggie Fair en lamlendig

Vrijdag was na lange tijd weer een dag zoals vanouds. Althans dochterlief was wel thuis want op donderdag had ze verhoging. Aangezien het ene na het andere kindje ziek was/ is in haar klas, besloot ik om haar thuis te houden. Ze kon zo een beetje bijkomen en hopelijk zou ze dan niet ziek worden. Erg fit was ze niet op vrijdag maar wel voldoende fit om mee boodschappen te doen. Na lange tijd besloot ik om weer eens naar de zuivelboerderij te gaan net buiten het dorp. Wat ze verkopen is erg lekker en goedkoop. Leuke is dat je ook vrij over de boerderij kan lopen. De kalfjes zijn altijd grote favoriet dus nadat we de spullen in de auto hadden gezet, huppelde dochterlief richting kalfjes. De arme beesten kregen meteen een beetje stro voor hun bekjes waar ze helemaal geen zin in hadden. Dus huppelde ze vrolijk door naar de stal. Nu heeft de boer net een nieuwe stal gebouwd waar de koeien vrij kunnen lopen. Vanuit de stal kunnen ze zo vrij de wei in lopen. De koeien kunnen dus lekker scharrelen. Als je een koe bent, dan lijkt mij dat toch een heerlijk leventje. Het is in ieder geval beter dan zij aan zij staan in een of andere benauwde stal. Eenmaal thuis crashte dochterlief weer op de bank. Helemaal fit was ze dus niet.

De volgende dag werd ik meegetrokken in het lamlendige gevoel van algehele malaise. Ik was niet vooruit te branden. Alles voelde zwaar en ik had barstende hoofdpijn. Ik ben nog samen met dochterlief naar zwemmen geweest, daarna kon ik echt niet meer. Ik ging dus naar bed en dochterlief ging samen met manlief naar de speeltuin. Twee uurtjes slaap doen genoeg wonderen om weer enigszins de avond door te komen. Toch lag ik weer vroeg in bed. Gewoon niet fit en veels te moe. Soms denk ik wel eens dat dit van mijn maag kan komen. Sinds mijn maagproblemen voel ik me gewoon niet fit. Twee antibioticakuren werken dan ook niet echt mee want daardoor word je weerstand ook minder. Ik ben blij als ik over drie weken de specialist zie. Ik heb zo’n raar gevoel dat er iets heel anders aan de hand is. En mocht er niets aan de hand zijn, dan is het ook fijn om te horen dat alles goed is. Dat neemt mijn gevoel van bezorgdheid wel weg.

Helaas maakte ik op zaterdag geen gebruik van kaartjes die ik had gekregen voor een vis-evenement. Alles stond op dat evenement in het kader van vis: hoe maak je het klaar, kook-workshops, kookdemonstraties van top-koks etc. Alleen de gedachte dat ik daar zou moeten rondlopen tussen al die mensen, was te veel. Soms moet je ook gewoon aan jezelf denken.

Op zondag wilde ik  eerst thuis blijven. In de middag had ik er ineens genoeg van. Samen met dochterlief ben ik naar de Veggie Fair gegaan in de buurt. Het was een buitenbeurs over alles wat met een vegetarische en veganistische levensstijl had te maken. Nu ben ik niet vegetarisch maar eerder een flexitarier dus het leek me wel leuk om daar te gaan kijken. Dochterlief en ik hebben een ontzettend leuke middag gehad. Het was een leuke mix van proeven, informatie en spelletjes voor de kinderen. Drie uur later kwamen we moe maar voldaan weer thuis. Die paar uurtjes waren net voldoende om dat lamlendige gevoel een beetje te laten verdwijnen. Misschien toch maar eens vaker de buitenlucht opzoeken… knap je toch van op ;-).

Energie: kan het goedkoper?

Een week geleden werd ik door mijn gasleverancier gebeld. Ze hadden zogenaamd een fantastische aanbieding omdat ik al jaren trouw klant bij ze ben. Als ik zowel mijn gas en elektriciteit voor 3 jaar zou afnemen dan zou ik een soort stapelkorting krijgen. Dat zou beginnen met 10% en vervolgens 20%. Of ik geïnteresseerd was? Nu vind ik het altijd leuk om geld te kunnen besparen dus ik wilde wel een voorstel ontvangen. Nu was het voorstel niet zo heel vrijblijvend want als je niet binnen twee weken na ontvangst zou opzeggen dan zat je 3 jaar vast aan het contract. Toch was ik benieuwd om te zien of ik kon besparen op de energiekosten dus ging ik ermee akkoord dat ze mij een voorstel zouden sturen.

Na 4 dagen kreeg ik het contract toegestuurd. Laat ik het erop houden dat ik zwaar teleurgesteld was in de “o-zo-(not)-fantastische” aanbieding. Ik zou namelijk €6 per maand meer gaan betalen. Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. Gisteren heb ik dus aangegeven dat ik alles bij het oude wil laten.

Het is overigens niet mijn intentie om alles bij het oude te laten. Nu ik toch bezig ben, wil ik toch gaan kijken of het ergens anders goedkoper kan. Ik wil gaan kijken of ik me misschien kan aansluiten bij een collectief. Heeft iemand ervaring met sloop.de.crisis of met andere collectieven? Daarnaast wil ik kijken op vergelijkingssites. Ik ben benieuwd of het goedkoper kan.

