Rust, reinheid en regelmaat

De drie R-en: ik ben er wel van. Iedereen hier in huis lijkt er wel bij te varen. Sinds ik ziek thuis ben, is de regelmaat hier veranderd. Alles loopt in een rustiger tempo en ik vind het heerlijk. Ik vind het fijn om niet meer na een lange werkdag snel een hap in elkaar te draaien zodat dochterlief nog enigszins op tijd in bed ligt. Ik vind het fijn dat ik nu meer tijd voor haar heb om uren te kunnen knutselen en samen kleurboeken vol te kleuren. Wist je trouwens dat kleuren heel therapeutisch en rustgevend is? Het is leuk om samen filmpjes op youtube voor 1.000 miljoenste keer samen te kijken. Ik vind het heerlijk om me te verliezen in haar fantastiewereldje die voornamelijk bestaat uit prinsessen en elfjes. Als ze later groot wordt, wil ze trouwens prinses worden. Ik geniet intens van onze gesprekjes samen. Sinds ik thuis ben, lijkt het er ook op dat dochterlief ineens veel meer over dingen praat. Als ik er wat dieper bij stil sta, heerst er gewoon meer rust in huis. De gejaagdheid is weg. 

Toch zijn er natuurlijk dagen bij dat er dingen moeten en we niet naar de waan van de dag kunnen leven. Zo had ik vorige week elke dag wel een afspraak. Ik kan dan reikhalzend uitkijken naar die lege dag in mijn agenda zonder enkele verplichting. Heerlijk vind ik het om als ik dochterlief naar school heb gebracht rustig op de bank te gaan zitten met een beker thee of koffie. Soms kijk ik naar ons aller Dr Phil, soms kijk ik naar trouwjurken of huizen op TLC en soms doe ik helemaal niets maar zit ik gewoon op de bank. Het kan zijn dat ik in de ochtend ook nog een uurtje lees. Daarna ben ik soort van wakker of opgeladen om iets te gaan doen. Ook daar moet je je niet al te veel van voorstellen want dat pas ik helemaal aan hoe ik me voel die dag. Dus de ene keer loop ik op te ruimen en schoon te maken en de andere keer vind ik mijn boek het allerbelangrijkste. Het gevoel van geen verplichtingen te hebben en niet geleefd te worden door de agenda van een ander vind ik heel bevrijdend. Het geeft mij de broodnodige rust die heel lang ver te zoeken was. 

Zo kan ik nu al enorm uitkijken naar over 10 dagen. Ik heb dan een week, gewoon een hele week, waar ik helemaal niets hoef te doen. Geen afspraken, gewoon helemaal niks. Luxe ten top voor mij. De komende dagen zullen wat hectischer zijn. Morgen heb ik nog een dag voor mezelf. Dochterlief wilde perse naar de opvang want haar vriendinnetje is er op donderdag ook. Dus ze mag daar een paar uur lekker spelen en uitrazen. Op een of andere manier legt mijn entertainment-programma het toch iedere keer af tegen die van de opvang. Zo jammer ;-). Maar omdat fladder dus naar de opvang wil, heb ik de dag voor mezelf. En wat leukers is er dan om je op je financien en je huishouden te storten? Dus morgen mag (beter moet) ik de administratie van huize Geld of Je Leven bijwerken en daarna wil ik nog wat in huis doen. Vrijdag komt mijn moeder om het weekend bij ons te zijn. Ik ben namelijk maandag jarig. Alleen maandag had ze al een afspraak. Wie denkt dat je als gepensioneerde rustig achter de geraniums kan gaan zitten heeft het goed mis. Mijn moeder heeft een druk eigen leventje. Gelukkig maar. Maandag heb ik dan weer een dagje voor mezelf maar moet ik me ook voorbereiden op mijn sollicitatiegesprek woensdag want volgende week dinsdag vertrek ik daarvoor al. Donderdag en vrijdag heb ik dan ook nog afspraken en dan is het rust. Ik kijk er nu al naar uit. 

