Afgelopen zomer bedachten wij ons dat we best graag wilden verhuizen. Het liefste zouden we helemaal ons boeltje oppakken en naar het buitenland verhuizen. Het laatste lijkt ons simpelweg niet te lukken. We moeten meteen een basis hebben in het buitenland. Kortom één van ons moet een baan krijgen en laat dat nou niet zo gemakkelijk te zijn. Dus hinken we hier op twee benen. Het ene been richt zich op een leven in Nederland en het andere been hoopt toch nog op een leven in Griekenland of Zwitserland.
Vorig jaar hebben we ook naar twee huizen gekeken. Van het eerste huis werd ik in eerste instantie heel enthousiast. Ik denk dat het de klassieke beginnersfout is, dat je alleen de mooie aspecten van het huis ziet en je ogen sluit voor wat er allemaal moet gebeuren. Mijn moeder gaf ons een soort van wake-up call door op alle nadelen te wijzen. Op dat moment baalde ik maar ze had achteraf toch wel gelijk. Dus haar "kritiek" sluimerde op de achtergrond iedere keer als ik naar de foto's keek. Na verloop van tijd werd het huis steeds meer een kostenpost in plaats van dat huis met die coole open haard, mooi uitzicht en mooie ramen. Niet veel later gingen we naar een ander huis kijken in een ecologisch opgezette wijk. Ik ben een enorme sucker als het op ecologisch aankomt dus ook hier ging ik enthousiast naar toe. Dat enthousiasme werd al snel getemperd. Het huis werd door de verkopende makelaar kaal opgeleverd waardoor de kosten de pan uit zouden reizen. Dus de ecologische droom verdampte snel.
Sindsdien beperk ik mij tot het kijken naar huizen op Funda. Heel soms rijd ik langs het huis en heel soms zoek ik een huis op als ik iets te koop zie sta. Ik onderneem alleen geen enkele actie. Ik ben dus een Funda gluurder.
Deels heeft dit te maken dat ik niet zo goed weet wat ik nu eigenlijk wil. Wil ik in dit dorp blijven of wil ik naar een aangrenzend dorp verhuizen? In het aangrenzende dorp zou ik landelijker kunnen wonen. Het lijkt me heerlijk om vrij uitzicht over het water of de landerijen te hebben. Alleen dan wonen we meer een stuk minder centraal. Voor DL zou dit betekenen dat ze verder van haar vriendjes woont. Kan ik dat haar wel aan doen? Leuk die grote tuin en dat vrije uitzicht maar wil een kind niet gewoon lekker buiten met vriendjes in de buurt kunnen spelen? En niet onbelangrijk, wil ik dit ook echt? Wil ik hier wel in de omgeving blijven wonen? We komen tegenwoordig vaak in Haarlem vanwege de judo van DL. Ik zou daar (of net daarbuiten) best willen wonen. Op termijn zou dat ook leuker voor DL zijn. Er is daar meer voor haar te doen. Zou ik niet gewoon met verhuizen moeten wachten totdat zij naar de middelbare school gaat. Ze kan dan naar school in Haarlem of Heemstede. Scholen die een stuk beter aangeschreven staan, dan de scholen hier in de buurt. Dus hoe kun je verhuizen als je eigenlijk niet eens weet waar je precies wilt wonen?
Dan speelt er nog een laatste, niet onbelangrijk aspect: ik heb nog geen vast contract. Ik zou nu al een hypotheek kunnen afsluiten maar dat kan dan alleen bij mijn huidige werkgever. Een rondje rond de hypotheek-velden laat zien dat ik daar niet beter af bent. Bovendien ik wil niet aan mijn werkgever verbonden zijn qua hypotheek. Het voelt als een wurgcontract. Ik heb nu weer kunnen ervaren wat het inhoudt als je personeelsconditie komen te vervallen en wat de financiële impact daarvan is. Ik wil dit niet meer. Ik wil de financiële vrijheid om te kunnen bewegen en te veranderen van werkgever. Alleen door mijn nog bestaande schulden kan ik beperkt lenen. Dus is het niet beter om eerst schuldenvrij te zijn, te sparen en dan eens te gaan bedenken wat ik wil? Het voelt een stuk verstandiger aan.
Het is ook niet zo dat ik weg moet hier. Het huis is ruim en biedt alles wat we nodig hebben. Ik betaal er alleen veels te veel voor en ik heb niets met mijn buren. Aan de andere kant heb ik ook geen last van de buren en dat is ook prettig. Misschien dat opruimen en een frisse, nieuwe verflaag ook al veel doet. Het frist er in ieder geval weer een beetje van op. Ook iets wat niet verkeerd zou zijn als we toch ooit zouden verhuizen. Kortom de verhuisplannen staan voorlopig in de ijskast en ondertussen gluur ik gewoon verder op Funda. Maar stiekem hoop ik dat we de verhuiswagen richting buitenland zou kunnen verhuizen.
vrijdag 4 maart 2016
maandag 29 februari 2016
Een maand in het kort: griep, school, nieuwe collega's en een paar dagen vrij
En toen was er weer een maand voorbij waarin weer van alles gebeurde. Zo werd ook ons gezinnetje door de griep geveld. Eerst DL en toen deed ik het nog in mindere mate over. DL heeft welgeteld 8 dagen als een ziek vogeltje overdag op de bank gelegen en 's nachts lag ze bij mij in bed. Ik deed natuurlijk vervolgens bijna geen oog dicht want het arme kind hoestte haar longetjes uit haar lijf, sliep ontzettend onrustig en ademde heel raar. Vooral dat laatste vond ik doodeng want het kan niet goed zijn dat een kind klinkt alsof ze een halve marathon heeft gelopen terwijl ze rustig ligt te slapen. Langzaam knapte ze op en alle babbels kwamen weer terug. Intussen deden manlief en ik een poging om haar met huiswerk van school te helpen. Iets wat ze in eerste instantie erg leuk vond maar na twee dagen ging daar ook een beetje de nieuwigheid van af en was het vooral niet leuk volgens haar.