Ik worstel, droom en kom boven

Soms bevestigen mensen wat jij zelf al een tijdje weet maar niet als zodanig uitspreekt. Dat klinkt heel cryptisch maar dat is niet zo. Degenen die mijn blog al een tijdje lezen, weten dat ik worstel met mijn werk. Die worsteling gaat niet alleen over de werkomgeving maar ook over de inhoud. Ik vraag me namelijk heel vaak af of ik nog wel pas in de financiële industrie. Het staat heel ver van mijn daadwerkelijke interesses. Mijn passie ligt meer in het horeca-wezen en alles wat met eten te maken heeft. Alleen weet ik niet  zo goed hoe ik hier vorm aan kan geven.
 

Twee weken geleden was mijn moeder bij mij thuis. We kwamen aan de praat over haar vakantiehuisjes. Ze vertelde mij dat ze een tijd heeft overwogen om een bed en brochje te runnen. Een bed en brochje is eigenlijk het zelfde als een bed en breakfast dus een bed en ontbijt. Ze vond het eigenlijk ook wel iets voor mij. Ik vertelde haar dat ik best graag een kleinschalig hotelletje zou willen runnen. Het liefst een hotelletje direct aan huis en waar ik ’s avonds ook een warme maaltijd aan kan bieden. Veel mensen delen deze wens. Het lijkt zelfs tegenwoordig bijna hip te zijn om dit te willen. Toch knappen veel mensen er na verloop van tijd op af omdat het arbeidsintensief is. Toch denk ik dat ik het goed zou kunnen. Ik heb ervaring en weet dus waar ik aan begin. Ik realiseer me dus heel goed de nadelen maar zie ook de voordelen. Ik zie regelmatig leuke panden met potentie. In gedachten heb ik het dan al helemaal verbouwd en ingericht. Ook zoek in informatie op over het pand. Dus binnen no-time weet ik hoeveel het kost, wat de bouwplannen ermee zijn (als die er al zijn), hoeveel kamers er zijn en wat het oppervlakte is van het perceel. Als er foto’s zijn loop ik in gedachten door de kamers en werken mijn hersenen overuren met allerlei ideetjes die in mij opkomen. Het is eigenlijk frappant hoe in heel enthousiast hierover kan worden en wel de moeite doe om allerlei informatie op te zoeken terwijl ik dat voor mijn werk amper doe. Voor werk ga ik elk jaar naar een aantal trainingen en seminars om mijn kennis bij te houden maar daar blijft het dan ook wel bij. Ik zal niet vrijwillig nog boeken op mijn vakgebied gaan lezen.

Gisteren zag ik weer een goede vriend. Hij woont inmiddels al een aantal jaar in het buitenland waar hij succesvol een camping runt en daarnaast ook een paar vakantiehuisjes verhuurt. Net als ik loopt hij altijd over van de ideeën met het verschil dat hij er ook daadwerkelijk iets mee doet. Hij is dus een stuk ondernemender dan ik.  Hij vroeg mij een soortgelijke vraag. Hij kon niet begrijpen hoe ik in mijn huidige functie ben beland. Hij vond het zo niet bij mij passen. Verder dan ik ben erin gerold kwam ik niet. Op de vraag of ik het nou echt leuk vond, kon ik niet bevestigend beantwoordde. Ik heb geen hekel aan wat ik doe maar mijn hart ligt er gewoon niet.

Vorige week zag ik met eigen ogen hoe een moeder met eigen restaurant dit combineerde met de zorg voor twee kleine kinderen. Ze had het goed geregeld. Ze bracht en haalde de kinderen naar en van school. Terwijl de kinderen op school zaten, deed zij de inkoop en administratie en draaide ze de lunch. Als de kinderen eenmaal thuis waren dan aten ze samen waarna zij weer rond 18.00 in het restaurant was en haar man thuis het overnam. In de weekenden is ze dicht. Mijn hart maakte een huppeltje  want zo kan het dus ook. En dat zette me weer aan het denken.

Het blijft moeilijk. Op zich zou ik wel iets anders willen, maar wat dan? Financieel gezien kan ik niet ineens iets heel anders gaan doen.  Ik verdien nu goed en een soortgelijk salaris zal ik buiten het financiële wereldje nooit verdienen. Dat gat moet je wel kunnen opvangen. Met mijn huidige patroon van vaste lasten zou ik niet uitkomen. Dus ik zet mijn droom (passie) in de ijskast totdat ik er voor mezelf uit ben wat ik nu daadwerkelijk wil. Waarschijnlijk komt daar mee duidelijkheid in als ik alle schulden heb opgelost omdat ik dan ook meer ruimte heb om desnoods minder te gaan verdienen. Misschien is het ook voldoende om slechts kookworkshops te volgen. Misschien kom ik door die workshops ook op ideeën.

Wel loop ik al langer met het idee om misschien een kookblog te beginnen. Niet dat ik heel vernieuwend ben maar praten (en dus bloggen) over eten maakt we heel erg blij. Alleen bloggen is wel heel arbeidsintensief. Ook zit ik er aan te denken om misschien voor anderen taarten te gaan bakken, zowel zoet als hartig. Ik zou dit via allerlei sites waar mensen thuisgemaakte gerechten voor ophalen aanbieden, kunnen proberen. Ik krijg dan meteen een beetje feeling wat wel of niet goed loopt. Bovendien zou ik op die manier ook nog een klein beetje kunnen bijverdienen. Bakken is ontspanning voor mij dus ik zou het nog leuk vinden ook om ’s avonds nog in de keuken lekker bezig te zijn.

Ach en zo hebben drie mensen mij weer aan het denken gezet….