Stand van zaken schulden

Hoe zit het eigenlijk met mijn schulden? De laatste tijd blog ik nog weinig over mijn schulden. Het saldo kruipt langzaam naar beneden en daarmee is dan ook eigenlijk alles wel een beetje gezegd. Toch heb ik afgelopen wel een cruciale mijlpaal bereikt: ik zit namelijk nu onder de €10.000. De totaalschuld bedraagt nu nog €9379,66. Hiervan staat €1584.76 nog open op de creditcard en €7794,90 op een persoonlijke lening. Het wegvallen van één cijfer voor de komma dus nog maar 4 cijfertjes in plaats van 5 doet iets positiefs met mij. Ook al heb ik nog een lange weg van aflossen te gaan, het einde lijkt nu een beetje in zicht te komen. Hopelijk lukt het mij om aan het einde van dit jaar de creditcard volledig af te lossen. Alle extra aflossingen kunnen dan naar de persoonlijke lening. Heel misschien ben ik dan einde 2014 schuldenvrij. Er zou dan een enorme last van mijn schouders vallen.

Ook heb ik in juli een paar kleine financiële succesjes gehad. Ik had hotelkosten met de creditcard betaald. Manlief moest namelijk weer 3 dagen naar Duitsland ter controle voor zijn ogen. Het treinkaartje had ik in mei al uit de spaarpot betaald maar zijn hotel heb ik dus na thuiskomst meteen betaald door het bedrag te storten op de creditcardrekening. Hiervoor heb ik mijn spaar/ reservepotje voor aangesproken. Vroeger zou ik dat niet hebben gedaan. Ik zou dat dan  in termijnen hebben afgelost waardoor het op de grote hoop van schulden kwam. Nu is mij er alles aan gelegen op de totale schuld zo laag mogelijk te krijgen en vooral niet meer te laten groeien.

Helaas is de bodem van mijn spaarpotje en dus ook reserve wel in zicht. Er zit nog iets van €200 in. De komende maanden wil ik dat deze weer rond €500 komt zodat ik eventuele  tegenvallers kan opvangen. Bovendien moet manlief in december weer naar Duitsland en dat wil ik daar dan weer uit kunnen betalen. Er is wel een tegenvaller: manlief moet misschien een paar dagen naar Griekenland om een aantal administratieve zaken af te handelen. Dit kan onmogelijk vanuit Nederland. Als hij daar is dan kan hij ook meteen zijn paspoort verlengen want deze verloopt ook bijna. Zouden we dat bij de ambassade doen dan moeten we meer dan 9 maanden wachten. Waarschijnlijk zal zijn reis betaald worden van het restant dat in de spaarpot zit en gaat het ten koste van een extra aflossing. Dat is dan maar zo. We gebruiken nu in ieder geval wel geld dat voorhanden is en we doen het niet meer op de pof. Ik ben best trots op hoe wij nu anders tegen onze financiën aankijken. Onze schulden hebben ons dus degelijk iets geleerd waarvan één van de wijze lessen is: geen geld uitgeven dat je niet hebt.

De schoonmaakster

De laatste paar dagen of beter gezegd weken heb ik het huishouden een beetje laten versloffen. Het hoogst noodzakelijk werd gedaan maar voor de rest genoten we vooral van het mooie weer en werd er veel in de tuin geleefd. Alleen op een gegeven moment ga ik me toch ergeren aan die plakkende vloeren, aan die beduimelde keukenkastjes en zo kan ik nog wel even doorgaan. Nu is schoonmaken niet mijn hobby dus ik moet het echt even goed op mijn heupen krijgen voordat ik ook echt de emmer en de schoonmaakdoekjes wil pakken. Dit weekend was het dus zover.

 

Zaterdag kregen alle ramen binnen een goede wasbeurt. De rest van het jaar moeten de ramen het daar dan weer mee doen. Wat dat betreft heeft de buitenkant het beter voor elkaar want die krijgen 1x in de maand een wasbeurt van de glazenwasser met een half vuil sopje. Ik geloof namelijk dat hij de hele straat met dat ene sopje doet dus heel schoon zal het water niet zijn als hij mijn ramen doet. Het is echter beter dan helemaal niks want anders zouden de ramen zo goed als nooit worden gedaan want vooral de bovenramen zijn alleen te bereiken op een hele hoge ladder. Dus vandaar dat hij de eer krijgt. Dat is dan ook meteen het enige wat is uitbesteed aan schoonmaakwerkzaamheden. Na de ramen kreeg de keuken een sopje. Zondag heb ik vervolgens de rest van de benedenverdieping gedaan en werden de vloeren geboend. Beneden zitten we er weer netjes uit. Alles blinkt en glanst voor zolang als het duurt.