Soms vraag ik me af hoe het straks verder moet als ik weer ga werken. Ik vaar namelijk beter bij rust en regelmaat dat bij de hectiek van combineren van werk en thuis. Ook daar zal ik wel weer een ritme in vinden maar hopelijk een gezonder ritme dan vroeger. 

Ooh en als iemand zich nog afvroeg wat er met de derde R reinheid is gebeurd. Dat is iets vanzelfsprekend. 

Poeh. poeh dat is een opluchting

Ik heb even een heel klein juichmomentje..... joepie. De komende twee weken is iedereen die ook maar iets met mijn reintegratie te maken heeft op vakantie of in training. Dus tot 16 maart heeft eigenlijk helemaal niemand tijd voor mij. En laat ik dat nu even helemaal niet erg vinden. 

Ik kan me de komende dagen concentreren op mijn sollicitatie. Daarna kan ik nog even tot rust komen. Om vervolgens wel weer verder te zien. Er is inmiddels wel met de arbeidsdeskundige gesproken. Dus misschien dat ik nog wat van hem hoor. 

Stom he maar het lijkt of er ineens een last van mijn schouders valt. En toch voel ik me ergens ook wel weer schuldig want had ik nog einde vorige week gebeld dan had ik deze week nog wel met iedereen kunnen spreken. Alleen een buikgriep gooide roet in het eten en zij hebben inmiddels overvolle agenda's. Toch overheerst de opluchting. Nu maar hopen dat ik half maart ook supergoed nieuws heb zodat ik niet meer terug moet.

En toen was ik weer ziek...

Donderdagavod was ik moe. Nu vond ik dat niet verbazingwekkend want ik had een middag vol afspraken gehad waarvan een sollicitatiegesprek en een intake bij de fysio therapeut. Dus ik besloot op tijd naar bed te gaan in de veronderstelling dat een goede nacht slaap alles zou oplossen. Vrijdagmiddag voelde ik me echter zo moe dat ik halverwege de midddag naar boven verdween om een middagdutje te doen. Mijn armen voelden als twee blokken beton aan en mijn rug voelde ook gespannen aan. Het middagdutje hielp niet veel. Dus ook vrijdagavond lag ik er weer vroeg in.

Zaterdagochtend werd ik helaas weer wakker met een katerig gevoel. Langzaam brak de realisatie door dat ik wel eens ziek aan het worden was. Tegen het einde van de ochtend ben ik nog naar zwemles geweest met dochterlief. Alle geluiden in het zwembad kwamen velen malen harder binnen. Wat was ik blij toen ze klaar was en overigens met een derde sticker kwam aanzetten. Thuis verdween ik weer richting bed. Daar heb ik de rest van de middag in gelegen. 's Avonds ging het mis. Weer voelde ik de pijn in mijn maagstreek naar boven komen. Nu had ik inmiddels een kleine tip gehad om de pijn te kunnen managen. Dus heb ik ergens tot diep in de nacht me  op mijn buikademing geconcentreerd. De pijn was hierdoor te managen. Alleen sliep ik de hele nacht amper. Zondag ging het goed mis: ik was ziek. De hele dag heb ik in bed gelegen met een emmer en toilet binnen hand- of sprintbereik. Alleen van het woord eten werd ik al misselijk. Drinken kreeg ik ook amper naar binnen. Halverwege de avond voelde ik me heel langzaam beter worden. Alles was eruit maar mijn lijf was op. Dus huppakee weer naar bed. Ik heb het klokje rond geslapen. Vandaag voel ik me slap maar het gaat weer. Dus of dit nu weer een reactie is op werk of dat ik gewoon iets onder de leden had, ik weet het niet. Het kan ook een reactie zijn op het vergeten innemen van mijn maagtabletten. Gisteren heb ik ik toch maar even de bijsluiter gelezen en daarin staat dat je niet zo maar kan stoppen. Dat moet langzaam worden afgebouwd. Dus ik heb gisteren meteen een alarmpje op mijn telefoon gezet zodat ik het niet meer vergeet. Stom ook om het te vergeten maar het ging even zo goed weer en dan tja....

