Overheidsbemoeienis met je kind

Ik kom niet vaak op de school van dochterlief vanwege het simpele feit dat ik op tijd op mijn werk moet zijn. Alleen op vrijdag sta ik standaard op het schoolplein. De andere dagen doet manlief het met een enkele uitzondering dat ik het een keer van hem overneem. Vanavond ben ik laat  thuis dus leek het me leuk om dochterlief vandaag naar school te brengen. Huppelend liep ze naast me trots dat mama haar een keer extra naar school bracht.

 

Eenmaal in de klas kwam ze met een gele lijst aanzetten. Op de lijst stond voorop “Logopedische screening”. Ik zag de lijst op nog meer stoeltjes liggen. Ik liep naar de juf toe met de mededeling dat er blijkbaar sprake was van een misverstand want dochterlief gaat immers al 1x per week naar logopedie. Ik wilde haar dus de lijst terug geven. Ik moest het maar lezen. Ik gaf weer aan dat het niet nodig was want dochterlief staat al onder behandeling dus ik zie niet de noodzaak om haar door een ander te laten screenen. Wederom het antwoord: je moet het maar lezen. De juf liep weg en ik stond daar met een ongewenste lijst. Ik had even de neiging om het kapot te scheuren en op haar stoel neer te leggen. Alleen ik heb volgens mij al de reputatie van kritische moeder die niet alles “enig” en “leuk” vindt dus ik nam het schoorvoetend mee. Ondertussen irriteerde ik me wel wezenloos.

In de auto heb ik het kort doorgelezen. Het komt erop neer dat een of andere instantie alle kinderen tussen 4,9 jaar en 5,9 jaar oud wil screenen op taal- en spreekvaardigheid. Ik zie daar de noodzaak niet van in. Leerkrachten hebben een signalerende functie als het probleem al niet door de ouders of andere zorgverleners is erkend. Waarom dan in hemelsnaam een kind testen tijdens schooltijd? En waarom al helemaal een kind willen testen die al logopedie heeft? Ik heb dus een groot kruis door de vragen gehaald en ik geef geen toestemming om dochterlief te laten testen.

Dat brengt me eigenlijk ook meteen bij de volgende test van de schoolarts. Ik wil niet dat dochterlief daar naar toe gaat. Ik wil niet dat er lijsten worden ingevuld zonder dat ik inzage heb. Ik wil niet dat mijn kind onderzocht wordt zonder dat ik daarbij aanwezig ben. Ik wil niet dat mijn kind weer vergeleken wordt met de gemiddelde zus of zo want er bestaat geen gemiddeld kind. Dochterlief komt bij logopedie, ziet een oogarts, gaat naar school en de opvang en heeft bovendien ouders die van haar houden en het beste met haar voor hebben. Ik wil dus niet dat ze naar de schoolarts gaat. Alleen waar kaart ik dat aan? Om me heen word ik geadviseerd om vooral maar mee te doen want anders wordt dit als negatief op gevat. Kortom ik zou dan in de kaartenbak van “niet-meewerkende ouder” komen. Misschien zou men dat anders moeten kwalificeren: “kritische liefhebbende ouder”.

Ik kan toch zo kwaad worden over al die overheidsbemoeienis met je kind. Geef mensen toch een keuze als een kindje net is geboren . Die keuze is er maar niet bekend bij veel ouders.  Ook heb ik het weer even helemaal gehad met de juf. “Lees maar eerst” is zo’n vermijdend antwoord. Ze had ook een minuut de tijd kunnen nemen om het toe te lichten of naar mij te luisteren.

Zo even stoom afgeblazen……….

Geuren, kleuren en smaken

Ik houd van onze medelanders. Ik houd van de cultuur die ze mee hebben gebracht en daarmee ons land hebben verrijkt. Ik heb dan overigens nu vooral over de culinaire kant. Ik kom namelijk heel graag in Marokkaanse en Turkse winkeltjes omdat ik daar de heerlijkste producten voor een hele leuke prijs kan krijgen. Producten die in het standaard assortiment van de gemiddelde supermarkt niet kan vinden of ik een hele kleine hoeveelheid en daaraan dan meteen blauw betaal. Dus voor (verse) kruiden, meel, nootjes, groente en fruit komen ik dus heel graag in deze winkeltjes. Het heeft vaak ook nog iets kneuterigs. Het ligt er allemaal niet zo mooi uitgestald en op elke schap van de winkel zie ik wel iets liggen wat ik graag wil uitproberen. In de winkeltje waar ik kom word ik over het algemeen ook op zijn allervriendelijkst begroet en krijg ik (als ik wil) een uitgebreide uitleg over de producten. En dat vind ik dus leuk.

