Dagje uit

Vorig jaar kreeg ik van moeder haar airmiles kaart waar een heleboel airmiles opstonden. Dit jaar heb de airmiles verzilverd voor toegangskaartjes naar de Efteling en het Dolfinarium. Zo kunnen we “gratis” naar een attractiepark. De kaartjes lagen al een tijdje in de kast. Iedere keer als we een dagje weg hadden gepland dan viel het of letterlijk in het water of kwam er wat anders tussen. Woensdag was het dan eindelijk zo ver: we zouden met zijn drietjes naar het Dolfinarium gaan. De Efteling staat pas op de agenda als de schoolvakanties voorbij zijn want daar is, was mijn redenering, het nu veel te druk met als gevolg dat je overal veel te lang in de rij moet staan. Een aantal jaren geleden was ik met een vriendin en haar zoontje naar het Dolfinarium geweest en toen viel de drukte daar reuze mee. Kortom ik dacht dat het nu ook wel mee zou vallen. De avond ervoor vertelde we dochterlief dat we naar de dolfijnen gingen kijken en dat er ook een zeemeermin zou zijn tijdens de dolfijnenshow. Ook zouden er speeltuinen zijn, vertelden we haar. Dochterlief stuiterde van enthousiasme door het huis. De volgende ochtend konden we wat haar betreft niet snel genoeg vertrekken.

 

De eerste tekenen van grote drukte toonden zich al bij de afrit. We moesten achteraan op de vluchtbaan aansluiten. Het was een stukje van nog geen 4 kilometer van de afrit naar het parkeerterrein maar daar hebben we bijna een uur over gedaan. Als het aan mij zou hebben gelegen dan waren we omgedraaid om vervolgens op de Veluwe ergens te gaan wandelen maar ja je hebt een kind ergens heel enthousiast over gemaakt dus dan ga je er maar in mee. Eenmaal aangekomen moesten we de auto op een grasveld parkeren. Voordeel was dat dit gratis was dus zo hadden we al mooi de parkeerkosten bespaard. Bij de kassa’s viel de drukte nog mee (moest kaartjes omwisselen) maar eenmaal binnen was het gewoon druk, veels te druk. Bij de ingang hadden we een dagprogramma ontvangen zodat we precies wisten wanneer er ergens een show was of wanneer de dieren werden gevoerd. Alleen als je daar dus niet ruim van tevoren stond dan stond je ergens achteraan waardoor dochterlief als je haar niet op je schouders nam niets zag. Maar goed je gaat naar de dolfijnen kijken dus je begint met de grote dolfijnenshow. Ik zag vanuit mijn ooghoek dat ze net het hek opdeden om de mensen buiten in rijen op te stellen zodat men iets voor aanvang naar binnen kon om een plaatsje te zoeken. We hebben drie kwartier in de brandende zon buiten gestaan. Om ons heen werd licht gemopperd, anderen lieten het gelaten over zich heen komen en kinderen waren aan het dreinen. Ik heb talloze keren aan dochterlief verteld dat nu echt zo naar binnen konden en ondertussen hielden we haar bezig door haar wat te eten en te drinken geven. Mijn opluchting was groot toen we naar binnen mochten. Dochterlief vond de dolfijnenshow leuk. Haar hele koppie straalde toen ze een dolfijn omhoog uit het water zag springen. Toegegeven dat is ook spectaculair om te zien. Kortom de show vond ze leuk en daarvoor doen we het natuurlijk. Alleen merkte ze wel op dat ze geen zeemeermin had gezien. Tja zij had zich heel even laten zien via een geprojecteerde foto op water en dan ook alleen nog haar gezicht. Dochterlief had haar spartelend in het water verwacht. Ik had daar ook meer van verwacht.