Over school gesproken en mijn vorige blog. Ik heb nog een gesprek met de juf gehad over het incident. Althans juf wilde mij er graag over spreken. Het was eigenlijk een heel leuk gesprek. Juf tilde er niet zo zwaar aan en nadien hadden we meer over de schoolprestraties van DL. Juf vindt het een slim meisje die je wel op een bepaalde manier moet begeleiden. DL heeft namelijk nogal de neiging om te roepen dat ze iets niet begrijpt en dan is het ook meteen stom. Als je haar echter rustig benadert en het vervolgens uitlegt, is ze over de eerste schroom heen en dan doet ze eigenlijk alles feilloos. Het was fijn om te horen dat ze het dus goed doet op school. Ik ging dus met een heel fijn gevoel naar huis. Alle twijfels die eerder de kop opstaken waren daarmee verdwenen.
Op werk loopt alles ook goed. Ik heb vanaf april een nieuwe medewerker erbij. Ik ben daar heel erg blij mee want ik had te veel werk liggen die ik met geen mogelijkheid in mijn eentje aan kon. Dus het was keuzes maken. Dus ik ben blij dat ik straks dingen bij iemand neer kan leggen. Helaas was de hele sollicitatieprocedure wel licht dramatisch. Mijn manager had in eerste instantie een kandidaat intern op het oog en had haar vervolgens benaderd voor de baan. Dus toen ik alles rond wilde breien met met HR, werd hij heel hard terug geroepen. Er moest een sollicitatieprocedure worden opgestart waarbij andere kandidaten dus ook de kans kregen om te solliciteren. Zij werd echter wel voorkeurskandidaat. Nu is dat een verkeerd label want dat schept verwachtingen. Zij dacht dus dat ze de baan al zo goed als had. Uiteindelijk waren er vier kandidaten waarvan er twee eigenlijk vrij snel afvielen. Zij bleef dus over met een andere kandidaat. Hij is het geworden. Hij voldeed aan alle verwachtingen. Na het gesprek met hem was ik echt oprecht blij terwijl ik bij haar iedere keer een unheimlich gevoel had. Vandaag mocht ik dus iemand heel erg blij maken en moest ik iemand heel erg teleurstellen. Dat laatste was het moeilijkste. Ze liep huilend weg. Ik voel me daar dan rot om ondanks dat wel tig mensen hebben gezegd dat ik wel de beste kandidaat moet kiezen en naar mijn gevoel moet luisteren. Het knaagt alleen want ik vind het heel moeilijk om mensen verdrietig te zien en dan ben ik daar ook nog eens de veroorzaker van. Dus hoe gek het ook klinkt, dat gevoel van "ik heb iemand verdriet gedaan" moet wegebben.
Ook had ik vandaag mijn eerste functioneringsgesprek. Ik zit er alweer 6 maanden en ik heb het nog steeds enorm naar mijn zin. Gelukkig zijn ze ook nog steeds blij met mij. Het is nu nog 4 maanden afwachten of ik een vast contract krijg. Zoals het er nu voor staat, lijkt het er wel op. Mijn manager wilde alleen geen beloftes doen maar door de regels heen gaf hij wel aan dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Dus eind juni hoop ik op de toezegging van een vast contract. Daarna durf ik pas ook weer over verhuizen te gaan denken en misschien een vakantie deze zomer. Zonder de zekerheid van een contract durf ik dat niet. Ergens blijft dat onzekere stemmetje op de achtergrond in mijn hoofd tegen mij praten van "pas op, niets is zeker". En laat ik nu heel erg van zekerheid houden.
Vier maanden is nog ver weg. Eerst ga ik deze week vanaf woensdag genieten van een paar vrije dagen. Woensdag vieren we mijn verjaardag en donderdag gaan we een paar dagen naar Friesland. Even genieten van lekker niks doen maar vooral van elkaar.
zondag 31 januari 2016
De moeilijke wereld van het schoolplein.
Ik vind het schoolplein eerlijk gezegd maar gecompliceerd. Vaak heb ik het gevoel dat ik meer een buitenstaander ben die aan de zijkant de ouders obsertveert dan dat ik er onderdeel van uitmaak. Het schoolplein valt vaak uiteen in groepjes van ouiders. Als ik mij er bij probeer aan te sluiten, dan wordt ik of getolereerd of genegeerd. Veel vaker sta ik alleen. Heel soms vind ik een ouder die ik ken en waar ik dan een oppervlakkig gesprekje mee heb. Je kunt nooit mis gaan met over het weer praten.
Vorig jaar stond ik veel vaker op het schoolplein. Langzaam werd ik opgenomen in de groepjes en deed ik mee aan de vaak wat oppervlakkige gesprekken. Dat vond ik toen prima want de wereld binnen in mij was toen al gecompliceerd genoeg. Toch bracht die tijd op het schoolplein mij ook wat. Het gaf mij inzicht in dat niet alles op het eerste gezicht zo is als het lijkt. Iedereen maakt zijn keuzes die bij hen passen of die soms door omstandigheden door hen worden opgelegd.
Toen het nieuwe schooljaar begon, begon voor mij weer het volledig werken. Ik was minder vaak op het schoolplein te vinden. Op de dagen dat ik in de buurt werk, breng ik DL naar school. Toch telt die tijd minder in schoolpleintermen. Om volledig mee te draaien, moet je blijkbaar toch in de middag wachten op het schoolplein. Tja, en dat doe ik dus 1x per week. Ergens in oktober werd ik er dus ook op aangesproken dat ik nooit meer op het schoolplein te vinden was. Was er iets mis met mij? Nee dus, ik werk. De ouder in kwestie wist daar verder niet veel op te zeggen.