 

 

Vroeger toen ik nog in Den Haag woonde, had ik een Turkse slager op de hoek. We kochten daar veel van ons vlees. Het smaakte simpelweg veel beter plus het kostte ook minder in de supermarkt. Toen ik een keer ziek was, kreeg manlief gratis fruit en wat vlees mee zodat ik on aansterken. Ik vond dat zo hartverwarmend.
 

Nu heb ik onlangs een Turks winkeltje in de buurt van mijn werk ontdekt. Ook vandaag ging ik er in de pauze naar toe. Er lagen heerlijke dadels, vijgen en granaatappels. Dus ik heb van dat alles wat gekocht omdat ik het heerlijk vind. Bezorgd keek hij mij aan. Klaarblijkelijk koopt de gemiddelde Nederlanden deze producten niet bij hem. Hij wilde mij dus uitgebreid uitleggen wat voor iets ik kocht. Hij was dus licht verbaasd toen ik vertelde dat ik deze dingen als kind al lekker vond. Je zag zijn ogen stralen. Die van mij straalden ook omdat ik voor nog geen €7.50 twee dozen (verse) dadel, zes vijgen, een granaatappel en een versgebakken brood had. Als goede nieuwe vrienden namen we afscheid van elkaar. Ik ga daar zeker nog vaker toe al is het alleen al voor het gedroogde fruit, de nootjes, de groente en het fruit. Is alles biologisch? Nee vast niet. Ondanks dat ik er naar streef omdat zo veel mogelijk te eten, moet het ook binnen het budget passen. Biologisch is toch vaak duurder dus dan kies er toch (soms) voor om voor prima andere verse alternatieven te gaan.
 

Naast Turkse en Marokkaanse winkeltjes heb je natuurlijk ook de Chinese supermarktjes, de  Indonesische toko’s en ook Surinaamse winkeltjes. Allemaal ook erg lekker maar deze keukens worden minder bij mij thuis gewaardeerd. Ook vindt mijn maag dat de laatste tijd minder leuk. Toch kun je daar ook heerlijke dingen kopen. Denk alleen maar aan kruiden, kokos in alle soorten en maten, deegwaren, meel, rijst, noedels etc. En ook hier gelt, vaak goedkoper dan in de supermarkt.

 

 

Ik ben dus fan van alle geuren en smaken die ons landje hebben verrijkt. Binnenkort ga ik een keer naar de Beverwijkse Bazaar waar ik kaartjes voor heb gekregen. Ik kijk uit naar geuren opsnuiven en tussen alle standjes met etenswaren te lopen. Het is toch een soort mini-vakantie, althans als je hier van houdt.
 

Kopen jullie je etenswaren ook bij deze winkeltjes of toch maar liever in de supermarkt?

Technologie: sorry wat is dat?

Ik loop hopeloos achter als het gaat op ontwikkelingen op technologisch gebied. Bij Huize Geld of Je Leven zijn er dus geen dingen  als dvd-recorders, laptops, Wii, x-box, tablets en e-readers, smartphones en wat heb je nog meer in huis te vinden. Zo heeft het jaren geduurd voordat wij een dvd-speler hadden. Wij kochten pas zo’n ding toen de recorder inmiddels zijn eerste voorzichtige schreden op de markt zetten. Hierdoor werd de dvd-speler ineens een stuk goedkoper en daardoor voor ons interessanter. Nu ben ik er best blij mee want ik kan hierdoor naar series en films kijken wanneer ik dat wil en niet wanneer de tv dat bepaalt. Het zelfde geldt ook voor een flatbed-tv. Deze kwam pas toen mijn oude tv de geest gaf. Ik zie gewoon niet in waarom ik een goede tv weg moet doen omdat er iets nieuws op de markt is. Zo kwam er ook pas een computer in huis toen ik noodgedwongen door ziekte meer dan een half jaar thuis zat. De computer is inmiddels vervangen voor een laptop omdat mijn moeder die van haar niet meer nodig had (lees: ze vond het veel te ingewikkeld).