 

Na de dolfijnen zijn we nog naar een zeeleeuwenshow geweest. Dat was leuk opgezet. We waren toen al zo’n kleine 2 uur verder en hadden nog weinig van het rest van het park gezien. Manlief haakte af. Hij heeft een hekel aan grote menigtes dus hij ging ergens op een bankje zitten terwijl ik met dochterlief verder het park in ging. Helaas was ze toen al helemaal doorgedraaid van het lange wachten bij de show, het zitten in de auto en de massa mensen om haar heen. Ze had nergens meer zin in. Ook nadat we een ijsje hadden gegeten, was de zin ver te zoeken hoe enthousiast ik over alles ook probeerde te doen. Ze heeft nog even gespeeld in de speeltuin maar ze vond de meesten nog net iets te eng (met van die touwbruggen) of ze was er weer net iets te groot voor. Na drie uurtjes wilde ze eigenlijk wel heel graag naar huis. Mijn laatste poging om dan naar de dolfijnen buiten te kijken hielp ook niet meer. Ze wilde alleen nog maar weg. Dat hebben we dus ook gedaan. Ze zat nog niet in haar autostoeltje of ze viel in slaap. Dus het was een goede beslissing om weg te gaan.

 

Ik vroeg me na dit dagje wegje af of we kinderen er wel een plezier mee doen om ze naar al die amusementsparken mee te slepen vooral als het zo druk is. De meeste kinderen liepen te jengelen of waren aan het huilen. Op zich best logisch want ze werden regelmatig onder de voeten gelopen of opzij geduwd. Het lijkt in zo’n park soms wel of er geen regels meer zijn behalve dan dat jouw kind vooraan moet staan en de beste plek moet hebben en iedereen daarvoor moet wijken. Wij hebben besloten om niet meer in de schoolvakanties naar een park te gaan. We vinden het te druk. Vorig jaar zijn we in september een keer naar Blijdorp geweest terwijl iedereen weer aan het werk was en de meeste kinderen op school zaten. Het was heerlijk rustig en we hebben een ontzettende leuke dag gehad. Dochterlief heeft het daar nog steeds over. We gaan dus pas naar de Efteling ergens in september als dochterlief een studiedag heeft of desnoods houd ik haar op woensdag een keer thuis. Volgens een collega die een seizoenkaart voor de Efteling heeft,  kun je op gewone werkdagen overal doorlopen en is het relatief rustig. Uiteindelijk gaat het er wel om dat we een leuke dag samen hebben en helaas viel ons bezoekje aan het Dolfinarium dus een beetje tegen. En dat is best jammer.

MoestuinMaandag = MoestuinDinsdag & Inmaken

Moestuin

Ik heb besloten om MoestuinMaandag 1x in de twee weken te doen. Het is niet zo dat er niets gebeurd. Er gebeurt namelijk een heleboel. Ik krijg namelijk steeds meer trosjes tomaten aan mijn planten. De tomaten worden ook zienderogen groter. Als ze nu ook nog rood worden dan gaat het grote smullen van eigen (moes)tuin pas echt beginnen. Intussen hebben we al wel van alles geoogst. Vorige week zaterdag hebben we een grote ronde courgette geplukt. Het was de bedoeling om deze afgelopen weekend te verwerken maar mijn darmen dachten daar wat anders over. Het is de bedoeling dat de courgette deze week nog in een ovenheerlijke Griekse groenteschotel wordt verwerkt.

De sperziebonen doen het ook supergoed. Elke dag plukt dochterlief wel een paar boontjes. Vandaag hebben we voor het eerst met zijn allen van de sperziebonen kunnen eten omdat er meer dan genoeg hing. En ooh wat waren die boontjes lekker. Het lijkt wel alsof alles uit eigen tuin vele malen beter smaakt. Het zal er wel aan liggen dat ze zo goed als meteen worden verwerkt dus verser en puurder dan dat kun je het niet eten. Voor de rest hebben we elke week wel een paar frambozen, heel soms een aardbei, hebben we een heerlijke maaltijdsalade kunnen eten met sla uit eigen tuin en knippen we af en toe wat kruiden uit de tuin om deze in het eten te verwerken. Het is jammer dat het niet genoeg is om er de hele week van te kunnen eten en dat ik daardoor op de supermarkt moet terugvallen. Vanwege de vakantie wordt 4 weken lang geen biologische groente- en fruittas door de plaatselijke boer bezorgt. Jammer al snap ik ook wel dat hij voor een paar tassen niet de halve regio gaat afrijden terwijl er op de boerderij ook nog genoeg werk ligt.