Ondertussen prijs ik me wel gelukkig dat het deze week is gebeurd en niet volgende week. Je moet er toch niet aan denken om ziek een serie sollicitatiegespreken te doen en daarvoor ook nog eens in het vliegtuig te moeten stappen. 

Nog een kleine update over de gang van zaken over mijn reintegratie op werk. De bedrijsarts wil abslouut dat er een externe arbeidsdeskundige wordt ingeschakeld. Daarnaast kan ik al wel het gesprek met de andere manager aangaan die openstaat om mijn een plek in zijn team aan te bieden ter reintegratie. Ik neem vanavond of morgen contact met hem op om een afspraak te maken voor na mijn sollicitatiegesprek. Dat laatste heeft namelijk nu prioriteit. 

Ik weet het even niet meer.

Soms weet ik het ook niet meer met werk enzo. Dacht ik vanochtend dat het traject van het advies van het inwinnen van extern advies over mijn reintegratie zou worden opgestart en dan gebeurt er weer iets. Ineens kreeg ik aan het einde van de middag een email van HR. Ze had gesproken met haar collega bij een ander bedrijfsonderdeel. Ze gaven aan dat er mogelijkheden tot reintegratie zijn. Althans het is bespreekbaar. Er zijn echter geen mogelijkheden om daar permanent aangesteld te worden. Vervolgens stuurde ze met de email de contactgegevens op. Kortom de bal ligt nu bij mij.

Intussen draaide mijn hersenen weer overuren. Ik vind de timing frappant. Direct nadat de bedrijfarts advisseert een ander traject te willen opstarten, komt zij met een voorstel. Het traject gaat mijn bedrijf geld kosten. Ik vraag me dus af of haar email een toevallige samenloop van omstandigheden is of een reactie op het advies van de bedrijfsarts. Ik vind de timing te toevallig. Vooral ook omdat ze eerder tegen mij heeft gelogen over het feit dat ze contact had opgenomen met de bedrijfsarts.

Ze schrijft dat ze contact heeft gehad met HR van het andere bedrijfsonderdeel. Is er ook contact geweest met de manager? Welke verwachtingen zijn er geschept? Is dit een duurzame oplossing of wordt er verwacht dat ik daar een paar weken werk en dat ik dan weer terugkeer naar mijn oude afdeling? Er zijn zoveel losse eindjes. Er bekruipt me ook een beetje het gevoel dat er iets meer speelt.

Ik ben van plan om de email door te sturen naar de bedrijfarts. Hij mag adviseren wat ik nu moet doen. Ik zal daarin de voorkeur uitspreken dat ik liever het traject opstart met de externe bedrijfskundige. 

Ik weet even niet meer zo goed wat ik ervan moet denken. Ik vind het ook jammer dat mijn dag zo moet aflopen. Ik kwam namelijk best enthousiast thuis na het sollicitatiegesprek. Het gesprek verliep prettig. Dan is dit een beetje een domper. Zucht wat een toestand weer. 

Reintegreren: we gaan extern.

Vanochtend had ik een telefonische afspraak met de bedrijfsarts. In de tussenliggende tijd was er op het zoeken naar mogelijkheden om te reintegreren het een en ander voorgevallen. Ik vatte het in het kort samen en vertelde ook hoe ik het had ervaren. Hij was not amused dat zijn advies van "reintegreren op een andere werkplek" initieel niet was opgevolgd en dat er beweerd was dat toch integreren op de eigen werkplek door hem akkoord was bevonden. Zoals ik al had verwacht, was dit dus niet waar. Hij vond het hele proces te moeizaam lopen. Ik stelde me cooperatief en flexibel op terwijl ze op het werk het onnodig complex maakte. Dus hij wil nu dat er een externe arbeidsdeskundige wordt ingeroepen. Intussen heb ik weer 4 weken respijt gekregen. 