 

Technologische snufjes interesseren ons weinig. Het zal best leuk zijn hoor om van allerlei dingen met je telefoon te kunnen doen en om op je tv films te kunnen kijken die je via internet hebt gedownload. Het zal ook vast leuk zijn om on demand series en films te kunnen kijken. Alleen het interesseert ons niks. Bovendien heb ik zo veel andere dingen te doen. Ik kom amper toe aan de stapel boeken die ik nog heb liggen of de stapel foto’s die ik nog een keer wil inplakken. Waarom zou ik dan (veel) geld uitgeven aan dingen die ik amper of niet gebruik? Buiten het feit natuurlijk dat ik mijn geld beter kan besteden aan het aflossen.

 

Toch voel ik me wel eens hopeloos achter lopen op anderen. Ik heb geen WhatsApp omdat mijn telefoon dat niet ondersteunt. Toch lijkt app-en inmiddels zo ingeburgerd dat het bijna raar is als je het niet hebt. Zo worden er veel speelafspraakjes gemaakt via WhatsApp. Ik doe het nog gewoon ouderwets via sms of op het schoolplein. Ik merk dat mensen het een beetje raar vinden dat wij dat niet hebben. Maar ik ga echt geen telefoon aanschaffen om te kunnen app-en. Ook lijkt het alsof bij iedereen een tablet heeft. In sommige huishoudens heeft elke familielid er eentje. Zodra de nieuwste tablet op de markt is, worden de oude vervangen. Geen idee trouwens wat ze dan met die oude doen. Ik denk dat het geen uitleg nodig heeft om te vertellen dat wij geen tablet hebben. Ze zullen vast handig zijn maar ik geef er geen geld aan uit. Uiteindelijk zal de tablet echt wel een keer zijn entree doen bij ons thuis want vooral scholen lijken steeds meer gebruik ervan te maken. Wat is er mis met een ouderwets schriftje of een schoolbord? Als tegenargument krijg ik te horen dat het zo educatief is voor kinderen. Ik geloof meteen dat er heel veel leuke dingen voor een kind op een tablet te doen zijn. Alleen ik krijg zo’n doembeeld van een kind met vierkante oogjes voor me die niet van we tablet weg te slaan is. Uiteraard heb je ook dat weer zelf in de hand. Alleen ik zie dochterlief toch liever bezig in de tuin met blaadjes, bloempjes, zand en moddersoep. Ik zie haar liever tekenen en knutselen ondanks dat ik om kom in de grote berg kunstwerken van haar. Ik zie haar liever picknicken met haar knuffels of een heerlijke maaltijd bereiden in haar speelkeukentje. Ik vind het voldoende dat ze af en toe naar een paar kinderprogramma’s kijkt en soms wat filmpjes op you-tube. Ze is nog zo klein, die tablet kan nog altijd. Zij mist het (lees: ze kent het niet) en wij missen het ook niet. Dus waarom aanschaffen? Omdat iedereen het heeft? En is dat wel zo, heeft iedereen zo’n ding?

 

Toch knaagt het wel eens. Ik vraag me soms af of ik dingen mis op technologisch gebied. Vast wel. Alleen ik vind het aanbod zo overweldigend dat ik door de bomen het bos niet meer zie. Alleen het idee al dat ik me daar in moet verdiepen hoe alles werkt, is voor mij al afdoende om er niet aan te beginnen. Simpelweg omdat ik dus het al druk genoeg heb met de ouderwetse dingen van het leven.

 

Hebben jullie allerlei technologische snufjes in huis of lopen jullie net zoals wij achter?  