Tja en dan moet ik toch steeds vaker terugdenken aan mijn oudtante. Vroeger als klein kind wilde ik altijd graag naar haar toe als ik een paar dagen bij mijn tante ging logeren. Mijn oudtante had een hele lange pijpenlade tuin die ze helemaal omgebouwd had tot moestuin. Elk jaar werd de oogst verwerkt in weckpotten en stonden de plankjes in de kelder vol met ingemaakte groente. Op zolder hingen aan touwtjes de appelschijfjes te drogen. Magisch vond ik dat als kind om mee te helpen in de tuin. Ik heb daar uren op mijn knietjes gelegen om alle boontjes maar te kunnen plukken. 's Avonds maakte mijn oudtante dan altijd dat klaar wat we die dag hadden geplukt en mijn tante kreeg bij het ophalen van mij meestal nog wat groente voor thuis mee. Mijn oudtante is zo'n kleine 10 jaar geleden overleden om de respectabele leeftijd van 97 jaar oud. Inmaken en wecken deed ze al jaren niet meer. Maar toch zal ze in mijn herinnering altijd als die lieve oudtante met haar prachtige tuin blijven. 

Close-up van één van de vele trosjes tomaten die aan de
planten hangen.

Een hoekje met tomatenplanten in potten en olijfolieblikken.

De sla is hard bezig om ervoor te zorgen dat wij sla uit eigen
tuin kunnen eten. 

Voortuin met courgettes. De planten worden steeds groter.
Ik heb drie courgettes ontdekt. Inmiddels heb ik er ook
al eentje geoogst. Deze gaat deze week nog in  de Yemista
(Griekse gevulde groente met rijst). 

Nog meer tomatenplanten in de voortuin. De buren hebben
ze inmiddels ook ontdekt. Ze grapten dat ze binnenkort wel een
paar tomaten kwamen halen. Tja ik heb toch echt hele andere
plannen met mijn tomaten... als ze ooit rood worden.

Inmaken

De laatste twee jaar ben ik ook begonnen met inmaken. Ik begon het eerste jaar heel voorzichtig met een paar potjes jam. Vorig jaar breidde ik het uit tot tomatensaus, tomaten- en paprikapuree en zoetzure courgette. Vooral de courgette is erg lekker en een dankbaar kadootje om weg te geven.

Langzaam ben ik dit jaar weer begonnen met inmaken. Twee weken geleden heb ik onderstaande potjes jam gemaakt. Vorig jaar had ik zo veel gemaakt dat ik het hele jaar geen jam heb hoeven te kopen. Kijk en daar doe ik het voor. 

Afgelopen week heb ik ook zoetzure courgette gemaakt. Het hele huis rook naar de azijn en uien maar daar hebben we nu wel 9 potjes zoetzuur voor terug. Inmiddels heb ik één potje weggegeven. 

Inmaken of wecken doe ik alleen met fruit dat in de aanbieding is waardoor het ook aantrekkelijk in prijs blijft. Soms verwerk ik ook fruit dat overrijp dreigt te worden, al verwerk ik die dan eerder in ijs of in een smoothie. 

Doel is om dit jaar voldoende tomatensaus te maken met hopelijk ook van de tomaten uit eigen tuin. Daarnaast wil ik weer voldoende jam hebben zodat ik er weer een jaar tegen kan. En dan wil ik nog de paprikapuree maken. Het is even een klusje maar het smaakt zo veel beter. Ik wil alleen nog een goed alternatief vinden voor geleisuiker. Honing heb ik al geprobeerd maar ik vind dat te kostbaar en het resultaat was ook minder. Heeft iemand ervaring met andere geleermiddelen?

Twee potjes jam  van aardbeien en zwarte bes. De zwarte bes
komt uit eigen tuin. En nog een potje aardbeien jam gezoet
met honing.

De zoetzure courgette. Er staan 8 potten dus dat is voldoende
voor de komende tijd. 