 

Als ik dit zou vertellen aan mensen in mijn directe omgeving dan kijken ze mij raar aan. Je ziet ze dan denken Poetsen dat doe je toch niet zelf daarvoor heb je een schoonmaakster. Ook mijn schoonmoeder en schoonzus keken mij met grote verbazing aan dat wij alles zelf doen. Zij hebben iedere week iemand die het hele huis van boven tot ander poetst. Zelf houden ze het dan een beetje bij gedurende week. Ze vonden het echt zonde van mijn tijd dat ik dus zelf met de poetsdoek door het huis loop want die tijd had ik veel beter aan dochterlief kunnen besteden. Alleen dochterlief en wij doen dit samen. Ze vindt het leuk om te kunnen helpen. Dit weekend stond dochterlief ook mee te helpen met het ramen wassen. Niets leuker dan met water kliederen. Als we dan eenmaal klaar zijn, dan loopt ze heel trots door het huis te ruiken en dan roept ze dat het weer zo lekker ruikt. Kortom we brengen zo ook samen tijd door, misschien niet spelend maar op een andere manier.

 

Zou ik een schoonmaakster willen hebben? Ik denk het niet. Buiten het feit dat ik het veel geld vind kosten, vind ik het ook niet fijn om een “vreemde” door mijn huis te hebben lopen. De kraamverzorgster vond ik al een hele opgave. Ze deed overigens niet veel in huis behalve dan veel koffie drinken en met de baby tuttelen. Die paar dingen die ze wel deed, deed ze half zodat ik als ze eenmaal weg was samen met manlief liep op te ruimen. Zo liet ze bijvoorbeeld de emmer met (vies) water in de douchebak staan en lagen de stofwolken onder het bed. Kortom we waren blij dat ze weg was na de kraamtijd en het huis weer voor onszelf hadden. Overigens heb ik één dag wel een kraamverzorgster als vervangster gehad die een schat van mens was.

Daarnaast wil ik toch graag dat alles op mijn manier gebeurt. Ik zou dus als hij of zij eenmaal weg is, alles weer neerzetten zoals ik het graag zie en me waarschijnlijk rot ergeren dat het weer eens verkeerd staat. Eigen schuld natuurlijk als je een controlfreak in eigen huis bent. Ook zou ik graag willen dat er wordt schoongemaakt zoals ik het graag zie. Kortom ik bespaar me nu heel wat irritatie uit door het zelf te doen.

 

Buiten de irritatie en de vreemde in mijn huis om, hoor ik vaak ook verhalen dat het of niet goed wordt gedaan of dat de desbetreffende dame of heer alleen maar met bepaalde schoonmaakmiddelen wil schoonmaken. Zo ken ik dus mensen die een heel kastje met schoonmaakspullen hebben waarbij voor elke ruimte of materiaal wel weer iets anders in huis is. Ik heb drie dingen in huis: bleek, afwasmiddel en schuurmiddel. Met bleek krijg ik de meest hardnekkige vlekken weg en de rest doe ik met afwasmiddel. Ik moet er dus niet aan denken dat iemand mij gaat vertellen wat ik allemaal in huis moet halen voordat ze überhaupt ook maar willen beginnen met schoonmaken.

 

Ik zie het dus niet gebeuren dat er ooit iemand bij mij thuis komt schoonmaken. Zolang we het zelf kunnen doen, doen we het gewoon zelf. En ach dan ziet het er maar niet altijd even spik en span uit.

Dagje uit

Vorig jaar kreeg ik van moeder haar airmiles kaart waar een heleboel airmiles opstonden. Dit jaar heb de airmiles verzilverd voor toegangskaartjes naar de Efteling en het Dolfinarium. Zo kunnen we “gratis” naar een attractiepark. De kaartjes lagen al een tijdje in de kast. Iedere keer als we een dagje weg hadden gepland dan viel het of letterlijk in het water of kwam er wat anders tussen. Woensdag was het dan eindelijk zo ver: we zouden met zijn drietjes naar het Dolfinarium gaan. De Efteling staat pas op de agenda als de schoolvakanties voorbij zijn want daar is, was mijn redenering, het nu veel te druk met als gevolg dat je overal veel te lang in de rij moet staan. Een aantal jaren geleden was ik met een vriendin en haar zoontje naar het Dolfinarium geweest en toen viel de drukte daar reuze mee. Kortom ik dacht dat het nu ook wel mee zou vallen. De avond ervoor vertelde we dochterlief dat we naar de dolfijnen gingen kijken en dat er ook een zeemeermin zou zijn tijdens de dolfijnenshow. Ook zouden er speeltuinen zijn, vertelden we haar. Dochterlief stuiterde van enthousiasme door het huis. De volgende ochtend konden we wat haar betreft niet snel genoeg vertrekken.