Toch merk ik dat aanwezigheid op het schoolplein ook een verschil voor je kind maakt. Althans wel in het geval van onze dochter. Vorig jaar had ze vaak speelafspraakje. Nu is het wat geforceerder. Deels komt dit omdat kinderen hier slechts op vrijdag en in het weekend kunnen spelen. Deels komt het ook omdat DL moeite heeft met nieuwe vriendschappen aan te gaan. Aan het begin van het nieuwe jaar moest ze eerst wennnen aan de nieuwe klas. Er waren ineens andere gezichten, de oude bekende gezichtjes waren veelal verdwenen naar andere klassen en haar beste vriendin zat een groep lager. Ze bleef dus achter in haar nieuwe klas met slechts een vriendinnetje. Nu kun je die vriendschap met alle recht gecompliceerd noemen. De meisjes zoeken elkaar constant op maar regelmatig explodeert het omdat ze alle twee sterke karakters hebben. Ik laat het de twee dametjes altijd zelf uitzoeken en meestal komen ze er samen dan wel uit. De andere moeder doet het zelfde. De laatste tijd is de vriendschap gecompliceeerder geworden. Er is namelijk een derde meisje in het spel en laat DL nu niks met haar hebben. Als het aan DL lag, speelde het meisje nooit mee. DL is meer van het één op één spelen. Alleen op een schoolplein werkt dit niet. Dus moet ze het schoorvoetend toleren. Helaas schept DL regelmatig het onderspits want soms wordt ze uitgesloten van spelletjes. Ze moet dan aan de zijkant van het schoolplein toezien hoe de twee andere meisjes plezier hebben en zij op dat moment niet mee mag doen. Nu heb ik niet de illusie dat dit omgekeerd ook niet gebeurd. Alleen heeft DL er heel veel moeite mee en slaat ze op dat moment dicht. Ze zal dan niet proberen aan te sluiten bij een ander groepje maar gaat daar over piekeren en uiteindelijk wordt ze dan boos. En die boosheid werkt dus tegen haar. Thuis probeer ik het met haar erover te hebben en haar te stimuleren met andere kinderen te spelen. Ik kan het alleen niet forceren. Het doet mij verdriet om mijn meisje zo verdrietig thuis te zien. Je wilt als ouder namelijk zo graag dat het met je kind goed gaat.
Onlangs is het echter mis gegaan met DL en de twee andere meisjes. Het is niet helemaal duidelijk wat er is gebeurd. Wat ik wel weet, komt van DL en wat mij door een ouder is verteld. DL werd uitgesloten van een spelletje. Een spelletje dat zij net zo leuk vond. Daar was ze dus al verdrietig over. Ze heeft aan de zijkant staan toekijken. Ergens tijedens het spelen, heeft een ander vierde meisje een kraal weggeven die DL een dag eerder aan haar had gegeven. Ze gaf het alleen net aan het meisje dat DL niet zo leuk vond en waar ze door was uitgesloten. Het was de bekende druppel. DL heeft uit woede de tas van haar vriendinnetje op de grond gegooid waardoor de beker kapot ging. Het andere meisje noemde ze peop. Nu noemt DL alles peop als ze iets stom vindt maar in dit geval was het niet handig omdat dit meisje een donkere huidskleur heeft. Haar oma is overblijfoma en schouwde dit alles aan. DL werd afgestraft. Toen ik haar die dag van de opvang ophaalde, wist ik dat er wat was gebeurd. Ze was van slag en boos. Ik kreeg het alleen niet uit op dat moment. Echter werd ik die dag ook door de moeder gebeld van het meisje met de kapotte beker. Ze was boos op ons omdat DL de beker kapot had gegooid. DL gaf het snel toe waarna ze het hele verhaal vertelde. We zijn de volgende dag een nieuwe beker gaan kopen. Ik wilde geen scheve gezichten.
Echter de dag na het incident werd ik ook door de oma op het schoolplein aangesproken. Ze noemde me nog net geen racist. Ze vond dat onze dochter een probleen had en dat we misschien maar eens hulp moesten gaan zoeken om wat aan haar boosheid te doen. Daarna volgde nog het dreigement dat als DL nog een keer haar kleindochter zou dsicrimeren dat ze na de directrice zou stappen. Voor de rest voegde ze er nog aan toe was DL wel lief maar wel een boos meisje. En daar sta je dan als moeder op het schoolplein niet wetende wat je moet zeggen en intussen ook denkende aan je kind van wat er allemaal in dat koppie om heeft moeten gaan om zo heftig te reageren. Tevens sta je daar ook als moeder geschokt want wij zijn niet racistisch. Eerlijk gezegd ben ik daar helemaal niet mee bezig. Ik beoordeel mensen op hun innerlijk en dan maakt het mij verder niet uit hoe je eruit ziet. Dat geven wij ook aan DL mee. Oma heeft een heleboel dingen gezegd in haar boosheid die krenkend waren. Zo moest ik niet zo lang in de klas blijven hangen en ik verwende mijn kind te veel. Wie is zij om daar over te oordelen? Ook verknalde ik de lunch van alle kinderen door de bekers van DL niet goed dicht te doen waardoor de boterhammetjes onder melk zaten. Alleen DL drinkt geen melk dus ik snap nog steeds hoe ze dat linkt met DL. We namen afscheid met de belofte dat ik het er met dochter nog eens over zou hebben. Dat heb ik gedaan in een luchtige vorm. Ik wil het niet veel groter maken dan het is. Ik wil haar liever stimuleren om andere vriendinnetjes te proberen te maken. Ik wil ook liever dat ze alles eerlijk tegen mij zegt. Dat lukt alleen als ik een open dialoog met haar heb en niet door haar af te sraffen. Ik heb verdriet om het verdriet(je) van mijn kind. Je wilt het beste voor haar. Volgende week komt er voor het eerst een ander kindje spelen. Ik hoop dat ze hier een leuk vriendinnetje aan gaat hebben.
Dankzij het incident twijfel ik ook weer aan de keuze van de school. Misschien past ze daar niet? Op de opvang en judo is ze namelijk een heel ander kind. Een kind die vrolijk en blij is en lekker speelt. Wat is wijsheid? Wij weten het niet als ouders? Iets om over na te denken want haar geluk gaat voor alles.
Vorig jaar stond ik veel vaker op het schoolplein. Langzaam werd ik opgenomen in de groepjes en deed ik mee aan de vaak wat oppervlakkige gesprekken. Dat vond ik toen prima want de wereld binnen in mij was toen al gecompliceerd genoeg. Toch bracht die tijd op het schoolplein mij ook wat. Het gaf mij inzicht in dat niet alles op het eerste gezicht zo is als het lijkt. Iedereen maakt zijn keuzes die bij hen passen of die soms door omstandigheden door hen worden opgelegd.
Toen het nieuwe schooljaar begon, begon voor mij weer het volledig werken. Ik was minder vaak op het schoolplein te vinden. Op de dagen dat ik in de buurt werk, breng ik DL naar school. Toch telt die tijd minder in schoolpleintermen. Om volledig mee te draaien, moet je blijkbaar toch in de middag wachten op het schoolplein. Tja, en dat doe ik dus 1x per week. Ergens in oktober werd ik er dus ook op aangesproken dat ik nooit meer op het schoolplein te vinden was. Was er iets mis met mij? Nee dus, ik werk. De ouder in kwestie wist daar verder niet veel op te zeggen.