Het voelt goed dat hij zo daadkrachtig optreedt en dat hij mijn belangen goed behartigt. Het voelt tegelijkertijd ook eng dat er nu een externe bij moet worden gehaald omdat zij er zo'n zooitje van maken. Het is best heftig dat we dit niet samen in goed overleg kunnen oplossen en dat het nu zo moet escaleren. Ik moet dit nog even verwerken en realiseren dat ik niets maar dan ook niets verkeerd heb gedaan. Eigenliijk doe ik alles goed. Ik weet dat diep van binnen maar ik moet het toch accepteren. Ik vind het namelijk best heftig dat er een externe deskundige moeten worden ingeroepen voor advies. Alleen de bedrijfarts heeft er genoeg van dat er zo slordig met mij wordt omgesprongen. Ergens heb ik de sympathie gewonnen van de bedrijfarts want hij eindigde het gesprek met houd je haaks. Dat voelde goed aan. Misschien zou ik eens bij hem in de leer moeten voor het stellen van grenzen ;-).

Soms wenste ik dat ik een buffer had die toereikend was om mijn baan op te zeggen of dat ik het lef zou hebben om mezelf te laten uitkopen. Mijn gevoel zegt dat zowel mijn werkgever en ik klaar met elkaar zijn en we beter afscheid van elkaar kunnen nemen. Alleen geld he... dat heb je toch nodig om te leven. En laat geld nu net iets zijn wat ik niet voldoende heb om zo'n gewaagde keuze te nemen. Bovendien waarom zou ik het ze te makkelijk maken? 

Vanmiddag heb ik een sollicitatiegesprek in Amsterdam. Ik ga daar ontspannen naar toe want mijn hart ligt bij de andere baan. Het is alleen fijn om eventueel nog iets anders achter de hand te hebben. Mijn enhousiasme voor de andere baan groeit met de dag. Ik hoop zo dat ik dit straks kan overbrengen in mijn gesprekken. Ik ga proberen zo dicht mogelijk bij mezelf te blijven. Als ik hiermee mijn zenuwen onder controle kan houden, dan hoop ik een verpletterende indruk te maken. 

Toch zal ik blij zijn als deze toestand achter de rug is. Ergens ben ik ook "blij" dat dit mij is overkomen/ overkomt want ik heb de laatste 4 maanden nog nooit zo veel over mezelf geleerd. Dat is iets waar ik de rest van mijn leven profijt van zal hebben en dat niemand van mij afpakt. Dus het is beter om van iets wat in eerste instantie negatief is, iets positiefs te maken want daar put je veel meer kracht uit. Voor zover mijn wijze les ;-).

Uhm sporten... wat is dat?

Ik ben van nature een denker. Nog beter gezegd ik kan dingen tot op het bot analyseren omdat ik zo graag wil begrijpen waarom dingen gebeuren of overkomen. Meestal vind ik hier overigens geen antwoord op. Het kan soms een hele dagtaak zijn dat denken. Vaak ben ik dan 's avonds bekaf. Voordeel is dat ik meestal als een blok in slaap val. Nadeel is dat als het mij echt heel erg bezig houdt dat ik onrustig slaap of het in mijn dromen terug komt. Daar gaat dan de broodnodige nachtrust. De volgende dag ben ik dan geradbraakt.