De ramp die personeelfeestjes heet

Feestjes. Het is nooit echt mijn ding geweest. Grappige is dat ik vroeger op heel veel feestjes heb gewerkt toen ik als studente veel horeca-werk deed. Alleen daar werkte ik me dan 3x in de ronde en dan was ik aan het einde van de avond vooral erg blij met het geld dat ik weer had verdiend. Feestjes waar ik zelf actief aan deel moet nemen, vind ik een ramp. Ik voel me er altijd een beetje verloren. Ik word bijna een muurbloempje. Laten we dat laatste dan vooral gooien op mijn sociale vaardigheden. Ik ben gewoon niet goed in een gesprek met vreemden aan te knoppen. Ik weet dan gewoon niet waar ik het over moet hebben. De moed zakt me al helemaal in de schoenen als na een halfslachtige poging van mijn kant het gesprek dood valt en er zo’n ongemakkelijke stilte ontstaat. Ik mompel dan een of ander vaag excuus en probeer dan in de massa op te gaan wanhopig op zoek naar een bekende. Wat ik wel leuk vind, zijn etentjes met vrienden en kennissen. Dat is intiemer en daar is vaak wel tijd voor een dieper gesprek. En natuurlijk ken ik de mensen goed dus dat wil ik ook mee helpen. Kortom ik ben geen sociaal dier. Grappige is dat ik het wel leuk vind om feestjes te organiseren. Ik loop dan over van de ideeën  en moet dan vaak aan de rem trekken om  het niet te gek te maken. Achter het organiseren kun je je namelijk verschuilen plus je hebt iets te doen op het feest met een goed excuus om niet te hoeven socializen.

Deze week is er op werk een groot feest. Het bedrijf bestaat zo veel jaar dus alle reden om goed uit te pakken. Het feest wordt grootser dan groots met verschillende eettentjes en entertainment. Iedereen lijkt er veel zin in hebben behalve ik dan. Ik zie er de lol niet van in om met mensen die ik al de hele dag zie de avond door te brengen. Ik weet dat ik na minder dan een uur op de klok ga kijken en dan ga incalculeren wanneer het acceptabel is om weg te gaan. Dus waarom zou ik mij dat zelf aan doen en niet gewoon lekker thuis blijven? De dag ervoor hebben we ook een etentje van werk. Daar ga ik wel naar toe. Is dat dan niet voldoende? Blijkbaar dus niet want er wordt enorm veel waarde aan gehecht dat je aanwezig bent op feestjes en borrels. Op een of andere manier toont dat aan dat je dan betrokken bent. Ik zie dat dus niet zo. Ik denk dat mijn betrokkenheid ook anders kan tonen door gewoon goed werk te leveren.

Mijn collega’s beginnen langzaam maar zeker steeds meer over het feest te praten. Ik zeg bewust weinig. Als ze vragen of ik kom, doe ik vaag. Ondertussen weet ik al lang dat ik niet ga. Ik vraag me überhaupt af of ze me straks wel gaan missen tussen 1000+ mensen.

Houden jullie van (personeel)feesten?

Ik zie het niet meer zitten

Ik zie het even allemaal niet meer zitten. De laatste twee weken zijn een opstapeling geweest van dingen die mis kunnen gaan en hebben mij weer eens pijnlijk duidelijk gemaakt hoe we er financieel voor staan. Als het nog bij een kapotte auto en verstopte afvoer was gebleven, dan was het tot daar aan toe geweest maar ook deze week zat het niet mee.

Het begon ermee dat ik weer aan de antibiotica zat omdat de eerste kuur niet helemaal zijn werk had gedaan. Nu is zo'n kuurtje al niet leuk maar al helemaal niet als je een lopend voorbeeld van bijverschijnselen bent. De wetenschap zou grof geld voor mij betalen als "lab-rat" want geef mij medicijnen en ik heb geheid ergens last van. Zo zijn de pil en ik elkaars grootste vijanden. Geef mij de pil en ik ben een tikkende hormonenbon. Ik word chagrijnig, krijg huilbuien en licht depressieve neigingen. De pil is voor mij dus niet te gebruiken in welk vorm dan ook. Ook de antibotica zorgde ervoor dat ik weer last kreeg van bijverschijnselen. Deze keer had ik jeuk en dan ook nog eens op een hele genante plek. Als ik nu een wild sexleven had gehad, dan had ik me daar nog wat bij voor kunnenstellen maar nu vond ik het buitengewoon genant. Da drie dagen werd ik gek van de jeuk dus hing ik weer aan de bel bij de huisarts. Intussen loopt de huisarts alleen al binnen op alle bezoekjes die wij de afgelopen weken daar plegen. Het bleek een heel normaal bijverschijnsel die bij ongeveer 1 tot 10 op 100 vrouwen voorkomt. Lucky me :-(. Ik ging dus naar huis met een creme en een pil. En wat blijkt ook van die creme kun je weer bijverschijnselen krijgen. Donderdagnacht heb ik dus grotendeels opgezeten omdat ik het gevoel had in brand te staan. TLC was die nacht mijn beste vriendin. Gevolg was dat ik vrijdag dus bekaf was want alles bij elkaar had ik nog geen 3 uur geslapen. 