Rommelende darmen

De laatste paar dagen voelde ik me niet lekker. Ik was moe, prikkelbaar en erg misselijk. Zaterdagmiddag werd die misselijkheid alleen maar erger en had ik het gevoel alsof er een legertje wormen in mijn darmen huishield. Alles rommelde en borrelde. Manlief stelde voor om nog even met zijn drietjes naar de winkel te gaan want dochterlief had al een tijdje een fietshelm nodig. Ik denk dat ik beter thuis had kunnen blijven want ik was alles behalve gezellig en volgens manlief was ik een draak in de auto. Kortom als ik zo ben dan is dat meestal een teken dat ik ver over mijn grenzen ben heen gegaan, het alleen niet wil aangegeven omdat ik wel gezellig mee wil doen maar uiteindelijk alles behalve gezellig ben.

Zaterdagavond ging dochterlief relatief laat naar bed. We hadden nog lang zitten natafelen. Na het eten voelde ik me ook even wat beter dus ik dacht dat het misschien eraan had gelegen dat ik de hele dag weinig had gegeten. Dochterlief lag nog niet in bed toen mijn darmen lieten weten dat ze de strijd opgaven. Om een lang verhaal kort te maken en jullie de smerige details te besparen: ik heb de hele nacht op het toilet gezeten. Als ik daar niet zat dan lag ik onder een dekentje voor de tv. Dankzij History TV heb ik een marathon Storage Wars en Pawn Stars gezien. Bij Restoration Guy haakte ik af. Ik dacht me toen goed genoeg te voelen om weer naar bed te gaan. Het was inmiddels al 4.30. Eenmaal in bed heb ik manlief ook een onrustige nacht bezorgd want ook toen moest ik er ieder half uur uit. De hele zondag was ik bekaf want ik had amper geslapen. Mijn dieet bestond uit slappe thee en geroosterd brood.

Als ik vandaag op werk niet absoluut iets af moest hebben en ik niet zo afhankelijk was van de input van iemand die morgen op vakantie gaat, dan was ik thuis gebleven. Ik voel me namelijk nog helemaal niet lekker. Mijn darmen rommelen nog steeds. Het is dat ik amper iets eet waardoor het nu rustiger is.

Een collega vertelde heel vrolijk dat zij daar onlangs ook last van had en dat er blijkbaar op kantoor weer van alles rondgaat. Sinds ik hier werk, heb ik hier al zo’n 6x last van gehad. Voorheen had ik dit zelden tot nooit. Ik hoop dat het snel weer over is. Het is niets aan om je als een vaatdoek te voelen. Ik vertel me zelf maar dat het wel goed voor de lijn is. Alleen wel een beetje een drastische manier van afvallen.  

Het sloopbedrijf en bakken

Onze auto is inmiddels al 9 jaar oud. Eerlijkheidshalve moet ik erbij zeggen dat wij twee auto’s hebben waarvan de oudste dus 9 jaar oud is. Inmiddels is er al veel vervangen in de auto dus onder de motorkap heeft de auto al ware verjongingskuur ondergaan. Begin 2011 hebben we laatste grote reparaties laten uitvoeren waarna we hebben voorgenomen dat dit ook de laatste waren. Het is het niet meer waard om grote reparaties aan de auto te doen. Nu wil het dat de rubber bij het voorportier volledig is versleten. De stukken rubber vallen eraf en tijdens het rijden voelde je soms de (frisse)  lucht  langs de kieren van het portier komen. Manlief ging dus bij de garage langs om te vragen hoe duur het vervangen van zo’n rubber was. Het geintje zou €280 kosten. Ik heb nog geopperd om dan maar gewoon tochtstrippen er zelf op te plakken, al weet ik niet of dit lang zou houden.

Afgelopen weekend ging manlief naar een winkel waar ze alles voor de auto verkopen van olie tot aan onderdelen. Zij verwezen hem naar een sloopbedrijf. Gisteren ging manlief dus daar naar toe in de hoop om het rubber voor een leuk prijsje te kopen. En ja hoor er was keuze te over op de sloop. Voor €10 mocht hij een “nieuw” rubber hebben en voor een six-pack bier wilden ze het ook nog monteren nadat ze zagen hoe onhandig manlief bezig was (twee linkerhanden).