Toch merk ik dat aanwezigheid op het schoolplein ook een verschil voor je kind maakt. Althans wel in het geval van onze dochter. Vorig jaar had ze vaak speelafspraakje. Nu is het wat geforceerder. Deels komt dit omdat kinderen hier slechts op vrijdag en in het weekend kunnen spelen. Deels komt het ook omdat DL moeite heeft met nieuwe vriendschappen aan te gaan. Aan het begin van het nieuwe jaar moest ze eerst wennnen aan de nieuwe klas. Er waren ineens andere gezichten, de oude bekende gezichtjes waren veelal verdwenen naar andere klassen en haar beste vriendin zat een groep lager. Ze bleef dus achter in haar nieuwe klas met slechts een vriendinnetje. Nu kun je die vriendschap met alle recht gecompliceerd noemen. De meisjes zoeken elkaar constant op maar regelmatig explodeert het omdat ze alle twee sterke karakters hebben. Ik laat het de twee dametjes altijd zelf uitzoeken en meestal komen ze er samen dan wel uit. De andere moeder doet het zelfde. De laatste tijd is de vriendschap gecompliceeerder geworden. Er is namelijk een derde meisje in het spel en laat DL nu niks met haar hebben. Als het aan DL lag, speelde het meisje nooit mee. DL is meer van het één op één spelen. Alleen op een schoolplein werkt dit niet. Dus moet ze het schoorvoetend toleren. Helaas schept DL regelmatig het onderspits want soms wordt ze uitgesloten van spelletjes. Ze moet dan aan de zijkant van het schoolplein toezien hoe de twee andere meisjes plezier hebben en zij op dat moment niet mee mag doen. Nu heb ik niet de illusie dat dit omgekeerd ook niet gebeurd. Alleen heeft DL er heel veel moeite mee en slaat ze op dat moment dicht. Ze zal dan niet proberen aan te sluiten bij een ander groepje maar gaat daar over piekeren en uiteindelijk wordt ze dan boos. En die boosheid werkt dus tegen haar. Thuis probeer ik het met haar erover te hebben en haar te stimuleren met andere kinderen te spelen. Ik kan het alleen niet forceren. Het doet mij verdriet om mijn meisje zo verdrietig thuis te zien. Je wilt als ouder namelijk zo graag dat het met je kind goed gaat.
Onlangs is het echter mis gegaan met DL en de twee andere meisjes. Het is niet helemaal duidelijk wat er is gebeurd. Wat ik wel weet, komt van DL en wat mij door een ouder is verteld. DL werd uitgesloten van een spelletje. Een spelletje dat zij net zo leuk vond. Daar was ze dus al verdrietig over. Ze heeft aan de zijkant staan toekijken. Ergens tijedens het spelen, heeft een ander vierde meisje een kraal weggeven die DL een dag eerder aan haar had gegeven. Ze gaf het alleen net aan het meisje dat DL niet zo leuk vond en waar ze door was uitgesloten. Het was de bekende druppel. DL heeft uit woede de tas van haar vriendinnetje op de grond gegooid waardoor de beker kapot ging. Het andere meisje noemde ze peop. Nu noemt DL alles peop als ze iets stom vindt maar in dit geval was het niet handig omdat dit meisje een donkere huidskleur heeft. Haar oma is overblijfoma en schouwde dit alles aan. DL werd afgestraft. Toen ik haar die dag van de opvang ophaalde, wist ik dat er wat was gebeurd. Ze was van slag en boos. Ik kreeg het alleen niet uit op dat moment. Echter werd ik die dag ook door de moeder gebeld van het meisje met de kapotte beker. Ze was boos op ons omdat DL de beker kapot had gegooid. DL gaf het snel toe waarna ze het hele verhaal vertelde. We zijn de volgende dag een nieuwe beker gaan kopen. Ik wilde geen scheve gezichten.
Echter de dag na het incident werd ik ook door de oma op het schoolplein aangesproken. Ze noemde me nog net geen racist. Ze vond dat onze dochter een probleen had en dat we misschien maar eens hulp moesten gaan zoeken om wat aan haar boosheid te doen. Daarna volgde nog het dreigement dat als DL nog een keer haar kleindochter zou dsicrimeren dat ze na de directrice zou stappen. Voor de rest voegde ze er nog aan toe was DL wel lief maar wel een boos meisje. En daar sta je dan als moeder op het schoolplein niet wetende wat je moet zeggen en intussen ook denkende aan je kind van wat er allemaal in dat koppie om heeft moeten gaan om zo heftig te reageren. Tevens sta je daar ook als moeder geschokt want wij zijn niet racistisch. Eerlijk gezegd ben ik daar helemaal niet mee bezig. Ik beoordeel mensen op hun innerlijk en dan maakt het mij verder niet uit hoe je eruit ziet. Dat geven wij ook aan DL mee. Oma heeft een heleboel dingen gezegd in haar boosheid die krenkend waren. Zo moest ik niet zo lang in de klas blijven hangen en ik verwende mijn kind te veel. Wie is zij om daar over te oordelen? Ook verknalde ik de lunch van alle kinderen door de bekers van DL niet goed dicht te doen waardoor de boterhammetjes onder melk zaten. Alleen DL drinkt geen melk dus ik snap nog steeds hoe ze dat linkt met DL. We namen afscheid met de belofte dat ik het er met dochter nog eens over zou hebben. Dat heb ik gedaan in een luchtige vorm. Ik wil het niet veel groter maken dan het is. Ik wil haar liever stimuleren om andere vriendinnetjes te proberen te maken. Ik wil ook liever dat ze alles eerlijk tegen mij zegt. Dat lukt alleen als ik een open dialoog met haar heb en niet door haar af te sraffen. Ik heb verdriet om het verdriet(je) van mijn kind. Je wilt het beste voor haar. Volgende week komt er voor het eerst een ander kindje spelen. Ik hoop dat ze hier een leuk vriendinnetje aan gaat hebben.