Vrijdag moesten we ook de nieuwe auto ophalen en de andere auto moest voor APK en een kleine beurt. Halverwege de ochtend kreeg ik telefoon "de auto kon niet goedgekeurd worden wat remblokken en -schijven versleten en de achterbanden waren zo slecht dat je het canvas zag door de scheurtjes". Ze konden het wel meteen repareren. Nu heb ik een ander adresje waar je heel goedkoop andere banden kunt krijgen. Dat scheelt al snel zo'n 30-40%. Dus nu gaat daar eerst de auto naar toe en dan mag die weer terug om te worden goedgekeurd. De remmen waren geen optie dus die moesten wel worden vervangen. Vandaag gingen we de auto weer ophalen en ik kon wel janken toen ik de rekening zag. 

Manlief en ik zaten elkaar gisterenavond bezorgd aan te kijken  hoe betalen we dit allemaal?. Met heel zuinig leven gaat het hopelijk net lukken om alle rekeningen te betalen. De rekening van de garage mogen we ook in november betalen. De bedoeling is om de helft nu apart te zetten en de andere helft eind oktober bij elkaar te schrappen. Het zal niet makkelijk worden. Grootste zorg bij ons zit in de vraag of dit nu alles wel is voor de komende tijd. Er loert nog genoeg "pech" om de hoek in de vorm van oude apparaten die zo maar eens kunnen besluiten te stoppen met werken. We zijn dus financieel enorm kwetsbaar en daar balen we van.

Volgende week gaan we eens heel kritisch naar ons budget kijken. Waar kunnen we besparen? Ook ga ik kijken naar gas en licht. Zou dat goedkoper kunnen? Kortom het budget gaat weer een keer op zijn kop.

Is het nu allemaal elllende hier? Nee er zijn ook veel leuke dingen. Manlief heeft geen hoge bloeddruk of afwijkende bloedwaarden. Wel is het goed om het in de gaten te houden want hij staat onder te veel stress die hij zich overigens grotendeels zelf oplegt. Met dochterlief gaat het heel goed op logopedie. Zo goed zelfs dat ze de logopediste iedere keer verrast. 
ik hoef me ook niet meer druk te maken of ik nu wel of niet gebruik hoef te maken van de hotelbon van mijn moeder. De bon zou ik voor 30 september moeten gebruiken maar we hebben geen één dag waar we geen verplichtingen hebben. We zouden met veel kunst- en vliegwerk misschien wel weg kunnen maar dan is het meer "weg omdat het moet"  dan "weg voor de ontspanning". Volgens mij is zo'n bon bedoeld om het leuk te hebben en ter ontspanning. Dus laten we de bon voor wat het is. Ontspannen doen we dan thuis wel en ik bespaar zo ook mooi geld uit. Het geld voor de fiets gaat nu naar de rekening van de garage. Dag buffertje maar wel blij dat wedit achter de hand hadden. De fiets zelf... ach dat zien we dit voorjaar wel weer. 

En toch het zit me allemaal erg dwars al dat geld. Het vliegt eruit, zou leuk zijn als het ook eens binnen vloog.