 

De eerste tekenen van grote drukte toonden zich al bij de afrit. We moesten achteraan op de vluchtbaan aansluiten. Het was een stukje van nog geen 4 kilometer van de afrit naar het parkeerterrein maar daar hebben we bijna een uur over gedaan. Als het aan mij zou hebben gelegen dan waren we omgedraaid om vervolgens op de Veluwe ergens te gaan wandelen maar ja je hebt een kind ergens heel enthousiast over gemaakt dus dan ga je er maar in mee. Eenmaal aangekomen moesten we de auto op een grasveld parkeren. Voordeel was dat dit gratis was dus zo hadden we al mooi de parkeerkosten bespaard. Bij de kassa’s viel de drukte nog mee (moest kaartjes omwisselen) maar eenmaal binnen was het gewoon druk, veels te druk. Bij de ingang hadden we een dagprogramma ontvangen zodat we precies wisten wanneer er ergens een show was of wanneer de dieren werden gevoerd. Alleen als je daar dus niet ruim van tevoren stond dan stond je ergens achteraan waardoor dochterlief als je haar niet op je schouders nam niets zag. Maar goed je gaat naar de dolfijnen kijken dus je begint met de grote dolfijnenshow. Ik zag vanuit mijn ooghoek dat ze net het hek opdeden om de mensen buiten in rijen op te stellen zodat men iets voor aanvang naar binnen kon om een plaatsje te zoeken. We hebben drie kwartier in de brandende zon buiten gestaan. Om ons heen werd licht gemopperd, anderen lieten het gelaten over zich heen komen en kinderen waren aan het dreinen. Ik heb talloze keren aan dochterlief verteld dat nu echt zo naar binnen konden en ondertussen hielden we haar bezig door haar wat te eten en te drinken geven. Mijn opluchting was groot toen we naar binnen mochten. Dochterlief vond de dolfijnenshow leuk. Haar hele koppie straalde toen ze een dolfijn omhoog uit het water zag springen. Toegegeven dat is ook spectaculair om te zien. Kortom de show vond ze leuk en daarvoor doen we het natuurlijk. Alleen merkte ze wel op dat ze geen zeemeermin had gezien. Tja zij had zich heel even laten zien via een geprojecteerde foto op water en dan ook alleen nog haar gezicht. Dochterlief had haar spartelend in het water verwacht. Ik had daar ook meer van verwacht.

 

Na de dolfijnen zijn we nog naar een zeeleeuwenshow geweest. Dat was leuk opgezet. We waren toen al zo’n kleine 2 uur verder en hadden nog weinig van het rest van het park gezien. Manlief haakte af. Hij heeft een hekel aan grote menigtes dus hij ging ergens op een bankje zitten terwijl ik met dochterlief verder het park in ging. Helaas was ze toen al helemaal doorgedraaid van het lange wachten bij de show, het zitten in de auto en de massa mensen om haar heen. Ze had nergens meer zin in. Ook nadat we een ijsje hadden gegeten, was de zin ver te zoeken hoe enthousiast ik over alles ook probeerde te doen. Ze heeft nog even gespeeld in de speeltuin maar ze vond de meesten nog net iets te eng (met van die touwbruggen) of ze was er weer net iets te groot voor. Na drie uurtjes wilde ze eigenlijk wel heel graag naar huis. Mijn laatste poging om dan naar de dolfijnen buiten te kijken hielp ook niet meer. Ze wilde alleen nog maar weg. Dat hebben we dus ook gedaan. Ze zat nog niet in haar autostoeltje of ze viel in slaap. Dus het was een goede beslissing om weg te gaan.