Dankzij het incident twijfel ik ook weer aan de keuze van de school. Misschien past ze daar niet? Op de opvang en judo is ze namelijk een heel ander kind. Een kind die vrolijk en blij is en lekker speelt. Wat is wijsheid? Wij weten het niet als ouders? Iets om over na te denken want haar geluk gaat voor alles.
zaterdag 23 januari 2016
Daar ben ik weer
En zo was ik ineens twee maanden verder nadat ik mijn laatste blog heb geschreven. Wat gaat de tijd toch idioot snel voorbij om er maar een cliché tegenaan te gooien. Ik kan er allerlei smoezen tegenaan gooien waarom ik geen tijd had om te bloggen maar dat zou dus allemaal klinkklare onzin zijn. Ik had er simpelweg geen zin in. Ik vond het fijner om 's avonds op de bank neer te ploffen en dan naar een film of serie te kijken. Vooral sinds ik de "trotse" eigenaar ben geworden van een helemaal-gratis mediabox, kan ik mijn tv-lol niet op. Ik kan nu eindelijk naar goede films (arthouse) kijken die op een of andere manier altijd achterlijk laat worden uitgezonden. En dat doe ik dan dus ook vrolijk. Tja en dan heb je dus geen tijd of zin om nog te bloggen. Kwestie van prioriteiten zetten dus.
Zo sloot ik afgelopen jaar ook geheel anders af dan vorig jaar. Als we het over een verschil hebben, dan is dat wel het opmerkelijkste verschil. Zat ik vorig jaar deze tijd nog in zak en as en zag ik de toekomst minder rooskleurig tegemoet. Inmiddels heb ik mijn draai weer gevonden en ga ik als een redelijk blij ei door het leven. Ok dat is misschien ook overdreven want ik ben misschien niet het meest positieve en vrolijke mens van de wereld. Een beetje drama heb ik blijkbaar nodig in mijn leven maar het is niet meer overdramatisch. Ik ga met een goed gevoel naar mijn werk en daardoor ben ik ook een leukere moeder en vrouw. Zo jammer eigenlijk wat voor een effect een vervelende werkomgeving op je gemoed en daarmee je gezin kan hebben. Gelukkig is dat nu verleden tijd en verbaas ik me nu erover dat ik er zo lang over heb gedaan om daar verandering in te brengen.
Het enige minpuntje van alle veranderingen van afgelopen jaar is dat het financieel een stukje krapper is geworden. De maandlasten zijn gestegen met ongeveer EUR250 per maand. Mijn salaris is gedaald met EUR200 per maand, Ik ben er dus zo'n kleine EUR400 op achteruit gegaan. Daar staat wel tegenover dat ik minder betaal aan de benzine omdat ik gemiddeld drie dagen per week dichtbij huis werk. De besparing hierop is zo'n kleine EUR100. Al met al heb ik een dus een financieel gat van EUR350 per maand die ik moet dichten of beter heb moeten dichten. Dat betekende dus weer kritisch naar de uitgaven kijken en aanpassingen doen. Maar ergens was ik ook dankbaar dat ik dit "verlies" kon dragen want als ik de laatste paar jaar niet was begonnen met het extra aflossen op mijn (nog steeds bestaande) schulden dan had ik dit never-nooit kunnen doen en dan zat ik nog steeds in het depressieve gouden kooitje van mijn vorige baan.
Dus al met al gaat het dus goed. Voornemen is om wat vaker te bloggen. Bloggen is namelijk ook fijn als uitlaatklep. Alleen dan moet ik mee dus soms even wegweken van andere dingen die ik dan ook o-zo-belangrijk vind. Kwestie van prioriteiten dus.........
Zo sloot ik afgelopen jaar ook geheel anders af dan vorig jaar. Als we het over een verschil hebben, dan is dat wel het opmerkelijkste verschil. Zat ik vorig jaar deze tijd nog in zak en as en zag ik de toekomst minder rooskleurig tegemoet. Inmiddels heb ik mijn draai weer gevonden en ga ik als een redelijk blij ei door het leven. Ok dat is misschien ook overdreven want ik ben misschien niet het meest positieve en vrolijke mens van de wereld. Een beetje drama heb ik blijkbaar nodig in mijn leven maar het is niet meer overdramatisch. Ik ga met een goed gevoel naar mijn werk en daardoor ben ik ook een leukere moeder en vrouw. Zo jammer eigenlijk wat voor een effect een vervelende werkomgeving op je gemoed en daarmee je gezin kan hebben. Gelukkig is dat nu verleden tijd en verbaas ik me nu erover dat ik er zo lang over heb gedaan om daar verandering in te brengen.
Het enige minpuntje van alle veranderingen van afgelopen jaar is dat het financieel een stukje krapper is geworden. De maandlasten zijn gestegen met ongeveer EUR250 per maand. Mijn salaris is gedaald met EUR200 per maand, Ik ben er dus zo'n kleine EUR400 op achteruit gegaan. Daar staat wel tegenover dat ik minder betaal aan de benzine omdat ik gemiddeld drie dagen per week dichtbij huis werk. De besparing hierop is zo'n kleine EUR100. Al met al heb ik een dus een financieel gat van EUR350 per maand die ik moet dichten of beter heb moeten dichten. Dat betekende dus weer kritisch naar de uitgaven kijken en aanpassingen doen. Maar ergens was ik ook dankbaar dat ik dit "verlies" kon dragen want als ik de laatste paar jaar niet was begonnen met het extra aflossen op mijn (nog steeds bestaande) schulden dan had ik dit never-nooit kunnen doen en dan zat ik nog steeds in het depressieve gouden kooitje van mijn vorige baan.
Dus al met al gaat het dus goed. Voornemen is om wat vaker te bloggen. Bloggen is namelijk ook fijn als uitlaatklep. Alleen dan moet ik mee dus soms even wegweken van andere dingen die ik dan ook o-zo-belangrijk vind. Kwestie van prioriteiten dus.........
woensdag 4 november 2015
Zo heb ik me even daarop verkeken.
Zo heb ik mij even verkeken op mijn baan. Leuke inkopper he. Het is echter wel de gedachte die de laatste weken al een aantal keren door mijn hoofd is geschoten. Ik dacht vooraf dat ik in een vrij rustige omgeving zou komen waar ik tijd zou hebben om dingen structureel aan te pakken. Deels werd dat ook ingegeven door een opmerking van de recruiter in het sollicitatie-traject. Hij dacht namelijk dat ik overgekwalificeerd was voor de baan. Die opmerking kleurde mijn beeld van de baan dus aardig. Het heeft er zelf toe bij gedragen dat ik nog lang met andere lopende sollicitaties ben door gegaan. Realiteit is echter anders.