Het nieuwe werken, sollicitatie en een paar mijmeringen

Ik ben vandaag niet vooruit te branden. Het lijkt wel alsof alle vermoeidheid van de afgelopen dagen er ineens uitkomt. Ik ben dan ook blij dat ik morgen een dagje thuis kan werken. Gewoon in mijn eigen omgeving, in makkelijke kleding en zonder het geroezemoes van een kantoortuin. Ik werk zo veel efficiënter thuis dat ik het jammer vind dat het niet vaker kan. Mijn werkgever loopt wat dat betreft heel  erg achter op anderen. Bizarre is dat bij sommige bedrijfsonderdelen het overigens wel kan en dat daar maar voor 50% van de medewerkers plaats is. Je wordt dus geacht regelmatig thuis te werken. Hiervoor wordt door werk een laptop gegeven met bijhorende remote access dingetjes en zo kun je thuis je werkomgeving kopiëren. Ideaal in mijn ogen, althans als je er goed mee om gaat. Ideaal ook omdat je naast efficiëntie ook thuis tijd bespaart. Je kunt tussen de bedrijven een wasje doen of een boodschapje. Je kunt je kind naar school brengen. Kortom er is meer balans.

Helaas heb ik nog steeds niet van mijn sollicitatie voor een baan in Luxembourg gehoord. Wel hoor ik in de wandelgangen dat er mensen voor gesprekken zijn uitgenodigd maar dat de profielen van de kandidaten te generiek zijn. Ik heb nog niets gehoord. Dat wil op zich niets zeggen maar ik denk dat ik geen goede kans maak. Dat heeft vooral te maken met de signalen die ik op vang wat betreft het profiel van de kandidaten en de opmerking van een collega die ook verantwoordelijk is voor Luxembourg dat ze voorlopige het daar heel druk mee gaat krijgen. Maar goed je weet maar nooit. Volgende week komt er een hele Luxemburgse delegatie naar Nederland toe dus wie weet willen ze me dan spreken. Zelf heb ik inmiddels al een beetje afscheid genomen van het idee dat ik die baan zou krijgen. Het zij dan zo, er komt vast wel wat anders op mijn pad. Andere sollicitaties heb ik nog niet gedaan. Het was te hectisch de laatste tijd waardoor ik niet de rust kon vinden om te solliciteren. Het heeft er misschien ook mee te maken dat de noodzaak voor een andere baan er niet echt is. Ik heb een baan, ik hoef niet weg maar ik wil wel iets beters. Beter in zijnde werkomgeving want de inhoud van mijn werk is prima. Ook mag ik binnenkort een paar keer naar Londen totdat ze daar iemand aannemen. Leuke is dat ik daar naar toe moet als de winkels in Kerstsfeer zijn. Dus ik heb mezelf beloofd dat ik dan een middag in Londen me mag gaan vergapen aan de etalages en decoraties voordat ik weer naar huis ga.

Omdat er minder zicht is om op kort termijn naar het buitenland te verhuizen (althans ik zie dat niet binnen nu en een paar maanden gebeuren) verloor ik me gisteren ook weer op Pinterest. Ik vind het soms leuk om eindeloos naar plaatjes te kijken en daardoor inspiratie op te doen. Alleen nu was ik op zoek naar een specifiek plaatje. In Griekenland had ik namelijk in een winkel iets gezien wat ik heel graag op mijn zolder zou willen hebben. Het is zoals de kasten op het plaatje maar dan met houten planken. Het zou mijn zolder ineens minder rommelig maken. Ik zie het al helemaal voor me. Met een paar gipsplaten of –blokken kom je al een heel eind. Jammer dat we alle twee niet zo heel handig zijn. Al is het iets voor op langer termijn… dromen mag natuurlijk altijd.

Vrijdag mag ik ook de auto ophalen. Toch zat ik vanochtend op de fiets en genoot ik van het dorp die net ontwaakte en de rust die er dan nog in de straten heerst. Nu heb ik de afgelopen dagen wel geluk dat het mooi weer is. Misschien dat ik minder zou genieten bij regen en wind. Toch heb ik besloten om mijn rammelbakkie wat vaker te pakken op de dagen dat ik niet hoef te werken. De wind door mijn haren al fietsend is best fijn en het is ook nog eens gezond voor me. Dus rammelbakkie gaat intensiever worden gebruikt ;-).  Zo bespaar ik ook nog eens mooi brandstof uit.

Dilemma: wel of niet doen?