 

Ik vroeg me na dit dagje wegje af of we kinderen er wel een plezier mee doen om ze naar al die amusementsparken mee te slepen vooral als het zo druk is. De meeste kinderen liepen te jengelen of waren aan het huilen. Op zich best logisch want ze werden regelmatig onder de voeten gelopen of opzij geduwd. Het lijkt in zo’n park soms wel of er geen regels meer zijn behalve dan dat jouw kind vooraan moet staan en de beste plek moet hebben en iedereen daarvoor moet wijken. Wij hebben besloten om niet meer in de schoolvakanties naar een park te gaan. We vinden het te druk. Vorig jaar zijn we in september een keer naar Blijdorp geweest terwijl iedereen weer aan het werk was en de meeste kinderen op school zaten. Het was heerlijk rustig en we hebben een ontzettende leuke dag gehad. Dochterlief heeft het daar nog steeds over. We gaan dus pas naar de Efteling ergens in september als dochterlief een studiedag heeft of desnoods houd ik haar op woensdag een keer thuis. Volgens een collega die een seizoenkaart voor de Efteling heeft,  kun je op gewone werkdagen overal doorlopen en is het relatief rustig. Uiteindelijk gaat het er wel om dat we een leuke dag samen hebben en helaas viel ons bezoekje aan het Dolfinarium dus een beetje tegen. En dat is best jammer.

MoestuinMaandag = MoestuinDinsdag & Inmaken

Moestuin

Ik heb besloten om MoestuinMaandag 1x in de twee weken te doen. Het is niet zo dat er niets gebeurd. Er gebeurt namelijk een heleboel. Ik krijg namelijk steeds meer trosjes tomaten aan mijn planten. De tomaten worden ook zienderogen groter. Als ze nu ook nog rood worden dan gaat het grote smullen van eigen (moes)tuin pas echt beginnen. Intussen hebben we al wel van alles geoogst. Vorige week zaterdag hebben we een grote ronde courgette geplukt. Het was de bedoeling om deze afgelopen weekend te verwerken maar mijn darmen dachten daar wat anders over. Het is de bedoeling dat de courgette deze week nog in een ovenheerlijke Griekse groenteschotel wordt verwerkt.

De sperziebonen doen het ook supergoed. Elke dag plukt dochterlief wel een paar boontjes. Vandaag hebben we voor het eerst met zijn allen van de sperziebonen kunnen eten omdat er meer dan genoeg hing. En ooh wat waren die boontjes lekker. Het lijkt wel alsof alles uit eigen tuin vele malen beter smaakt. Het zal er wel aan liggen dat ze zo goed als meteen worden verwerkt dus verser en puurder dan dat kun je het niet eten. Voor de rest hebben we elke week wel een paar frambozen, heel soms een aardbei, hebben we een heerlijke maaltijdsalade kunnen eten met sla uit eigen tuin en knippen we af en toe wat kruiden uit de tuin om deze in het eten te verwerken. Het is jammer dat het niet genoeg is om er de hele week van te kunnen eten en dat ik daardoor op de supermarkt moet terugvallen. Vanwege de vakantie wordt 4 weken lang geen biologische groente- en fruittas door de plaatselijke boer bezorgt. Jammer al snap ik ook wel dat hij voor een paar tassen niet de halve regio gaat afrijden terwijl er op de boerderij ook nog genoeg werk ligt.

Tja en dan moet ik toch steeds vaker terugdenken aan mijn oudtante. Vroeger als klein kind wilde ik altijd graag naar haar toe als ik een paar dagen bij mijn tante ging logeren. Mijn oudtante had een hele lange pijpenlade tuin die ze helemaal omgebouwd had tot moestuin. Elk jaar werd de oogst verwerkt in weckpotten en stonden de plankjes in de kelder vol met ingemaakte groente. Op zolder hingen aan touwtjes de appelschijfjes te drogen. Magisch vond ik dat als kind om mee te helpen in de tuin. Ik heb daar uren op mijn knietjes gelegen om alle boontjes maar te kunnen plukken. 's Avonds maakte mijn oudtante dan altijd dat klaar wat we die dag hadden geplukt en mijn tante kreeg bij het ophalen van mij meestal nog wat groente voor thuis mee. Mijn oudtante is zo'n kleine 10 jaar geleden overleden om de respectabele leeftijd van 97 jaar oud. Inmaken en wecken deed ze al jaren niet meer. Maar toch zal ze in mijn herinnering altijd als die lieve oudtante met haar prachtige tuin blijven. 

Close-up van één van de vele trosjes tomaten die aan de
planten hangen.

Een hoekje met tomatenplanten in potten en olijfolieblikken.

De sla is hard bezig om ervoor te zorgen dat wij sla uit eigen
tuin kunnen eten. 