Een typische dag is een bomvolle agenda met afspraken, mensen die met vragen langs komen en tussen de bedrijven door probeer ik nog wat werk te doen. Ik word een beetje geleefd naar de waan van de dag. Intussen lopen er ook allerlei onderzoeken die ontzettend veel tijd kosten om op een goede manier te doen. Structureel aan dingen werken is er dus weinig bij.
Het werk neemt mij soms zelf zo in beslag dat het mij 's nachts in mijn slaap nog achtervolgt of dat ik een paar uur wakker lig en mijn werk lig te overdenken. Jammer genoeg heb ik de helderste momenten wanneer ik dus eigenlijk zou moeten slapen. Het zal er allemaal wel mee te maken hebben met dat ik dan eindelijk de tijd en rust neem om de dingen te verwerken.
Gelukkig vind ik mijn baan leuk en dan in echt leuk. Ik word gewaardeerd en ik heb behulpzame en gezellige collega's. Alleen ik ben wel een éénpitter waardoor veel bij mij komt te liggen. Nu is grenzen aangeven mijn grootste struikelblok. Blijkbaar is deze baan dan toch voor een reden op mijn pad gekomen want ik leer in sneltreinvaart te delegeren. Iets wat voor iemand die zich te verantwoordelijk voelt en het moeilijk vindt om dingen om los te laten een hele prestatie is. Zo zie je maar weer dat dingen gebeuren om een reden. Blijkbaar moest deze baan op mijn pad komen om te leren los te laten. Doe ik dat niet dan verzuip ik namelijk binnen de kortste tijd onder een berg werk.
Nu zou ik natuurlijk er ook voor hebben kunnen kiezen om 's avonds thuis nog even achter mijn laptop te kruipen om zo achterstanden weg te werken. Ik doe dat bewust zo goed als nooit. Ik ben namelijk na een werkdag heel hard toe aan mijn rust. Ik moet alle prikkels van de dag verwerken door even iets heel anders te doen. Bovendien denk ik dat ik daardoor ook een verkeerd signaal af geef. Zo lang ik alles maar via doorwerken in de avonden en de weekenden probeer op te lossen, zal er niemand zijn die misschien denkt dat er een poppetje bij moet komen. Dus ik leg dus tussen een duidelijke grens tussen thuis en werk. En uiteraard geldt hier wel bij uitzonderingen daargelaten. Soms kan het niet anders.
Ach en zo zit ik inmiddels al weer volop in het werk. Wie had dat een jaar geleden gedacht? Ik niet.
Een typische dag is een bomvolle agenda met afspraken, mensen die met vragen langs komen en tussen de bedrijven door probeer ik nog wat werk te doen. Ik word een beetje geleefd naar de waan van de dag. Intussen lopen er ook allerlei onderzoeken die ontzettend veel tijd kosten om op een goede manier te doen. Structureel aan dingen werken is er dus weinig bij.
Het werk neemt mij soms zelf zo in beslag dat het mij 's nachts in mijn slaap nog achtervolgt of dat ik een paar uur wakker lig en mijn werk lig te overdenken. Jammer genoeg heb ik de helderste momenten wanneer ik dus eigenlijk zou moeten slapen. Het zal er allemaal wel mee te maken hebben met dat ik dan eindelijk de tijd en rust neem om de dingen te verwerken.
Gelukkig vind ik mijn baan leuk en dan in echt leuk. Ik word gewaardeerd en ik heb behulpzame en gezellige collega's. Alleen ik ben wel een éénpitter waardoor veel bij mij komt te liggen. Nu is grenzen aangeven mijn grootste struikelblok. Blijkbaar is deze baan dan toch voor een reden op mijn pad gekomen want ik leer in sneltreinvaart te delegeren. Iets wat voor iemand die zich te verantwoordelijk voelt en het moeilijk vindt om dingen om los te laten een hele prestatie is. Zo zie je maar weer dat dingen gebeuren om een reden. Blijkbaar moest deze baan op mijn pad komen om te leren los te laten. Doe ik dat niet dan verzuip ik namelijk binnen de kortste tijd onder een berg werk.
Nu zou ik natuurlijk er ook voor hebben kunnen kiezen om 's avonds thuis nog even achter mijn laptop te kruipen om zo achterstanden weg te werken. Ik doe dat bewust zo goed als nooit. Ik ben namelijk na een werkdag heel hard toe aan mijn rust. Ik moet alle prikkels van de dag verwerken door even iets heel anders te doen. Bovendien denk ik dat ik daardoor ook een verkeerd signaal af geef. Zo lang ik alles maar via doorwerken in de avonden en de weekenden probeer op te lossen, zal er niemand zijn die misschien denkt dat er een poppetje bij moet komen. Dus ik leg dus tussen een duidelijke grens tussen thuis en werk. En uiteraard geldt hier wel bij uitzonderingen daargelaten. Soms kan het niet anders.
Ach en zo zit ik inmiddels al weer volop in het werk. Wie had dat een jaar geleden gedacht? Ik niet.
zaterdag 17 oktober 2015
Buzz-woorden van de maand: gratis en verandering
De buzz-woorden hier in huis zijn de laatste tijd verandering en gratis. Vooral dat laatste woord doet het erg goed bij DL. Ze lijkt zich ineens bewust te worden dat dingen geld kosten. Dus toen ze de speelgoedgids van een bekende speelwinkel door bladerde, hoorde ik haar iedere keer roepen "ooh dat is heel goedkoop maar een paar euro" of "ooh dat is heel duur". Om haar namelijk beetje een idee te geven van prijzen, had ik namelijk aangegeven dat alles met meer dan een cijfes voor de komma duur is. Uiteraard is dat ook relatief maar ergens moet je toch beginnen. De verwachtingen zijn dus nu enigszins gemanaged voor de komende feestdagen;-). Ergens heeft ze ook geleerd dat je blut kan zijn. Ze begrijpt dan dat je of geen geld hebt of dat de bodem toch wel heel erg in zicht is en dat we dus slim met ons geld om moeten gaan. Dat is fijn natuurlijk maar dat kan ook tot een beetje genante momenten zorgen als ze net iets te hard in de winkel roept "ooh je bent blut" als ik aangeef dat ik daar geen centjes voor heb (of niet aan wil uitgeven). Op zulke momenten zou je toch wensen dat ze iets minder bewust is.