Mijn psychologe raadde mij aan om dus wat actiefs te gaan doen waardoor ik dus minder in mijn hoofd bleef zitten. Nu kan ik een berg bezwaren opnoemen om vooral maar niet iets actiefs te doen. Ik associeer actief al vaak met sporten en laat ik daar nou een bloedhekel aan hebben. Daar waar manlief 5-6x per week gaat fitnessen/ cardio-en en ook echt niet zonder kan, ben ik dus het tegenovergestelde van sportief. Misschien is het wel het gym-trauma waar ik altijd als laatste werd uitgekozen omdat ik gewoon onhandig was. Ik was zo'n meisje die als ze een bal naar zich toe zag komen opzij sprong. Heel onhandig natuurlijk bij de meeste balsporten. Rennen vond ik/ vind ik ook een ramp. Ik kan er gewoon de lol niet van inzien. Vroeger moest ik met school een rondje rond een plas rennen. Rampzalig vond ik dat. Vaak spraken we af met vriendinnen die dan buiten het zicht van de lerares met een fiets op ons stonden te wachten zodat zij ons al fietsend een stukje verder konden brengen. Het enige wat ik altijd leuk vond, was (jazz)ballet. Elke vrijdag mocht ik me een uurtje uitleven op de dansvloer. Ik was geen ster maar wat vond ik het heerlijk om zo mooi vloeiend op muziek te bewegen. Toen ik wat ouder werd (zo dat klinkt bijna bejaard) ging ik Pilates doen. Ook deed ik soms mee met een aerobic/ dansles. Pilates bracht rust en ontspanning. Terwijl het dansen de ontlading gaf. Wat was ik trots als ik in beide lessen of het tempo kan bijhouden of de oefening in mooie vloeiende bewegingen kon uitvoeren. Alleen toen werd ik zwanger en stond ik na een paar weken in de zwangerschap bij de lessen te tollen op mijn benen. Dus ik stopte en daarmee stopte ook mijn enigszins sportieve carriere. Ik zeg nu altijd maar gekscherend dat mijn nieuwe sport achter mijn kind aanrennen is. 

Nu vond zij dat ik niet perse hoefde te sporten maar ik kon ook gaan wandelen. De natuur opzoeken. Alleen dat is gewoon niet mijn ding. Ten eerste ben ik dan eerst tien (auto)minuten onderweg om het eerste echte stukje natuur te zien en en ten tweede ik vind het niks om alleen in bossen of duinen te lopen.  Bovendien wordt het dan zo'n dingetje. En laat ik nu allergisch zijn voor iets dat als moeten aanvoelt. Dat ga ik dus vermijden zo goed als ik kan. Dus ging ik op zoek naar Pilates lessen. De sportschool waar ik dat vroeger deed, bestond inmiddels niet meer dus dat was geen optie. Twee dorpen verderop vond ik een Body & Mind centrum. Dat klinkt heel zwevend maar toch voelde datgene wat ik las goed en interessant aan. Dus informeerde ik of ik een proefles  mocht volgen. Ik bleek altijd welkom te zijn. Vandaag zou ik een les Pilates & Yoga gaan doen. Jaja je leest het goed, zou....... Ik heb namelijk weer een heleboel goede excuses gevonden om niet te gaan. Zo moet ik op aanraden van de maagarts fysiotherapie gaan proberen om de stress op mijn nek te verminderen. De problemen die ik laatst met mijn maag had zijn puur stressgerelateerd (goh) en het waren dus stresskrampen.  Dus tja is Pilates dan wel goed (en ja ik weet het antwoord hierop)? Ook vond ik dat de keuken hoognodig heel grondig schoongemaakt moest worden. Ooh en de slechtste reden van alles: het miezerde buiten. Heb ik jullie al verteld dat ik een kei ben in het vermijden en het verzinnen van excuses? Dus ik ging vandaag niet. 

Wel heb ik mijn keuken van boven tot onder en achter elke richel schoongeboend. Manlief keek bewonderd toe hoe mooi blinkend het fornuis was. Hij was zwaar onder de indruk van mijn schoonmaakkunsten. Ergens in mijn schuilt toch nog een beetje een goede huisvrouw. Het voelt heel fijn om naar zo'n schone keuken te kijken.  En volgens mij met schoonmaken verbrand je ook een heleboel calorieën en is dat ook inspannend werk. 

Toch zou ik best naar Pilates willen. Ik heb daar vroeger veel aan gehad en ik vind het oprecht heel leuk om te doen. Ik heb nu voorgenomen om nadat ik van mijn sollicitatie uit het buitenland terug ben, dit serieus op te pakken. Er is dan ook weer meer rust (hoop ik) in mijn koppie. In de tussentijd doe ik mijn ontspanningsoefening. Ooh en ik weet niet of het telt maar ik ga zo vaak als het kan met dochterlief naar buiten om haar te leren zonder zijwieltjes te fietsen. Ik ren me dan rot achter haar aan. Al gaat het eigenlijk al best heel erg goed nu........