Zo hebben we dus €270 plus eventuele montagekosten kunnen besparen. Het six-pack bier moet daar dan nog van af maar dan is het nog altijd een besparing van €260-265. Dat is snel verdiend. Het is iets dat we nu in ons achterhoofd houden want dit is een makkelijk manier van besparen voor eventuele toekomstige eenvoudige reparaties.

Ooh en nog wat anders ik ben serieus aan het overwegen om me aan te melden voor het tweede seizoen Heel Holland Bakt. Moet alleen manlief nog zo gek krijgen om het idee te steunen. Dus wie weet, ben ik ooit op tv te bewonderen met mijn baksel als ik de voorselectie al überhaupt zou overleven.

Een lief mens

Ik heb een collega en dat is gewoon een lief mens. Het is één van de weinige mensen op kantoor waar ik echt goed mee kan opschieten. We staan ongeveer het zelfde in het leven en we zijn daarbij ook alle twee helemaal gek van dezelfde muziek. Ik heb met haar altijd de leukste gesprekken.

Onlangs werkte ze 25 jaar bij het bedrijf. Een collega kwam met het idee om dingen in een mand te doen die je doet denken aan haar. Ik had nog een veel te klein t-shirt liggen van onze favoriete rockband met handtekeningen. Eigenlijk liep ik al een tijdje te dubben wat ik er mee aan moest. Dus ik heb het aan haar gegeven. Ze was er ontzettend blij mee en het t-shirt werd ingelijst. Zo was mijn t-shirt toch nog bij de juiste persoon terecht gekomen.

Omgekeerd krijg ik regelmatig wat van haar. Zo heb ik een keer een pak luiers gehad maar ook het winkeltje inclusief mini’s van A.H. Dochterlief speelt er elke dag mee. Vorige week gaf ik aan dat ik voordat de school weer begint sportschoenen voor dochterlief moet kopen. Ze vroeg meteen spontaan welke maat mijn dochtertje had want ze had nog wel een paar schoenen staan van haar jongens. Deze week gaf ze mij een paar hele mooie sportschoenen met klittenband. Dochterlief kan de schoenen dus makkelijk zelf aan en uit doen.

Ik vind het zo lief van haar dat ze dit doet. Ze weet het niet maar ze heeft me hiermee enorm geholpen.

Een heerlijk weekend

Ooh wat was dit weekend mooi weer. Ik ben iemand die helemaal opbloeit als het zonnetje zich laat zien en als de temperatuur dan ook nog oploopt dan ben ik helemaal in mijn nopjes. Ik vind het dus heerlijk dit warme weer. De hele dag leven we buiten en vergeten we dat er een binnen is.

Zaterdagochtend werd ik redelijk vroeg wakker. Dochterlief en ik stonden op en ontbeten samen. Daarna gingen we naar de winkel om een paar boodschapjes te doen. Nu staat er in mijn dorp elke zaterdag een grote fruitkraam. Het fruit wordt verkocht tegen redelijke prijsjes plus soms bundelen ze fruit. Dus dan kun je voor €5 2 bakjes aardbeien en bakje frambozen of bramen krijgen. Ik koop er dus regelmatig fruit ter aanvulling van de groente- en fruittas. Helaas is het wel zo dat het fruit niet lang bewaart kan blijven, dus het of met beleid kopen of snel verwerken. Dit weekend had de fruitkraam een speciale aanbieding 4 bakjes aardbeien voor €5. Ik dacht dus meteen aan aardbeienjam, aardbeienijs en fruitsalade. Nu had ik ook nog zwarte bessen staan uit de tuin die hoognodig moesten worden verwerkt. Kortom we kwamen thuis en zijn meteen de keuken ingedoken. Na een uurtje van schoonmaken, snijden en roeren rook de keuken naar aardbeien en was ik drie potjes jam rijker en stond de ijsmachine aardbeien-yoghurtijs te draaien. De rest van de middag werd gevuld met speeltuin, tuin en een beetje rommelen in en om het huis. Aan het einde van de middag doken we weer samen de keuken om courgette-koekjes te maken. Ik denk dat dochterlief mijn blogje van vrijdag heeft gelezen want tot mijn grote verbazing at ze twee van deze koekjes op. Als ze wil, is ze dus best bereid om iets anders te proberen ;-).  