Ook het woord gratis bekt lekker. Zo weet iedereen inmiddels bij de Kringloop dat ze de mand met rommeltjes zo leuk vindt omdat het gratis is (zucht). En toen ik een zak marseillezeep-korrels mee kreeg op een marktje, heeft ze de verkoper ook een paar keer uitgebreid bedankt omdat we dit gratis mee kregen. De goede man vond het wel geinig. Wij achteraf ook ;-).
Inmiddels heeft ze ook allerlei manieren gevonden om geld te verdienen. Zo moet ik geld in haar spaarpot stoppen als ik een keer vloek. Ik had dat een keer in een subliem moment bedacht omdat ik het niet zo chic vindt staan als een kind van 6 jaar vloekt. Alleen is ze bijdehandt genoeg om mij erop te wijzen dat ik dat ook wel eens deed. Dus nu staat er een geldboete op. Ik stop geld in de spaarpot en ik haal eruit als zij dat doet. Inmiddels is haar spaarpot al aardig vol aan het raken want vooral in het verkeer floept er bij nogal eens spontaans iets uit. Kortom het ontbreekt haar niet aan ondernemersgeest.... mag ze er ooit maar heel veel geld mee gaan verdienen.
En dan het andere woord verandering. Ik ben dus van baan veranderd. Die verandering had dus financiële gevolgen omdat ik nu iets minder verdien (wel harder werk maar met plezier). De verandering van baan had ook financiële gevolgen want de personeelscondities kwamen te vervallen. De gevolgen voor de hypotheek heb ik weten te beperken door rentemiddeling aan te gaan. Desondanks betaal in binnenkort aanzienlijk meer voor mijn huis. De verhuisplannen zijn er nog steeds. Alleen ik heb een jaarcontract en zonder intentieverklaring krijg ik nergens een hypotheek. Nu denk ik dat ik die verklaring wel kan krijgen (hoop ik) want ze zijn heel erg tevreden over mij (joepie). Alleen het ontbreekt me aan de energie om naar een ander huis te gaan kijken en mijn huis te koop te zetten. Dus misschien dat de verhuisplannen op een iets langere baan worden geschoven. Alleen per 1 januari 2016 vervalt bij mijn nieuwe werkgever het recht op hypotheekvoordeel voor medewerkers. Ik wil alleen geen overhaaste beslissingen nemen. En ach misschien ben ik zonder korting ook wel beter af... ik ben dan in ieder geval een stuk flexibeler met het veranderen van baan als ik dat mocht willen want mijn woonlasten blijven dan hetzelfde.
En ook hebben we dochter op een andere judoschool gedaan. Maandenlang liep ML al te mopperen op de manier van lesgeven. Hij vond het allesbehalve goed. Voor de judo-kenners ML heeft een vierde dan dus hij weet wel wat van judo. Hij is een paar keer gaan praten met de leraren daar maar het mocht niet veel helpen. Dus namen we een drastische beslissing, we haalden DL van judo af en gingen ergens anders kijken. Die andere school was een verademing: wat een verschil en wat een goede lessen. Dus elke zaterdagochtend stappen we nu in de auto om DL om haar 15 km verder naar judoles te brengen. Gelukkig vond ze daar meteen een ander meisje waar ze het goed mee kon vinden en ze vindt het daar zelf ook leuker. Ze komt iedere keer met een stralend koppie van plezier naar buiten terwijl ze voorheen het maar niks vonden.
Inmiddels is DL ook uit haar peuterbed gegroeid. Dus ook daar moest vervanging voor komen. Na een paar dagen MP te hebben afgestruind, vonden we een prachtig bed. Het was misschien niet de hoogslaper die zij zo graag wilde, maar dit bed is ook mooi. En ik vind het ook wel een fijn gevoel om te weten dat ze midden in de nacht er niet uitknikkert. Nu nog een matras en dekbed en dan kan ze in haar nieuwe bed gaan slapen.
Ach ja en zo modderen we hier verder aan. Met hopelijk veel gratis dingen ;-) en iets minder veranderingen.
Ook het woord gratis bekt lekker. Zo weet iedereen inmiddels bij de Kringloop dat ze de mand met rommeltjes zo leuk vindt omdat het gratis is (zucht). En toen ik een zak marseillezeep-korrels mee kreeg op een marktje, heeft ze de verkoper ook een paar keer uitgebreid bedankt omdat we dit gratis mee kregen. De goede man vond het wel geinig. Wij achteraf ook ;-).
Inmiddels heeft ze ook allerlei manieren gevonden om geld te verdienen. Zo moet ik geld in haar spaarpot stoppen als ik een keer vloek. Ik had dat een keer in een subliem moment bedacht omdat ik het niet zo chic vindt staan als een kind van 6 jaar vloekt. Alleen is ze bijdehandt genoeg om mij erop te wijzen dat ik dat ook wel eens deed. Dus nu staat er een geldboete op. Ik stop geld in de spaarpot en ik haal eruit als zij dat doet. Inmiddels is haar spaarpot al aardig vol aan het raken want vooral in het verkeer floept er bij nogal eens spontaans iets uit. Kortom het ontbreekt haar niet aan ondernemersgeest.... mag ze er ooit maar heel veel geld mee gaan verdienen.
En dan het andere woord verandering. Ik ben dus van baan veranderd. Die verandering had dus financiële gevolgen omdat ik nu iets minder verdien (wel harder werk maar met plezier). De verandering van baan had ook financiële gevolgen want de personeelscondities kwamen te vervallen. De gevolgen voor de hypotheek heb ik weten te beperken door rentemiddeling aan te gaan. Desondanks betaal in binnenkort aanzienlijk meer voor mijn huis. De verhuisplannen zijn er nog steeds. Alleen ik heb een jaarcontract en zonder intentieverklaring krijg ik nergens een hypotheek. Nu denk ik dat ik die verklaring wel kan krijgen (hoop ik) want ze zijn heel erg tevreden over mij (joepie). Alleen het ontbreekt me aan de energie om naar een ander huis te gaan kijken en mijn huis te koop te zetten. Dus misschien dat de verhuisplannen op een iets langere baan worden geschoven. Alleen per 1 januari 2016 vervalt bij mijn nieuwe werkgever het recht op hypotheekvoordeel voor medewerkers. Ik wil alleen geen overhaaste beslissingen nemen. En ach misschien ben ik zonder korting ook wel beter af... ik ben dan in ieder geval een stuk flexibeler met het veranderen van baan als ik dat mocht willen want mijn woonlasten blijven dan hetzelfde.