Hoe sportief ben jij? Of ben je net als ik en zoek je uitwegen?

We hebben de smaak weer te pakken

Een tijdje kon het me allemaal even niks schelen al dat bespaar-gedoe. Als ik maar aan het einde van de maand uit kwam dan vond ik het prima. Mijn hoofd stond er simpelweg niet naar want die was met hele andere dingen bezig. Heel langzaam begint het besparen, zuiniger aan doen en zelf maken weer terug te komen.

Zo had ik een hele groentelade vol met groente in verschillende staten van kakelvers tot bijna verschrompeld. Nu vind ik niks ergers dan eten weggooien. Als ik dat al een keer doe, dan voel ik intens schuldig. Nu lagen er in de lade typische wintergroente die niet altijd even inspirerend werken. Ik ben meer van de aubergine, tomaten en courgette omdat dat voor mij de zon en de zomer symboliseert. De knollen, wortels en kolen zijn ook lekker maar toch net even ietsje minder dan al die mooie zomergroente. Dus dook ik in de groentelade en mijn kookboeken. De laatste maand hadden we een heerlijke dampende pan groentesoep. Vooral manlief vond het heerlijk. Daarnaast maakte ik nog piccalilly. En wow ik wil nooit maar dan ook nooit meer die van de winkel. Een ander deel van de groente verdween in een Japanse style roerbak met heerlijk stukjes vlees gemarineerd in eigengemaakte terriyaki saus. Gisteren verdwenen er nog een paar licht verschrompelde groente in een visstoofpotje. En dan ligt er nog een kwart witte kool en een paar wortels die in een salade worden omgetoverd. Alleen nu nog inspiratie vinden voor de vier koolrapen. 

Ook zette ik weer knoppen aan, dichtte gaatjes met naald en draad en stopte hier en daar een sok of maillot. Als het echt niet meer te herstellen was dan verdween het in de vuilnisbak. Het zou ook nog als oude lap kunnen dienen maar ik heb inmiddels al een aardig stapeltje lappen liggen waar ik voorlopig wel mee uit de voeten kan. Dus mijn opruimvirus steekt dan ook de kop op waardoor het zonder enige schroom weg gaat.

Inmiddels heb ik er ook al drie ritjes naar de Kringloop op zitten. Niet om iets te kopen maar om weg te brengen. Meestal loop ik ook nog even binnen om te kijken maar ik loop tegenwoordig vaker met niks dan met iets naar buiten. Het enige wat ik nog heb gekocht, zijn wat kleertjes voor dochterlief. Tijdens het opruimen vond ik in de achterbak van de auto ook te veel boodschappentassen. De fijnste heb ik bewaard en de rest gaat gevuld worden met spullen die uiteindelijk ook weer hun weg naar de Kringloop vinden. Binnenkort zullen er ook nog wel wat ritjes richting de stortplaats vinden want er staan ook nog voldoende overleden spullen in huis stof te verzamelen.

Ook ben ik weer begonnen met een paar dingen te verkopen op Marktplaats. Ik probeer het ook op de lokale Feestboek verkoop pagina's maar niemand die mijn Duplo, Megablocks of jurkjes wil hebben. Afgelopen weekend wilde ik ook nog een paar andere dingen op Marktplaats zetten. Alleen toen begon DL tegen te sputteren. Ze gooide zich heel dramatisch op het antieke plantentafeltje van mijn oma. Ze knuffelde het tafeltje bijna dood en dreigde met om het in haar kamer te zetten. Dus ik wacht nu maar tot ze op school is en dan kan ik gewoon mijn gang gaan en mijn halve huisraad te koop zetten. Alleen heeft ze wel door wat mijn snode plannen zijn en krijg ik regelmatig te horen dat dit of dat echt niet weg mag. Zucht en dan gaat het vaak niet eens om haar eigen spullen. Ze heeft duidelijk haar hamsterneigingen van haar vader geerfd. 

Al met al let ik dus weer beter op met wat ik doe. En ik moet zeggen ik vind het best leuk weer.