Zondag hebben we weer de hele dag in de tuin gezeten. Het strand hebben we maar gelaten voor wat het was. Ik had echt geen zin in grote groepen mensen. Bovendien bestond er een hele grote kans dat we de auto niet eens kwijt konden. Dus waarom al die moeite als je lekker relaxed met alles onder handbereik in de tuin kan zitten? Dochterlief heeft de hele dag in haar bikini rond lopen rennen. Af en toe nam ze een verfrissende duik in het badje. Op een gegeven moment hoorde ze ook dat haar buurjongetje thuis is. Dan wil zij meestal maar één ding en dat is met hem spelen. Dochterlief is een sociaal meisje dat graag met andere kinderen speelt. Helaas is het buurjongetje meer op zichzelf. Vorige week riep hij haar eerst om vervolgens toen ze naar hem toe kwam de deur in haar gezicht dicht te gooien. Een paar dagen daarvoor had hij gezegd op de vraag of hij bij ons thuis kwam spelen dat hij de hele dag moest knutselen. Ook deze keer was hij een flinke tijd alleen aan het spelen. Dochterlief probeerde ondertussen aan de andere kant van de schutting contact met hem te maken. Uiteindelijk hapte hij toe en vroeg hij of ze kwam spelen. Dochterlief stuiterde van enthousiasme door het huis. Alleen ik had geen idee of zijn ouders het wel goed vonden. Dus vroeg ik aan hem om dat te vragen. Zijn moeder gaf aan dat ze die middag weggingen dus ze kon niet komen. Dochterlief was zwaar teleurgesteld. Ik had een beetje de pest erin want zo gaat dat nu al een paar weken. Op haar verjaardag kwamen ze ook al een uur te laat aanzetten terwijl ik duidelijk de tijd op de uitnodiging had staan. Het was zelf zo dat ik aangebeld heb met de vraag of ze het niet waren vergeten. Uiteindelijk kwamen ze en was het wel een gezellige middag. Gisterenmiddag is het buurjongetje de hele middag in de tuin geweest. De buren zijn niet weggeweest. Kortom dochterlief had best daar kunnen spelen. Ik kan me heel goed voorstellen dat je niet altijd zin hebt om een vriendje of vriendinnetje van je kind over de vloer hebben. Alleen zeg dat dan gewoon dat je vandaag daar geen zin in hebt of dat je alleen wilt zijn met je gezinnetje. Dat begrijp ik. Nu zijn de buren nogal op zichzelf gericht dus dat is ook een verklaring. Ik zelf steek anders in elkaar en vind het gezellig als dochterlief lekker zou spelen met andere kinderen bij mij thuis. Mijn deur staat eigenlijk altijd wel open. Dochterlief begreep er in ieder geval niets meer van want buurjongetje zou weg gaan en is vervolgens de hele dag thuis. Dat valt echt niet uit te leggen aan een kind. Toen ze ’s avonds in bed lag, vertelde ze ook dat ze dat het minste leuke vond van de dag. Als ouder probeer je dan maar zo goed mogelijk uit te leggen dat je niet altijd met elkaar kunt spelen. Hopelijk krijgt ze snel meer vriendjes zodra ze naar school gaat. Ze heeft nu wel een paar andere kindjes waar ze mee speelt maar dat zijn speeltuin-vriendjes. Tot thuis spelen is het met die kindjes nog nooit gekomen.

De rest van de dag hebben we er uiteindelijk wel een leuke dag van gemaakt. ’s Avonds hebben we nog ge-bbdqd in de tuin. Dochterlief heeft gefascineerd toe staan kijken hoe manlief in de weer was boven het vuurtje. Ook dit at ze gewoon mee (??? - joepie). Als beloning hebben we nadien nog marshmellow staan grillen.