Tja dat geld. Het lijkt wel of het de laatste maanden er sneller uit gaat dan er binnen komt. Ik probeer elke maand wat over te houden want (yeah) dan kunnen we weer extra aflossen maar op een of andere manier komt er weer iets onverwachts tussendoor waardoor het geld daaraan op gaat. Daar baal ik goed van. Aan de andere kant, ik kan de rekening betalen en val niet meer terug op creditcards. Dat laatste wilde ik namelijk nogal eens in het verleden doen.

Alleen nu zit ik met een dilemma. Mijn moeder heeft me €500 gegeven voor de reparatie van haar voormalige elektrische fiets die inmiddels van mij is. Eerlijk gezegd zat ik niet zo op die fiets te wachten. Ik heb een rammelbakkie in de schuur staan die redelijk goed zijn werk doet voor die sporadische keer dat ik op de fiets stap. Bovendien zet ik een spiksplinternieuwe fiets niet bij het station. Nu moeten de accu en de banden worden vervangen op de elektrische fiets. Daarna zou er een perfecte fiets in de schuur staan die alleen regelmatig moet worden opgeladen want anders gaat de accu langzaam dood. Het geld is gegeven om de fiets te repareren. Alleen ik zou het geld veel liever op een spaarrekening parkeren zodat ik een klein buffertje heb voor het geval dat er iets kapot gaat. De elektrische fiets gebruik ik waarschijnlijk toch niet tot ergens in het voorjaar 2015. Heb ik het buffertje in de tussentijd niet nodig dan kan ik die in het voorjaar aanspreken voor de fiets. Scheelt ook weer een paar kub elektriciteit voor het opladen van de accu.

Ondertussen ben ik ook weer begonnen met de verkoop op bol.com van boeken en dvd. Inmiddels heb ik twee boeken en één dvd-box verkocht. Dat is toch leuk na 10 dagen. Alleen schrok ik van de bemiddelingskosten. Daar moet ik dus beter rekening mee houden in het bepalen van de prijs. Aan de andere kant, nu verdien ik weer wat en anders blijft het maar in de kast liggen. Kleine beetjes verlagen ook weer een beetje de totaalschuld en dat is ook veel waard. Ook ben ik van plan om weer een paar dingen om Marktplaats te zetten. Er staan twee fietsjes in de schuur die te klein zijn voor dochterlief. Ik heb nog een paar andere dingen van toen ze nog baby was waar ik ook niets meer mee doe zoals een Maxi-Cosi, een veiligheidsmatrasje voor bovenop de matras en ik zou een Dora-pakket kunnen maken. Manlief draagt ook zijn steentje bij door een paar dingen te willen verkopen. Alles bij elkaar zijn het wederom niet de grootste bedragen maar ook hier geldt kleine beetjes helpen. Zelfs mijn moeder doet mee want ze had via een loterij kaarten voor een musical gewonnen. Nu hebben we allebei een bloedhekel aan musicals dus deze kaarten wil ik ook te koop zetten. Helaas is de fiets geen optie want ik denk dat mijn moeder dan een hartverzakking krijgt.

Tja en dan ligt er nog een waardebon voor een nachtje weg in een hotel ergens in Nederland. De bon moet voor eind september worden verzilverd want anders is die verlopen. De bon heb ik van mijn moeder gehad die deze als bedankje heeft gehad nadat ze de halve dag in een studio heeft gezeten van een niet nader te noemen loterij. Zelf wil en kan ze niet mee dus samen gaan is geen optie dus zou het een familie-uitje worden. Op zich is een weekendje weg best leuk. We zouden naar Drenthe of de Veluwe kunnen. Een regio waar wij eigenlijk nooit komen en die heel mooi is.  Alleen moeten we ’s avonds wel ergens eten. Sowieso heb ik ook nog de benzinekosten en wellicht nog een drankje hier en daar. Bottom-line ik zit niet zo op die kosten te wachten. Mijn moeder zou het vreselijk vinden als ik de bon laat verlopen onder het mom “ik heb niet voor niks in die studio gezeten”.  Ik zit dus in dubio: toch maar doen of  met het geld dat ik uitspaar extra aflossen?