En ook hebben we dochter op een andere judoschool gedaan. Maandenlang liep ML al te mopperen op de manier van lesgeven. Hij vond het allesbehalve goed. Voor de judo-kenners ML heeft een vierde dan dus hij weet wel wat van judo. Hij is een paar keer gaan praten met de leraren daar maar het mocht niet veel helpen. Dus namen we een drastische beslissing, we haalden DL van judo af en gingen ergens anders kijken. Die andere school was een verademing: wat een verschil en wat een goede lessen. Dus elke zaterdagochtend stappen we nu in de auto om DL om haar 15 km verder naar judoles te brengen. Gelukkig vond ze daar meteen een ander meisje waar ze het goed mee kon vinden en ze vindt het daar zelf ook leuker. Ze komt iedere keer met een stralend koppie van plezier naar buiten terwijl ze voorheen het maar niks vonden.
Inmiddels is DL ook uit haar peuterbed gegroeid. Dus ook daar moest vervanging voor komen. Na een paar dagen MP te hebben afgestruind, vonden we een prachtig bed. Het was misschien niet de hoogslaper die zij zo graag wilde, maar dit bed is ook mooi. En ik vind het ook wel een fijn gevoel om te weten dat ze midden in de nacht er niet uitknikkert. Nu nog een matras en dekbed en dan kan ze in haar nieuwe bed gaan slapen.
Ach ja en zo modderen we hier verder aan. Met hopelijk veel gratis dingen ;-) en iets minder veranderingen.
dinsdag 22 september 2015
Weer terug bij mezelf
Inmiddels werk ik al weer vijf weken in mijn nieuwe baan. En ik heb het er naar mijn zin. Ik ga nog net niet elke dag fluitend naar mijn werk (je moet niet overdrijven) maar veel scheelt het niet. Vanaf dag 1 voelde het alsof ik in een warm bad terecht kwam. Ik kon al snel dingen oppakken waardoor ik ook meteen iets kon toevoegen en mijn meerwaarde kon laten zien. Dat wat ik tot nu heb gedaan wordt gewaardeerd en dat voelt zo fijn. Inmiddels zit ik dus tot over mijn oren in het werk. Heel soms word ik overvallen door een paniekmomentje. Dan word ik overvallen door de hoeveelheid werk en weet ik even niet meer waar ik moet beginnen. Ik heb namelijk de eigenschap dat ik alles heel erg goed wil doen en ik kan nu eenmaal niet alles doen. Uiteindelijk realiseerde ik me dat ik in mijn overleg met mijn manager duidelijk mijn grenzen moet aangeven. Is hij het niet eens mijn prioriteitsstelling dan trekt hij automatisch wel aan de bel. Dat heeft hij nog niet gedaan dus so far so good.
Het enige nadeel is dat ik elke avond bekaf ben. Ik val als ik mijn kussen voel als een blok in slaap om in de ochtend wakker te worden in half comateuze toestand. Gelukkig blijf ik niet in die toestand hangen maar het duurt wel even voordat ik echt wakker ben. In het weekend slaap ik meestal het klokje rond. Was ik voorheen nog redelijk actief 's avonds. Nu ben ik blij als ik op de bank kan ploffen en even helemaal niks hoef te doen. Ik houd mezelf maar voor dat het een kwestie van wennen zal zijn.
Ondanks de vele nieuwe indrukken en de vermoeidheid ben ik vooral blij met de nieuwe baan. Het geeft me weer positieve energie en ik vind het weer leuk om dingen aan te pakken en in te verdiepen. Hoe groot en schril is het contrast met vorig jaar. Ik was toen een wanhopig hoopje mens die zich probeerde staande te houden in een onhoudbare situatie. Ik kan me nu bijna niet meer begrijpen dat ik het zo lang heb volgehouden. Ik ben nu vooral blij en opgelucht om te weten en te ervaren dat het ook heel anders kan.
Maar goed het lijkt erop dat ik eindelijk op mijn plek zit. Ik zit inmiddels weer goed in mijn vel. Als ik nu binnenkort ook weer wat meer energie krijg dan ben ik een heel tevreden en gelukkig mens. Wie had dat vorig jaar rond deze tijd gedacht? Ik niet in ieder geval.
Het enige nadeel is dat ik elke avond bekaf ben. Ik val als ik mijn kussen voel als een blok in slaap om in de ochtend wakker te worden in half comateuze toestand. Gelukkig blijf ik niet in die toestand hangen maar het duurt wel even voordat ik echt wakker ben. In het weekend slaap ik meestal het klokje rond. Was ik voorheen nog redelijk actief 's avonds. Nu ben ik blij als ik op de bank kan ploffen en even helemaal niks hoef te doen. Ik houd mezelf maar voor dat het een kwestie van wennen zal zijn.
Ondanks de vele nieuwe indrukken en de vermoeidheid ben ik vooral blij met de nieuwe baan. Het geeft me weer positieve energie en ik vind het weer leuk om dingen aan te pakken en in te verdiepen. Hoe groot en schril is het contrast met vorig jaar. Ik was toen een wanhopig hoopje mens die zich probeerde staande te houden in een onhoudbare situatie. Ik kan me nu bijna niet meer begrijpen dat ik het zo lang heb volgehouden. Ik ben nu vooral blij en opgelucht om te weten en te ervaren dat het ook heel anders kan.
Maar goed het lijkt erop dat ik eindelijk op mijn plek zit. Ik zit inmiddels weer goed in mijn vel. Als ik nu binnenkort ook weer wat meer energie krijg dan ben ik een heel tevreden en gelukkig mens. Wie had dat vorig jaar rond deze tijd gedacht? Ik niet in ieder geval.
Abonneren op:
Posts (Atom)