Dit zijn de dagen die ik het fijnste vind en waar ik het meeste van kan genieten. Het hoeft allemaal niet duur en luxe te zijn. In de tuin kun je ook heerlijk genieten. Daar kan geen strandtent tegenop.

Kinderen en eten

Tijdens de vakantie is dochterlief flink verwend door haar Griekse opa en oma. Wilde ze een ijsje dan kreeg ze een ijsje. Wilde ze spaghetti dan werd dat klaargemaakt. Daar waar ze thuis netjes haar groene groente op eet (een andere kleur is een beetje gek) en een redelijk gebalanceerd dieet heeft,  leek ze daar te leven op een dieet van een citroendrankje, ijsjes en spaghetti. Als ik er iets tegen in wilde brengen dan werd dat weggewuifd of als ik even weg was dan kreeg ze toch wat ze graag wilde. Ik besloot dus op een bepaald moment om er maar in mee te gaan. Opa en oma zien hun kleinkind zelden dus deels snap ik dat verwennen wel weer. Het is alleen jammer dat het met een overdosis suiker moeit. Iets wat wel indruist tegen mijn principe. Eenmaal thuis was ik vastbesloten om hierin snel verandering te brengen. Daar kwam dan alleen nog haar verjaardag tussen door. Tja en nu komt het: na zo’n weekje eten wat dochterlief wil, is het niet zo makkelijk om te buigen naar weer haar standaard dieet. Het woord ijsje hoor ik meerder malen per dag en ’s avonds weet ze ook precies wat ze wil eten. Ik bepaal uiteraard wel wat ze eet maar dochterlief laat het gros van haar eten staan. Het is niet zo dat het niet lekker is maar zij heeft nog wat anders in haar hoofd. Deze kentering is deels te wijten aan de vakantie.

Toch is het ook deels mijn schuld. Toen dochterlief klein was, kookte ik in eerste instantie apart voor haar. Ik meende dat bepaalde gerechten voor haar niet geschikt waren omdat ze te gekruid waren of niet echt kindvriendelijk. Ik kan nu wel alle haren uit mijn hoofd trekken van spijt want ik had haar gewoon mee moeten laten eten. Ik denk (althans hoop) dat je zo een makkelijke eter krijgt. Nu wordt alles met grote argusogen bekeken. Was het in eerste instantie nog gewoon bah, inmiddels heeft ze haar strategie verandert in “dit eten is voor papa en mama” of “dat eet ik als ik een beetje groter ben”. Wanneer ze meent dat ze groot genoeg is voor bepaalde dingen, dat is een groot vraagteken.

Manlief vindt ze dat ze best goed eet. Ik vind dat ze niet gevarieerd genoeg eet. Kortom ik wil er verandering in brengen. Koken doen we al samen dus het trucje van samen koken doet ook eten werkt niet bij ons. Wij koken namelijk al samen sinds dochterlief een beetje redelijk stevig op een stoel naast mij bij het aanrecht kan staan. Dochterlief helpt inmiddels met het schillen van de komkommer en de aardappels, snijdt (sorry hakt) de champignons in stukjes, rolt deeg met deegroller, is een kampioen mixer en roert ook in de pannen. Je zou zeggen het is een Junior Masterchef in opleiding.

Dus we gooien het over een andere boeg vanaf dit weekend. Ik bied haar drie maaltijden aan. Als tussendoortje mag ze fruit. Zelfgebakken lekkernijen of een koekje laten we dus even voor wat het is. Ook ga ik de appelsap beperken tot één beker per dag in plaats van de twee bekers. Dat is ook beter voor haar tandjes. Ook gaat ze volledig mee-eten met de pot. Eén keer in de week wil ik haar dan laten kiezen wat ze mag eten. Ik ben benieuwd of het gaat werken. Hopelijk wordt ze niet nog dunner dan ze al is want het is een dun meiske. Gelukkig werkt de moestuin wel. Ze vindt alles wat daar vandaan komt lekker. Dat is toch al iets.