Voortuin met courgettes. De planten worden steeds groter.
Ik heb drie courgettes ontdekt. Inmiddels heb ik er ook
al eentje geoogst. Deze gaat deze week nog in  de Yemista
(Griekse gevulde groente met rijst). 

Nog meer tomatenplanten in de voortuin. De buren hebben
ze inmiddels ook ontdekt. Ze grapten dat ze binnenkort wel een
paar tomaten kwamen halen. Tja ik heb toch echt hele andere
plannen met mijn tomaten... als ze ooit rood worden.

Inmaken

De laatste twee jaar ben ik ook begonnen met inmaken. Ik begon het eerste jaar heel voorzichtig met een paar potjes jam. Vorig jaar breidde ik het uit tot tomatensaus, tomaten- en paprikapuree en zoetzure courgette. Vooral de courgette is erg lekker en een dankbaar kadootje om weg te geven.

Langzaam ben ik dit jaar weer begonnen met inmaken. Twee weken geleden heb ik onderstaande potjes jam gemaakt. Vorig jaar had ik zo veel gemaakt dat ik het hele jaar geen jam heb hoeven te kopen. Kijk en daar doe ik het voor. 

Afgelopen week heb ik ook zoetzure courgette gemaakt. Het hele huis rook naar de azijn en uien maar daar hebben we nu wel 9 potjes zoetzuur voor terug. Inmiddels heb ik één potje weggegeven. 

Inmaken of wecken doe ik alleen met fruit dat in de aanbieding is waardoor het ook aantrekkelijk in prijs blijft. Soms verwerk ik ook fruit dat overrijp dreigt te worden, al verwerk ik die dan eerder in ijs of in een smoothie. 

Doel is om dit jaar voldoende tomatensaus te maken met hopelijk ook van de tomaten uit eigen tuin. Daarnaast wil ik weer voldoende jam hebben zodat ik er weer een jaar tegen kan. En dan wil ik nog de paprikapuree maken. Het is even een klusje maar het smaakt zo veel beter. Ik wil alleen nog een goed alternatief vinden voor geleisuiker. Honing heb ik al geprobeerd maar ik vind dat te kostbaar en het resultaat was ook minder. Heeft iemand ervaring met andere geleermiddelen?

Twee potjes jam  van aardbeien en zwarte bes. De zwarte bes
komt uit eigen tuin. En nog een potje aardbeien jam gezoet
met honing.

De zoetzure courgette. Er staan 8 potten dus dat is voldoende
voor de komende tijd. 

Rommelende darmen

De laatste paar dagen voelde ik me niet lekker. Ik was moe, prikkelbaar en erg misselijk. Zaterdagmiddag werd die misselijkheid alleen maar erger en had ik het gevoel alsof er een legertje wormen in mijn darmen huishield. Alles rommelde en borrelde. Manlief stelde voor om nog even met zijn drietjes naar de winkel te gaan want dochterlief had al een tijdje een fietshelm nodig. Ik denk dat ik beter thuis had kunnen blijven want ik was alles behalve gezellig en volgens manlief was ik een draak in de auto. Kortom als ik zo ben dan is dat meestal een teken dat ik ver over mijn grenzen ben heen gegaan, het alleen niet wil aangegeven omdat ik wel gezellig mee wil doen maar uiteindelijk alles behalve gezellig ben.

Zaterdagavond ging dochterlief relatief laat naar bed. We hadden nog lang zitten natafelen. Na het eten voelde ik me ook even wat beter dus ik dacht dat het misschien eraan had gelegen dat ik de hele dag weinig had gegeten. Dochterlief lag nog niet in bed toen mijn darmen lieten weten dat ze de strijd opgaven. Om een lang verhaal kort te maken en jullie de smerige details te besparen: ik heb de hele nacht op het toilet gezeten. Als ik daar niet zat dan lag ik onder een dekentje voor de tv. Dankzij History TV heb ik een marathon Storage Wars en Pawn Stars gezien. Bij Restoration Guy haakte ik af. Ik dacht me toen goed genoeg te voelen om weer naar bed te gaan. Het was inmiddels al 4.30. Eenmaal in bed heb ik manlief ook een onrustige nacht bezorgd want ook toen moest ik er ieder half uur uit. De hele zondag was ik bekaf want ik had amper geslapen. Mijn dieet bestond uit slappe thee en geroosterd brood.

Als ik vandaag op werk niet absoluut iets af moest hebben en ik niet zo afhankelijk was van de input van iemand die morgen op vakantie gaat, dan was ik thuis gebleven. Ik voel me namelijk nog helemaal niet lekker. Mijn darmen rommelen nog steeds. Het is dat ik amper iets eet waardoor het nu rustiger is.

Een collega vertelde heel vrolijk dat zij daar onlangs ook last van had en dat er blijkbaar op kantoor weer van alles rondgaat. Sinds ik hier werk, heb ik hier al zo’n 6x last van gehad. Voorheen had ik dit zelden tot nooit. Ik hoop dat het snel weer over is. Het is niets aan om je als een vaatdoek te voelen. Ik vertel me zelf maar dat het wel goed voor de lijn is. Alleen wel een beetje een drastische manier van afvallen.  

Het sloopbedrijf en bakken

Onze auto is inmiddels al 9 jaar oud. Eerlijkheidshalve moet ik erbij zeggen dat wij twee auto’s hebben waarvan de oudste dus 9 jaar oud is. Inmiddels is er al veel vervangen in de auto dus onder de motorkap heeft de auto al ware verjongingskuur ondergaan. Begin 2011 hebben we laatste grote reparaties laten uitvoeren waarna we hebben voorgenomen dat dit ook de laatste waren. Het is het niet meer waard om grote reparaties aan de auto te doen. Nu wil het dat de rubber bij het voorportier volledig is versleten. De stukken rubber vallen eraf en tijdens het rijden voelde je soms de (frisse)  lucht  langs de kieren van het portier komen. Manlief ging dus bij de garage langs om te vragen hoe duur het vervangen van zo’n rubber was. Het geintje zou €280 kosten. Ik heb nog geopperd om dan maar gewoon tochtstrippen er zelf op te plakken, al weet ik niet of dit lang zou houden.

Afgelopen weekend ging manlief naar een winkel waar ze alles voor de auto verkopen van olie tot aan onderdelen. Zij verwezen hem naar een sloopbedrijf. Gisteren ging manlief dus daar naar toe in de hoop om het rubber voor een leuk prijsje te kopen. En ja hoor er was keuze te over op de sloop. Voor €10 mocht hij een “nieuw” rubber hebben en voor een six-pack bier wilden ze het ook nog monteren nadat ze zagen hoe onhandig manlief bezig was (twee linkerhanden).

Zo hebben we dus €270 plus eventuele montagekosten kunnen besparen. Het six-pack bier moet daar dan nog van af maar dan is het nog altijd een besparing van €260-265. Dat is snel verdiend. Het is iets dat we nu in ons achterhoofd houden want dit is een makkelijk manier van besparen voor eventuele toekomstige eenvoudige reparaties.

Ooh en nog wat anders ik ben serieus aan het overwegen om me aan te melden voor het tweede seizoen Heel Holland Bakt. Moet alleen manlief nog zo gek krijgen om het idee te steunen. Dus wie weet, ben ik ooit op tv te bewonderen met mijn baksel als ik de voorselectie al überhaupt zou overleven.

Een lief mens

Ik heb een collega en dat is gewoon een lief mens. Het is één van de weinige mensen op kantoor waar ik echt goed mee kan opschieten. We staan ongeveer het zelfde in het leven en we zijn daarbij ook alle twee helemaal gek van dezelfde muziek. Ik heb met haar altijd de leukste gesprekken.

Onlangs werkte ze 25 jaar bij het bedrijf. Een collega kwam met het idee om dingen in een mand te doen die je doet denken aan haar. Ik had nog een veel te klein t-shirt liggen van onze favoriete rockband met handtekeningen. Eigenlijk liep ik al een tijdje te dubben wat ik er mee aan moest. Dus ik heb het aan haar gegeven. Ze was er ontzettend blij mee en het t-shirt werd ingelijst. Zo was mijn t-shirt toch nog bij de juiste persoon terecht gekomen.

Omgekeerd krijg ik regelmatig wat van haar. Zo heb ik een keer een pak luiers gehad maar ook het winkeltje inclusief mini’s van A.H. Dochterlief speelt er elke dag mee. Vorige week gaf ik aan dat ik voordat de school weer begint sportschoenen voor dochterlief moet kopen. Ze vroeg meteen spontaan welke maat mijn dochtertje had want ze had nog wel een paar schoenen staan van haar jongens. Deze week gaf ze mij een paar hele mooie sportschoenen met klittenband. Dochterlief kan de schoenen dus makkelijk zelf aan en uit doen.

Ik vind het zo lief van haar dat ze dit doet. Ze weet het niet maar ze heeft me hiermee enorm geholpen.